Het is me heel recent overkomen, meer bepaald op Valentijn, en dan nog via dit blogland. Het is inderdaad wonderlijk dat in een korte tijd een wederzijdse alchemie is ontstaan tussen mezelf en een lezeres. Sinds het eerste artikel, de eerste reactie, het zien van de profielfoto, hebben wij in elkaar een broeder, een zuster in de geest gevonden, ja een ware zusterziel. Sindsdien zijn geesten broers en zijn zielen mijn zusters. Enfin laat het me voorlopig tot het enkelvoud beperken als het goed is. Bedankt om in mij te geloven!
Als de vader en zijn jongste zoon spraken, ging dit gepaard me een stortvloed van woorden, met enthousiasme, met onzichtbare knipoogjes. Een gesprek met zijn oudste zoon daarentegen verliep oppervlakkig en moeizaam, alsof ze maar een beperkt aantal letters tot hun beschikking hadden, waarmee ze nooit de woorden konden vormen die ze wilden. Het was steeds scrabbelen met een onvolledig alfabet. Gelukkig was moeder daar als redplank.
Bij het overlijden van de oudste zoon moest de vader dan ook toegeven dat vader en zoon elkaar nooit hadden gevonden. Hij liet dit zelfs optekenen op de gedachtenis.
Wat hebben de Graal, de hedendaagse Vlaamse strijd en Reynaert gemeenschappelijk? Je vindt het in dit heerlijk boek. Misschien ook de reden dat enkele blogvrienden langer moesten wachten op een bericht in hun gastenboek. Ik heb er in elk geval intens van genoten en wens u hetzelfde toe!
Het leugenverhaal werd bekroond met de Zeeuwse Boekenprijs 2007. Uit het juryrapport:
Paul Verhuyck en Corine Kisling namen hun woonplaats Graauw als uitgangspunt voor hun oorspronkelijke en ingenieuze verhaal over de schat van de vos Reynaerde. Ze graven uit de modder van Graauw de halfingestorte gangen van een middeleeuwse burcht op, en laten daar de Koning Arthur-legende herleven door ze tot schuilplaats te maken van een hedendaagse, tragische Parcival. De historische constructies zijn verbluffend. Maar nog knapper hebben Kisling en Verhuyck ze verweven met wat media en marktwerking heden ten dage met legendes doen: ze tot op hun gebeente exploiteren. Kisling en Verhuyck roeren met verve in de hedendaagse oersoep van de globalisering, want de heilige Graal die zich in Graauw zou kunnen bevinden, brengt uitzichtloze golfterreinen, themaparken met echte monniken, en schoonheidsklinieken voort. Het dorp wordt daarbij meedogenloos opgeofferd. Temidden van de dodelijke slachtoffers die in hun sinistere scenario vallen, verpakten de auteurs zeer geraffineerd hun sarcastische cultuurkritiek. Hun spannende en geestige 'historische' thriller is even uniek als actueel en daarom winnen Kisling en Verhuyck met hun listig Leugenverhaal de Zeeuwse Boekenprijs 2007.
Het was en is het wederkerend antwoord van zowel mijn vader als van een pedagoog die ooit zelf missionaris was. Ik heb het persoonlijk altijd moeilijk gehad met deze uitdrukkingen, want we worden dagelijks aangespoord - zeker als christen mens en als goede burger (dixit Don Bosco) - het juist op te nemen voor mensen aan de rand of mensen in miserie, en heel zeker nu in deze vastentijd. En toch, wat te doen met:
de jongen met adhd die ik lang heb gevolgd en dan woordeloos afhaakte al voelde ik aan dat hij nog lang niet echt klaar was op eigen benen te staan? die andere jongeman die maar vruchteloos zoekt naar de ideale levenspartner en dan maaar bij mij uitweent? die gast die maar nog eens terug is hervallen in zijn kleine wereld met als enig redmiddel zijn canabisplantjes? de mens die zich uiteindelijk heeft laten opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis om zich tegen zichzelf te beschermen? de vrouw die via het opvolgen van sites rond religie een man probeert te imponeren om dan na lange stilte haar wraak te nemen op een relatie die er nooit was. de persoon waarvan ik wist dat hij het financieel niet langer kon redden en waar ik aanvoelde dat ik hier niet langer onderuit kon. de uitgesproken homofiel die alle vertrouwen in het leven en de mens heeft verloren en dan plots hier virtueel opduikt. de zoekende die wel de kerk achter zich heeft gelaten maar nu een luisterend oor wil omdat hij meent zijn roeping te hebben gevonden in Hare Krishna. die vrouw die op hoge leeftijd moet besluiten dat er ondanks haar vele echt rijke contacten er niemand meer is die haar uit haar bed kan noch wil helpen, niet eens een buurman. de student-huisdokter die ik leerde kennen tijdens zijn opname toen geconstateerd werd dat hij psychopaat was ....
