kerkhofsneeuw


Een gedicht van
Karel DePelsemaeker
KERKHOFSNEEUW
Terwijl er tranen uit zijn ogen rollen
Wuiven de kerkhofblommen
Hem ten afscheid
De sneeuw valt al geluidloos neer
Doorheen de zilverdraden schijnt de maan
Bezorgd naast een zon zonder stralen
De hemel is geschraagd met grijze balken
In alle stilte weven de getwijnde zilverdraden
Een lijkwa over het kille graf van zijn geliefde




















