Dinsdag 18 september 2007
Kletsen (spreuk)
Laat anderen maar kletsen over je, het is een teken dat je erg belangrijk bent!
Marina Geerinck© Hartendame2
Laat anderen maar kletsen over je, het is een teken dat je erg belangrijk bent!
Marina Geerinck© Hartendame2
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 16 september 2007
Tijd (afor)
Woensdag 12 september 2007
Korenbloemenblauw
blauwe letters op ’t witte vel
vertalen gevoelens door
lippen onuitgesproken
woorden door ogen van liefde
gelezen, laten ‘t blauw als
korenbloemen groeien
zinnen liefkozen het hart
en vormen veldboeketten
geplukt in tedere momenten
samengebonden met een
vleugje romantiek, zullen ze je
steeds weten te bekoren
Marina Geerinck© Hartendame2
Zondag 9 september 2007
Column 'de dood in ogen'
Ze ging dood, o' ja ze wist het heel zeker! De pijn sneed golvend door haar lichaam alsof iemand met een mes diep in het vlees kerfde. Deze keer was er geen ontkomen aan, de man met de zeis was op bezoek, ze voelde zijn adem in haar nek. Met vermoeide ogen keek ze naar de angstige, bezorgde, medelevende gezichten van haar kinderen en kleinkinderen.
Gelukkig maar, iedereen leek droevig te zijn om haar vertrek, niet dat ze dit leuk vond natuurlijk want liever was ze nog een poosje gebleven maar ja... Als Hij hierboven besliste om je tot zich te roepen was er geen ontkomen aan. Eigenlijk was doodgaan nog een eerlijke zaak, de enige zaak in de schepping waarin 'Hij' nu eens geen onderscheid had gemaakt tussen arm of rijk, iedereen die op de wereld kwam moest er ook weer af.
Nog een geluk dat een mens nooit vooraf wist wanneer zijn laatste uur was geslaan, zou anders wat zijn... Al had zij al vaker de dood in ogen gekeken, althans dat gevoel had ze toch, die zware verkoudheid van onlangs, de buikgriep die haar parten had gespeeld, de allergie die ze opeens had ontwikkeld voor bepaalde metalen...
Allemaal levensbedreigende toestanden in haar ogen, alleen vonden haar kinderen dat zij sterk overdreef, al waren ze wel bezorgd hoor.
Zoals nu, iedereen was paraat en stond of zat aan haar bed, af en toe werd er iets gezegd of gezucht. Tussen het tikken van de grote klok door, hoorde ze de felle regen die tegen het vensterglas roffelde. Rotweer!! Zou het in de hemel ook regenen of scheen daar enkel de zon? Ach straks zou ze het weten!
Haar jongste dochter bij wie ze inwoonde, verliet de kamer. De dokter is er hoorde ze de achtergebleven kinderen tegen elkaar mompelen, moeten we de pastoor niet...
Pastoor?! Neen, geen geestelijke aan haar bed, dat ze dit maar uit hun gedachten lieten, ze had haar buikvol van de zogenaamde goede herders... Tijdens de twee oorlogen die ze in haar leven had meegemaakt, was ze met dit soort mensen te vaak in aanvaring geweest, God is een God voor elke mens, voor elk wezen dat hij schiep en niet enkel een God voor hen die zich tot bepaalde religies keerden! Geloven deed ze zeker, maar wel in God en niet in een pastoor! Gelukkig één van haar kleinkinderen maakte een opmerking in die richting, net toen de deur openging en het grijze hoofd van de dokter zichtbaar werd.
Hoe oud mocht die man wel niet wezen? Hij had wellicht ook niet lang meer te goed!
Een binnenpretje welde op, zie je doodgaan was nog niet zo erg, je kon zelfs nog grapjes maken met jezelf.
Voor ze het besefte, had iedereen de kamer verlaten en was ze alleen met de huisarts die het koude metaal van zijn stetoscoop tegen haar borst drukte en zorgvuldig haar buik betastte. Na het onderzoek schreef hij iets op een papier, wellicht een pijnstiller want bij elke opkomende pijnscheut snakte ze naar adem, het voelde net als barensweeën... Nee, dit was erger, tenslotte had ze zes kinderen op de wereld gezet en wist ze wel hoe het voelde... Haar hele buik deed pijn en was opgezwollen, kanker? Ze was er bijna zeker van, dat zou het verdict zijn!
Ze vroeg niets, ze wilde het niet horen... De dokter zei niets, als begreep hij haar blik, klopte met een medelevende glimlach op haar arm en zei "Nog even, nog heel even mevrouwtje en dan bent u er van verlost!"