"Trek je van deze mens niet aan" was het antwoord van die inwonende missionaris. "Hou je daar allemaal niet mee bezig". En inderdaad hoor ik van een ander, wie zal voor jou zorgen, wie is er voor jou?
Waarom is de Kerk niet langer welkom vandaag, toch in onze maatschappij en met uitbreiding in het Westen? Je hoeft maar de krant open te slaan of de tv aan te zetten. Overal een zelfde antwoord: ze is niet welkom. Waarom toch?
God, Christus en de kerk vragen aan de mensen dingen die niet altijd gemakkelijk zijn en die tegen de haren van de hedendaagse cultuur instrijken: 'Je zult niet stelen.' En we doen het wel: van grove corruptie over verborgen fraude tot belastingsontduiking. 'Je zult niet doden.' En mensen denken toch dat het beter is een eind te maken als het te lastig wordt voor de zieke of de familie. God en de kerk zeggen: nee. Dat horen mensen niet graag. 'Je zult niet echtbreken.' Maar er worden veel scheve kaatsen gereden in huwelijkstrouw. Nee, met zijn boodschap van de tien geboden is God niet welkom. ... Nu misschien ook zelf niet populair indien ik hier bezig ben.
En toch, dan blijft maar één iets over: VERTROUWEN, het woord dat ik hier al jaren met kracht en uit geloof blijf verdedigen. Vertouwen op God, veel meer dan op onszelf en op onze eigen krachten en talenten. Misschien heeft alles wat we met de kerk meemaken in de media, de politiek, de cultuur één groot voordeel: we worden met de rug tegen de muur gezet en verplicht op God te vertrouwen.
Het valt me op dat in elke stad waar ik kom, het een en al haast en geld is. Mensen kijken langs je als ze tegen je praten om duidelijk te maken dat ze wel iets beters te doen hebben... als ze al praten.
deze bijdrage heb ik geleend van iemand waar ik door het bloggen intens mee verbonden ben mee geraakt; een verbondenheid die verder raakte dan wat uitwisseling van gedachten.
Privacy
Iedereen is zo gehecht aan de wet van privacy en toch gooien velen 'zelf' hun privacy de wereld in.
Is je lichaam geen privacy? Is je geaardheid geen privacy?
Je bent afgestuurd en je wil zo vlug mogelijk gaan solliciteren. Dan denk je meteen aan die plaaatsen die je van ergens kent of beter nog aan mensen die er zelf werken. Of nog zoals in mijn geval waar ik terug ging naar een leerkracht die nogal wat vertrouwen in me had. Hij kon vanzelfsprekend niets beloven, maar hij zou zijn best doen dit te bespreken met zijn directeur die me van verre kende.
Het was op een zondagavond kort nadat k terug was van de Chiro. Er was niemand thuis en eens in de woning om mijn kleren weg te brengen zag ik een bruine omslag onder de voordeur geschoven. Op de hoofding zag ik het logo van de plaats waar ik langs geweest was. Op de voorkant van de bruine omslag stond het volgende te lezen: "We kunnen u wellicht gebruiken". ...
GEBRUIKEN ... begin van mijn carrière, mijnjonge leven?!
"Het dringt tot me door hoeveel tijd van mijn leven ik heb doorgebracht met het betreuren van mijn lot, dat het de afgelopen jaren, toen ik mijn vrijheid en jeugd nog bezat, er steeds nog iets mis moest zijn nu ik in mijn cel zit opgesloten".
Mensen, ik heb even mijn werk onderbroken en deze passage uit "Het geheim van Montségur" nagelaten als enerzijds indirect antwoord op een paar mails die ik mocht ontvangen, ook n.a.v. eerdere berichten rond verlies en angst. Ik denk heel concreet aan een paar mensen die hun leven zien als één groot gemis waar alles lijkt mis gegaan te zijn. Anderzijds trof het me ook te lezen dat door de eeuwen heen ook nog op vandaag mensen in hun cel vastzitten, ook bevindt die zich op vandaag in eigen hart, soms in eigen woning. ... (tussendoor: is pesten op vandaag niet veel erger dan de marteltuigen van eeuwen geleden! Ik moet hier misschien eens uitgebreid op terugkomen.)
