Ik kom eens zien hoe mijn maatje het maakt. Marinatje nog een heel fijne dag, veel groetjes en een dikke knuff van mij.
Ik vind het fijn om jullie een bezoekje te brengen Maak er een gezellige dag van Een lieve groet van Dion
Zo mooi...het begin.....zo triestig het einde.....zit hier te rillen van emotie!!!!Hoe mooi en ontroerend juist weergegeven !!!
Groetjes en liefs van roosje
M
Marianne28 september 2007 om 15:42
Mooi ontroerend gedichtje Marina
Goedenmiddag Marina, bedankt voor uw bezoekje en de lieve woordjes in me gastenboekje, het doet me deugd. Mijn compliment voor uw blogje u schrijft mooie gedichten van uit uw hart. Ik wens u een zonnig weekend. Lieve groetjes van Marianne
J
joël28 september 2007 om 15:39
Goedenamiddag!
Jongedame ik wil je eerst bedanken voor je bezoek en de toffe reactie die je hebt gegeven op mijn blog!
Toch wou ik even vermelden dat je sterk bent in het schrijven van gedichten,zeker weten en dat mag al eens vermeld worden vind ik!
Juist uit vakantie en ik heb weer komen genieten van je prachtige teksten,geweldig,
Hier zijn we dan weer na een weekje vakantie,ik wens U een heel gezellig en fijn weekend
Liefs Frieda
B
Beejee & Leona28 september 2007 om 12:00
Lieve Marina
Héél ontroerend, gewoon prachtig geschreven.
Op deze regenachtige vrijdagmorgen komen wij je een fijn weekend wensen. Laat ons hopen dat het weer een beetje beter wordt. Lieve groetjes en knuf van Beejee.
Dat is echt om kippevel van te krijgen hé, zou het niet graag willen meemaken. Zoals niet anders verwacht heeeeel prachtig geschreven.
Gisteren bij andere dokter geweest, stuur wel een mailtje zulle.
Wanneer is er een verjaardagsfeest ??????? Nog een fijne vrijdag, veel lieve groetjes en een dikke knuff van mij.
Ik vind het altijd leuk om een bezoekje te brengen aan je blogje, ik geniet dan ook van alle nieuwe dingen.
Ondanks regen en wind wens ik iedereen toch een fijne dag. Een lieve groet van Dion
M
Mythoske28 september 2007 om 09:24
Hallo,
Zeer ontroerend geschreven...ik kreeg er kippenvel van.
Het gebeurt teveel en zo'n verspilling van leventjes.
Lieve groetjes,
mythos.skynetblogs.be
M
Michelly27 september 2007 om 23:19
Ik vind
hier geen woorden voor. En het gebeurt voortdurend, dat is het hele erge hieraan. Over die dingen word ik nogal emotioneel en heftig en dat kan ik hier maar beter achterwege laten.
Groetjes van Michelly
je heb deze tekst er mooi in elkaar gezet, en ja je zou je eigen leven liever geven, een ouder die zijn kind overleeft is niet natuurlijk...
liefs en knuf
A
Alida27 september 2007 om 15:30
heel mooi maar ook heel triest
dit verdient geen enkele moeder
S
Sunny-Kay// Diamond27 september 2007 om 13:07
hallo marina
ik spring hier ook even aan om vast te stellen
dat hier mooie en diepzinnige teksten staan,
vriendelijke groeten en zonnekes
A
alfacinha27 september 2007 om 12:17
groetjes
een spring in het veld gedichtje ik zou het ook willen kunnen dat dichten
Ja, eigen creatie. Ik heb het zo'n 4 jaar (2003) geleden (als begin twintiger) gestuurd naar iemand, en die persoon stuurde het me onlangs (totaal onverwacht) terug. De persoon in kwestie was de gsm aan het 'leegmaken' en stootte er opnieuw tegen.
U hebt ook een leuke blog, zeker ga ik het in de toekomst opnieuw bezoeken.
C
cybele17 mei 2006 om 23:35
Dromen...
