Berichten van 1 januari 2008 tot 31 december 2008

HET WEER IS GOED GENOEG
MOESTEN DE MENSEN EEN BEETJE BETER ZIJN

Op een dag stond er een jongeman in het midden van zijn dorp die beweerde dat hij het mooiste hart had van de hele vallei.
Een grote menigte had zich om de jongeman heen verzameld en ze waren het allemaal met hem eens,
zijn hart was perfect.
Er zat geen schrammetje of wonde in zijn hart en ze waren het er allemaal over eens dat het het mooiste hart was wat ze ooit gezien hadden.
De jongeman was er erg trots op en pochte nog meer over zijn mooie en perfecte hart.
Op een dag verscheen er een oude man vanuit de menigte en zei:
"Waarom is jouw hart niet zo mooi als de mijne."
De menigte en de jongeman keken naar het hart van de oude man.
Het sloeg krachtig, maar het zat vol littekens en er waren plaatsen bij waar er stukken uit waren gehaald en andere stukken waren in gezet, maar deze stukken paste er niet mooi in, de hoeken waren rafelig.
Er waren plaatsen bij waar hij hele stukken miste uit zijn hart.
De mensen keken verbaasd hoe kan hij zeggen dat zijn hart het aller mooiste is dachten ze!!!
De jongeman keek naar het hart van de oude man en zag de staat waarin het verkeerde en lachte
"Je maakt een grapje," zei hij.
"Vergelijk jouw hart eens met het mijne.
Dat van mij is perfect en de jouwe is een puinhoop vol littekens en scheuren."
"Ja," zei de oude man, "jouw hart ziet er perfect uit, maar ik zou niet met je willen ruilen".
"Kijk" sprak hij, "elk litteken vertegenwoordigt een persoon aan wie ik mijn liefde heb gegeven
ik scheur een stukje uit mijn hart en geef het,
en vaak geven ze me een stukje van hun hart aan mij terug om zo de lege plaats op te vullen.
Maar de stukken zijn niet precies hetzelfde.
Ik heb gerafelde hoeken, dat ben ik met je eens,
maar het herinnert me er aan dat we de liefde met elkaar hebben gedeeld.
Soms geef ik een stukje van mijn hart weg en heeft de ander me geen stukje van zijn hart terug gegeven.
Dat zijn de lege gaten - het geven van liefde is een risico.
Ook al zijn die gaten in mijn hart pijnlijk, ze blijven open.
Het herinnert me er aan dat ik ook liefde heb voor deze mensen
en ik hoop dat ze op een dag terug zullen keren en het gat zullen opvullen.
Zo," zei hij "zie je nu wat echte schoonheid is?"
De jongeman stond geheel roerloos terwijl de tranen over zijn wangen rolden.
Hij wandelde naar de oude man toe en greep in zijn perfecte hart en scheurde er een stuk uit.
Hij offerde het aan de oude man met trillende handen.
De oude man nam zijn offer aan, plaatste het in zijn eigen hart.
Hij nam een ander stuk uit zijn hart en plaatste het in de wonde van het hart van de jongeman.
Het paste wel niet perfect, er zaten wat rafels aan, maar de jongeman keek naar zijn hart,
niet meer perfect, maar mooier als voorheen,
omdat de liefde van de oude man nu ook door zijn hart stroomde.
Ze omhelsden elkaar en wandelden zij aan zij weg.

Vriendschap is een hand die je steunt
in je verdriet en in je ontreddering.

Het is een oor dat nu eens luistert
naar je smart, je gevoelens, dan weer naar je vreugde.

Het is een schouder waar je op kunt uithuilen
die je troost in slechtere tijden

Vriendschap is net als een roos
maar wel eentje zonder doornen.

Het kost niet zoveel iemand een glimlach te schenken of je hand op te steken voor een vriendelijke groet.
Zoiets kan opeens de zon laten schijnen in het hart van de mens die je zomaar ontmoet.

Het kost niet zoveel om een hand uit te steken om een ander een beetje behulpzaam te zijn.
Een dankbare blik is vaak de beloning al was de moeite voor jou slechts klein.

Het kost niet zoveel om je hart wat te openen voor de mens om je heen in vreugd en verdriet.
Wees blij dat je zo wat kan doen voor die ander, of is die ander je medemens niet?

Het kost maar weinig je arm om een schouder of alleen maar even een zachte druk van een hand.
Het is vaak voor de ander of hij heel even in een paradijs belandt.

Het kost zo weinig om een ander te geven iets wat je zelf ook zo heel graag ontvangt.
Vriendschap, alleen door dat weg te schenken geef je iets waar ieder mens naar verlangt.

Denk eens wat vaker aan je medemens en je zal de liefde die je uitdraagt in dubbele mate terug ontvangen.
Wens jullie een mooi en liefdevol weekend toe!

