Ze ging dood, o' ja ze wist het heel zeker! De pijn sneed golvend door haar lichaam alsof iemand met een mes diep in het vlees kerfde. Deze keer was er geen ontkomen aan, de man met de zeis was op bezoek, ze voelde zijn adem in haar nek. Met vermoeide ogen keek ze naar de angstige, bezorgde, medelevende gezichten van haar kinderen en kleinkinderen. Gelukkig maar, iedereen leek droevig te zijn om haar vertrek, niet dat ze dit leuk vond natuurlijk want liever was ze nog een poosje gebleven maar ja... Als Hij hierboven besliste om je tot zich te roepen was er geen ontkomen aan. Eigenlijk was doodgaan nog een eerlijke zaak, de enige zaak in de schepping waarin 'Hij' nu eens geen onderscheid had gemaakt tussen arm of rijk, iedereen die op de wereld kwam moest er ook weer af. Nog een geluk dat een mens nooit vooraf wist wanneer zijn laatste uur was geslaan, zou anders wat zijn... Al had zij al vaker de dood in ogen gekeken, althans dat gevoel had ze toch, die zware verkoudheid van onlangs, de buikgriep die haar parten had gespeeld, de allergie die ze opeens had ontwikkeld voor bepaalde metalen... Allemaal levensbedreigende toestanden in haar ogen, alleen vonden haar kinderen dat zij sterk overdreef, al waren ze wel bezorgd hoor. Zoals nu, iedereen was paraat en stond of zat aan haar bed, af en toe werd er iets gezegd of gezucht. Tussen het tikken van de grote klok door, hoorde ze de felle regen die tegen het vensterglas roffelde. Rotweer!! Zou het in de hemel ook regenen of scheen daar enkel de zon? Ach straks zou ze het weten! Haar jongste dochter bij wie ze inwoonde, verliet de kamer. De dokter is er hoorde ze de achtergebleven kinderen tegen elkaar mompelen, moeten we de pastoor niet... Pastoor?! Neen, geen geestelijke aan haar bed, dat ze dit maar uit hun gedachten lieten, ze had haar buikvol van de zogenaamde goede herders... Tijdens de twee oorlogen die ze in haar leven had meegemaakt, was ze met dit soort mensen te vaak in aanvaring geweest, God is een God voor elke mens, voor elk wezen dat hij schiep en niet enkel een God voor hen die zich tot bepaalde religies keerden! Geloven deed ze zeker, maar wel in God en niet in een pastoor! Gelukkig één van haar kleinkinderen maakte een opmerking in die richting, net toen de deur openging en het grijze hoofd van de dokter zichtbaar werd. Hoe oud mocht die man wel niet wezen? Hij had wellicht ook niet lang meer te goed! Een binnenpretje welde op, zie je doodgaan was nog niet zo erg, je kon zelfs nog grapjes maken met jezelf. Voor ze het besefte, had iedereen de kamer verlaten en was ze alleen met de huisarts die het koude metaal van zijn stetoscoop tegen haar borst drukte en zorgvuldig haar buik betastte. Na het onderzoek schreef hij iets op een papier, wellicht een pijnstiller want bij elke opkomende pijnscheut snakte ze naar adem, het voelde net als barensweeën... Nee, dit was erger, tenslotte had ze zes kinderen op de wereld gezet en wist ze wel hoe het voelde... Haar hele buik deed pijn en was opgezwollen, kanker? Ze was er bijna zeker van, dat zou het verdict zijn! Ze vroeg niets, ze wilde het niet horen... De dokter zei niets, als begreep hij haar blik, klopte met een medelevende glimlach op haar arm en zei "Nog even, nog heel even mevrouwtje en dan bent u er van verlost!" Hij klapte zijn doktertas dicht en verliet de kamer. Starend naar de witte zoldering joeg het door haar hoofd 'Nog even, nog heel even...' Het gepraat voor haar deur verstomde, één van haar kinderen verscheen en zei: 'Even volhouden nog ma, ze zijn naar de apotheek achter 't purgeermiddel !
maar ja als er iets dwarszit hè,
nog een fijne dag
A
anita17 september 2007 om 23:44
hoi marina..heel veel liefs vanuit noordbrabant...