Na al die jaren droom ik nog steeds van haar, ze herleeft in jouw gedicht. Alleen ze droeg nog geen lintjes in het haar. Ik droomde haar een toekomst, ik dichtte haar een prins toe, elke dag weer, twee maanden lang en toen werd ze weggehaald, uit mijn armen, uit mijn gezin, maar nooit uit mijn hart.
Bedankt , Marina, at heb jij mijn gevoelens subliem verword.
Cybele (titipoes)
G
Gazel1 mei 2006 om 13:20
zo mooi
Ja, zo mooi en sereen onder woorden gebracht, echt treffend. Ik hou van al je teksten en gedichten Marina, uw blog is steeds een verademing.
Groetjes,
dit gedicht, maar mooi vind ik allemaal. Maar dit gedicht is ook zo confronterend. Ik zou nog niet bij benadering de gevoelens kunnen beschrijven van een moeder die haar kind verliest. Maar een ondertussen overleden vriendin van mij had een kindje dat gestorven is door 'wiegedood', en ik heb haar hartsverscheurend verdriet van nabij meegemaakt. Het kind zou nu negenentwintig zijn geweest, en is door de vader nog steeds niet vergeten. Mijn vriendin is ook nog niet vergeten door ons, daarom dat dit gedichtje mij zo ontroerd.
Niets in het leven word je zo maar aangeboden, voor alles moet je moeite doen, als 't ware vechten en vooral veel moed hebben om te doorstaan wat op je levenspad ligt, want geluk... is niet zo vanzelfsprekend. Wat sommigen ook beweren makkelijk is het leven helemaal niet, begrijpelijk als je het verhaal van de schepping met enig inzicht bestudeerd. Het doel dat ieder van ons hier op aarde heeft is verschillend en hangt af van het karma dat je meedraagt. Ingewikkeld? Inderdaad, maar zo moet het anders was het wellicht te simpel en zouden we de aarde weer verlaten zonder enige ervaring en zeker en vast... met dezelfde fouten terugkeren bij onze schepper en zegt men niet; 'Van je fouten leer je?' Raar als je het mij vraagt want waarom worden er dan nog zoveel fouten gemaakt op deze wereld, als ik kijk naar de geschiedenis en naar het heden waarin ik leef, lijkt het alsof een foutloze wereld nooit zal bestaan... Uiteraard wil ik niemands hoop ontnemen en gaat het hier over de gedachten van een enkeling misschien met wat volgelingen... In ieder geval, ik denk als mijn uur is aangebroken ik een onderhoud zal vragen met de Allerhoogste...En hem eens zal zeggen wat ik denk van het leven en van de mens die hij geschapen heeft... Want hier zitten nogal sjarels tussen!
Ze ging dood, o' ja ze wist het heel zeker! De pijn sneed golvend door haar lichaam alsof iemand met een mes diep in het vlees kerfde. Deze keer was er geen ontkomen aan, de man met de zeis was op bezoek, ze voelde zijn adem in haar nek. Met vermoeide ogen keek ze naar de angstige, bezorgde, medelevende gezichten van haar kinderen en kleinkinderen. Gelukkig maar, iedereen leek droevig te zijn om haar vertrek, niet dat ze dit leuk vond natuurlijk want liever was ze nog een poosje gebleven maar ja... Als Hij hierboven besliste om je tot zich te roepen was er geen ontkomen aan. Eigenlijk was doodgaan nog een eerlijke zaak, de enige zaak in de schepping waarin 'Hij' nu eens geen onderscheid had gemaakt tussen arm of rijk, iedereen die op de wereld kwam moest er ook weer af. Nog een geluk dat een mens nooit vooraf wist wanneer zijn laatste uur was geslaan, zou anders wat zijn... Al had zij al vaker de dood in ogen gekeken, althans dat gevoel had ze toch, die zware verkoudheid van onlangs, de buikgriep die haar parten had gespeeld, de allergie die ze opeens had ontwikkeld voor bepaalde metalen... Allemaal levensbedreigende