Woensdag 21 december 2011
Kerstmis ...
Een kerststal voor je leven! Daar word je wel heel stil van!
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Dinsdag 20 december 2011
Als je liefde kunt geven
kom je nooit met lege handen!
Maandag 19 december 2011
Ik ben nergens zonder jou
vertel me niet waar je ooit was
het is voorbij het maakt me klein
ik wil weten waar je heengaat
zodat ik daar al kan zijn
ik baan het pad en warm het bed
ontdoe het beeld van schone schijn
jij arriveert en een ding telt:
ik zal er altijd voor je zijn
jij zoekt mijn ogen, in mijn blik
herken je dat ik je herken
de stilte helpt me meer dan ooit
te begrijpen wie ik ben
ik zoek de zin die alles zegt
in zwart op wit of hemelsblauw:
‘samen zijn we overal
ik ben nergens zonder jou.
Zondag 18 december 2011
hemel op aarde
Hoe zou het zijn
als wij één waren
geen verschil
tussen jou en mij?
Hoe zou het zijn
als ik kon voelen
zonder vragen
hoe het is om jou te zijn,
en jij voelde dat ook van mij.
Hoe zou het zijn
in deze wereld
als ik kon denken
dat wat ik nodig heb
hetzelfde is als
waarnaar jij verlangt.
En jij kon begrijpen
wat ik jou wil zeggen
zonder
woorden,
de waarheid onthult.
Zaterdag 17 december 2011
de rugzak
Ieder mens draag in zijn leven
een onzichtbare rugzak mee
bergt daarin zijn vreugde en zijn zorgen
een verzameling van wel en wee
Vaak is de rugzak haast niet te dragen
maar ook soms weer vederlicht
dan blijft er wat ruimte over
maar dikwijls kan hij haast niet dicht
Kijk je in een verloren uurtje
heel de inhoud nog eens door
kan er heel vaak iets verdwijnen
wat zijn waarde reeds verloor
En zo ga je door de jaren
je pakt iets op en je gooit iets weg
soms gebeurt dit vanzelfsprekend
maar ook vaak na veel overleg
Langzaam wordt de rugzak leger
de levensmiddag gaat voorbij
en bij het vallen van de avond
werpt men het meest der last opzij
Maar er blijft nog wat van waarde
wat je koestert en behoudt
al schijnen het soms kleinigheden
het zijn herinneringen, meer dan goud
Ieder draagt zijn rugzak
niemand die hem overneemt
en je hoeft ook niet te vrezen
dat een dief hem ooit ontvreemdt.
Auteur onbekend
Vrijdag 16 december 2011
misdaad
Plannen we deze kerst de perfecte misdaad?
Ik steel jouw hart en jij het mijne?!
Donderdag 15 december 2011
Deze thriller bezorgt je hartkloppingen!
De dood in haar ogen
(I Can See You, 2011)
Tijdens een brute aanval in het verleden werd het gezicht van psychologe Eve Wilson verminkt. Doodsbang trok ze zich terug in de virtuele realiteit op internet, waar ze kon zijn wie ze maar wilde. Inmiddels zijn haar littekens vervaagd en durft ze de wereld weer tegemoet te treden.
Dan maken verschillende deelnemers aan het onderzoek waaraan ze werkt plotseling een eind aan hun leven.
Rechercheur Noah Webster vermoedt echter dat er een seriemoordenaar achter de sterfgevallen zit en schakelt Eve’s hulp in om te achterhalen welke zieke geest verantwoordelijk is voor deze gruweldaden.
Samen betreden ze een schaduwwereld van mysterieuze identiteiten en verborgen verleiding, en raken ze verwikkeld in het gevecht van hun leven.
Ook deze keer was de koffie al lang koud en was het duister al ingevallen, en toch kon ik njiet laten dit boel maar even aan de kant te laten liggen; wellicht het beste boek dat ik tot nu toe las van deze auteur, waar naast moord ook een verhaaal van échte liefde wordt getoond en die ons ook laat zien wat de Internetwereld met ons heden doet ... Weeral meer dan een aanrader!
Dan maken verschillende deelnemers aan het onderzoek waaraan ze werkt plotseling een eind aan hun leven.
