Hoop

als breekbaar porselein

zat daar heel stil in een hoek

een eenzaam hoopje mens

op de knieën lag een open boek

niet dat lezen haar zo boeide

ze tuurde liever naar buiten

en wuifde dan naar mensen

van achter die hoge ruiten

elke dag, week na week

zat gehuld in donkere kleuren

een porseleinen mens wiens hart

van leed dreigde te verscheuren

glanzende ogen verborgen

pijn en dringende tranen

maar in een porseleinenkop

konden zij zich geen weg banen

nu is dit alles verleden tijd

ze is stilletjes overgegaan

op haar plaatsje in de hoek

dor waren de bladeren

die vergeten tussen boeken huisden

herinneringen kleefden aan

en vielen knisperend uit elkaar

waren ’t loze beloftes

die we als kind hadden gemaakt

speels beleefden we de lente van ons leven

toen herfst ons de schatten aanbood

het prikken van kastanjebolsters

liet weer ontwaken en toonden schaduwen

je trok, sprong

al mocht weinig baten

telde stenen

die je nog scheidde

opnieuw zonder meer

de zomer voorbij gestreefd

zit je nu doelloos

onzichtbare tranen

huil ik vaak

bewaar ze als kristallen parels

in ’t diepst van mijn hart

 ...
ooit zal ik ze rijgen
tot een snoer van verhalen


Marina Geerinck© Hartendame2

getroost je even de moeite
dieper te lezen dan de woorden
die slechts als bladvulsel dienen

aanschouw voor één keer de letters
die volgens de wil van de schrijver
als geplooide obstakels een barrière vormen
en leesblindheid veroorzaken van witregels

enkel ervarenheid kan ze ontknopen


Marina Geerinck© Hartendame2

opgehoopt verlangen

veegt ze bij elkaar

langgeleden was geplant

wortels wiens dorre oogst

nu eenzaamheid tooide

gedachten sloegen te pletter

tegen gebroken arduin

waartussen geduld overwoekerd

werd door ’t zaad van ergernis

tijd vrat gaten

waardoor schaduwen

onherkenbaar verminkt

een kleurloze regenboog tekent

toekomst…

toch herinnert ze zich nog

de gouden regen


Marina Geerinck© Hartendame2

Lippen dwalen
in zachtheid
van fluwelen kusjes
over m’n huid
waar poriën
huiverend
de geur van liefde
loslaat.
Ogen aanschouwen
naaktheid
door vingers gestreeld
die gevoelig, de snaar
bespelen
met liefde door jou
gestemd
in extase
drijvend op roze wolken
waar hemel en aarde
samenvloeien onder
een sonnet
van engelenkoor
die tedere beloftes
als Kiemend zaad
in hartsverlangen
achterlaat


Marina Geerinck© Hartendame2

Als leed en pijn
je dagelijkse metgezel zijn
dan ga je wel eens anders denken
en aan de kleine dingen des leven
meer aandacht schenken

Marina Geerinck© Hartendame2

hij wist het

zere schenen

lieten hinken

‘waaghals die hij was’

raakte de top

waar namen gebeiteld

zonder waarde

‘zijn gelijk onhaalbaar’

ging te ver

strijdend tegen macht

kreeg hij de strop

‘ongenaakbaar leeft verder’

ivoren torens

vertonen barsten

gelijmd door bedrog

‘rechtvaardigheid zal zegevieren’

weet hij in zekerheid

na het zaaien

ze scheren voorbij
die hoog en laagvliegers
vaker dan men wil
trekken je door ijle lucht
waar roze wolken
schijnzwangerschap bezorgen
euforie van korte duur
duwt humeur beneden peil
als grauwgrijs weer overheerst


Marina Geerinck© Hartendame2

mooie woorden... geloven
toen… nu

hoop vervlogen!

harde klappen…verdragen

verleden… heden

nooit vragen!

volledig leeggezogen…verteerd

gisteren…vandaag

er waren dromen in ’t mensenleven

die onrealistisch bleken te zijn

er waren zorgen die men begroef

in de schoot van moeder aarde

er waren tranen die men proefde

zelfs als de wonden reeds waren geheeld

er waren littekens diepgekerfd in 't hart

tot…

de ziel niet langer meer huisde

in het diepbeproefd omhulsel dat hem

ten dienste was geweest om zijn leerschool
te doorstaan.


Marina Geerinck© Hartendame2