toestanden in haar ogen, alleen vonden haar kinderen dat zij sterk overdreef, al waren ze wel bezorgd hoor. Zoals nu, iedereen was paraat en stond of zat aan haar bed, af en toe werd er iets gezegd of gezucht. Tussen het tikken van de grote klok door, hoorde ze de felle regen die tegen het vensterglas roffelde. Rotweer!! Zou het in de hemel ook regenen of scheen daar enkel de zon? Ach straks zou ze het weten! Haar jongste dochter bij wie ze inwoonde, verliet de kamer. De dokter is er hoorde ze de achtergebleven kinderen tegen elkaar mompelen, moeten we de pastoor niet... Pastoor?! Neen, geen geestelijke aan haar bed, dat ze dit maar uit hun gedachten lieten, ze had haar buikvol van de zogenaamde goede herders... Tijdens de twee oorlogen die ze in haar leven had meegemaakt, was ze met dit soort mensen te vaak in aanvaring geweest, God is een God voor elke mens, voor elk wezen dat hij schiep en niet enkel een God voor hen die zich tot bepaalde religies keerden! Geloven deed ze zeker, maar wel in God en niet in een pastoor! Gelukkig één van haar kleinkinderen maakte een opmerking in die richting, net toen de deur openging en het grijze hoofd van de dokter zichtbaar werd. Hoe oud mocht die man wel niet wezen? Hij had wellicht ook niet lang meer te goed! Een binnenpretje welde op, zie je doodgaan was nog niet zo erg, je kon zelfs nog grapjes maken met jezelf. Voor ze het besefte, had iedereen de kamer verlaten en was ze alleen met de huisarts die het koude metaal van zijn stetoscoop tegen haar borst drukte en zorgvuldig haar buik betastte. Na het onderzoek schreef hij iets op een papier, wellicht een pijnstiller want bij elke opkomende pijnscheut snakte ze naar adem, het voelde net als barensweeën... Nee, dit was erger, tenslotte had ze zes kinderen op de wereld gezet en wist ze wel hoe het voelde... Haar hele buik deed pijn en was opgezwollen, kanker? Ze was er bijna zeker van, dat zou het verdict zijn! Ze vroeg niets, ze wilde het niet horen... De dokter zei niets, als begreep hij haar blik, klopte met een medelevende glimlach op haar arm en zei "Nog even, nog heel even mevrouwtje en dan bent u er van verlost!" Hij klapte zijn doktertas dicht en verliet de kamer. Starend naar de witte zoldering joeg het door haar hoofd 'Nog even, nog heel even...' Het gepraat voor haar deur verstomde, één van haar kinderen verscheen en zei: 'Even volhouden nog ma, ze zijn naar de apotheek achter 't purgeermiddel !
Mensen hebben al snel de neiging om een oordeel te vellen over personen die niet voldoen aan de normen van de maatschappij. Hierdoor worden deze mensen in een hoek gedreven, meestal door 'hen' wiens oordeel ontstaat doordat ze hun eigen tekortkomingen in zien en zij deze maar al te graag laten weerspiegelen op hun medemens. Beoordelen gebeurd dan weer door het feit dat over de persoon in kwestie, in het verleden reeds een ordeel werd geveld. Beoordelen is een vervolg, maar komt eigenlijk op hetzelfde neer, wie niet voldoet... telt niet mee! Als eenmaal een oordeel is geveld over iemand, zullen anderen hem daar op beoordelen. Na dit heb je dan het veroordelen, na beide voorgaande is dit de 'slotfase'. In feite komt het hier op neer: Iemand moet maar een oordeel over jou vellen, het gevolg is dat iedereen die iemand volgt en jou zal beoordelen, na met een lange resem beoordelen te worden geconfronteerd, word je uiteindelijk veroordeeld. Idere keer komt het op hetzelfde neer, maar het begint bij één iets en eindigt voor sommigen catastrofaal!
