Berichten van 1 januari 2009 tot 31 december 2009

Geen zilveren sleeën
geen goud in de grond
enkel een hand op mijn hart
en een mond op mijn mond.

IS LIEFDE GELUK, VRAAGT U.

IN IEDER GEVAL IS LIEFDE HET CHARMANTSTE ONGELUK DAT ONS KAN OVERKOMEN.

Mogen liefde en trouw je nooit verlaten,
wind ze om je hals, schrijf ze in je hart.

U HAD ME NIET NODIG

U HEBT ME NIET GEMIST

LIEFDE is gebaseerd op VERTROUWEN

dag vadeer op
deze vaderdag
je bent er iedere dag
soms ben je in de tuin
soms bak je het vlees brui
velen mogen op je rekenen
dat mag voor hen heel veel betekenen


je bent er voor je kleinkind
je bent er voor je petekind
je legt voor vaderdag geen velanglijst
toch krijg je vandaag een gedicht ingelijst
je spaart voor anderen punten uit de krznt
zo kregen velen een cadeau uit je hand
je haren kleuren prachtig grijs
door wie Zijn Geest werd jij zo wijs
je dient dagelijks de Heer in zijn tempel
Hij drukt elke dag op jou Zijn stempel
geniet vanje vadersfeest
vader blijf nog lang bij je leest
een zoon

Uit mijn dossier:


"UW WAARDE OP DE ALGEMENE ARBEIDSMARKT ZAL GEEN GEVOLGEN HEBBEN".


Het was bij het opruimen van paperassen dat ik dit onder ogen kreeg en blijkbaar besef ik pas nu wat voor taalgebruik deze edele heren dokters gebruiken. Van sociaal gesproken!

Twee dingen: mijn waarde; de arbeidsmarkt.
Van de persoon, zeg maar de mens geen woord!

Alles stond te lezen op een eenvoudige verklaring na een controlebezoek aan een arts, niet eens na een heelkundige ingreep; enkel na een paar weken in het gips te hebben rond gesukkeld.

Moesten we eens beginnen met onmiddellijk de waarheid te vertellen over onself!

Wie we echt zijn, voelen en verlangen.
Zouden we deze wereld niet aangenamer maken,
zeker in de eerste plaats voor onszelf,
maar evenzeer voor onze geliefden?!

Het is niet op ons sterfbed dat men moet vernemen wat we écht te vertellen hadden, of zo vele kansen hebben gemist door écht te durven leven.

En toch hoor je het nog elke dag na een overlijden, zeker van een geliefde dierbare:

"Ik heb het altijd geweten".

Is het daar niet veel te laat, zelfs onherroepelijk te laat voor?!

Veel te vaak onderschatten we de kracht van een aanraking, een glimlach, een lief woord, een luisterend oor, een eerlijk compliment, of het kleinste gebaar dat we om elkaar geven. En toch ligt juist in deze dingen de mogelijkheid om je leven volledig om te gooien.

God die in het begin uit aarde, naar zijn beeld,
de mensen voor elkaars geluk geschapen heeft,
Hij doet U samen zijn, Hij maakt U man en vrouw,
elkanders brood en wijn, elkanders woord van trouw.

Zoals van meet af aan een mens geen antwoord vindt,
als hij niet door een mens, ten diepste wordt bemind.
Zo zult gij nu voortaan, in liefde en in leed
elkanders antwoord zijn, één lichaam en één geest.

Zoals ten einde toe, de mensen twee aan twee
hun lange wegen gaan en God gaat met hen mee.
Zo zal Hij met U zijn in leven en in dood,
Hij wordt uw brood en wijn, en dit geheim is groot.