Hij klapte zijn doktertas dicht en verliet de kamer.
Starend naar de witte zoldering joeg het door haar hoofd 'Nog even, nog heel even...'
Het gepraat voor haar deur verstomde, één van haar kinderen verscheen en zei:
'Even volhouden nog ma, ze zijn naar de apotheek achter 't purgeermiddel !
Marina Geerinck© Hartendame2
Vrijdag 7 september 2007
Vingervlug
geoefend was haar oog
handtassen haar specialiteit
vingervlug ritselde ze
waardoor gedupeerden
raar op de neus keken
schaamtegevoel
was haar vreemd
Marina Geerinck© Hartendame2
Dinsdag 4 september 2007
Column 'Oordelen'
Mensen hebben al snel de neiging om een oordeel te vellen over personen die niet voldoen aan de normen van de maatschappij.
Hierdoor worden deze mensen in een hoek gedreven, meestal door 'hen' wiens oordeel ontstaat doordat ze hun eigen tekortkomingen in zien en zij deze maar al te graag laten weerspiegelen op hun medemens.
Beoordelen gebeurd dan weer door het feit dat over de persoon in kwestie, in het verleden reeds een ordeel werd geveld. Beoordelen is een vervolg, maar komt eigenlijk op hetzelfde neer, wie niet voldoet... telt niet mee!
Als eenmaal een oordeel is geveld over iemand, zullen anderen hem daar op beoordelen.
Na dit heb je dan het veroordelen, na beide voorgaande is dit de 'slotfase'.
In feite komt het hier op neer:
Iemand moet maar een oordeel over jou vellen, het gevolg is dat iedereen die iemand volgt en jou zal beoordelen, na met een lange resem beoordelen te worden geconfronteerd, word je uiteindelijk veroordeeld.
Idere keer komt het op hetzelfde neer, maar het begint bij één iets en eindigt voor sommigen catastrofaal!
Marina Geerinck© Hartendame2
Zaterdag 1 september 2007
Luistervinken
werpen sleutelwoorden
die weerkaatsen
tegen blinde muren
met dovemansoren
waar luistervinken
zonder kop
hun roddelblad
verspreiden
Marina Geerinck© Hartendame2
Woensdag 29 augustus 2007
Een overwinning
ik huilde
veel verloren jaren
bij elkaar
plengde tranen
tussen groeven
waar eenzaamheid
groeide
ik oogstte
de vruchten en verzoop
in s werelds onbegrip
graaide in het wild
naar houvast
in mijn verzonken
land
ik las
onuitgesproken woorden
in kille ogen
toen kwam jij
en ving mijn tranen
in een zilveren schaal
zonder bodem
Ik ervoer
wezens van het licht
in liefde
zij zonden jou...
die mij draagt in armen
van tederheid…
mijn leven heeft weer zin
Marina Geerinck© Hartendame2
Vrijdag 24 augustus 2007
Column 'Trut'
"Ik wist het! Ik wist het hé!"
Verbaasd keek ik mijn vriendin aan, "Wat wist je?" vroeg ik omdat ze met een verbeten trek om haar mond en een venijnige blik naar de gsm in haar hand staarde, meestal voorspelde dit niet veel goeds, integendeel... Storm op komst!
"Ik wist het!" siste ze nogmaals.
"Als jij me nu eens vertelt wat je wist, dan weet ik het ook!"
"Die baan... Ik heb ze niet!"
"Tja..."
"Tja?? Is dat alles wat jij kan zeggen?" Furieus gooide ze de gsm in haar handtas, wenkte de ober en bestelde ons beider nog een rode martini on the rocks.
"Wat wil je dan dat ik zeg? Jammer, ja natuurlijk vind ik het jammer al begrijp ik echt niet waarom je nu zo nodig een baan wil zoeken?"
"Ik zoek ze niet 'zo' nodig, ik wil er gewoon één!" Klonk het vastberaden.
"Heb je al eens geïnformeerd bij een uitzendbureau?"
"Uitzend... Bach, nee zeg!" riep ze luider dan gewild en trok een gezicht alsof ik net iets vies had vertelt. " Zo'n interimbureau is een profiterende zaak die leeft van de werkende mens!"
"Is dat niet altijd zo in het leven? Kijk maar eens hoeveel instanties er niet draaien op de kap van de werkende mens!"
