tussen dromen en verlangen

lag naakt de waarheid

die laaft het zinderend liefdesvuur

op handen van vertrouwen

biedt zij aan hem

die al ’t proeven vermag

en hij…
hij tekent bloesems van liefde
in jonge meisjesogen


Marina Geerinck© Hartendame2

zij was niets meer

dan een simpel “graantje”

dat hij meepikken wou

en achteloos verrobberde

tussen de kiezen van zijn

welbespraakte mond

zij was het tussendoortje

dat hij smakelijk genoot
ter afwisseling van zijn
dagelijkse kost, het “ding”

die sleur verbrak en hem door

zijn midlifecrisis helpen moest

zij was het domme gansje

dat gulzig zijn beloftes dronk

die als zoete wijn over zijn lippen

druppelde tot ze besefte dat

een “tussendoortje” geen

een dame lag in monokini op het strand
na een tijdje waren haar borstjes roodverbrand

dit zal haar een volgende keren leren

zich eerst goed in te smeren

uitgerafeld verleden

bracht ‘t heden

verminkt tot leven

zoutstrooiende woorden

in diepgekerfde wonden

slaan kraters door tijd

zoetgevooisde stem

streelt minnekozend

omgekrulde randen van

wantrouwen dat pijnigt

onzichtbaar voor het heden

doorweekten ze ooit

de zachte bodem van mijn hart

waar zoutkristallen gaten vrat

in de goedheid van mijn bestaan

onbegrepen droeg ‘k droefheid

om gestapelde schuld van hen

wiens meedogenloosheid trots

hun vaandels sierden

het tij zal keren meer dan ooit

want langzaam baant zich een weg

bezaait met waarheden

die in de stilte van mijn eenzaamheid

haar handen streelden
getaande huid
plukte hoop uit elke vouw

die een glimlach evenaart

zij kust zijn tranen

proeft herinneringen

waarin levenslust verdwaalt

afscheid door poriën geademd

tart de tijd

die overwint als blikken

een laatste maal elkaar ontmoeten

geen reis voor twee…

haar plaats was nog niet gereserveerd

 wat zij ‘nu’ niet begreep…

dat komen en gaan
tot het leven behoorde
    

Marina Geerinck© Hartendame2

 

maak geen omwegen, zei je

hoeken en kanten vermijden

slingeren in bochten is gevaarlijk

de weg is niet altijd recht, zei ik

haarspelden en kleerscheuren…

levensstruikelingen gebeuren toch

volg niet klakkeloos de kudde, zei je

en kijk uit voor diepe waters

een roze bril beperkt het zicht

duisternis werkt misleidend, zei ik

je wijsheid brengt me licht

ik ben het nog niet maar kan me voorstellen dat het heel leuk moet zijn


leeg was ’t glas dat dorst had gelaafd

waar geur van appelbloesems kleefde

gemarmerd blauw staarde naar ‘t geluk

van jonge benen die luidkeels joelden

hier zat een droom die werkelijkheid werd

kleine handen bewaarden zanderig de toekomst

ze streelden huid geschaafd aan tijd

’t hoofd vleide zich tegen ‘r moederlijke borst

waar levensgeluk een zingend hart bezorgde