niet zomaar een gedicht,
 klik maar even open.

Het is met het geloof zoals met de supportersclub van een voetbalploeg. Toen een tijd geleden Club Roeselare niet zo goed meer scoorde begonnen supporters af te haken. Maar enkele weken later werd er letterlijk gescoord en hoe! De euforie was er en er werd gesproken en geschreven  over deze match. “Heb je dat gezien?” vroeg een toeschouwer aan een supporter toen ze elkaar tegenkwamen bij de beenhouwer.  “Neen, ik heb het niet gezien want ik ga al langer niet meer naar die matchen kijken, waar de verwachtingen toch niet langer worden ingelost”. “Ze kunnen ook eens gewoon veel geluk hebben” werd er nog aan toegevoegd. “Neen”, antwoordde de ander, “het was een prachtprestatie, dat moet je echt gezien hebben, alle fans waren uit hun dak”. Maar de ondertussen ex-supporter kon het niet geloven … Hij had het niet gezien met eigen ogen. Hij was blijven stilstaan bij de laatste match die hij gezien had, maar niet bij de vorderingen de club had gemaakt de voorbije maanden.

Zo verging het ook Thomas wanneer Jezus verscheen aan zijn leerlingen en hij er niet bij was. Allen waren vol van het feit dat ze Jezus hadden gezien, zelfs hadden aangeraakt, maar Thomas wilde zien en dan pas geloven. Erger nog, hij had zich in zijn binnenste al lang afgekeerd van die mensen en de leer, hij had afgehaakt; hij was niet langer supporter, want hij bleef draaien in de cirkel omdat hij de veranderingen niet zelf had meegemaakt. 

Datzelfde geldt vandaag voor het kerkbezoek. Mensen hebben op een gegeven moment afgehaakt en wanneer men hoort spreken hoeveel mensen er op de paaswake aanwezig waren, hoe lang het applaus heeft geduurd voor het bijzondere koor dat de diensten heeft opgeluisterd rond en tijdens de Goede Week, dan wil men het niet geloven … omdat men er niet bij was. Men is blijven stilstaan terwijl alles is blijven verder evolueren. Men is blijven steken in wat men toen beleefd heeft en men heeft geen idee meer hoe het er op vandaag aan toe gaat in een eucharistieviering. Het is zoals de supporter van de voetbalclub die heeft afgehaakt en denkt dat alles bij het oude is gebleven en zo niet meer kan zien dat er vernieuwing, verandering is.

Tegen mijn wang vlei jij jouw wang
en ik zal jou teder omarmen.
Mijn brandend hart tegen jouw hart
het vuur zal ons zinderend verwarmen.

En zelfs onze tranen van louter geluk
kunnen de vlammen niet blussen.
En als jouw mond op de mijne zich drukt
sterf ik in eeuwig kussen.

TEN EINDE TOE 

‘De weg ten einde toe gaan’ en ‘Thuiskomen’, het waren twee gedachten die spontaan en gelijktijdig  bij me opkwamen toen ik gisteren eerder een onverwachte lange fietstocht van om en bij de zestig kilometer had afgehaspeld. De weerman beloofde zon en na een te lange winter was het misschien wel een goed boek in te wisselen tegen de fiets, kwestie van stramme benen te vermijden, of zijn we dan toch ergens in de reclame getuimeld met allerhande slogans van de bekende medemens zoals 'start-to-run' of andere campagnes zoals deze van ‘kom op tegen kanker” waar iedereen wordt aangemoedigd meer te bewegen, dus ook op de fiets.

Gezien de fiets mijn vaste partner is sinds jaar en dag hoef ik die promotie niet, maar wel besef ik proefondervindelijk dat ik er toch maar weer wat moet gaan aan doen. O neen, geen dure fiets met alles erop en eraan. Neen gewoon de fiets op en weg … waar we uitkomen zien we dan wel weer. Laatste alleen maar bij goed weer, want meestal kan ik niet fietsen als ik geen doel voor ogen heb. Gisteren mezelf beloofd niet ver van huis weg te rijden, maar toch evenzeer alle drukke banen en autowegen te mijden. Maar helaas ik was pas vertrokken en door wegenwerkzaamheden kwam ik ongezien op een stuk autostrade terecht waar juist nog plaats genoeg was voor een fietspaadje. Néén, niet verder man en zie ik daar aan de linkerkant wel een bordje staan zeker, getekend “Veldroute”. Dus vlug rechtsomkeer gemaakt, de snelweg achter me latend, een kronkelend pad inrijdend en meteen de geur opsnuivend van verse aarde en mest. Veldroute was helemaal niet zomaar een naam want algauw kwam ik niet één enkele wagen meer tegen, zag ik koeien links en rechts van me van de eerste zon liggend te genieten. Af en toe stond een paard aan de kant van de weide, ook voor hen wellicht eindelijk terug buiten. Tractoren reden op en aan en ik hoor mijn vader zeggen: “ De boeren, ze voeren”. Enkel even lichte paniek wanneer ik zo een tractor met aanhangsel in mijn richting zie afkomen, maar is het door het mooie weer of door wederzijds begrip, even aan de kant gaan staan of de boer die even halt houdt, een hoofdknikje, later een hand in de lucht, wat kan het leven mooi zijn.