"Ik wist het! Ik wist het hé!" Verbaasd keek ik mijn vriendin aan, "Wat wist je?" vroeg ik omdat ze met een verbeten trek om haar mond en een venijnige blik naar de gsm in haar hand staarde, meestal voorspelde dit niet veel goeds, integendeel... Storm op komst! "Ik wist het!" siste ze nogmaals. "Als jij me nu eens vertelt wat je wist, dan weet ik het ook!" "Die baan... Ik heb ze niet!" "Tja..." "Tja?? Is dat alles wat jij kan zeggen?" Furieus gooide ze de gsm in haar handtas, wenkte de ober en bestelde ons beider nog een rode martini on the rocks. "Wat wil je dan dat ik zeg? Jammer, ja natuurlijk vind ik het jammer al begrijp ik echt niet waarom je nu zo nodig een baan wil zoeken?" "Ik zoek ze niet 'zo' nodig, ik wil er gewoon één!" Klonk het vastberaden. "Heb je al eens geïnformeerd bij een uitzendbureau?" "Uitzend... Bach, nee zeg!" riep ze luider dan gewild en trok een gezicht alsof ik net iets vies had vertelt. " Zo'n interimbureau is een profiterende zaak die leeft van de werkende mens!" "Is dat niet altijd zo in het leven? Kijk maar eens hoeveel instanties er niet draaien op de kap van de werkende mens!" "Ja, nee... Ik wil niets met zo'n bureau, vroeger bestonden die ook niet en de mensen vonden toch zelf werk, dus zal dat nu ook wel lukken." Een goed gedacht is altijd goud waard, dacht ik en verplaatste mijn blik naar het raam. Het was pijpenstelen beginnen regen en opeens schoot me iets te binnen... "Heb jij het dak van je cabrio..." Verder kwam ik niet, ze keek me aan alsof ze het in Keulen hoorde donderen, greep in haar handtas naar de autosleutels, wrong zich tussen de dicht op elkaar staande tafeltjes door, mompelde nog iets dat op een vloek geleek en verdween. Ik zag haar hollen door de gietende regen, nipte van mijn martini en wachtte geduldig tot ze terug kwam. Er was niet eens veel tijd verstreken, toen ze hijgend en kletsnat weer op de zachte fluwelen bank plaats nam. "Hij was verdomme dicht! Ik zag het al van toen ik op de hoek kwam, verdorie mijn kapsel naar de vaantjes! Ze nam haar zakspiegeltje dat ze altijd bij de hand had, en gleed met alle vingers van haar hand door haar haren! Bestudeerde haar gezicht en vroeg ter bevestiging: "Hoe zie ik er uit?" Als een verzopen kat, wilde ik eigenlijk antwoorden maar haar blik hield me tegen en zei: "Goed alleen wat nat, je make-up is niet uitgelopen maak je geen zorgen." "Klote dag is het! Eerst die baan, nu dit!" " Ach kom er zijn ergere dingen in het leven, morgen kun je er om lachen" probeerde ik te sussen, we kenden elkaar al heel lang en wisten wat we van elkaar konden verwachten. "Vertel nu eens waarom je zo graag een baantje wilt want nu weet ik het nog steeds niet!" "Ok, herinner jij je Gertrude? De zoveelste vrouw van Robert!" voegde ze dat laatste er minachtend aantoe omdat ik een bedenkelijk gezicht trok. "O' die!" Antwoordde ik lachend bij de gedachte aan het 'rare vrouwmens' die ons onlangs was voorgesteld, een zeer zelfverzekerend type en voor de eerste keer in zijn leven had Robert een vrouw gevonden die hem niet wou 'om de centjes' De weinige keren dat ik haar had ontmoet, droeg ze een mannenpak met een nonchalant geknoopte das en steeds had ze een handtas bij zich, waar misschien wel haar hele kleerkast in kon, zo'n echt 'Mary Poppins' geval. Het was me opgevallen dat ze steeds dat 