Wat een schitterend verhaal Marina en met een verrassend slot moet ik zeggen.....Ik kan me die angst zo voorstellen van die vrouw en dan het slot...had van alles verwacht maar dat niet...klasse geschreven Marina...
doeiiiiiiiii...nog een hele fijne week lieve Marina...
liefs en pakkerds van ANNECHIEN..
K
katrien11 september 2007 om 23:41
hallo Marina
Bedankt voor je bezoekje en de reaktie die je achterliet. Heb genoten van dit schrift, met een verrassend slot, maar als inhoud zéér waarheids getrouw. Wens je nog een héle fijne midweek, hopelijk met nog een aangename temperatuur.
Dit was weer genieten !! Een mooi verhaal luchtig maar toch met een heel grote boodschap er in zo is altans mijn visie hier over !!
E
ekenit11 september 2007 om 21:55
hallo lieve Marina
Heel erg mooi geschreven hoor en een prachtig slot, ik heb er weer van genoten en het is altijd fijn om hier op je blogje te komen lezen.Nog een fijne avond gewenst liefs en groetjes
Ik hield bij het lezen van je verhaal mijn adem in. Ik raakte ontroerd. Oef, dacht ik op het einde het loopt goed af :-)
Dank je voor je toffe reactie onder mijn blog.
J
johan194411 september 2007 om 10:38
hallo
prachtig met een hilarisch slot ! groetjes
T
thea11 september 2007 om 10:30
Hallo Marina,
een heel mooi geschreven verhaal met gelukkig toch nog een goed einde.
B
Beejee & Leona10 september 2007 om 19:06
Lieve Marina
Dat heb je weer knap geschreven met een verrassend einde.
Wij komen je een fijne, zonnige week wensen. Lieve groetjes en knuffel van Beejee
C
corry 10 september 2007 om 18:25
HALLO marina
Als ik U was ging ik boeken schrijven , u heeft echt talent hoor, zeker weten en dan zo,n verassend slot aan zo,n verhaal , prachtig gewoon.
Een fijne avond en een leuke week
Groetjes van Corry
A
Alida10 september 2007 om 16:07
Hallo
Verrassend einde en mooi geschreven weer van jou. Toch vind ik oud worden niet mooi, als je het al van dichtbij hebt meegemaakt. Mensen die je dierbaar zijn zien aftakelen doet pijn. Wij zijn nog steeds op zoek naar een goede thuis voor Skippy.
Ik kom je zeker en vast een lieve groet brengen en ben tevreden dat je eindelijk wat stijgt. Bij mij is het nog erger als de processie van Echternach hihihihi, één voor en twee achteruit.Nog wel dat we er een beetje kunnen om lachen hé. Ik ben een beetje mijn kasten aan't ordenen, amai.... en nu met volle moed (moet...) er terug tegenaan.
Vriendinnetje tot morgen hé, ik geef je graag een dikke knuffel.
Alweer maandag. De tijd gaat snel, gebruik hem wel. Ik vond het fijn om hier te zijn. Dion
J
Joël10 september 2007 om 12:30
Goedemiddag!
Eerst wil ik jou bedanken voor het langskomen op mijn blog,en weet je jongedame je hebt hier een prachtig verhaal geplaatst hoor!
Groetjes,Joël.
Eerst en vooral een fijne week toegewenst! Uw verhaal is prachtig geschreven en spannend ,precies een triller ...zou je geen boeken gaan schrijven ?....
Groetjes en liefs van roosje
Ik ben weer vol bewondering over je tekst die je hebt geschreven,hoe mooi je dit altijd verwoord,ook wens ik je nog en fijne zondag avond toe
Liefs Frieda
Wat een mens allemaal niet kan meemaken hé. Mooi verhaal, prachtig verwoord door jou. Ik ben wel een beetje moe maar wil toch nog even een luchtje gaan scheppen. Maar eerst mijn favokes bezoeken hé.
Nog een fijne namiddag, veel groetjes en een dikke knufffff. Dion
Tot morgen.