           (t: Huub Oosterhuis / m: B.Huijbers GVL443

ook te zingen op: aan wat op aarde leeft, Valerius 1629)

Waarom ik dit vandaag nog eens achterlaat? Het is een tekst, een lied dat me sinds 1973 telkenmale sterk aanspreekt, vooral die zinsnede : ZOALS TEN EINDE TOE, DE MENSEN TWEE AAN TWEE
HUN LANGE WEGEN GAAN EN GOD GAAT MET HEN MEE. Ik moet eerlijk bekennen dat ik deze woorden heel vaak aangehaald of verwerkt heb in een wens. Maar deze woorden hoeven niet uitsluitend gebruikt te worden voor een huwelijksviering ... die trouwens heel spijtig genoeg niet of nauwelijks noch voltrokken worden; crisis van TROUW? - ; de wens SAMEN iets te doen en elkaar daariin te ondersteunen is evenzeer belangrijk. Ook dat is trouw.
En misschien raakt het vervolg ons nog het meest: EEN ANTWOORD VINDEN, wat het ook moge zijn, maar bovenal TEN DIEPTSTE BEMIND WORDEN.

Want misschien is het wel waar wat ik gisteren nog las, dat er mensen zijn die dit slechts één maal, en dit voor een paar uren mogen beleven, in hun lange leven.

Weet je wat ik haast vergat te onderlijnen, maar juist onze kracht is?!

GOD GAAT MET HEN MEE

Vrienden ...

              Vrienden

              zijn zoals rozen,

              je moet er niet veel hebben

              elke bloem is al prachtig op zijn eigen.

              Vriendschap

              is niet een hoge berg die beklommen moet worden

              maar enkel een paar kleine stapjes in de goede richting.

              Vrienden

              moeten niet met elkaar gehuwd zijn,

              gezien hun gedachten al dicht bij elkaar leven.

              Vrienden

              leven eigenlijk niet ver van elkaar, ze wonen zeer dichtbij,

              ze hebben een speciale plaats in ons hart.

              Vrienden,

              moeten de dagen niet te tellen

              want hun vriendschap zal eeuwig duren ...

Met dank aan Stefaan Maene.
 

voor jou,
klik maar even open,
mijn lief.

WIE NIETS HEEFT
IS MET WEINIG TEVREDEN

Dit heb ik keer op keer mogen ervaren in India
waar ze nog deelden wat ze niet bezaten.




Maar dat ondervind ik ook hier
waar mensen in eenvoud leven,
ja soms zelfs arm of ziek,
maar zoveel te geven.

Je zou hun gleuk soms willen kopen .


De ingelaste foto is er niet zomaar. Ik heb het persoonlijk meegemaakt toen ik India te gast was en we er onverwacht met een groepje 'even' langskwamen. Deze mensen hadden niets buiten die ene haan, hoog in de boom ...

Geloven
is als een bloem.

Het geeft een rijke geur en prachtige kleuren het kan ons leven een stuk aangenamer maken...

Geloven
is als een bron.

Kleine dingen die we voor elkaar doen, zonder nood aan een tegenprestatie, maar die kunnen uitmonden in een zee van geluk..

Geloven
is als een zon.

Die de donkere wolken kan doen verdwijnen en die kan zorgen voor licht en warmte in ons hart..

Geloven
is een werkwoord.

Het is een uitnodiging om altijd te blijven zaaien opdat er voortdurend iets moois zou mogen groeien voor onzelf maar ook voor onze medemensen...

Geloven
is een verbond.

Jezus' voorbeeld volgend, de handen onvoorwaardelijk in elkaar slaan tot welzijn en geluk van iedereen rondom ons...

Geloven
is een rekenoefening.

Onszelf wegcijferen van de eerste plaats, zodanig dat we meer aandacht kunnen besteden aan anderen het is een optelling van woorden en daden waarmee we onze naasten gelukkiger kunnen maken.

Geloven
is een kunstwerk.

Met wat goede wil kan iedereen het maken en het resultaat zal ongetwijfeld door iedereen gewaardeerd worden ..

Het zal voor iedereen een uitnodiging zijn om het zelf eens te proberen.

Bedankt dat "U"
ons dit geloof geschonken hebt !
Bedankt dat wij
dit geloof met anderen mogen delen!

