op een kaal hoofd leefde eenzaam een luis

ze voelde er zich helemaal niet meer thuis

met heimwee dacht ze aan vervlogen jaren

toen er nog overvloed was aan mooie haren
nu dacht ze diep na over een verhuis


Marina Geerinck© Hartendame2

ze hield tijd aan de pols

blikte nu en dan op verloren momenten

waarin ze bijeengeschraapte lege uren telde

zwart waren de gaten

die als tandloze monden schreeuwden

naar schaduwen uit ‘t verleden

vervlogen herinneringen

kleefden als schimmen tussen nevelflarden

wanneer ze dwaalde door ‘eigen laan’

daar waar bomen

bloesems van vergetelheid droegen

plukten vingers nog steeds verlangend

hinkelen was niet je sterkste kant

liever raakte je beide voeten aarde

geloof was luchtig en wonderen

bestonden enkel in dromen

wortels waren verankerd die

verplaatsen onmogelijk maakte

hoop was ijl als het doel ontbrak

de horizon beperkt door

hemel en aarde die samenvloeiden

het leven deint verder op golven

van een kunstzinnige zee

ogen spreken liefdevolle woorden
laten gevoelens in tedere ranken
groeien die verstrengeld in elkaar
bloesems dragen van de hoop

***
witte lelies

***

geen beloftes op sterk water
of begeertes onder een stolp…
maar zijdezachte eenvoud
in ’t hart bewaard, laat liefde kiemen

***
witte lelies

***

stromend als een klaterend fontein
waar passievolle klanken vloeien
die blijven galmen na mijn heengaan
liefde en hoop zal eeuwig trotseren

***
witte lelies

***

hij reisde
op sporen

naar ’t verleden

droeg herinneringen

als gevouwen inktletters

onder z‘n arm

wegwerpkind…was hij

gedoemd tot

eeuwige zoektocht

in de stilte van zijn

eenzaamheid

zwart waren de parels

die tranen hadden geoogst

in duistere momenten

van een ver verleden

wit waren de parels

die hoop verschaften

en klaarheid schonken

in het hedendaags bestaan

roos waren de parels

die rozengeur en maneschijn

tekenen, op weg naar een

ze spaarde woorden

in het diepst van haar ziel

die wijsheid tekenden

op perkamenten huid

parels van vergeving

geplukt uit ’t zilte nat

gepolijst door ware liefde

afspraken vervlogen

tussen ruimte en tijd

wanneer schaduwen

stille vragen tekenden

‘overeenkomst’ was ‘t synoniem

dat hij nooit had herkend

‘Haagse bluf’ kon hem niet redden

zij was niet voor zoet te vangen

ze had een hekel

aan zwarte boordjes

hij wist het en…

ik zag hem, haast elke dag

onverschilligheid gehuld in grote jas

telde hij straatstenen of

waren ’t de voegen die half weggevreten

door tijd, nog alles bij elkaar hielden

pijp steeds in de mond

onafscheidelijk alsof hij zo geboren werd

droeg ze nog vuur

na de hevigheid van een regenbui

of was alles gedoofd, zoals de liefde in z’n hart

eenzaamheid las vele ogen

tot de dag dat afscheid voor de deur stond

pijp en grote jas verdwenen

verloren tekende zich ’t straatbeeld

ik wuif  't geel van de maan

naar een volgende nacht

wannneer ochtenddauw met bloedloze lippen

’t groen kust en onzichtbare ogen

parels van kristal tranen

als gescheurde bruidsluiers

tooien nevelflarden moeder aarde

wiens naaktheid verborgen

in de nieuwgeboren dag

die ik blootsvoets onthaal

poëtisch mijn gedachten

die ik deel met jou

vereeuwig ik met woorden

die mij een diep verlangen geven

zij was al duizend doden gestorven

nog voor ik ‘t levenslicht aanschouwde

kostbaar was de adem

die geen houdbaarheid kende

verdrongen gedachten

braakten zwartgalligheid

die angst door bloedbanen dreef

vertrokken was ze meerderenmalen

aangekomen nooit…

tot de dag die opgetekend

altijd zal er weer een morgen zijn

waarin het droef verlangen

weggeborgen ligt achter stoffige nesten

bijeengeschraapte dromen vertellen

hun verhaal dat onbegrepen
generaties overleven zal

Marina Geerinck© Hartendame2

uitdagend paradeerde
smaragdgroene ogen
waarin liefdesvuur laaide
hete vonken troffen zijn wezen
als verleidelijke schoonheid
gracieus bewoog
heupwiegend liet ze verstaan
in een taal die enkel hij verstond

*Bijou*

noemde hij haar, zonder meer…
wat enkel een 'gesneden' kater kon


Marina Geerinck© Hartendame

met vingers van verlangen

schrijft hij blanco vellen
vol met blauwe hoop

angst om tijdverlies doet

spaties vermijden

in gedroogde inktvlekken

leest hij korenbloemen

stramme knokkels eindigen

naamloos als dageraad weer

aanbreekt en ’t gevouwen

liefdesvuur eindigt in een

verborgen lade…

hoog op de zolder in een oude kast
liggen in mahoniehouten laatjes
weggeborgen mijn leed en last

heel wat jaren heb ik vergaard
kleine pijntjes, groot verdriet
alles heb ik bij elkaar gespaard

lezend mijn herinneringen van ‘toen’
wieg ik zachtjes mijmerend
in mijn antieke schommelstoel

afdrukken van hoe het ooit is geweest
bewaard in mahoniehouten laatjes
nee, het leven was niet altijd een feest!

op een dag zal ik er niet meer wezen
ik vraag me af of dan iemand anders
in mijn mahoniehouten laatjes
zal komen lezen


Marina Geerinck© Hartendame2