Wat begon met enkele spottende Mohammed-cartoons in een Deense krant, is ondertussen uitgegroeid tot een bijna wereldwijd conflict tussen twee culturen: de westerse, waar de scheiding kerk-staat een basispijler is van de maatschappij, en de oosterse waar godsdienst vaak diep geworteld zit in de wetten en het dagelijkse bestaan.
In radicale islamitische staten heeft het protest al minstens vijf doden geëist. In Turkije werd zelfs een Italiaanse priester vermoord in de naam van Allah. Voelen de moslims zich terecht beledigd in hun geloofsovertuiging, getuigden de cartoons inderdaad van een gebrek aan respect of is hun reactie buiten alle proporties, zoals de algemene teneur is in het Westen?

De hamvraag blijft natuurlijk: is het toegestaan om met godsdienst te spotten? Ook katholieke kerkleiders hebben het vaak moeilijk met godsdienstige spot. In een democratie moet iedereen respect hebben voor de mening van de andere, maar houdt dat respect ook in dat je niet meer mag spotten met een overtuiging, zoals dat zo vaak gebeurt in bijvoorbeeld politieke satire. Waar ligt de grens van humor? Is het een regelrechte provocatie om de profeet als een terrorist neer te zetten of moeten de gelovigen meer zin voor relativering aan de dag leggen?

Het conflict rond de Deense Mohammed-cartoons begint echt onwaarschijnlijke proporties aan te nemen.
De mullah Dadullah, een belangrijke Taliban-leider, heeft een beloning  uitgeloofd voor de moordenaar (100 kgr in puur goud) van de cartoonist, die Mohammed spottend afbeelde in de Deense krant Jyllands-Posten.
Dat meldt het persbureau Afghan Islamic Press, dat een telefoongesprek met Dadullah had.

De mullah gaat nog verder door nog eens extra vijf kilogram goud aan te bieden aan al wie een Deense, Noorse of Duitse soldaat doodt. Dadullah is de Taliban-commandant die de terroristische acties tegen de Afghaanse regering leidt.
Hij benadrukte ook nog dat het aantal kandidaat-zelfmoordenaars sinds Cartoongate fors steeg.

Bij geweld tegen de publicaties van de Mohammed-cartoons in de Europese pers vielen de voorbije dagen al elf doden in Afghanistan.
De radicaal-islamitische Taliban-strijders waren aan de macht in Afghanistan tot ze na de aanslagen van 11 september door het Amerikaanse leger werden verdreven.
Sindsdien blijven ze zich gewapend verzetten tegen het nieuwe regime van Karzai. (vrije tekst overgenomen uit de krant )

En wat zegt ons poppemieke Onkerlix in haar beste Nederlands : Ik wil maatregels tegen spotprenten van Auschwitz.... zou dat kind ook bloggen en op S.N. zitten lezen ?

De hamvraag die ik me stel zonder daarom voor een racist te worden verweten is.

Zouden we ons niet beter met ons eigen zaken moeien, waar is de vrijheid van de pers naar toe, cartoons bestaan al eeuwen en sommige zijn grappig en anderen extreem, en  wie bepaalt er voor een ander of een spotprent wel of niet grappig of op het randje van is. 
 
Het is toch steeds wat met die Taliban en die Moslim gasten, iedere reden is goed om aan te vallen, ze zijn wraakzuchtig en gewelddadig, en nemen ieder gelegenheid ten baat om onrust in de wereld te zaaien, maar als ze in de shit zitten om geld, dan weten ze ons allemaal wonen, dan is het gelijk uit welk land het komt.

Ze zijn niet allemaal zo, en ik ga zeker geen steen werpen maar de Moslim-gelovige van de Islam of andere godsdienst, maar vraag me af waar zijn ze mee bezig, zouden ze niet  beter gaan werken en met het geld hun land opbouwen, hun kinderen eten geven en hun geloof beleven zoals het in de islam is beschreven, geen enkele godsdienst die dergelijk geweld gaat promoten, geen enkele wet die het voorschrijft, dus waarom al die haat ?

Ieder land zou beter in eigen straat vegen, dan hadden we een wereld die we fier aan onze kinderen kunnen achterlaten.

 

Schat, gelukkige verjaardag.
Dank je voor alles en vooral voor die twee schatjes van kleinkindjes.
Dikke kus en knuffel
Ma

De gewraakte Deense cartoons over de profeet verschenen al in oktober in de Egyptische krant Al-Faqr, zonder dat er een haan naar kraaide. Dat schrijven twee Egyptische bloggers.