Velen hebben elkaar hier gevonden, juist door het feit dat men hier uit zijn cel (lees schelp) durft, kan en mag komen. Deze rijkdom is onbetaalbaar en is soms dé hint om terug in het echte leven te stappen ondanks vele hindernissen. Ik weet en besef dat het normaal is dat men soms bepaalde dingen uit eigen leven en verleden, soms ook pijnlijk heden, betreurt en dat daar een hele tijd kan over gaan, maar dit brengt geen uitkomst naar morgen. Ik weet ook dat er soms niet veel nodig is om herinneringen weer tot leven te brengen, maar dan wens ik jullie mensen om jullie heen die het écht goed met jullie voorhebben, die luisteren maar ook zeggen: Ik sla met jou deze bladzijde om! En zo zijn er ook nog velen, laat ons ook daar niet te negatief over doen.
Ik wens en bid dan ook om moed aan die mensen, die blogvrienden, om door te gaan ondanks de angst. U hoeft uw leven niet te betreuren, daar is het te kort voor. Probeer jouw cel te verlaten en te GENIETEN van elke nieuwe dag, ons gegeven ... want er zal wel altijd iets "mis" zijn zolang wij mensen zijn, maar leer vooral jouw eigen talenten te waarderen . Ter afsluiting wens ik dan ook dat sommigen die nog even aarzelen terug hun blog op te starten, dit misschien best nu kunnen doen ... en zo hun cel hun eilandje) verlaten.
God, leer ons stil te staan bij wat leeft in onszelf en in anderen, dat we steeds de keuze mogen maken voor wat deugddoend en goed is voor de ander, dan kunnen we samen gelukkig zijn.
Terug in de tijd is het soms goed te beseffen waarom en hoe we elkaar vonden. Niet dat er geen inspiratie meer zou zijn, maar misschien wel terug aanknopen met wat waardering, nog meer met mensen die we zo leerden kennen.
I wish you a very fruitful Lent. May this season prepare us all to partake in the salvific Mission and in the Sufferings of Jesus, culminating in the ever glorifying resurrection. May this season strengthen us in Faith and Faith Convictions.
een vraag : wanneer heeft god illegalen geschapen? is de aarde niet van iedereen ?
Gezien het feit dat bepaalde bedenkingen me bereikten rond deze uitspraak, ga naar mijn blog https://blog.seniorennet.be/geloven/ voor wat opheldering. Dank voor de interactie en uw begrip.
India, het land waar ik mijn tweede thuis vond. Het spreekt dus voor zich dat ik deze foto's gebruik om mezelf bij te scholen in het plaatsen van foto's al hoop ik dan mijn lay-out daardoor niet te veel 'schade' oploopt.
Ik zit in de kerk. Niemand neemt nog de moeite zijn telefoontje uit te zetten en een hele symfonie aan popnummers schettert tegelijkertijd door de ruimte. Wie weet, misschien moeten ze het koor wel vervangen.
Mijn vader was (en is) in elke betekenis van het woord sterk geweest en ik kan me niet herinneren dat hij ooit ergens bang voor was. Hij liet het in elk geval nooit blijken. Niet dat hij van het macho klootzak was, helemaal niet, maar hij aanvaardde alles wat het leven hem toebedeelde zonder moeilijk te doen, zelfs toen het hem heel veel pijn deed. Wat er ook op hem afkwam, hij was bereid dit het hoofd te bieden, ook al was hij er niet altijd klaar voor. Hij vertrouwde dan ook in zijn Heer.
Facebook en andere sociale netwerken zouden geen excuus mogen zijn om de andere van aangezicht tot aangezicht niet langer meer te mogen/ontmoeten. Het gebeurt helaas hoe langer hoe meer dat men het nieuws in de straat enkel nog verneemt via berichtjes, er al dan niet op reageert, maar het niet meer aandurft, misschien door al het getokkel, er zelfs geen tijd meer is uit onze luie stoel te komen en te gaan zien wat er met de ander al dan niet aan de hand is; hem of haar op te beuren, geluk te wensen met de geboorte, met de verhuis, de verbouwing ... of gewoon luisterend aanwezig zijn. Laatste geldt zeker voor mensen die door de stenge aanhoudende winter afgesloten zijn van elk écht sociaal contact. Laten we dus even tijd maken voor wat echt belangrijk is.