Rechercheur Noah Webster vermoedt echter dat er een seriemoordenaar achter de sterfgevallen zit en schakelt Eve’s hulp in om te achterhalen welke zieke geest verantwoordelijk is voor deze gruweldaden.
Samen betreden ze een schaduwwereld van mysterieuze identiteiten en verborgen verleiding, en raken ze verwikkeld in het gevecht van hun leven.
Ook deze keer was de koffie al lang koud en was het duister al ingevallen, en toch kon ik njiet laten dit boel maar even aan de kant te laten liggen; wellicht het beste boek dat ik tot nu toe las van deze auteur, waar naast moord ook een verhaaal van échte liefde wordt getoond en die ons ook laat zien wat de Internetwereld met ons heden doet ... Weeral meer dan een aanrader!
Woensdag 14 december 2011
MOEDER
Moederke
't En is van u
hiernederwaart,
geschilderd of
geschreven,
mij, moederke,
geen beeltenis,
geen beeld van u
gebleven.
Geen tekening,
geen lichtdrukmaal,
geen beitelwerk
van stene,
't en zij dat beeld
in mij, dat gij
gelaten hebt,
allene.
o Moge ik, u
onweerdig, nooit
die beeltenis
bederven,
maar eerzaam laat
ze leven in
mij, eerzaam in
mij sterven.
Guido Gezelle
Dinsdag 13 december 2011
FACEBOOK en zo, een aansluiting bij eerder bericht van me.
Maandag 12 december 2011
Moeder 's morgens
Ze had de koffiemolen tussen de knieën geknield
en draaide als een razende de laatste boon
aan gruizelementen
ze sneed een homp brood tot aan haar boezem
en verzamelde alle kruimels met een zachte hand
da's goed voor de soep
een ei kookt vanzelf in zandloperstijd
bij het uien snipperen weende ze om al
het leed van de wereld
de peterselie
knipte ze in een bierglas met een schaar
met een spaan haalde ze het schuim van de bouillie
en mergpijpjes
tijdens ons ontbijt sudderde reeds de middagsoep.
Frank de Crits
Ik zie vooral nog hoe mijn moeder dat brood tegen haar boezem hield en dan te keer ging met dat grote broodmes. Nu er machines zijn of voorgesneden brood durft wellicht niet één vrouw nog zo te handelen. Het is in elk geval een beeld dat van mijn moeder overblijft.
Zondag 11 december 2011
Welzijnszorg
Overal ter wereld zijn kinderen de eerste slachtoffers van armoede. In België is dat niet anders: 1 op 5 kinderen groeit op in armoede. Dat is alarmerend, want armoede raakt kinderen in alle aspecten van hun leven. Een paar jaar in armoede leven, in een onveilige woning, met een zwakke gezondheid, uitgesloten van sociale contacten en met beperkte onderwijskansen, is lang voor een kind en laat blijvend littekens na. Een kinderleven in armoede is bovendien de ideale springplank naar een volwassen leven in armoede. Welzijnszorg probeert daar iets aan te doen.
Zaterdag 10 december 2011
een zetje
Na een periode van 'afwezigheid', hetzij door het verwerken van de rouw rond overleden partner, hetzij door verlies van uw werk, of door zich niet langer goed voelen in deze harde wereld, komt vroeg of laat het besef dat je opnieuw moet beginnen. En weet dat dit nog niet zo gek is.Het leven is te kort om aan de zijlijn te blijven staan. We hebben daarom soms allemaal een duwtje nodig, die schouderklop, dat bemoedigend woord waaardoor je weer zin krijgt in het leven. Het is iets wat we zowel kunnen geven als dankbaar mogen aanvaarden. Vooral wanneer we mensen blijven volgen zonder zelf 'de predikant' te zijn, kan je plots de verrijzenis zien van die persoon, of kreeg je misschien zelf inzicht dat het eigenlijk al bij al nog mee valt .... al kan je dat pas veel later beamen. Is dit geen mooi aandachtspunt in deze tijd naar Kertmis? Ik dacht het wel, vooral omdat ik het zag gebeuren bij een kennis van me afgelopen week.
Vrijdag 9 december 2011
de reis der liefde
VLIEG NIET ZO SNEL
DAT JE DE REIS ZOU MISSEN!