'enorme geval' op de tafel plaatste, net voor haar neus. Misschien was ze wel helemaal niet zo zelfverzekerd als ik dacht... en gebruikte ze die handtas alleen maar om zich achter te verbergen. "Juist, die trut!" haalde de stem van mijn gesprekspartner me uit gedachten, "Wel, die werkt ook en iedereen vindt dat mens de max, zelfs... mijn man!" "Jouw man? Omdat ze werkt? Begrijp ik niet, jouw echtgenoot wou toch geen werkende vrouw omdat het niet bij zijn status van tandarts paste?" "Aha, nu hoor ik het ook eens van een ander! Dat is het nu juist, hij beweert dat het mijn keuze is geweest om niet uit werken te gaan in geval er een hele schare kinderen zouden komen... Trouwens, de tijd van moeder aan de haard is voorbij, nu ben je 'in' als je jezelf als vrouw kan bewijzen in de zakenwereld." Op mijn onderlip bijtend probeerde ik de lachkriebels te onderdrukken, als vrouw 'in' zijn omdat je een plekje veroverd in de zakenwereld? "Weet je, het moet toch fijn zijn als vrouw de baas kunnen spelen over de mannen? Stel je voor meisje... allemaal mannelijke bedienden en een vrouw aan de top!" Ze balde haar vuisten en zei met triomfantelijk blik: "Dat zou mega, mega..." "... Niets zijn voor jou!" maakt ik haar zin af, "Vergeet niet dat je in zulke wereld keihard moet zijn en ervaring moet hebben. Wat ga je op je curriculum vitae zetten? Je studies en daarna in kleine lettertjes.... zoveel jaren huismoeder? Ze zullen je zien komen, onderaan de trap zul je moeten beginnen en bewijzen wat je in je mars hebt." "Als die trut dat kan, dan kan ik dat ook!" "Je vergeet één ding... Die Gertrude, is wel manager maar... waar en van wie? Van papa's bedrijf! Logisch toch dat dochterlief dan een hoge functie bekleedt??" Mijn vriendin zuchtte, keek me aan en zei: "Ja, zelfs al ziet ze er niet uit hé? Stel je voor als je voor haar werkt, hoe heet je bazin? TRUT!" Onze blikken kruisten elkaar waarop we beiden in een lach schoten, "Zullen we maar, het heeft opgehouden met regenen." Nog steeds grinnikend liepen we de straat door, straks zou ze Gertrude wel vergeten zijn, dacht ik nog. Aan de hoek van de straat gekomen, kreeg ik opeens een felle duw van haar arm, "Och nee!! Zeg dat het niet waar is!!" Ik keek in de mij aangewezen richting, de plaats waar we voordien de auto hadden achtergelaten! Net voor haar wagen had zich een eveneens donkerkleurige cabrio geplaatst... Weliswaar met gesloten dak! Voorzichtig kwam ik naderbij en zag naast de afgesloten cabrio er eentje staan waarvan de eigenaar straks niet zo heel gelukkig zou zijn. "Wat nu, alles is kleddernat!" riep mijn vriendin met wanhopige stem en haalde een pakje paieren zakdoekjes te voorschijn waarmee ze de zetels probeerde droog te wrijven. Nog voor ik antwoord kon geven, weerklonk een diepe mannenstem. "Dat is nu typisch iets voor vrouwen hé! Die kunnen nooit eens vooruit denken!" Gelijktijdig draaiden we ons om en keken in het ongeschoren gezicht van een jonge man, die grijnzend naar de open wagen wees. Hij liet een bulderende lach volgen op zijn woorden wat mijn vriendin boos maakte: "Zeg eens snotneus, bemoei je met je eigen zaken, wil je!" De jonge man grijnsde breed en antwoordde met een stem vol leedvermaak: "Ja madammeke gij zult met een natte broek thuiskomen straks!" "En jij... Jij zou maar beter maken dat je weg komt of straks