Misschien moeten we even terugkeren naar de beloftes die we gemaakt hebben bij de jaarwisseling. Mocht je die vergeten zijn, hier heb ik er alvast één:
Zeg elke ochtend tegen jezelf::
"ELKE DAG WORD IK BETER EN DAT IN ELK OPZICHT".
Na enkele dagen zal je dat ook tijdens de dag onbewust herhalen. Lukt het niet , ga dan maar eens de spiegel kijken en maak van je mond een brede glimlach.
Wat ik hier schrijf zou hij misschien graag lezen ... Voor het gemak zal ik hem maar "steuntrekker" noemen, al is hij een goede vriend van me.
Het gaat als volgt. Op een avond belt hij aan en na wat over koetjes en kalfjes te hebben gepraat voel ik dat hij niet tot de realiteit durft te komen. Tot plots de vraag: "Kun je me € 50,- lenen, ik betaal je die zo vlug mogelijk terug". Ik antwoord hem: "Als je een website had, dan kon ik je zoveel euro's sturen als je wil met mijn creditkaart". "Die heb ik niet", zegt hij, maar jij hebt wel een goed hart, de beste creditkaart die je kunt hebben".
Natuurlijk heb ik dat geld nooit terug gezien, hoeft ook niet want met een goed hart gegeven. Nu begrijp je ook waarom hij dit nu niet kan lezen.
Het ergste soort pijn, iets missen wat je nooit hebt gehad en, erger nog, nooit zult hebben. Het hart verlangt naar wat het nooit zal krijgen: kinderen.
Ik moet over je schrijven in dit dagboek, mijn lief, want hier, alleen hier, kan ik zeggen wat ik wil uitdrukken. Bij jou lukt me dat niet. Ik voel je gespannenheid en besluit uiteindelijk te zwijgen. Daarom hoop ik even alleen te zijn om aan het papier woorden toe te vertrouwen die ik in jouw bijzijn niet durf te gebruiken. Ik geef toe dat niemand al te goed weet wat ze betekenen zoals me dit eerder nog overkwam. Het kan zijn dat ze niets betekenen, maar ik heb ze nodig in een poging te begrijpen wat er met me gebeurt. Met jou. Wat er met mijn ziel gebeurt wanneer ik bij je ben, wanneer ik in je lichaam ben, en wat er met jou gebeurt, wat wij elkaar overdragen. Jij, die nooit de minste interesse voor religieuze zaken kon opbrengen, voelt nu zelf aan dat ons samenzijn van die aard is. Maar je laat het me nooit zeggen. Ik realiseer me al die jaren dat dit voor jou iets anders is, of als het dan toch hetzelfde is, spreek je dat liever nooit uit. En toch voel ik het en zie ik het in je ogen. Daarom verschil je van me.Ik moet elke gebeurtenis bevoelen, in woorden wikkelen, ze opschrijven en bewaren, want ze zijn zo zeldzaam. En toch is alles wat ik opschrijf niets meer dan de waarheid. En als ik bij het schrijven denk aan een paar ogen, zijn dat deze van jou.
Wanneer je elkaar pas leert kennen, en je bent verliefd, lijkt het alsof er niets is waarover je oneens bent. Je verwaarloost de verschillen, en vindt ze charmant. Tot je op een dag op elkaars grenzen stuit, en dan begint het harde boksen in een relatie. Pas als je dan van elkaar weg probeert te komen, en dat lukt niet omdat de wederzijdse aantrekkingskracht te groot is, heb je kans op een relatie voor het leven.
Je ziet een vader met een zoon, hij voelt door het haaar van zijn kind en het stelt niets voor, maar als een ongehuwde verwant één keer ... zijn hand uitsteekt, hem heel even met zijn vingers streelt, och Jezus dat mag niet. 'Hij zou misschien niet meer kunnen ophouden', was het ingehouden verwijt van de schoonbroer en sindsdien doet deze er alles aan daar nooit meer langs te gaan. Niets vermoedend groeide het kind op, maar zag pas zijn oom terug toen wanneer hij overleden was. Toen keek de jongen recht in de ogen van zijn vader en vroeg waarom hij nooit bij zijn oom had mogen langsgaan. Een zware stilte viel om zoveel onrecht dat was aangedaan waar er niet eens een aantoonbare reden voor was. Hoe graag wou de ondertussen jonge man zich nu even neervleien tegen zijn oom nu hij wist dat deze heel veel om hem had gegeven.