Mensen hebben al snel de neiging om een oordeel te vellen over personen die niet voldoen aan de normen van de maatschappij. Hierdoor worden deze mensen in een hoek gedreven, meestal door 'hen' wiens oordeel ontstaat doordat ze hun eigen tekortkomingen in zien en zij deze maar al te graag laten weerspiegelen op hun medemens. Beoordelen gebeurd dan weer door het feit dat over de persoon in kwestie, in het verleden reeds een ordeel werd geveld. Beoordelen is een vervolg, maar komt eigenlijk op hetzelfde neer, wie niet voldoet... telt niet mee! Als eenmaal een oordeel is geveld over iemand, zullen anderen hem daar op beoordelen. Na dit heb je dan het veroordelen, na beide voorgaande is dit de 'slotfase'. In feite komt het hier op neer: Iemand moet maar een oordeel over jou vellen, het gevolg is dat iedereen die iemand volgt en jou zal beoordelen, na met een lange resem beoordelen te worden geconfronteerd, word je uiteindelijk veroordeeld. Idere keer komt het op hetzelfde neer, maar het begint bij één iets en eindigt voor sommigen catastrofaal!
"Ik wist het! Ik wist het hé!" Verbaasd keek ik mijn vriendin aan, "Wat wist je?" vroeg ik omdat ze met een verbeten trek om haar mond en een venijnige blik naar de gsm in haar hand staarde, meestal voorspelde dit niet veel goeds, integendeel... Storm op komst! "Ik wist het!" siste ze nogmaals. "Als jij me nu eens vertelt wat je wist, dan weet ik het ook!" "Die baan... Ik heb ze niet!" "Tja..." "Tja?? Is dat alles wat jij kan zeggen?" Furieus gooide ze de gsm in haar handtas, wenkte de ober en bestelde ons beider nog een rode martini on the rocks. "Wat wil je dan dat ik zeg? Jammer, ja natuurlijk vind ik het jammer al begrijp ik echt niet waarom je nu zo nodig een baan wil zoeken?" "Ik zoek ze niet 'zo' nodig, ik wil er gewoon één!" Klonk het vastberaden. "Heb je al eens geïnformeerd bij een uitzendbureau?" "Uitzend... Bach, nee zeg!" riep ze luider dan gewild en trok een gezicht alsof ik net iets vies had vertelt. " Zo'n interimbureau is een profiterende zaak die leeft van de werkende mens!" "Is dat niet altijd zo in het leven? Kijk maar eens hoeveel instanties er niet draaien op de kap van de werkende mens!" "Ja, nee... Ik wil niets met zo'n bureau, vroeger bestonden die ook niet en de mensen vonden toch zelf werk, dus zal dat nu ook wel lukken." Een goed gedacht is altijd goud waard, dacht ik en verplaatste mijn blik naar het raam. Het was pijpenstelen beginnen regen en opeens schoot me iets te binnen... "Heb jij het dak van je cabrio..." Verder kwam ik niet, ze keek me aan alsof ze het in Keulen hoorde donderen, greep in haar handtas naar de autosleutels, wrong zich tussen de dicht op elkaar staande tafeltjes door, mompelde nog iets dat op een vloek geleek en verdween. Ik zag haar hollen door de gietende regen, nipte van mijn martini en wachtte geduldig tot ze terug kwam. Er was niet eens veel tijd verstreken, toen ze hijgend en kletsnat weer op de zachte fluwelen bank plaats nam. "Hij was verdomme dicht! Ik zag het al van toen ik op de hoek kwam, verdorie mijn kapsel naar de vaantjes! Ze nam haar zakspiegeltje dat ze altijd bij de hand had, en gleed met alle vingers van haar hand door haar haren! Bestudeerde haar gezicht en vroeg ter bevestiging: "Hoe zie ik er uit?" Als een verzopen kat, wilde ik eigenlijk antwoorden maar haar blik hield me tegen en zei: "Goed alleen wat nat, je make-up is niet uitgelopen maak je geen zorgen." "Klote dag is het! Eerst die baan, nu dit!" " Ach kom er zijn ergere dingen in het leven, morgen kun je er om lachen" probeerde ik te sussen, we kenden elkaar