Verhaaltje 'zwangerschap'
'Het leven is toch een soep hé?' Waren de woorden waarmee mijn 8 jarige nichtje me begroette.
'Wat zeg jij nu?'
'Dat het leven een soep is en wij zijn de balletjes' klonk het opnieuw vroegwijs.
'Waar heb jij dat gehoord?'
'In school natuurlijk!'
Vanzelfsprekend! Waar anders halen kinderen zo'n uitdrukking vandaan, van andere kinderen? Mis! Van de leerkracht zelf!
'Heeft de juf dat gezegd?'
'Ja, onze juf is zwanger en ze wil helemaal niet zwanger zijn.'
Nog meer verbaasd keek ik het kind aan, vond dit niet echt een gespreksonderwerp voor een 8 jarig meisje, maar goed als de juf daar in de klas openlijk over praatte, wie was ik dan om dit... Ach, jullie weten wel, wij zijn van de oude stempel.
In mijn schooltijd was een leerkracht iemand naar wie je met bewondering opkeek, iemand voor wie je ontzag betoonde en die steeds het laatste woord had... Of die nu gelijk had of niet!
'Zo, zo en waarom vertelde de juf dat? Ik wilde toch wel meer weten van die nieuwe opvoedingsmethode.
'Wel, omdat ze helemaal geen kindjes wil, ze heeft meer dan genoeg aan haar oren met de kinderen in de klas!
'Ha ja... Enne... Heeft de juf soms nog iets gezegd?'
Met een bedenkelijk gezicht keek mijn nichtje mij aan, draaide zich halvelings op de stoel naar mij en vroeg:'Wat wil je weten?'
'Wel, wat ik vraag, heeft ze nog iets meer vertelt?'
'Tante je wil weten waarom ze geen kindjes wil hé?'
'Heu...'
'Gij zijt al net zo'n nieuwsgierige kanariepiet als haar buurvrouw!'
'Als wiens buurvrouw?'
'Die van onze juf natuurlijk' zuchtte de kleine en haalde haar leesboeken uit haar boekentas.
Even was het stil, elk leek met z'n eigen gedachten begaan. Ik vroeg me af of dit nu de gespreksonderwerpen waren in een klas met 8 jarigen.
'Als je geen kindjes wil, moet je de pil nemen hé?'
De krop sla die ik in mijn handen hield viel op de grond, even was ik het noorden kwijt.
'Zeg eens, heeft de juf dat in de klas vertelt?'
'Over de kindjes en de pil? Ja ze heeft dat in de klas vertelt.'
Ik raapte de sla op en liep er mee naar de wasbak, nadenkend keek ik uit het raam. Dit was toch geen onderwerp om aan kinderen te vertellen, jongens waar ging het in deze wereld toch naartoe? Waar was de tijd dat ik als kind dacht dat babytjes met de stoomboot werden gebracht? Of zoals nadien oma zei: 'ze komen uit de bloemkool' waardoor ik me wel vragen begon te stellen of er dan verschil was tussen kindjes van de stoomboot en kindjes uit de bloemkool.
Of erger nog... die ene anekdote uit mijn jonge leven die me helemaal overstuurd maakte. Op een morgen bij het ontwaken vertelde mijn oma me dat mama naar het ziekenhuis was gebracht omdat ze haar been had gebroken, in de namiddag mocht ik met haar mee op ziekenbezoek. Verwonderd was ik dat mijn mama helemaal geen pijn in haar been bleek te hebben maar dat er wel een schreeuwerig iets in een klein bedje naast haar lag. Een broertje!! De ooievaar was langs gekomen en had haar een broertje gebracht en dat... terwijl ik altijd om een zusje had gezeurd!!
Sindsdien waakte ik erover dat mijn mama haar been niet meer zou breken, ik lette goed op en maande haar steeds aan tot voorzichtigheid want die domme ooievaar zou ons geen tweemaal bij de neus nemen!
'De juf zegt ook, als ze die stomme pil maar niet vergeten was dan...'
Ik schrok op uit mijn overpeinzingen, was even sprakeloos en besloot toch mijn schoonzus even aan te spreken en te horen wat zij hiervan dacht.
Zoals ik al vermoedde was ook zij even de kluts kwijt, niet dat ik preuts omga met mijn kinderen, maar het moet niet te ver worden gedreven, klonk het boos want haar dochterje had nu nog iets meer verklapt.
'De juf zegt dat ze ook aan abarn... abrontendingens denkt'
'Aan wat??' klonk het gelijktijdig uit onze mond.
'Awel, aan abro...'
'ABORTUS???' vroeg mijn schoonzus verbijsterd terwijl ik haar een ferme duw gaf.
'Ja zeg, sorry maar ik ga die 'juffrouw' eens serieus onder handen nemen, dat kan gewoon niet dat die zulke zaken aan kinderen vertelt!
Ik gaf haar groot gelijk, had geen woorden voor wat ik hier had gehoord, was ik in mijn schoonzus haar plaats zou ik dat 'mens' eens goed mijn mening geven over wat ik dacht van haar moderne opvoedingsmethode!
Toen ik haar de dag nadien hoorde, gold natuurlijk mijn eerste vraag 'het zwangerschapsonderwerp'
Een diepe zucht weerklonk: 'zwijg... heb me daar een kop als een pioen behaald.
Bleek ons kaatje gestraft te zijn geweest omdat ze tijdens de les haar tong niet in bedwang had kunnen houden. Na enkele opmerkingen plaatste de juf haar in de hoek achter het klapbord, deed dit dicht en zette er nog het grote scherm voor zodat men haar niet meer kon zien. Tijdens de speeltijd was de juf Kaatje vergeten en omdat ze geen bewaking had tijdens de speeltijd, had ze met een collega een babbeltje geslaan in haar klas. Kaatje helemaal onzichtbaar achter het grote scherm had alles kunnen volgen.
De juf merkte te laat dat het kind er nog stond maar heeft nooit gedacht dat haar gesprek zo'n impact kon hebben op een nieuwsgierig aagje. Mens mijn wangen gloeien nog als ik aan mijn onderhoud met haar denk!'
Tja kinderen!
Marina Geerinck©Hartendame2
7 reacties op dit bericht
Hello Marina
Hoi dametje!
Aiai
kleine potjes
hoi marina...fijne zondag ..
doeg....liefs en een dikke knuf van ANNECHIEN
Tja
Eugeen
Kinderen...
Daar je het vergeten van sommigen ronduit ziet.
Soms vraag ik me trouwens af of er nog wel kinderen zijn.
Ze weten blijkbaar al van alles zelfs al zijn ze nog zo klein.
Woorden die wij vroeger met het schaamrood op de wangen lazen.
Daar jongleert het jonge volkje gewoon mee, 't blijft me verbazen.
Onze kleinkinderen leren mij tegenwoordig al dingen
die erg lijken op het ' voor de mis uit is liedjes zingen'.
Een mix van schoolpraat in een voor mij onbegrijpelijk Engels.
Ja, ze zijn de dag van vandaag rap groot die moderne bengels.