Het antwoord is eigenlijk niets meer of minder dan het feit dat vaders bang zijn dat de natuurlijke liefde van hun kinderen verdwijnt.
"Ze moesten mijn binnenkant eens zien", zeggen mensen als men bij wijze van troost zegt dat ze er goed uitzien, zich er doorheen hebben geslagen. Zulke woorden zijn niet meer dan een pleister op een wonde. Zoveel woorden troosten niet. De enige weg is luisteren en inleven. - Hier maak ik een uitstapje want wil vandaag heel concreet hulde brengen aan Cécile, ons klaproosje.
De eerste voorwaarde om te kunnen helpen is dan ook: tijd hebben, niet voorbarig oordelen of besluiten, het verdriet boven laten komen. Etter moet je immrers niet willen stelpen.
Wie in zijn buurt komt bespeurt de gevoeligheid om het verdriet van anderen op te vangen. Ik heb nog nooit zo iemand gekend die zo zijn best doet om anderen niet te kwetsen. Hij is alleen maar in staat zichzelf pijn te doen. Ik heb hem nog nooit iets kwetsends of belededigends horen zeggen. En net als die iemand ben ook ik soms te goed, te naïef wellicht. En toch zal ik die weg van de gebrokenen blijven bewandelen, misschien als eeen roeping.
In de eucharistieviering voor het zilveren ambtsjubileum van mgr. Roger Vangheluwe zondagochtend in de Sint-Salvatorskathedraal las de nuntius in ons land, mgr. Giacinto Berloco, een brief van Benedictus XVI voor. De paus wenste de 25ste bisschop van Brugge heil en geluk toe.
Paus Benedictus XVI verwoordde dat hij samen met de gelovigen van het bisdom Brugge en vele anderen verheugd is om dit zilveren jubileum van de bisschopswijding. Hij maakte zijn gelukwensen kenbaar met deze brief waarin hij enkele belangrijke momenten van Vangheluwes leven en inzet in herinnering bracht.
“Alle pastorale opdrachten die U toevertrouwd werden, hebt U met ijver ter harte genomen. Een vruchtbare leeropdracht hebt U vervuld bij leerlingen van verscheidene scholen en daarna bij de studenten van het Grootseminarie”, wist de paus. De paus, die eraan herinnerde dat Johannes Paulus II Roger Vangheluwe aangesteld had als bisschop van het bisdom Brugge omwille van zijn bijzondere gaven, benadrukte ook dat het bisdom Brugge bekend is “voor zijn geloof, zijn godsvrucht en voor zijn roepingen tot het priesterschap en het religieuze leven.”
“In de uitoefening van uw ambt hebt U als een herder steeds uw priesters en het gelovige volk liefde en vriendelijkheid betoond, hebt U de priesterroepingen bevorderd en er zorg voor gedragen dat de gelovigen zich zouden toeleggen op het gebed en het trouw ontvangen van de sacramenten”, schreef de Heilige Vader die ook de jaarlijkse viering van het Heilig Bloed in de plechtige eucharistieviering en de Heilige Bloedprocessie vermeldde.
“Van ganser harte vragen wij dat God, door de voorspraak van de Allerheiligste Maagd Maria en van de Heilige Damiaan Jozef De Veuster, U geve uw zending in het bisdom Brugge in toenemende mate voort te zetten. Moge Hij U eveneens een goede gezondheid schenken, overvloedige geestelijke vertroosting en alle genaden waaraan U en uw volk behoefte hebben. Als blijk van onze genegenheid schenken Wij U en allen die delen in de vreugde van dit jubileum onze Apostolische Zegen”, besloot paus Benedictus XVI zijn brief.
BRAAMBOS IN GESPREK MET JUBILERENDE BISSCHOP VAN BRUGGE
Mgr. Vangheluwe Bron: KerkNet
In de uitzending van Braambos op Radio 1 kan U zondagavond, na het nieuws van 20 uur, luisteren naar een brief van Mark Van de Voorde aan een verpleegster en brandweerman. Didier Vanderslycke vertelt over de studiedag “Kerk en asiel” en er is een uitvoerig gesprek met mgr. Vangheluwe over zijn zilveren jubileum als bisschop van Brugge. Mgr. Roger Vangheluwe werd op 3 februari 1985 tot bisschop gewijd in de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge. 25 jaar later, op zondag 7 februari 2010 om 10.30 uur, gaat de bisschop voor in een pontificale viering in de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge.