En dat in alle rust en tevredenheid; zover ik kon zien geen mens te bespeuren. Ja, zoals ik het me al eerder afvroeg: waar zijn al die fietstoeristen? Bestaan ze eigenlijk wel?! Ik zou het echt niet weten. Ik heb slechts vier kinderen op de fiets gezien… Maar de route zelf was een openbaring, en dat zo dicht tegen eigen huis. Alleen, op een gegeven ogenblik heb je geen aanknopingspunt meer en heb je de indruk in rondjes te draaien maar dat is dan ook maar een indruk. Er waren ook geen andere invalswegen dan enkel het zeshoekig bordje te volgen. Maar het was genieten.

Nog niet echt zo ver van mijn vertrekpunt bemerk ik een lichtblauwe poort naast een vervallen hoeve. Was het een grote tegenligger die me daar halt liet houden ... maar hoe dan ook, terwijl ik daar stond te wachten, merkte ik naast het blauwe hek een binnenplaats waar een groot kruis was opgericht. Nadat ik mijn fiets veilig had geparkeerd merk ik dat ik eigenlijk voor een prachtige Lourdesgrot sta die blijkbaar een openluchtkapel is. Thuiskomen bij Maria en nu al dankbaar zijn en vragen voor een veilige aftocht, ook denkend aan hen die nu herstellend zijn van een ingreep.

De wegen slingerden zich verder door het landschap waar boeren druk bezig zijn. Maar waar ben ik nu eigenlijk en hoever van mijn huis verwijderd? Ik merk in elk geval dat ik al heel wat meer tijd heb gefietst dan ik me had voorgenomen, maar die bordjes werken als een drug. Af en toe zie ik een naambordje van een dorp of gemeente wat ik herken, maar nooit laten de bordjes me toe het centrum ervan binnen te rijden. Raar toch, zo dicht bij huis en er nooit aanbeland … Dus ook geen plas- of koffiepauze. Op een gegeven moment, ook turend en  naar mijn uurwerk, begin ik me af te vragen of ik geen punt kan vinden dat me toelaat de weg en zo ook de afstand terug, in te schatten gezien het toch fris aan het worden is. En juist op dat ogenblik zie ik een naamplaat waarbij mijn hart een sprong overslaat. Ik ben veel te ver van huis gefietst, ben gedwongen de landweggetjes te verlaten om uit te zien naar een herkenningspunt wat me misschien nog verder van huis brengt. Gelukkig zie ik een man op de fiets die ik voorbij  kan fietsen en inhalen en die me vriendelijk de weg wijst. Ik bedank vriendelijk voor de uitleg maar inwendig slaat alle opgedane geluk van voorbije uren om in een niet nader te omschrijven gemoedstoestand, want ik moet nog zeker dertien kilometer in vogelvlucht terug en ik ben nu al ruimschoots drie uur onder weg.

De kilte rukt aan mijn hemd en er zit me trouwens niets anders op dan een lange kaarsrechte baan te volgen, en dit  op een uur waar mensen terug rijden van hun werk. Het wordt alleen nog maar erger wanneer ik nog een half uur toch langs die te mijden autostrade van in het begin moet fietsen, en dat terwijl vrachwagen na vrachtwagen langs me heen scheert … ‘mijn goede benen’ laten het bijna afweten, ook dat is de weg ten einde toe gaan na zoveel mooie uren .. tot eindelijk de richtingsaanwijzer naar mijn stad opduikt, wat een verademing … verlangen naar warme koffie, naar thuiskomen.

De sleutel in het slot na vier uur fietsen en neerploffen, maar nagenieten in een vernieuwd interieur. Op deze tocht waren ook God zowel als Maria bij me … ‘God in de natuur’, zoals ik het me herinner als zestienjarige toen me gevraagd werd een misviering te laten voor te ebereieden  om die door te laten gaan in een bos. Niets is echt veranderd. 'Thuiskomen' is een onbetaalbaar gevoel. Thuiskomen bij Maria is dat heel zeker. Daarmee gaan we straks samen de meimaand in.

