Reis naar de overkant
haar handen streelden
getaande huid
plukte hoop uit elke vouw
die een glimlach evenaart
zij kust zijn tranen
proeft herinneringen
waarin levenslust verdwaalt
afscheid door poriën geademd
tart de tijd
die overwint als blikken
een laatste maal elkaar ontmoeten
geen reis voor twee…
haar plaats was nog niet gereserveerd
wat zij ‘nu’ niet begreep…
dat komen en gaan
tot het leven behoorde
Marina Geerinck© Hartendame2
Vlindertjes (grapje)
Opa was op wandel met kleinzoon toen opeens een wit vlindertje voorbij vloog
‘Kijk zegt opa’ die zijn kleinzoontje wat van de natuur wilde bijbrengen, ‘dit is een vlindertje; een koolwitje’
Even later vliegt er een geel vlindertje voorbij hun neus en opa zegt wederom:
‘dit is een citroenvlindertje’
Opeens ziet het kleine ventje een blauwachtig soort vlindertje en kijkt vragend zijn opa aan, maar deze wist waarachtig niet de naam van dit vliegend wezentje en deed er dus maar veiligheidshalve het zwijgen over.
Thuisgekomen holde het ventje regelrecht naar de keuken en zei:
‘oma wil je nou wat weten? Ik heb een vliegende witte kool gezien, daarna een vliegende citroen en daarnet nog een vliegende pruim!Bedriegers (afor)
Bedriegers in het verleden... lopen in het heden in eigen val en zijn de grootste klagers van de toekomst!Aandacht (afor)
Aandacht hebben voor nood van de medemens, levert je geen fortuin op maar...
siert je wel in je menszijn!
Marina Geerinck© Hartendame2
Om aandacht zeuren (afor)
Zij die overal om aandacht zeuren, zijn net 'diegene' die anderen geen aandacht gunnen!Wijsheid
maak geen omwegen, zei je
hoeken en kanten vermijden
slingeren in bochten is gevaarlijk
de weg is niet altijd recht, zei ik
haarspelden en kleerscheuren…
levensstruikelingen gebeuren toch
volg niet klakkeloos de kudde, zei je
en kijk uit voor diepe waters
een roze bril beperkt het zicht
duisternis werkt misleidend, zei ik
je wijsheid brengt me licht
tot ’t einder van mijn levensdagenOma zijn is fijn!ik ben het nog niet maar kan me voorstellen dat het heel leuk moet zijn
leeg was ’t glas dat dorst had gelaafd
waar geur van appelbloesems kleefde
gemarmerd blauw staarde naar ‘t geluk
van jonge benen die luidkeels joelden
hier zat een droom die werkelijkheid werd
kleine handen bewaarden zanderig de toekomst
ze streelden huid geschaafd aan tijd
’t hoofd vleide zich tegen ‘r moederlijke borst
waar levensgeluk een zingend hart bezorgde
kinderen van haar kinderenMijn wederhelft
God schiep onze ziel
in eeuwige liefde
verbonden met elkaar
gescheiden door tijd
dwalend op aarde
de zoektocht begon
verwachtingsvol hopend
gevonden te worden
een vingerwijzing
herkenning: "eureka"
samensmeltende delen
vormen weer één geheelHoge dunk (afor)
Sommigen hebben zo'n hoge dunk van zichzelf dat ze denken het licht van de sterren te kunnen overtreffen!Eigen belang (afor)
Er zijn twee soorten mensen:Waar ben je...
droefheid tekent de dagen
die eindeloos glijden
zonder zicht naar toekomst
kleurloos draait de wereld
onverschillig de zon of maan
onbeantwoord blijven vragen
die geloof ondragelijk snijden
tot splinters van eeuwige hoop
achter blauw en wolken
zul jij wachten om verder te gaan
want gestolen werd de tijd op aarde
van jou en hen
in wiens harten je nu verder leeft
Marina Geerinck© Hartendame2
Vierling
tussen de grote massa
tekent zeldzaamheid
van ‘één te veel’ het lot
triomfantelijk weggerukt
het levenssap meedogenloos
uit ’t frêle lijf geperst
kwam het aan zijn einde
teer en breekbaar rust het
voorbij bladzijde tien…
het klavertjevier
Marina Geerinck© Hartendame2
Lentekriebels
als een pas ontloken bloem
reikhalzend naar de eerste zonnestralen
een dier dat uit z'n winterslaap ontwaakt
de zwangere lucht ervaren
waarin kindergekweel weerkaatst
snuivend een dosis heerlijke geuren
terwijl het bloed steeds sneller
de aders doorstroomt
ontelbare kleuren
een wereld waarvan je droomt
...
ik noem het lentekriebels
Marina Geerinck© Hartendame
Het licht van de Heer (afor)
Wie in het licht van de heer werkt... komt nooit in duisternis thuis!Verdriet en pijn (spreuk)
Damesuitspraak
Mijn kleren zijn te klein geworden...Begrijp-me-nietjes
ze plukte een rode roos
die gedroogd door tijd
knisperend herinneringen bewaarde
toen ooit ver-geet-me-nietjes als
kattebelletjes nog welig bloeiden
stilzwijgendheid bracht nu klaprozen
wiens gebogen hoofden droefheid
tekenden op oud behang
ze proefde wat hij zeggen wou
bloemen waren hun codetaal
alleen… begrijp-me-nietjes
waren nergens te koopFouten (afor)
Wie zijn eigen fouten herkend… zal over niemand oordelen!Het positieve (afor)
Geloof in het positieve, dan ben je al voor de helft overwinnaarIn een andere wereld...
3 reacties op dit bericht
Jawel, Martina, ...
Geen dag zonder een zonnige lach! Liefs
Prachtig geschreven Marina.