Toen ik recent even door blogland wandelde maakte ik me volgende bedenking:
"HOEVEEL AANDACHT EN TIJD BESTEED JIJ AAN EEN BLOGBEZOEK?"
Het toeval wil, als toeval al bestaat, dat ik gisteren een gelijkaardige reactie las van een blogger, die eveneens blijkbaar niet wordt gelezen en dan maar afhaakt. Waar hebben wij dat nog gehoord?! Inderdaad heel spijtig, want we bloggen niet om de gunst van een ander, m.a.w. om zoveel mogelijk handtekeningen te verzamelen op ons blogje.
Wie met aandacht een blog leest zal er maar enkele goed kunnen doornemen, zelfs niet eens volledig. maar hij zal aanvoelen wat er in de ander omgaat aan vreugde en verdriet, geluk en wanhoop, eenzaamheid en twijfel. Van daaruit zal hij misschien de noodkreet horen van een mens die gebukt gaat onder eigen zwakheid. Hij zal ook zien met hoeveel inspanning een blogger unieke tafereeltjes maakt of muziek wil delen.
Misschien moeten we wat meer aandacht besteden aan één blog, wat dieper ingaan op een stille wenk, al is het ook goed afstand te nemen, want we zijn God niet. Maar beter zo dan gewoon een dagboek te ondertekenen en dan overgaan naar een ander. Er kruipt inderdaad heel wat tijd in het bezoeken van een blog, want daar bezoek je een mens van vlees in bloed, en allen zijn we zeer verschillend. We hebben wel dit ene gemeen, dat we allemaal bloggers zijn die het beste van onszelf willen geven, en dan ook willen gelezen/gezien worden. Een compliment is dan wel graag meegenomen, maar daar hoeven we het echt niet voor te doen.
"Want jij beoordeelt deze zaak op grond van haatgevoelens voor iemand die je nooit hebt ontmoet. Ik ken George Saba. Hij is een goede vriend van me".
Ik heb deze zinsnede aangestipt, beste mensen, toen ik het boek hieronder aan het lezen was. Want in zelfde periode werden twee mensen in de media afgemaakt zonder dat we hen ooit hebben ontmoet, en dan heb ik het natuurlijk over onze nieuwe aartsbisschop en over de winnares van 'de slimste mens'. Beide mensen worden inderdaad veroordeeld op grond van haatgevoelens, wat nog een stap verder gaat dan vooroordelen.
En wat hebben moslims ons hier aangedaan om hen zo te haten?
Ja, GLIMLACH, het is het tweede beste wat je kan doen met je lippen, en het maakt ook hier de ander gelukkig. We hoeven echt geen stunts uit te halen om een ander gelukkig te maken!
Het is slechts sedert 11 januari ll. toen ik een beeldmeditatie achterliet rond een menselijk drama waarbij twee jonge mensen, pas aan het begin van hun lente, samen de dood vonden. Toen waren er geen woorden voor, enkel een beeld al blijven deze gebeurtenissen ons ook vandaag nog achtervolgen. Ook nu, nog in dezelfde maand, zijn geen woorden te vinden bij voor verdriet bij het verlies van o.a. weer eens twee jonge mensen - samen in het leven, samen in de liefde, samen in de dood.
Je hoort en ziet: "Luik - gasontploffing - dodelijke slachtoffers". Maar wanneer namen en gezichten op twee van deze mensen worden geplakt, dan raakt dit iedereen ten diepste. Vele gedachten gingen de voorbije week door me heen. Ook hier net als toen past enkel maar stilte, en toch al waren de omstandigheden anders - wel bijna even gruwelijk, maar dan van een andere aard -, betreft het hier samen vier jonge mensen, twee aan twee, die hun liefde wilden gestalte geven....