Der liebe Gott
hat nicht gewollt
dass edeler Wein
verderben sollt.
D’rum hat Er uns
nicht nur die lieben,
nein –
auch den nöt’gen
Durst gegeben. 

Neen, de lieve God
heeft niet gewild
dat de wijn zou
bederven.
Daarom heeft Hij ons
niet alleen de liefde,
maar ons ook
de nodige dorst
gegeven.

"vakantieheriinering, vind je vaak op geschilderde gevels in Duitsland'

Ben zelf een huismus, maar hou ook van mijn medemens hoewel ik daar de laatste tijd erg vaak teleurgesteld in raak.
Net alsof de mensen om je heen steeds egocentrischer en bekrompener beginnen te worden.
Ieder voor zich en de rest bekijkt het zich maar, lijkt het motto steeds meer te worden.
Dat vind ik jammer, trek me daardoor steeds meer terug van het maatschappelijk toneel en raak wat in mezelf gekeerd, terwijl mijn aard zich daar wel tegen blijft verzetten.

Ik weet niet hoeveel mensen mij hebben geschreven of gezegd toen het slecht met me ging :"We zullen een kaarsje vooor je opsteken."
Mensen uit alle lagen van de bevolking, onder wie ook gelouterde mensen die zelf ooit ook hard hadden moeten knokken.
Op die momenten voel je, dat zo'n kaarsvlammetje niet zomaar een sentimenteel lichtje is.
Als iemand een kaars pakt, en een lucifer, en die kaars voor iemand aders aansteekt, dan is er toch sprake van warmte van de ene mens voor de andere mens.
Duizenden en duizenden mensen steken op een dag een kaasje aan.
Dat is iets heel anders dan wanneer duizenden mensen geen kaars aansteken.
Bidden betekent niet alleen 'vragen voor jezelf', maar het is ook vragen voor de ander. zoals je een kaarsje voor een ander opsteekt.
Zo vindt door het gebed een verbinding tussen mensen plaats en dat is een grote kracht in de samenleving.

5000 mensen 

Vijfduizend mensen, vijf broden en twee vissen. Hebt u zich al in de plaats gesteld van Jezus die, zélf moe van het preken, de mensen niet zomaar weg wil sturen met een lege maag. “Deel het brood uit aan de mensen” zegt Jezus opdat ze niet met een lege maag naar huis gaan. En er werd gedeeld en iedereen kwam tevreden en voldaan naar huis. Eén nam een beter deel, de ander hoefde maar weinig. Het doet me denken aan de bedevaarders te Lourdes tijdens de voorbije dagen. Waren er uit ons Bisdom 5000,10000? Allemaal verschillende types; één werkloze, een invalide, een weduwe, een jongeling, een werkgever die niet weet hoe in deze crisis zijn personeel te houden , iemand die denkt aan zelfmoord, een brancardier, een verpleegkundige, een homokoppel, een militair, een bejaarde man. Neen, geen massameeting, maar een collectief, allemaal met de ogen gericht naar datzelfde doel. Ook te Lourdes neemt elk een deel wat hem aangeboden wordt, vrij zonder verplichting; zonder er ook maar iets voor terug te doen. Iemand neemt een stukje uit het Evangelie, een ander neemt er nog het Oude Testament bij. Voor nog een ander volstaat het kijken naar de Lieve Vrouwe. “Maar allen keerden voldaan terug”. De eenzame was niet zo eenzaam meer, de invalide kreeg weer voedsel ‘tot volgend jaar’, de gebroken jongeling zag hoe goed de wereld toch is … duizenden mensen, duizenden types elk met hun eigen verhaal en verleden en toekomstplannen en dromen. Ja, er was nog over voor zo velen om nu aan anderen te vertellen: GEEF ZE TE ETEN!

De weg naar de ander

Begint bij iets heel eenvoudigs, dat zelfs dieren hebben: je bekommeren om je soortgenoten. Zelfs geschonden mensen zijn bekwaam, misschien zelfs meer dan anderen,  om eindeloos veel goeds re doen en toewijding op te roepen. Armen, gehandicapten, kleine mensen maken in de mens soms grote dingen los. Doodgewone mensen zoals ze dan gemeenzaam en een beetje meewarig genoemd worden, zijn soms zij die door één woord, één wenk je uit het alledaagse optrekken zonder dat zelf daarom goed en wel te beseffen.  Wie bijvoorbeeld meer hoort en leest bij deze woorden die me onlangs bereikten – ik citeer: “ik maak relationeel, professioneel en emotioneel een moeilijke periode door” – weet dat ieder geschonden mens een geheim in zich draag dat hij alleen bezit. Wie gelooft, ziet net iets dieper. “Wat je aan de minsten van de mijnen doet, doe je aan mij”. Dat is de echte weg naar de ander. En deze zal het dan ook in stilte dankbaar aanvaarden. Draagt die geschonden mens zelf misschien niet  het grootse geheim mee, Christus die leeft in hem en hem dan ook zal redden. Richt je ogen op Jezus!