zit jij met een volle pamper!" Kaatste mijn vriendin de bal terug, en keek de man strijdlustig aan. "Kom, laten we maar liever gaan" probeerde ik een eind te maken aan de situatie voor deze uit de hand zou lopen. "Die dame heeft gelijk, ge kunt maar beter gaan enne... vergeet uw dak niet..." "Hersenloze kwezel!" "Zijt blij meiske dat hij... haha, hij...krimpvrij is...haha, als ik deze joke straks aan mijn vrienden vertel..." "Had ik wel gedacht! Zo zie je er ook uit... " "Hoe zie ik er dan uit??" Naar haar wagen toelopend, schokschouderde ze: "Als een ezel die nooit een rijbewijs heeft gehaald en daardoor nog steeds met zijn fiets rondtoert!" Waarschijnlijk had hij er opeens genoeg van, kwam een stapje dichterbij en riep venijnig luid: "TRUT! Stomme trut!" Toen hij zich met forse stappen verwijderde zag ik dat hij fietsspelden droeg aan zijn broekspijpen, vandaar... Mijn vriendin die al weer kon lachen vroeg: "Heb je het gehoord wat die zei? TRUT"
Een os woonde naast een stier die maakte met de meisjes veel plezier troosteloos keek de os dan toe als er weer eens een domme koe viel voor de charmes van dat 'play-boydier'
Heb ik 't niet vaak gezegd? je niet dikwijls genoeg uitgelegd! riep mevrouw Van Praemen omdat haar man teveel snoepte van bramen en nu... tegen buikkrampen vecht
Blauwe strikjes
29 reacties op dit bericht
zuiver geschreven.
Bedankt voor je bezoekje aan mijn blog, groet Betty.
http://blog.seniorennet.be/merusa
Groetjes uit Limburg
Lieve Marina
Maak er een gezellige dag van
Een lieve groet van Dion
Toch zo mooi!
:-)
groetjes
Borriquito
http://borriquito.skynetblogs.be
Nachtbezoekje een heel mooi gedicht, ik wens je een..
Liefs Rita
prachtig gedichtje Marina
Weer thuis van een heerlijk weekje aan de moezel, en vanaf morgen weer aan het bloggen...'k wens je alvast een fijne avond...
Marina
Groetjes en liefs van roosje
Mooi ontroerend gedichtje Marina
Goedenamiddag!
Héél mooi Marina.
hallo Marina
Juist uit vakantie en ik heb weer komen genieten van je prachtige teksten,geweldig,
Hier zijn we dan weer na een weekje vakantie,ik wens U een heel gezellig en fijn weekend
Liefs Frieda
Lieve Marina
Hallo lieve vriendin
Een lieve groet van Dion
Hallo,
Het gebeurt teveel en zo'n verspilling van leventjes.
Lieve groetjes,
mythos.skynetblogs.be
Ik vind
Groetjes van Michelly
Heel mooi en ontroerend
hallo
prachtig geschreven ! groetjes
dag lieve Marina
dat doet pijn hoor
heel mooi maar ook heel triest
hallo marina
dat hier mooie en diepzinnige teksten staan,
vriendelijke groeten en zonnekes
groetjes
:-)
een fijne donderdag Marina
groetjes
http://borriquito.skynetblogs.be
Dank je
U hebt ook een leuke blog, zeker ga ik het in de toekomst opnieuw bezoeken.
Dromen...
Bedankt , Marina, at heb jij mijn gevoelens subliem verword.
Cybele (titipoes)
zo mooi
Groetjes,
Ontroerend mooi...
Maar dit gedicht is ook zo confronterend.
Ik zou nog niet bij benadering de gevoelens kunnen beschrijven van een moeder die haar kind verliest.
Maar een ondertussen overleden vriendin van mij had een kindje dat gestorven is door 'wiegedood', en ik heb haar hartsverscheurend verdriet van nabij meegemaakt.
Het kind zou nu negenentwintig zijn geweest, en is door de vader nog steeds niet vergeten.
Mijn vriendin is ook nog niet vergeten door ons, daarom dat dit gedichtje mij zo ontroerd.
zo is het