"Ja, nee... Ik wil niets met zo'n bureau, vroeger bestonden die ook niet en de mensen vonden toch zelf werk, dus zal dat nu ook wel lukken."
Een goed gedacht is altijd goud waard, dacht ik en verplaatste mijn blik naar het raam. Het was pijpenstelen beginnen regen en opeens schoot me iets te binnen...
"Heb jij het dak van je cabrio..." Verder kwam ik niet, ze keek me aan alsof ze het in Keulen hoorde donderen, greep in haar handtas naar de autosleutels, wrong zich tussen de dicht op elkaar staande tafeltjes door, mompelde nog iets dat op een vloek geleek en verdween.
Ik zag haar hollen door de gietende regen, nipte van mijn martini en wachtte geduldig tot ze terug kwam. Er was niet eens veel tijd verstreken, toen ze hijgend en kletsnat weer op de zachte fluwelen bank plaats nam.
"Hij was verdomme dicht! Ik zag het al van toen ik op de hoek kwam, verdorie mijn kapsel naar de vaantjes! Ze nam haar zakspiegeltje dat ze altijd bij de hand had, en gleed met alle vingers van haar hand door haar haren! Bestudeerde haar gezicht en vroeg ter bevestiging: "Hoe zie ik er uit?"
Als een verzopen kat, wilde ik eigenlijk antwoorden maar haar blik hield me tegen en zei: "Goed alleen wat nat, je make-up is niet uitgelopen maak je geen zorgen."
"Klote dag is het! Eerst die baan, nu dit!"
" Ach kom er zijn ergere dingen in het leven, morgen kun je er om lachen" probeerde ik te sussen, we kenden elkaar al heel lang en wisten wat we van elkaar konden verwachten. "Vertel nu eens waarom je zo graag een baantje wilt want nu weet ik het nog steeds niet!"
"Ok, herinner jij je Gertrude? De zoveelste vrouw van Robert!" voegde ze dat laatste er minachtend aantoe omdat ik een bedenkelijk gezicht trok.
"O' die!" Antwoordde ik lachend bij de gedachte aan het 'rare vrouwmens' die ons onlangs was voorgesteld, een zeer zelfverzekerend type en voor de eerste keer in zijn leven had Robert een vrouw gevonden die hem niet wou 'om de centjes'
De weinige keren dat ik haar had ontmoet, droeg ze een mannenpak met een nonchalant geknoopte das en steeds had ze een handtas bij zich, waar misschien wel haar hele kleerkast in kon, zo'n echt 'Mary Poppins' geval. Het was me opgevallen dat ze steeds dat 'enorme geval' op de tafel plaatste, net voor haar neus. Misschien was ze wel helemaal niet zo zelfverzekerd als ik dacht... en gebruikte ze die handtas alleen maar om zich achter te verbergen.
"Juist, die trut!" haalde de stem van mijn gesprekspartner me uit gedachten, "Wel, die werkt ook en iedereen vindt dat mens de max, zelfs... mijn man!"
"Jouw man? Omdat ze werkt? Begrijp ik niet, jouw echtgenoot wou toch geen werkende vrouw omdat het niet bij zijn status van tandarts paste?"
"Aha, nu hoor ik het ook eens van een ander! Dat is het nu juist, hij beweert dat het mijn keuze is geweest om niet uit werken te gaan in geval er een hele schare kinderen zouden komen... Trouwens, de tijd van moeder aan de haard is voorbij, nu ben je 'in' als je jezelf als vrouw kan bewijzen in de zakenwereld."
Op mijn onderlip bijtend probeerde ik de lachkriebels te onderdrukken, als vrouw 'in' zijn omdat je een plekje veroverd in de zakenwereld?
"Weet je, het moet toch fijn zijn als vrouw de baas kunnen spelen over de mannen? Stel je voor meisje... allemaal mannelijke bedienden en een vrouw aan de top!" Ze balde haar vuisten en zei met triomfantelijk blik: "Dat zou mega, mega..."
"... Niets zijn voor jou!" maakt ik haar zin af, "Vergeet niet dat je in zulke wereld keihard moet zijn en ervaring moet hebben. Wat ga je op je curriculum vitae zetten? Je studies en daarna in kleine lettertjes.... zoveel jaren huismoeder? Ze zullen je zien komen, onderaan de trap zul je moeten beginnen en bewijzen wat je in je mars hebt."
"Als die trut dat kan, dan kan ik dat ook!"
"Je vergeet één ding... Die Gertrude, is wel manager maar... waar en van wie? Van papa's bedrijf! Logisch toch dat dochterlief dan een hoge functie bekleedt??"