al heel lang en wisten wat we van elkaar konden verwachten. "Vertel nu eens waarom je zo graag een baantje wilt want nu weet ik het nog steeds niet!" "Ok, herinner jij je Gertrude? De zoveelste vrouw van Robert!" voegde ze dat laatste er minachtend aantoe omdat ik een bedenkelijk gezicht trok. "O' die!" Antwoordde ik lachend bij de gedachte aan het 'rare vrouwmens' die ons onlangs was voorgesteld, een zeer zelfverzekerend type en voor de eerste keer in zijn leven had Robert een vrouw gevonden die hem niet wou 'om de centjes' De weinige keren dat ik haar had ontmoet, droeg ze een mannenpak met een nonchalant geknoopte das en steeds had ze een handtas bij zich, waar misschien wel haar hele kleerkast in kon, zo'n echt 'Mary Poppins' geval. Het was me opgevallen dat ze steeds dat 'enorme geval' op de tafel plaatste, net voor haar neus. Misschien was ze wel helemaal niet zo zelfverzekerd als ik dacht... en gebruikte ze die handtas alleen maar om zich achter te verbergen. "Juist, die trut!" haalde de stem van mijn gesprekspartner me uit gedachten, "Wel, die werkt ook en iedereen vindt dat mens de max, zelfs... mijn man!" "Jouw man? Omdat ze werkt? Begrijp ik niet, jouw echtgenoot wou toch geen werkende vrouw omdat het niet bij zijn status van tandarts paste?" "Aha, nu hoor ik het ook eens van een ander! Dat is het nu juist, hij beweert dat het mijn keuze is geweest om niet uit werken te gaan in geval er een hele schare kinderen zouden komen... Trouwens, de tijd van moeder aan de haard is voorbij, nu ben je 'in' als je jezelf als vrouw kan bewijzen in de zakenwereld." Op mijn onderlip bijtend probeerde ik de lachkriebels te onderdrukken, als vrouw 'in' zijn omdat je een plekje veroverd in de zakenwereld? "Weet je, het moet toch fijn zijn als vrouw de baas kunnen spelen over de mannen? Stel je voor meisje... allemaal mannelijke bedienden en een vrouw aan de top!" Ze balde haar vuisten en zei met triomfantelijk blik: "Dat zou mega, mega..." "... Niets zijn voor jou!" maakt ik haar zin af, "Vergeet niet dat je in zulke wereld keihard moet zijn en ervaring moet hebben. Wat ga je op je curriculum vitae zetten? Je studies en daarna in kleine lettertjes.... zoveel jaren huismoeder? Ze zullen je zien komen, onderaan de trap zul je moeten beginnen en bewijzen wat je in je mars hebt." "Als die trut dat kan, dan kan ik dat ook!" "Je vergeet één ding... Die Gertrude, is wel manager maar... waar en van wie? Van papa's bedrijf! Logisch toch dat dochterlief dan een hoge functie bekleedt??" Mijn vriendin zuchtte, keek me aan en zei: "Ja, zelfs al ziet ze er niet uit hé? Stel je voor als je voor haar werkt, hoe heet je bazin? TRUT!" Onze blikken kruisten elkaar waarop we beiden in een lach schoten, "Zullen we maar, het heeft opgehouden met regenen." Nog steeds grinnikend liepen we de straat door, straks zou ze Gertrude wel vergeten zijn, dacht ik nog. Aan de hoek van de straat gekomen, kreeg ik opeens een felle duw van haar arm, "Och nee!! Zeg dat het niet waar is!!" Ik keek in de mij aangewezen richting, de plaats waar we voordien de auto hadden achtergelaten! Net voor haar wagen had zich een eveneens donkerkleurige cabrio geplaatst... Weliswaar met gesloten dak! Voorzichtig kwam ik naderbij en zag naast de afgesloten cabrio er eentje staan waarvan de eigenaar straks niet zo heel gelukkig zou zijn. "Wat nu, alles is kleddernat!" riep mijn vriendin met wanhopige stem en haalde een pakje paieren zakdoekjes te voorschijn waarmee ze de zetels probeerde droog te wrijven. Nog voor ik antwoord kon geven, weerklonk een diepe mannenstem. "Dat is nu typisch