De aangeleverde flaptekst
Op een warme zomerochtend is ‘geluksdeskundige’ Mart Hitz onderweg naar zijn vrouw om haar te vertellen dat hij haar voor een ander gaat verlaten. Aan de rand van zijn woonplaats stuit hij op een wegversperring. De dijk langs de ringvaart blijkt doorgebroken en de bewoners zijn overgebracht naar een sporthal. Als hij zijn vrouw daar niet kan vinden, begint een even duistere als zenuwslopende zoektocht die hem door het onbekende leven van zijn vrouw voert. Het beeld dat hij van haar en van zijn huwelijk had, blijkt voornamelijk een bedenksel. Wanneer zijn veertienjarige dochter, ingefluisterd door zijn schoonouders, hem de verdwijning begint te verwijten, staat hij helemaal alleen voor zijn opdracht: het vinden van de vrouw die hij wil verlaten.

In Paradiso peilt Kees van Beijnum trefzeker en subtiel de verborgen verlangens van de personages, de ongewisheid van hun leven.

Voor degenen onder jullie die het genoegen mochten smaken ooit in Lourdes te zijn geweest, zullen wellicht meerderen ook de mooie kruisweg hebben afgelegd langs monumentale beelden waar je niet anders kan dan er stil bij te worden, ver van de drukte, op een heuvel. Trok ook Jezus zich niet vaak terug op een heuvel om er te bidden?!

Waarom is de kruisweg in Lourdes dan zo geliefd?
Dat is waarschijnlijk omdat Lourdes ons plaatst in het hart van het christelijk geloof. God is mens geworden voor ons, voor ons heil.
Jezus heeft zijn leven gegeven uit liefde voor de mensen.
Met zijn Kruis en door de Verrijzenis toont Jezus ons de weg naar het leven.

Deze geschiedenis is geen verhaaltje of een fabel, het is echter op aarde gebeurd zo’n tweeduizend jaar geleden.
De Kruisweg meemaken is terug gaan naar die Bron.
Zo krijgen dan ook alle andere symbolen hun betekenis terug:
Het water van ons doopsel.
De kaars zoals in de Paasnacht.
De vergiffenis van de zonden, waarvoor Jezus gestorven is.
De Eucharistie, waar wij Zijn dood herdenken, en Zijn verrijzenis uitroepen.

Gedurende de Kruisweg volgen wij Christus
Door het Geloof,
Met Liefde
In Hoop.

"Zij/ hij kende geen kwaad, geen verraad,

 zij/ hij WAS NIEMANDS METGEZEL"


Een gedachte op de vooravond van Goede Vrijdag waar inderdaad zovelen alleen zijn.

Goede vrienden, 

Ik heb mijn  werkzaamheden, zelfs mijn lezen onderbroken toen ik dit boek in handen kreeg. Ik weet dat het u ten zeerste zal interesseren, rond God, geloven, sterven, de oude dag, maar evenzeer omwille van de vele citaten en doordenkers. Zelfs bedenkingen rond onze ‘nieuwe’ paus blijven niet achterwege.

Bijna op elke bladzijde kan ik iets aanstippen en onderlijnen.Ik wilde dit dan ook met je delen. Dus naar de bib of naar de winkel zou ik zeggen!

Van harte, Maarten

Ik geloof niet in God, maar ik mis hem.’ Julian Barnes’ nieuwe boek is onder meer een familiegeschiedenis, een ideeënwisseling met zijn broer – die een vooraanstaand filosoof is –, een overdenking van de dood, een viering van de kunst, een discussie over God en een eerbetoon aan de Franse schrijver Jules Renard.

Hoewel hij bezweert dat dit geen autobiografie is, leest Niets te vrezen als de intellectuele blauwdruk van een briljante geest, een tocht langs de inspiratiebronnen van Barnes’ oeuvre. Al bij zijn eerste roman werd Julian Barnes geprezen om de volwassen manier waarop hij over de dood schreef. Bijna dertig jaar later keert hij even wijs, prettig en ontregelend naar dat onderwerp terug.


Op deze zondag wil ik ook een beginnende blogger een steuntje in de rug geven. Ga daarom maar eens langs bij:  https://blog.seniorennet.be/eddy_1953/ warvoor dank!

Daar alleen kan liefde wonen
daar alleen is het leven goed
waar men vrij en ongedwongen
alles voor elkander doet

Its not an achievement to make 100 Friends in a Year,
but an achievement is to make a Friend for 100 Years.

Het is inderdaad geen prestatie 100 vrienden te maken in één jaar,
maar het is wel bijzonder een vriend te zijn voor 100 jaar!

Het meest tragische van het leven is niet dat mensen ten onder gaan,
maar dat ze ophouden met liefhebben.

Uit 'The Summing Up"

We mogen de tijd niet door onze vingers laten glijden zonder enige tijd te spenderen met diegenen die echt voor ons tellen, die het nauwst aan ons hart liggen. 

Als we morgen sterven, zal de onderneming waarvoor we werken ons gemakkelijk vervangen in een paar uur tijd. Maar de familie en vrienden die we achterlaten zullen het verlies voor de rest van hun leven voelen.