Woensdag 22 maart 2006
Stil verdriet
eenzaam plengt hij z'n tranen
verscholen in z’n eigen zijn
draagt hij stil verdriet
dat als ongenode gast geluk
ontwricht, emoties tekenen zich
in de kerven van zijn huid die
droefheid in ogen vertaalt
lippen prevelen een stil gebed
dat hoop weer sterker maakt
handen plukken denkbeeldige
rafels als tromgeroffel
weerklinkt, zijn werk wacht
brood moet op de planken komen
achter de kleurige façade schuilt
diepe smart als kindergelach hem
onthaalt, verstolen veegt hij tranen
en denkt heel even aan zijn
zieke kind…
het lot van een clown
Marina Geerinck© Hartendame2

















1 reactie op dit bericht
mooi gedaan