Mijn vriendin zuchtte, keek me aan en zei: "Ja, zelfs al ziet ze er niet uit hé? Stel je voor als je voor haar werkt, hoe heet je bazin? TRUT!"
Onze blikken kruisten elkaar waarop we beiden in een lach schoten, "Zullen we maar, het heeft opgehouden met regenen."
Nog steeds grinnikend liepen we de straat door, straks zou ze Gertrude wel vergeten zijn, dacht ik nog. Aan de hoek van de straat gekomen, kreeg ik opeens een felle duw van haar arm, "Och nee!! Zeg dat het niet waar is!!"
Ik keek in de mij aangewezen richting, de plaats waar we voordien de auto hadden achtergelaten! Net voor haar wagen had zich een eveneens donkerkleurige cabrio geplaatst... Weliswaar met gesloten dak! Voorzichtig kwam ik naderbij en zag naast de afgesloten cabrio er eentje staan waarvan de eigenaar straks niet zo heel gelukkig zou zijn.
"Wat nu, alles is kleddernat!" riep mijn vriendin met wanhopige stem en haalde een pakje paieren zakdoekjes te voorschijn waarmee ze de zetels probeerde droog te wrijven.
Nog voor ik antwoord kon geven, weerklonk een diepe mannenstem.
"Dat is nu typisch iets voor vrouwen hé! Die kunnen nooit eens vooruit denken!"
Gelijktijdig draaiden we ons om en keken in het ongeschoren gezicht van een jonge man, die grijnzend naar de open wagen wees. Hij liet een bulderende lach volgen op zijn woorden wat mijn vriendin boos maakte: "Zeg eens snotneus, bemoei je met je eigen zaken, wil je!"
De jonge man grijnsde breed en antwoordde met een stem vol leedvermaak:
"Ja madammeke gij zult met een natte broek thuiskomen straks!"
"En jij... Jij zou maar beter maken dat je weg komt of straks zit jij met een volle pamper!" Kaatste mijn vriendin de bal terug, en keek de man strijdlustig aan.
"Kom, laten we maar liever gaan" probeerde ik een eind te maken aan de situatie voor deze uit de hand zou lopen.
"Die dame heeft gelijk, ge kunt maar beter gaan enne... vergeet uw dak niet..."
"Hersenloze kwezel!"
"Zijt blij meiske dat hij... haha, hij...krimpvrij is...haha, als ik deze joke straks aan mijn vrienden vertel..."
"Had ik wel gedacht! Zo zie je er ook uit... "
"Hoe zie ik er dan uit??"
Naar haar wagen toelopend, schokschouderde ze: "Als een ezel die nooit een rijbewijs heeft gehaald en daardoor nog steeds met zijn fiets rondtoert!"
Waarschijnlijk had hij er opeens genoeg van, kwam een stapje dichterbij en riep venijnig luid: "TRUT! Stomme trut!"
Toen hij zich met forse stappen verwijderde zag ik dat hij fietsspelden droeg aan zijn broekspijpen, vandaar...
Mijn vriendin die al weer kon lachen vroeg: "Heb je het gehoord wat die zei?
TRUT"
Marina Geerinck© Hartendame2
Zaterdag 18 augustus 2007
De overkant
nog geur ik jou
in de waanzin
van mijn dromen
waan me
in jouw achtergebleven armen
en streel je haren
tot 't zielenwater vloeit
ik lees jouw stil gelaat
woorden en emoties
zijn niet meer
alleen je glimlach
heb ik bewaard
en in de morgendauw
schrijf ik je naam
vroege zonnestralen
tekenen de eenzaamheid
de overkant... zo ver
zo onbereikbaar ver
Marina Geerinck© Hartendame2
Woensdag 15 augustus 2007
Een boek zonder inhoud (afor)
Zonder nadenken door het leven gaan, bezorgd je op het einde van je levensdagen een boek zonder inhoud
Marina Geerinck© Hartendame2
Zaterdag 11 augustus 2007
Ontmoeting
jij tekende golven in het mulle zand
die emoties bedolven
onder klanken van een zingend hart
teder gestemd was de snaar
die gevoelig de ziel beroerde
ik wist…ik had je eerder ontmoet
weggespoeld door de eeuwen
bleven slechts herinneringen
voortbestaan in het diepst van ons-zijn
fluisteringen streelden huiverende huid
die zacht onthaalde het woordeloos
begrijpen van ons bestaanMarina Geerinck© Hartendame2
Dinsdag 7 augustus 2007
Limerick 'os en stier'
Een os woonde naast een stier
die maakte met de meisjes veel plezier
troosteloos keek de os dan toe
als er weer eens een domme koe
viel voor de charmes van dat 'play-boydier'
Marina Geerinck© Hartendame2
Vrijdag 3 augustus 2007
Driepotige tafel
zoals een diva bejubeld werd
verhief men het onding
tot glorie van de maker
die een rond getal bepaalde
‘onstabiel’ veroorloofde zij
een gedachteloos geprevel
waarop gerichte blikken
dodelijke worpen maaktenMarina Geerinck© Hartendame2
Woensdag 1 augustus 2007
Gekke bui
ik danste in regenbuien
die de zomer uitfloten
sprong in plassen
die ‘t spiegelbeeld braken
ik lachte en schudde
oude jaren als regendruppels
uit mijn haren, jong...