iets voor vrouwen hé! Die kunnen nooit eens vooruit denken!" Gelijktijdig draaiden we ons om en keken in het ongeschoren gezicht van een jonge man, die grijnzend naar de open wagen wees. Hij liet een bulderende lach volgen op zijn woorden wat mijn vriendin boos maakte: "Zeg eens snotneus, bemoei je met je eigen zaken, wil je!" De jonge man grijnsde breed en antwoordde met een stem vol leedvermaak: "Ja madammeke gij zult met een natte broek thuiskomen straks!" "En jij... Jij zou maar beter maken dat je weg komt of straks zit jij met een volle pamper!" Kaatste mijn vriendin de bal terug, en keek de man strijdlustig aan. "Kom, laten we maar liever gaan" probeerde ik een eind te maken aan de situatie voor deze uit de hand zou lopen. "Die dame heeft gelijk, ge kunt maar beter gaan enne... vergeet uw dak niet..." "Hersenloze kwezel!" "Zijt blij meiske dat hij... haha, hij...krimpvrij is...haha, als ik deze joke straks aan mijn vrienden vertel..." "Had ik wel gedacht! Zo zie je er ook uit... " "Hoe zie ik er dan uit??" Naar haar wagen toelopend, schokschouderde ze: "Als een ezel die nooit een rijbewijs heeft gehaald en daardoor nog steeds met zijn fiets rondtoert!" Waarschijnlijk had hij er opeens genoeg van, kwam een stapje dichterbij en riep venijnig luid: "TRUT! Stomme trut!" Toen hij zich met forse stappen verwijderde zag ik dat hij fietsspelden droeg aan zijn broekspijpen, vandaar... Mijn vriendin die al weer kon lachen vroeg: "Heb je het gehoord wat die zei? TRUT"
Een os woonde naast een stier die maakte met de meisjes veel plezier troosteloos keek de os dan toe als er weer eens een domme koe viel voor de charmes van dat 'play-boydier'
Heb ik 't niet vaak gezegd? je niet dikwijls genoeg uitgelegd! riep mevrouw Van Praemen omdat haar man teveel snoepte van bramen en nu... tegen buikkrampen vecht
De troubadour speelde op z'n luit z'n metgezel blies op de fluit mensen dansten op de tonen in hun beurzen rinkelden de kronen het gezelschap ontving een flinke duit
Onlangs had ik een gesprek met een hoogbejaarde nonkel. Eenennegentig jaar... maar kwiek als een veertiger, hij zou volgens zijn eigen zeggen nog over mijn hoofd kunnen springen. Hij voelt zich goed in zijn vel, geniet van het leven en rijdt zelfs nog met de auto die hij twee jaar geleden vervangen had door een spiksplinternieuw exemplaar, ondanks dat iedereen hem op andere gedachten probeerde te brengen, moest en zou hij een 'nieuwe voiture ' hebben. Hij reed al zeventig jaar met een auto en dat zonder brokken maken... Dat de 'snotneuzen' uit zijn familie hem dit maar eens nadeden! Die betiteling gold iedereen die hem nonkel noemen moest, dus alle neven en nichten tussen veertig en zeventig jaar oud. Nonkel is niet van de grootste, alhoewel ik hem op oude vergeelde foto's altijd klein van gestalte vond, beweerde hij toch groter te zijn geweest in zijn mooie jonge jaren maar de ouderdom had hem laten krimpen! Zijn trouwfoto was hiervan een mooi bewijs, tante die al heel veel jaren overleden was... stak met hoofd en schouder boven hem uit! Voor zijn leeftijd is hij nog erg bijdehand, wandelt af en toe om de bloedsomloop in zijn benen op peil te houden, drinkt graag een glaasje port en rode wijn bij het eten, maar of dit de remedie is om een gezegende leeftijd te behalen betwijfelt hij. Volgens hem moet je 'bezig' blijven want rust roest! Zo heeft hij zijn wekelijkse kaartnamiddag met enkele vrienden en verder houdt hij zich bezig met allerlei vrijwilligerswerk. Twee tot drie keer per week gaat hij op bezoek in het rusthuis bij 'oude menskes' maar dat sommigen van die oudjes