Tussen de regels door...

opgehoopt verlangen

veegt ze bij elkaar

langgeleden was geplant

wortels wiens dorre oogst

nu eenzaamheid tooide

gedachten sloegen te pletter

tegen gebroken arduin

waartussen geduld overwoekerd

werd door ’t zaad van ergernis

tijd vrat gaten

waardoor schaduwen

onherkenbaar verminkt

een kleurloze regenboog tekent

toekomst…

toch herinnert ze zich nog

de gouden regen


Marina Geerinck© Hartendame2

Lippen dwalen
in zachtheid
van fluwelen kusjes
over m’n huid
waar poriën
huiverend
de geur van liefde
loslaat.
Ogen aanschouwen
naaktheid
door vingers gestreeld
die gevoelig, de snaar
bespelen
met liefde door jou
gestemd
in extase
drijvend op roze wolken
waar hemel en aarde
samenvloeien onder
een sonnet
van engelenkoor
die tedere beloftes
als Kiemend zaad
in hartsverlangen
achterlaat


Marina Geerinck© Hartendame2

Als leed en pijn
je dagelijkse metgezel zijn
dan ga je wel eens anders denken
en aan de kleine dingen des leven
meer aandacht schenken

Marina Geerinck© Hartendame2

hij wist het

zere schenen

lieten hinken

‘waaghals die hij was’

raakte de top

waar namen gebeiteld

zonder waarde

‘zijn gelijk onhaalbaar’

ging te ver

strijdend tegen macht

kreeg hij de strop

‘ongenaakbaar leeft verder’

ivoren torens

vertonen barsten

gelijmd door bedrog

‘rechtvaardigheid zal zegevieren’

weet hij in zekerheid

na het zaaien

ze scheren voorbij
die hoog en laagvliegers
vaker dan men wil
trekken je door ijle lucht
waar roze wolken
schijnzwangerschap bezorgen
euforie van korte duur
duwt humeur beneden peil
als grauwgrijs weer overheerst


Marina Geerinck© Hartendame2

mooie woorden... geloven
toen… nu

hoop vervlogen!

harde klappen…verdragen

verleden… heden

nooit vragen!

volledig leeggezogen…verteerd

gisteren…vandaag

er waren dromen in ’t mensenleven

die onrealistisch bleken te zijn

er waren zorgen die men begroef

in de schoot van moeder aarde

er waren tranen die men proefde

zelfs als de wonden reeds waren geheeld

er waren littekens diepgekerfd in 't hart

tot…

de ziel niet langer meer huisde

in het diepbeproefd omhulsel dat hem

ten dienste was geweest om zijn leerschool
te doorstaan.


Marina Geerinck© Hartendame2

Niets in het leven word je zo maar aangeboden, voor alles moet je moeite doen, als 't ware vechten en vooral veel moed hebben om te doorstaan wat op je levenspad ligt, want geluk... is niet zo vanzelfsprekend.
Wat sommigen ook beweren makkelijk is het leven helemaal niet, begrijpelijk als je het verhaal van de schepping met enig inzicht bestudeerd.
Het doel dat ieder van ons hier op aarde heeft is verschillend en hangt af van het karma dat je meedraagt. Ingewikkeld? Inderdaad, maar zo moet het anders was het wellicht te simpel en zouden we de aarde weer verlaten zonder enige ervaring en zeker en vast... met dezelfde fouten terugkeren bij onze schepper en zegt men niet; 'Van je fouten leer je?' Raar als je het mij vraagt want waarom worden er dan nog zoveel fouten gemaakt op deze wereld, als ik kijk naar de geschiedenis en naar het heden waarin ik leef, lijkt het alsof een foutloze wereld nooit zal bestaan...
Uiteraard wil ik niemands hoop ontnemen en gaat het hier over de gedachten van een enkeling misschien met wat volgelingen...
In ieder geval, ik denk als mijn uur is aangebroken ik een onderhoud zal vragen met de Allerhoogste...En hem eens zal zeggen wat ik denk van het leven en van de mens die hij geschapen heeft...
Want hier zitten nogal sjarels tussen!