Donderdag 8 december 2011
Nog meer virtueel
... en blijkbaar herkenbaar toen iemand me zegde dat schijnrelaties iets relatiefs zijn, maar hij er zich wel aaan optrok, want toen hij op de rand van zijn stille bed zat, de laptop op de schoot, begreep hij de verlokkingen van een virtuele relatie. Als je eenzaaam bent, dan betekende een gesprek meer dan even het bed in duiken. Ik hoor en lees ook dat velen zich uit het 'IRL' (lees: in het echte leven) liever terugtrekken in deze veilige(?) virtuele wereld.... Gebeuren daardoor soms ook meer zelfdodingen? Ik laat de vraag in het midden, maar een feit is wel dat ons sociaal weefsel uiteen gevallen is.
Beste blogvrienden, in tegenstelling wat ik hierboven schrijf en wat je de voorbije dagen mocht lezen op mijn blog is dit helemaal niet op mij van toepassing op dit ogenblik. Ik wil niet dat jullie zich zorgen zouden maken om me. Het gaat goed en ook de toestand van mijn vader verbetert - letterljk deze keer - ZIENDEROGEN. De delicate operatie is gelukt en hij ziet teug net als voordien. Het was toch even bang afwachten, maar zie: hoop doet leven zeker ...zeker in het echte leven.
Nog en toemaatje:Ooit was ik lid van een parochiale groep die regelmatig langdurige zieken ging bezoeken alsook mensen boven de 80 jaar. De naam vand e groep was 'zienderogen': zien wat in je omgeving beter kan ... En dat kan je énkel maar in de echte wereld. Bij deze dank aan mensen die zieken bezoeken!
Woensdag 7 december 2011
shadowland
Dat leek me het ideale woord dat samenvat waar mensen zich in alle veiligheid terugtrekken, maar is die Internetwereld wel zo veilig als we soms durven denken? Nog nooit gedacht dat je misschien te veel van jezelf vrijgeeft dat je er nadien heel veel spijt van hebt in het echte leven.Vertouwen is een mooi geschenk, maar wees voorzichtig!
Of is het toch iets van: 'Ik wil ergens naartoe waar niemand me kent'?
Dinsdag 6 december 2011
zo stil ...
... of gewoon te druk met jullie virtuele wereld?
Maandag 5 december 2011
Het Rorate.
Dit mooie veel beluisterde adventslied is zo gekend, maar wie begrijpt de Latijnse tekst wel van dit Gregoriaanse gezang? Ik geef jullie dan ook graag de Nedelandstalige versie mee.
Het is hoe dan ook een hoopgevende gedachte bij de start van een nieuwe week.
Troost u, troost u, mijn volk: weldra komt uw heil: waarom wordt gij verteerd van smart? Waarom grijpt steeds weer nieuwe droefheid u aan? Ik zal u verlossen, wil niet vrezen: Ik ben immers de Heer, uw God, de Heilige, uw Verlosser.
Zondag 4 december 2011
schrijven
"Men schrijft niet om gepubliceerd te worden, men schrijft om te ademen."
Samuel Beckett
En dit vrienden bloggers is een veel grotere waarheid dan 'schrijven om te blijen', want elke blogger zal beamen dat zijn bezig-zijn op SeniorenNet een grote adempauze meebrengt. Dus laat ons maar even verder wandelen in deze virtuele wereld die hoe dan ook ons dagelijks leven raakt.
Zaterdag 3 december 2011
Pijn.
Zij van wie je het meeste houdt,
waar je echt het beste voor wil;
het zijn vaak ook zij
die je het meeste pijn doen.
Vrijdag 2 december 2011
even DANKEN
Aan alle verpleegkundigen die uur na uur,
dag en nacht het beste van zichzelf geven
om de pijn van de zieke medemens te verlichten.
Geef hen dan ook jouw waaardering
zeker nu er hoe langer hoe minder handen zijn
om zo veel lijden te verlichten, al was het
maar door een woord, een kniipoog, wat begrip
als het niet altijd verloopt zoals de verpleegkundige
en zorgverstrekker het wél zouden willen.
Daarom DANK jullie!