nog een paar jaar jonger zijn dan hijzelf... moet je hem niet zeggen want dan is hij potdoof! Dat laatste is ook iets dat hij graag eens uitbuit wanneer het hem heel goed van pas komt uiteraard. In gedachten is hij soms net een kwajongen, hij kan grappen en grollen als de best, kortom hij geniet gewoon met volle teugen van het leven. Regelmatig komt hij even langs en vertelt dan af en toe eens iets wat hij anderen niet onmiddellijk zou vertellen, zoals nu... Hij had een lief... Ik moest alle moeite van de wereld doen om niet in een lachen uit te barsten bij het zien van zijn gezicht. Hij leek ook niet echt blij, tuurlijk niet! Hij wilde helemaal geen lief maar hij zat er wel mee opgescheept! De vrouw om wie het ging was volgens zijn zeggen, helemaal stapel op hem. Bij wat verder vragen kwam het er uit, het vrouwtje was 88 en was iemand bij wie hij af en toe eens langs ging om een praatje te maken. 'Ach zo erg is dat toch niet? Geniet gewoon van wat God jullie biedt, een mooie vriendschap en... Nonkel boog zich over de tafel heen en zei: 'Gij snapt het niet kind! Zij is verliefd op mij!' 'Ja nonkel en dan? Mag ze dat niet zijn? Wees fier dat is een teken dat je er nog goed uitziet!' 'Fier! Fier! Ge snapt er helemaal niets van!' 'Nee, ik snap het niet dus moet jij het me maar even uitleggen!' Nonkel wreef met vlakke hand over zijn aangezicht en zuchtte: 'Ik ben niet verliefd op haar!' 'Och! Is het dat...' In gedachten verzonken knikte ik nonkel toe, zo te horen had je op een bepaalde leeftijd geen behoefte meer aan verliefdheden... Raar want kon me dit natuurlijk nog niet voorstellen, verliefd zijn is zalig om te beleven, het is een gevoel dat eigenlijk nooit zou mogen verdwijnen... 'Jaaa, dat is het!' onderbrak hij mijn gedachtengang, ' En weet je wat het ergste is? Zij vertelt iedereen dat ik haar... hum... Ge weet wel ben hé!' Nog altijd niet het probleem hiervan inziend, zei ik: 'Luister eens, als jij je goed voelt in haar gezelschap en je kan met haar af en toe een praatje maken, waarom zou je het er dan niet bijnemen dat zij verliefd is op jou?' Even hing er een doodse stilte en toen opeens klonk het: 'Meiske ik ben verliefd op haar vriendin!'
Column 'de dood in ogen'
23 reacties op dit bericht
heel goed Marina
nog een fijne dag
hoi marina..heel veel liefs vanuit noordbrabant...
doeiiiiiiiii...nog een hele fijne week lieve Marina...
liefs en pakkerds van ANNECHIEN..
hallo Marina
Bedankt voor je bezoekje en de reaktie die je achterliet. Heb genoten van dit schrift, met een verrassend slot, maar als inhoud zéér waarheids getrouw. Wens je nog een héle fijne midweek, hopelijk met nog een aangename temperatuur.
Liefs, Katrien
Hallo Marina !!
hallo lieve Marina
Hallo Hartedame :o)
En nog een hele mooie avond verder
Groetjes
Weer mooi geschreven Marina, prachtig slot.Nog een fijne avond
Dag Hartendame
Dank je voor je toffe reactie onder mijn blog.
hallo
prachtig met een hilarisch slot ! groetjes
Hallo Marina,
Lieve Marina
HALLO marina
Een fijne avond en een leuke week
Groetjes van Corry
Hallo
Heel leuk verhaal en prachtig geschreven...
enne... voor de fado-liefheb(bers)sters: Mariza is momenteel te beluisteren op mijn blog…
nog een lieve groet…
Goede namiddag Marinatje
De tijd gaat snel, gebruik hem wel.
Ik vond het fijn om hier te zijn.
Dion
Goedemiddag!
Marina
Groetjes en liefs van roosje
:-)
prachtig geschreven Marina
een fijne maandag je toegewenst
groetjes
Borriquito
http://borriquito.skynetblogs.be
Dag Marina
goede avond Marina ,
hellokes Marina
Liefs Frieda
hallo
je hebt het maar even!
Hallokes lieve vriendin
Groetjes