Zombies? Je schrijft en blijft schrijven. Soms heb je ook een duw van een ander nodig die jouw schrijven onderzoekt, hierdoor wordt het startschot gegeven om weer iets nieuws te schrijven. De meeste vulling weet zelfs niet over wat het gaat zodat men de nijging krijgt van zelf zombie te worden, alleen zijn de vrije kaarten op.

Blijkbaar heeft het SeniorenNet team dan toch uiteindelijk de oorzaak gevonden van het waarom en hoe dat ik ondertussen al een paar dagen werd belaagd door een Trojanvirus dat niet kon verwijderd worden, ook niet met hulp van de techniek noc door mensenhanden. Het virus sloeg dan ook maar enkel en alleen toe op deze site, maar was bijzonderlijk hinderlijk en diut blijkbaar ook voor bezoekers. Dus, beste medeblogger, vrees niet, uw pc werd niet geînfecteerd, maar ook voor mij was het bijzonder vervelend. Dus dank aan het team om verder te hebben gezocht want nu is het  terug echt surf-PLEZIER!

juist dan wanneer je denkt dat niemand nog tijd heeft voor je ....
en terwijl die ander druk druk is ...
maar vooral nog zelf volop bezig is met de rouwverwerking
na het plotse overlijden van zijn vader. ...


"ALTIJD TIJD VOOR JOU, HE"

Javier Sierra verweeft het leven en de kunst van Leonardo da Vinci met meer en minder bekende periodes en figuren uit de geschiedenis. Doorspekt met sfeervolle beschrijvingen van architectuur, kunst en literatuur en met raadsels is Het geheime avondmaal de enige historische thriller die zich echt kan meten met De Da Vinci Code.


Auteur: Javier Sierra
Titel: Het geheime avondmaal
Prijs: € 19,90
ISBN: 90 234 1844 1

Ja, eindelijk nog eens een boekentip en meteen het antwoord waarom niet geblogd, maar verdronken in dit boek, zonder koffiepauzes.

ALS DE NATUUR KON SPREKEN

Als de bomen konden
spreken zouden ze ons
vaak vertellen wat de
wind ze kwam
zeggen.

Als de bloemen konden
spreken zouden ze ons
overstelpen door over
hun schoonheid en
liefde te spreken.

Als het gras kon spreken
zou het mos haar iets
meer ruimte geven.

Als de dieren konden spreken
zouden we weten
in wat voor een paradijs we leven die
de natuur ons alle
dagen geeft.

Toch de bomen spreken
niet,ze geven ons alle dagen
zuurstof om te leven.
En de wind,zij geeft ons alleen maar
een strelend gevoel.

Ook de bloemen
spreken niet maar
hun schoonheid en liefde
laat menig hart herleven.

Ook het gras zal
niets zeggen,ze zal het
met het mos moeten
blijven delen.

De dieren,zij spreken,
maar in een andere taal
die wij helaas niet kunnen verstaan.

De zon is de enige die
zonder woorden kan
spreken door haar
warme stralen over de natuur
te laten neerdalen en de
natuur doet leven.

Geniet van wat
de natuur ons biedt
aan kleuren en geuren,
laat de natuur je hart opfleuren!

Genade die mij zocht en vond,
toen ik verloren was!
‘k Was krank en nu ben ik gezond;
‘k was blind, maar ik genas.

Genade heeft de storm gewekt
en toen die storm bedaard.
Ik heb de glorie Gods ontdekt
en in ’t geloof aanvaard.

‘k Ben door gevaren heen geleid,
door dreiging en door nood;
genade bracht me in veiligheid
en voert me ook door de dood.

geen dag kan zo beginnen ,als deze dag begon........
ik kwam de kamer binnen en daar was enkel ZON!!!!!!!!!!

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
wat vind jij nou van mijn buitenkant,
want dat is wat de ander ziet
dat waar die ander soms zo van geniet.

Maar spiegeltje, spiegeltje aan de wand
zeg mij eens wat jij vindt, van mijn binnenkant.
Want die geeft aan wie ik ben,
zo lief, zo aardig, zoals ik mijzelf ken .

Maar zien anderen mij nou ook
op die manier,
of zien die alleen de buitenkant,
met plezier?

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand
waar ben ik in hemelsnaam in beland?
In een wereld waar men alleen maar kijkt
naar de buitenkant, van hoe die lijkt?

Maar de buitenkant kan nog zo mooi zijn;
het is alleen maar uiterlijke schijn.
Want de binnenkant die zegt pas wie je bent,
maar dat wordt vaak nog niet onderkent.

Waarom bestaan er geen spiegels,
die binnenkanten laten zien?
Dat maakt het leven zoveel mooier
en liefdevoller bovendien!