Wat hebben deze mensen beleefd in hun laatste uren samen, vraag ik me dan af? Hoe was het voor Alex en Vicky daar onder het puin, wellicht elkaar vasthoudend en maar blijven hopen op redding. Hij heeft zeker niet voor zichzelf alleen geleefd op dat moment toen hij de brandweer richtliijnen gaf om een dertienjarig meisje te helpen uit het brandend gebouw. Wat hebben deze jonge twintigers elkaar verteld toen ze vreesden voor het ergste en elkaar samen in de dood zouden vinden? ... Misshcien toch nog hun wederzijdse trouw uitgesproken, elkaar vastgehouden ... ???
Vier jonge mensen die deze zomer ergens saman op een terras konden hebben gezeten ... Het is me respect dat ik deze lijnen achterlaat.
Wij hebben jullie niet gekend, Alex en Vicky, Kevin en Shana, maar België rouwt om uw heengaan ... misschien vooral om jullie liefde voor elkaar.
De held van Het verraad van Bethlehem heet Omar Yussef.Hij is leraar geschiedenis in een Palestijns vluchtelingenkamp aan de rand van Bethlehem, een bescheiden idealist, wars van radicalisme en geweld. In deze Omar Yussef huist een onverschrokken amateurdetective, een Palestijnse Philip Marlowe die hummus eet en gesmokkeldewhisky drinkt. George Saba is een favoriete oud-leerling van Yussef; hij behoort tot de minderheid van christelijke Palestijnen.Als Israëlische sluipschutters een Palestijnse opstandeling doden,wordt Saba opgepakt op verdenking van collaboratie met de Israëliërs. Yussef, overtuigd van de onschuld van George, begint aan een eenzame kruistocht op zoek naar de werkelijke dader. Niemand helpt hem, dat is veel te gevaarlijk. Maar zijn vastbeslotenheid om de naam van zijn vriend te zuiveren wint het van zijn angst. Het verraad van Bethlehem is een indringend portret van de Westelijke Jordaanoever, waar Palestijnen in een wereld van geweld, religieus fanatisme en corruptie hun dagelijks leven proberen te leiden; een misdaadroman die de drama’s van dit verscheurde land beter verheldert dan welk essay ook.
Persoonlijk heb ik het nog niet gelezen noch gehoord, maar een mens die autofreak is of die zoals recent nog het autosalon afdweilde noemt men in het Oosten een AUTOSEXUEEL. .... kan niet altijd even ernstig zijn hé. Maar misschien een woord dat mag worden opgenomen in de nieuwe Van Dale als het er nog niet in staat. Nu nog een gepast plaatje zoeken ...
Het medicament had gewerkt, want nog een kwartier voor tijd legde hij de boeken klaar voor het inschrijven van de rekeningen die hij vandaag zou ontvangen. Daarnet had hij het lied ingezet: "Een nieuwe morgen, eenn nieuwe dag", toen de chef zijn bureau binnenkwam. Deze was dan ook verwonderd, want gewoonlijk droeg Bart nog de sporen van de zondag wanneer hij op maandag op het werk arriveerde. De goedhartige chef maakte hem dan ook een compliment wetende dat dit vlammetje het vuur zou doen oplaaien. Zo was Bart nu éénmaal.
Een compliment was voor hem de start om met vol enthousiasme aan een nieuwe dagtaak te beginnen. Voor de mensen die hij die dag ontving had hij een hartelijk woord, zelfs voor diegenen die gehaast waren. Daardoor wou hij zijn vreugde delen met gelijk wie hij ontmoette en vooral wilde hij laten aanvoelen dat het leven de moeite waard was geleefd te worden.
Maar bij Bart lag daar steeds meer in dan het louter menselijke; ja wanneer hij zich goed voelde wilde hij met zijn woord steeds iets evangelisch bewerkstelligen. Zijn goed humeur had soms een te emotionele geloofservazring en -beleving als gevolg. Dat bleek voor hemzelf ook in zijn avondgebeden, die veel langer waren dan gewoonlijk en wel een grote dankbetuiging vormden.
En toch, al kon hij er zelf meestal niet in geloven, toch wist hij dat die manier van omgaan met de mensen gewoonlijk positieve naklanken kende. Dit had hij het best ervaren in zijn onoverschouwelijke corrspondentie, die hij gedrurende drie jaar had onderhouden met zijn vriend. Die jongen had zich daar werkelijk aan opgetrokken. Maar het was ook gebleken in zijn brieven van sommige ex-klasgenoten, die er gebruik van maakten sommige zaken te schrijven over hun persoonlijk geloofsleven en zo bij hem terecht konden met bepaalde vragen, die ook relationeel gericht waren: hoe konden zij bijvoorbeeld hun relaties verstevigen door het geloof?
