haar handen streelden
getaande huid
plukte hoop uit elke vouw

die een glimlach evenaart

zij kust zijn tranen

proeft herinneringen

waarin levenslust verdwaalt

afscheid door poriën geademd

tart de tijd

die overwint als blikken

een laatste maal elkaar ontmoeten

geen reis voor twee…

haar plaats was nog niet gereserveerd

 wat zij ‘nu’ niet begreep…

dat komen en gaan
tot het leven behoorde
    

Marina Geerinck© Hartendame2

 

maak geen omwegen, zei je

hoeken en kanten vermijden

slingeren in bochten is gevaarlijk

de weg is niet altijd recht, zei ik

haarspelden en kleerscheuren…

levensstruikelingen gebeuren toch

volg niet klakkeloos de kudde, zei je

en kijk uit voor diepe waters

een roze bril beperkt het zicht

duisternis werkt misleidend, zei ik

je wijsheid brengt me licht

ik ben het nog niet maar kan me voorstellen dat het heel leuk moet zijn


leeg was ’t glas dat dorst had gelaafd

waar geur van appelbloesems kleefde

gemarmerd blauw staarde naar ‘t geluk

van jonge benen die luidkeels joelden

hier zat een droom die werkelijkheid werd

kleine handen bewaarden zanderig de toekomst

ze streelden huid geschaafd aan tijd

’t hoofd vleide zich tegen ‘r moederlijke borst

waar levensgeluk een zingend hart bezorgde

God schiep onze ziel

in eeuwige liefde

verbonden met elkaar

gescheiden door tijd

dwalend op aarde

de zoektocht begon

verwachtingsvol hopend

gevonden te worden

een vingerwijzing
herkenning: "eureka"

samensmeltende delen

droefheid tekent de dagen

die eindeloos glijden

zonder zicht naar toekomst

kleurloos draait de wereld

onverschillig de zon of maan

onbeantwoord blijven vragen

die geloof ondragelijk snijden

tot splinters van eeuwige hoop

achter blauw en wolken

zul jij wachten om verder te gaan

want gestolen werd de tijd op aarde

van jou en hen
in wiens harten je nu verder leeft



Marina Geerinck© Hartendame2

tussen de grote massa

tekent zeldzaamheid

van ‘één te veel’ het lot

triomfantelijk weggerukt

het levenssap meedogenloos

uit ’t frêle lijf geperst

kwam het aan zijn einde

teer en breekbaar rust het

voorbij bladzijde tien…

het klavertjevier


Marina Geerinck© Hartendame2

als een pas ontloken bloem
reikhalzend naar de eerste zonnestralen
een dier dat uit z'n winterslaap ontwaakt
de zwangere lucht ervaren
waarin kindergekweel weerkaatst
snuivend een dosis heerlijke geuren
terwijl het bloed steeds sneller
de aders doorstroomt
ontelbare kleuren
een wereld waarvan je droomt
...
ik noem het lentekriebels


Marina Geerinck© Hartendame

ze plukte een rode roos

die gedroogd door tijd

knisperend herinneringen bewaarde

toen ooit ver-geet-me-nietjes als

kattebelletjes nog welig bloeiden

stilzwijgendheid bracht nu klaprozen

wiens gebogen hoofden droefheid

tekenden op oud behang

ze proefde wat hij zeggen wou

bloemen waren hun codetaal

alleen… begrijp-me-nietjes