Stefaan Maene

Het Magnificat is de lofzang van Maria die zij uitsprak nadat de engel haar de geboorte van Jezus had aangekondigd. Lucas 1, 46-55:

Ik zing van ganser harte voor de Heer,
ben opgetogen om mijn God, de Redder.
Want hij had oog voor mij, zijn dienares,
maar wie ben ik, dat Hij mij heeft gevraagd.
Nu mag ik mij voortaan gelukkig prijzen,
dat Hij zo grote dingen aan mij deed.
En alle eeuwen stemmen met mij in.



De Heer is machtig en zijn Naam is heilig.
Iedere tijd opnieuw gaat zijn genade
naar allen die eerbiedig met Hem leven.
Genade is zijn kracht, maar alle hoogmoed,
al onze eigenwaan ontmaskert Hij.
Alle machthebbers stoot hij van hun tronen,
arme en kleine mensen maakt hij groot.
Wie honger hebben geeft Hij overvloed
en rijken stuurt Hij heen met lege handen.
Altijd is Hij zijn volk nog trouw gebleven,
altijd bezorgd om Israel zijn dienstknecht.
Zo had hij het beloofd aan onze vaderen,
aan Abraham en aan zijn volk voorgoed.

Vertaling Huub Oosterhuis

Rig Mutschler

Mooi om met dit lied de meimaand af te sluiten. En niet eens gezoch, want ik sloeg zomaarr mijn zangboek open en zie!

Het ingelaste beeld vindt men helaas slechts op rommelmarkten, maar voor mensen in het Zuiden is dit voor velen het enige wat in de huiskamer prijkt en waar zij zich aan optrekken. Het is een stille getuigenis van hun oprecht geloof. En in vele blogs waar daar wordt van gebruik gemaakt is dit zelfs nog vaak het 'logo' van hun blog.

Wie onder jullie "man bijt hond" volgt zal wellicht al meerdere malen deze beeltenis, tesamen met het Helilg Hart van Jezus, tegen de wand hebben zien prijken.

Het leven is te kort om in de put te zitten.

Wees gegroet, Maria,
bid voor ons.

Laat ons groeien in goddelijkheid
zoals onze moeder MARIA.


klik maar even open;
wil ik graag met jullie delen.

Je komt niet meer op tijd naar huiis
maar je kwetst me niet.
En toch doet het pijn.

De titel beaam ik volmondig meer dan ik er woorden kan voor vinden, maar deze keer gaat het niet echt om die persoonlijke belevenis. Neen, ik was met verstomming geslagen toen ik zag, net zoals bij SeniorenNet waar ook een indeling gemaakt wordt in categorieën, dat er op een Aziatisch site  bovenstaande titel de hoofding was van een categorie en dit met maar liefst 123.624 leden!

De ondertitel (zie lager) zegt nog heel veel meer. Ik maak er dan ook niet meer woorden aan vuil dan nodig, maar wellicht een hint voor ons allen waar we eens mogen over nadenken, zeker op zondag!

"VOOR ALLEN DIE HUN OUDERS LIEFHEBBEN EN WAARDEREN".

Misschien een categorie die we dringend moeten opstarten?!

Christus thuis brengen.

In een vorig leven had ik het voorrecht – het genoegen klinkt hier niet op zijn plaats, en verder waren er ook weinig gegadigden die deze taak op zich wilden nemen – op zondagmorgen de gangen van een ziekenhuis, annex rust-en verzorgingstehuis, te mogen doorkruisen, om de communie naar zieken en bejaarden te mogen brengen.

Toen, net zoals nu herinnen ik me dat dit zo anders was dan  alle andere gehaaste verplaatsingen. Het begon al bij het onthaal waar ik de sleutel kwam ophalen om de kapel te openen . Ook al kende men me al jaren met mijn goede en kwade kantjes, er werd anders naar me aangekeken. Zelf, al was het niet nodig, ik kreeg  voorrang op anderen toen ik om die sleutel vroeg. Meer nog, men hoefde niet eens te vragen waarom ik kwam. Gelovig of ongelovig, praktiserend of niet, de dames aan de balie hadden een vorm van respect, ook al werd dit niet uitgesproken, maar ze wisten dat ik iets zou gaan doen dat boven het gewone dagdagelijkse staat, en zelfs niet direct van mezelf kwam.