...
1976 (maar 'Bart' is nog vandaag dezelfde idealist. Misschien vandaar afgedaan met een 1op5 rencent nog?! Geloven is een moeilijk te slikken en te vewerken medicijn, maar eens geheel opgenomen werkt het levenslang ...
Honey en Moon keken naar elkaar en dachten: "Ik weet dat jij jaloers bent, maar misschien is dat eigenlijk de onrustvlinder in jouw verliefdheid. Ik zal je geen pijn meer doen en niet meer rondfladderen".
Ja, vroeger een sprookje voor pubers ... Vandaag een echt verhaal, maar nu ook tussen volwassenen, ook al hebben die een relatie, zeg maar meeerdere relaties.
Het koste hem moeite iedereen de hand te drukken, maar wanneer hij deze gewoonte, die hij anders zo passend vond,zou achterwege laten, zou het voor iedereen duidelijk geweest zijn hoe scheef de situatie nu zat. Vele woorden voegde hij er echter niet aan toe, want ook zijn stem zou hem verraden hebben. Lieve opende de deur voor hem op een manier zoals men de eerste de beste zakenman buten laat. Woorden lagen brandend op zijn lippen, duizenden vragen wou hij haar in één ademtocht stellen, maar wanneer hun strakke blikken elkaar kruisten, kon hij er geen woord meer uitkrijgen. Hij sprong op zijn fiets en zonder verder nog om te zien reed hij zo vlug hij kon haar gezichtsveld buiten. Daar vertraagde hij zijn koers en verweet het zichzelf hierheen te zijn gekomen.
Nooit meer, beloofde hij, noot meer. Ook deze avond was een puinhoop geworden. Alleen en van geen mens gestoord, dat was voor hem de way of life. Zo dikwijls al had hij het voor zichzelf geconcludeerd en de toekomst zou uitwijzen dat dit wellicht de ene ware zekerheid was waarover hij beschikte. Het enige wat hij in zijn leven zonder twijfel kon aannemen of aanvaarden. Zo voelde hij zich gelukkig en wist nu plots met zekerheid dat het de laatste keer was geweest dat hij Lieve had opgezocht. Hij kon gerust zonder haar. Wat geweest was is niets anders dan de noodzakelijke omweg die hij had moeten omleggen om tot deze ontdekking te komen. Hierboven hadden ze het zo gewild.
Hier zou hij bewust een nieuw leven gaan leiden. Weg met alles wat voorbij is. De lijst met zijn vele correspondenten, die zou hij nog wel bewaren voor gelegenheidsgebruik, maar hij zou hen verder niet meer zijn opvattingen en diepmenselijke wensen bekend maken. En hij mocht hoe langer hoe meer ook niet meer zichzelf zijn, zelfs niet meer bij zijn beste vriend. Dit had hij eens meegemaakt toen hij heel vertrouwelijk bezig was over zo een diepmenselijke vragen als liefde en sexualiteit. Toen heeft zijn vriend hem even de rug toegekeerd en is niet verder ingegaan op de vraag van Bart, de vraag die reeds zo lang dwalend in zijn brein, een uitweg had gezocht en nu in de kiem werd gesmoord.
Neen, allen waren nu toch hun eigen weg gegaan en hadden wellicht geen nood meer aan zijn schrijven. Hij zou zijn vele kennissen ook niet meer opzoeken, en zijn vriend Marnix, die wou hij alleen laten in zijn liefde en kon gerust wachten tot zijzelf eens iets van zich zouden laten horen, misschien hun huwelijksaankondiging of zou hij geschrapt worden op de invitatielijst door die jonkvrouw? Het kon hem in feite allemaal maar weinig schelen.
Is de liefde dan toch zo blind of is het dan toch waar dat je nooit dank mocht verwachten? Sprak hij dan toch een vreemde taal of waren de anderen, en dus ook Marnix zoveel zakelijker in het leven? Zou de professor het destijds dan toch bij het rechte einde hebben gehad wanneer deze hem sociale studies afgeraden had en hem had gewezen op een meer nuchter bureauwerk. Neen, die prof had het verkeerd.
Keep love in your heart. A life without it is like a sunless garden when the flowers are dead. The consciousness of loving and being loved brings a warmth and richness to life that nothing else can bring
Een zusterziel