waren enkel nog de gummilaarzen
Marina Geerinck© Hartendame2
Zondag 29 juli 2007
Limerick 'Bramen'
Heb ik 't niet vaak gezegd?
je niet dikwijls genoeg uitgelegd!
riep mevrouw Van Praemen
omdat haar man teveel snoepte van bramen
en nu... tegen buikkrampen vecht
Marina Geerinck© Hartendame2
Zaterdag 28 juli 2007
Limerick 'De troubadour'
De troubadour speelde op z'n luit
z'n metgezel blies op de fluit
mensen dansten op de tonen
in hun beurzen rinkelden de kronen
het gezelschap ontving een flinke duit
Marina Geerinck© Hartendame2
Dinsdag 24 juli 2007
t' verleden roept...
hier was ik al eerder geweest
toen ik blindelings voorbij holde
en jaren verdwenen in een droom
we hinkelden over mozaïeken tegels
blauw was raak en viel uit de boot
op deze plek was het jij die me versloeg
ik plantte witte lelies, weet je nog?
ze droegen hoop op stengels
en jij lachte zonnestralen bij elkaar
toen ik je zei ‘hier ontmoet ik jou weer’
mijn lichaam vergaf me ‘t loslaten
wanneer de nacht was voorbij gekustMarina Geerinck© Hartendame2
Zaterdag 21 juli 2007
M'n ouwe knar
M’n ouwe knar
loopt op versleten benen...
hij kreunt, puft en zucht
alsof hij elk moment bezwijken kan
onze communicatie loopt mank
omdat hij mijn bevelen niet aanvaardt
betweter eerste klas!
heb ik hem al zo vaak verweten
voor geen rede vatbaar
geen zin om werken
blijkt steeds meer de slogan
af en toe wil ik hem iets verkopen
maar die schop onder zijn kont
daar wacht ik best nog even mee…
want eerlijk is eerlijk,
ik ben verslaafd aan mijn pc!Marina Geerinck© Hartendame2
Donderdag 19 juli 2007
Liefde (afor)
Liefde zou voorrang van rechts moeten krijgen maar wordt vaak overschaduwd door links waardoor botsingen ontstaan!Marina Geerinck© Hartendame2
20 reacties op dit bericht
Een fijn weekend gewenst
Weekendbezoekje
Fijn weekend voor jullie Marina
Hallo jongedame!
Met plezier door uw mooie blogje gewandeld. Met een lach wens ik u een zonnige dag Lieve groetjes van Jeske
Een super fijne,
:-)
zo kan je het ook bekijken natuurlijk
een fijne en rustige donderdag je toegewenst
groetjes
Borriquito
http://borriquito.skynetblogs.be
Veel nachtelijke groetjes
dag Marina
dank marina voor de reactie .Lieve Marina
Marina
Groetjes en liefs van roosje
Goede morgen Marina
Weet je waarmee ik me troost
Groetjes Michelly
Mooie spreuk Marina
Hallo
http://blog.seniorennet.be/Fred13
ja, dat is waar, laat ze maar
Hey Marina,
Lieve groetjes
http://doordenkertje.skynetblogs.be
Lieve vriendin,
Dion
Een prettige midweek gewenst !!
Dat is waar!
Hoi Karin
Lieve groetjes
zo denk ik er ook over Marina...
Wat een weer,wat een weer
Hutsende regen, een fel onweer...
ondertussen trok de lucht weer open,
laten we nu op een zonnetje hopen...
en toch komen wij met een lach,
U wensen, een . . .
ja
Als je niet belangrijk bent,zal ook niemand wat te kletsen hebben.Laat ze dus maar heerlijk doen