Alleen al het binnengaan van de kapel was zo anders dan op een ander moment tijdens de dag of de week. De sleutel omdraaien in het tabernakel was niet gewoon het openen van een deurtje; noch minder was het wanneer ik mijn hand uitreikte om de kelk te nemen. Ik ging er steevast voor knielen en hier begon mijn gebed dat me de ganse weg innerlijk zou volgen. Het was telkens bevreemdend wanneer ik de kapel uitstapte en a.h.w. met de Heer de werkelijkheid van nde wereld en  van alle dag binnentrad. Het lopen van elke dag werd haast een voorbij schrijden, zeker op de verpleegafdelingen. Maar ook bij het noodzakelijk doorkruisen van technische ruimtes zoals de keuken en liften nam een heel apart gevoel vanbinnen de leiding. In die luttele seconden werd ook door de ‘toeschouwers’ die bijvoorbeeld aan de afwas bezig waren plots gezwegen. Allemaal vrij raar maar o zo mooi. Nooit werd ik er later op aangesproken, in tegendeel, en dit in een wereld vol van pluriformiteit. 

Ik was me er wel degelijk van bewust dat ik Christus bij de mens bracht en dat telkens opnieuw. Vandaar dat ook verpleegkundigen het even stil maakten toen ik langs de kamers passeerde, even opzij schoven, al gereed de kamerdeur openden; of ik denk maar aan de poetshulp die even het werk lieten liggen. Het viel me trouwens op dat tijdens het toedienen van de communie deze mensen soms even een kruisje maakten of uitdrukkelijk zegden aan de patiënt: “Daar is de meneer met de communie”. Af en toe werd gevraagd of ik priester was. Niet om me te taxeren, maar in tijden van ziekte en lijden wil men een priester naast het bed; dat is mijn ervaring. Sommigen waren zelfs ergens teleurgesteld omdat ze geen priester aan hun bed zagen en zegden dat ook uitdrukkelijk. Anderen vroegen dan weer na het ontvangen van de communie of ik ze nog zou willen bezoeken in de komende dagen … En ik heb me aan deze belofte gehouden en zo deed ik tijdens de week aan zieknbezoek door gewoon even binnen te wippen bij deze mensen die soms van niemand nog bezoek kregen, vooral door hun eigen hoge leeftijd.

Toen men me zag, met de kelk in de hand, sloegen de meesten een kruis, begonnen ze spontaan een Onzevader of een Weesgegroet te bidden.Anderen waren er op voorbereid en hadden steevast de rozenkrans in de hand.  Elk bezoek is een mystiek gebeuren, altijd anders maar zo doordringend.

Sommigen vroegen wekelijks naar de communie, anderen dan weer niet. Maar vaak gebeurde het ook dat in een meerpersooonskamer een derde om de communie vroeg. En gezien het zondagmorgen was gebeurde het ook dat de vroege bezoeker, tot zelfs het aanwezig personeel,  ook wilde aan de communie deelnemen. Voor al deze mensen werd de communie een bijzondere kracht; zelfs plots even weg uit het steriele van een ziekenkamer,de ogen gericht op het kruis. Er werd niet veel gesproken, want iedereen sprak op dat moment met de Verrezen Heer, veel intenser dan wij dat doen wanneer we gezond zijn. 

Er waren ook mensen die zeer moeilijk de communie konden ontvangen door slikproblemen. In die gevallen werd eerst overlegd met de verpleegkundige en werd ook nog eens uitdrukkelijk de vraag gesteld of het wel zou gaan. Maar hoe moeilijk ook soms, mensen zagen daar echt naar uit. Het was niet altijd gemakkelijk zo de communie bij de patiënt te brengen, maar de dankbaarheid door een glimlach of een stevige hand op de mijne deed alles vergeten en dan besefte ik dat God in mij aan het werk was geweest, mede door de verpleegkundigen of de poetsvrouw. Neen, die tijd was geen tijdverlies geweest eens terug thuis. Misschien had ik er wel het beste van mezelf gegeven op een volledige week.

Pesten, afdanking, herkenning. 