Ze ging dood, o' ja ze wist het heel zeker! De pijn sneed golvend door haar lichaam alsof iemand met een mes diep in het vlees kerfde.  Deze keer was er geen ontkomen aan, de man met de zeis was op bezoek, ze voelde zijn adem in haar nek. Met vermoeide ogen keek ze naar de angstige, bezorgde, medelevende gezichten van haar kinderen en kleinkinderen.
Gelukkig maar, iedereen leek droevig te zijn om haar vertrek, niet dat ze dit leuk vond natuurlijk want liever was ze nog een poosje gebleven maar ja... Als Hij hierboven besliste om je tot zich te roepen was er geen ontkomen aan. Eigenlijk was doodgaan nog een eerlijke zaak, de enige zaak in de schepping waarin 'Hij' nu eens geen onderscheid had gemaakt tussen arm of rijk, iedereen die op de wereld kwam moest er ook weer af.
Nog een geluk dat een mens nooit vooraf wist wanneer zijn laatste uur was geslaan, zou anders wat zijn... Al had zij al vaker de dood in ogen gekeken, althans dat gevoel had ze toch, die zware verkoudheid van onlangs, de buikgriep die haar parten had gespeeld, de allergie die ze opeens had ontwikkeld voor bepaalde metalen...
Allemaal levensbedreigende toestanden in haar ogen, alleen vonden haar kinderen dat zij sterk overdreef, al waren ze wel bezorgd hoor.
Zoals nu, iedereen was paraat en stond of zat aan haar bed, af en toe werd er iets gezegd of gezucht. Tussen het tikken van de grote klok door, hoorde ze de felle regen die tegen het vensterglas roffelde. Rotweer!! Zou het in de hemel ook regenen of scheen daar enkel de zon? Ach straks zou ze het weten!
Haar jongste dochter bij wie ze inwoonde, verliet de kamer. De dokter is er hoorde ze de achtergebleven kinderen tegen elkaar mompelen, moeten we de pastoor niet...
Pastoor?! Neen, geen geestelijke aan haar bed, dat ze dit maar uit hun gedachten lieten, ze had haar buikvol van de zogenaamde goede herders... Tijdens de twee oorlogen die ze in haar leven had meegemaakt, was ze met dit soort mensen te vaak in aanvaring geweest, God is een God voor elke mens, voor elk wezen dat hij schiep en niet enkel een God voor hen die zich tot bepaalde religies keerden! Geloven deed ze zeker, maar wel in God en niet in een pastoor! Gelukkig één van haar kleinkinderen maakte een opmerking in die richting, net toen de deur openging en het grijze hoofd van de dokter zichtbaar werd.
Hoe oud mocht die man wel niet wezen? Hij had wellicht ook niet lang meer te goed!
Een binnenpretje welde op, zie je doodgaan was nog niet zo erg, je kon zelfs nog grapjes maken met jezelf.
Voor ze het besefte, had iedereen de kamer verlaten en was ze alleen met de huisarts die het koude metaal van zijn stetoscoop tegen haar borst drukte en zorgvuldig haar buik betastte. Na het onderzoek schreef hij iets op een papier, wellicht een pijnstiller want bij elke opkomende pijnscheut snakte ze naar adem, het voelde net als barensweeën... Nee, dit was erger, tenslotte had ze zes kinderen op de wereld gezet en wist ze wel hoe het voelde...  Haar hele buik deed pijn en was opgezwollen, kanker? Ze was er bijna zeker van, dat zou het verdict zijn!
Ze vroeg niets, ze wilde het niet horen... De dokter zei niets, als begreep hij haar blik, klopte met een medelevende glimlach op haar arm en zei "Nog even, nog heel even mevrouwtje en dan bent u er van verlost!"
Hij klapte zijn doktertas dicht en verliet de kamer.
Starend naar de witte zoldering joeg het door haar hoofd 'Nog even, nog heel even...'
Het gepraat voor haar deur verstomde, één van haar kinderen verscheen en zei:
 'Even volhouden nog ma, ze zijn naar de apotheek achter 't purgeermiddel !


Marina Geerinck© Hartendame2