Na die preek van mijn baas ben ik naar mijn kantoor gegaan en ben beginnen mijn spullen op te bergen, al wist ik niet waarom. Het enige waar ik aan kon denken was wraak. Die trut die dacht evenveel in haar mars te hebben als ikzelf, maar nog geen jaar ervaring had, was gaan klikken. Ze was gaan klikken omdat ik haar vakantieplannen had getorpedeerd. Let wel ze had vooraf  met me overlegd en kon zelfs instemmen met mijn vakantieplannen. Ze was zelfs blij voor mij dat ik eindelijk eens na zo vele jaren een gewoon verlof kon opnemen.  De baas heeft het nooit met zoveel woorden gezegd dan met die ene vraag: Klopt het dat je de agenda kent van je collega? En die windbuil, gebuisde manager, heeft haar geloofd. Het woord van een manager - die terwijl zijn eigen baas met verlof was het naambordje ‘directeur” tegen de deur had geplakt - tegen het woord van een sullige bediende. Hij is niet onmiddellijk in actie gekomen, die smeerlap. Neen, als een giftige slang ging hij tewerk. Dagen-,nee wekenlang heeft hij me geduldig geobserveerd en een paar poppetjes ingeschakeld om me te schaduwen, want zoals in het lijdensverhaal kon hij nergens schuld in me vinden … om dan toe te schieten, in een zwak moment. Een manager ontkent nooit ook al weet hij dat hij daarmee in de fout ging, maar hij zag al met fonkelende ogen uit naar de komst van die trut, want deze droeg tenminste een rok. 

Maar ach, alles waar ik toen bang voor was voelt niet langer aan als een gemis of een bedreiging. Integendeel, het is nu een luxe, een prettige ervaring.


NOOT: Voor een goed begrip; bovenstaande is semi-autobiografisch, ,gebaseerd op de realiteit die je ook vindt toen ik het bloggen hier heb opgestart - zie archief - en is ook de stem van anderen die zich herkennen; meteen ook het resultaat van verwerking door veel te lezen wat dan weer resulteert tot het schrijven van deze bijdrage. Want lezen werd inderdaad meer dan een hooby, vandaar vlug nog even deze noot ter aanvulling. Dank voor de belangstelling en medeleven. Maar wees gerust, ik voel me goed!
Ik neem echter geen woord terug van wat ik schreef want hoe omschrijf je al deze gevoelens doorheen die pijnlijke tijden in een fragmentarisch blogje.

"Ik ben protestantse … Ik ben ter wereld gekomen, en dit énkel en alleen door het toedoen van Onze Lieve Vrouw. Drie jaar na het huwelijk van mijn ouders kon mijn moeder niet in verwachting geraken.  Maar toch bleef ze geloven in Moeder Maria. Ze begon te vasten gedurende één jaar en dat elke vrijdag. Ze bad tot Maria dat ze ten minste één kind mocht baren … “zoals Jij Jezus in jouw handen mag houden, met al uw genaden”.

Onze hemelse moeder heeft deze wens tot vervulling laten komen.

En zo gebeurde het dat na heel wat tegenslagen ik geboren werd."

’t Is gewoon bijzonder

jij haalt de liefde in mij naar boven
laat mij dingen doen wat ik voorheen
nooit zou gedaan hebben
jij laat mij zinnen schrijven
waar ik voorheen nooit aan dacht
jij haalt gewoon naar boven
datgene wat ik opborg
jaren geleden
 
voel mij zo goed bij jou
want jij laat mij zijn wie ik ben
jij laat mij doen waar ik van geniet
en nooit zeg jij
dat zint mij niet
jij haalt tederheid bij mij naar boven
aandacht voor een ander
jij haalt verlangen bij mij naar boven
een luisterend oor
jij zorgt er voor dat ik me weer als mens gedragen kan

en weet je schat
dat was reeds zolang geleden
dat ik nog enige aandacht schonk
aan een ander
dat ik nog wou weten wat een ander verlangde
dat ik mij nog tegen iemands mond liet rusten

och mijn schat
ik hou van jou

Eens de tranen voorbij ...