Op zijn site toont blogger Sandmonkey verschillende pagina\'s uit de krant, met de datum erbij. Ook op Freedom voor Egyptians staat het nieuws te lezen.
Eerder had de krant zich al verontschuldigd op haar website.

Tweede maal excuses
De publicatie van de cartoons, ook in andere westerse (en Belgische) media, heeft de voorbije dagen tot wereldwijd en soms gewelddadig protest van moslims geleid. In de islam hoort een afbeelding van de profeet Mohammed immers niet.

De Deense krant had al op 30 januari excuses aangeboden via het Jordaanse persbureau Petra, wat op bijval kon rekenen van de Deense premier Anders Fogh Rasmussen.
\"Wij hebben ons op geen enkel ogenblik rekenschap gegeven van de extreme gevoeligheid van de moslims die in Denemarken wonen en van andere moslims over heel de wereld met betrekking tot deze kwestie\", aldus hoofdredacteur Carsten Juste.

De hoofdredacteur van de Deense krant ontkent ondertussen dat Jyllands Posten de Iraanse cartoons over de holocaust zal publiceren. Gisteren zei de chef-kunstredactie dat hij de spotprenten die in een Iraanse krant zullen verschijnen, ook zou plaatsen. De redactiechef trok zijn woorden inmiddels in en schaarde zich achter zijn hoofdredacteur.

 

Drie doden bij nieuwe protesten tegen spotprenten.

 

Deense vlaggen big business in Gaza, de ene zijn dood de ander zijn brood.
Stukken teksten overgenomen uit de kranten: Het Volk en Laatste Nieuws

 

 

CASANOVA HAD EEN PROBLEEM  

 

Ik dacht:  "geloof het wel, in die vent zijn tijd bestond die blauwe pil niet en zoals die zijn  ding deed ..".

Ik lees verder dat die kerel wel 122 minnaressen had gehad, en dat zijn liefdesleven nogal problematisch was.

De echte Casanova heette voluit Girolamo Casanova geboren in Venetie
in het jaar 1725.

Volgens zijn autobiografie die hem wereldberoemd maakte, was hij een slimmerik en leerde lezen op minder dan een maand tijd, hij was superbegaafd en studeerde aan de universiteit in Padua en wou priester worden, maar een schandaal met een vrouw maakte daar voortijdig een eind aan.

Hij is dan maar soldaat en vervolgens assistent van een advocaat geworden en studeerde af in het burgerlijke en kerkelijke recht.

Toen hij weer in zijn thuishaven was aangekomen, legde hij prompt aan met de dames van de adellijke kringen.  Hij vertaalde opera’s, toneelstukjes en schreef boeken over magie en wat dacht je….. over seks en over standjes om de liefde te bedrijven.

Ik lees dat hij toen is gearresteerd en opgesloten in het gevang voor 5 jaar,  ik denk gelijk aan al die seks op de blogjes, oei oei die mannen van SN.... zie het al gebeuren:  De Jean, Ria2, Lana, oppapat, vuurpeloton enz.... ..  allemaal de bak in. Het zou daar nog wat worden denk ik,  vrees een echte orgie hahahahaha.
 

Verder volgens de krant, is hij ontsnapt en naar Parijs gevlucht en spion geworden van Lodewijk XV.

Tussen al zijn activiteiten door had hij dan die 122 vrouwen en daar is er maar eentje van zijn grote liefde geweest, namelijk Madame Henriette, een dame uit Parijs, die hem heeft laten stikken omdat hij haar niet trouw kon blijven. 

Het zou een van zijn ongelukkigste ogenblikken zijn geweest in zijn leven.

Hij stierf in 1798  op 73 jarige leeftijd.

Een van de citaten uit zijn autobiografie is : "Wat de vrouwen betreft: hoe meer het liefje dat ik begeerde zweette, hoe heerlijker ik dat vond...".

Dit zegt naar mijn gevoel veel van de mens Casanova

 

 

 Uit het boek” De prijs van de passie - trouw aan ontrouw “ van de hand van Halewijck.

Deel 2: "Ontrouw altijd miserie"

 

Vandaag is mijn maatje Willy jarig,  hij is mijn jeugdvriend , mijn grote broer en duivel doe het al voor mij,   en omdat ik weet dat hij iedere dag eens kom zien, deze verrassing met  dank voor de vele jaren (43)  van steun en vriendschap.


Gelukkige verjaardag Maatje met dikke zoen en knuffel


hier op deze foto zijn we 12 en 10 jaar

 

 

Gisteren in Zelzate, op de receptie van het Willemsfonds zouden Yvette en Antoine een paar liedjes komen zingen uit hun repertoire.
Ik kende ze enkel van op het blog en wist dus niet echt wat ik te verwachten had, dus afwachten en hopen dat het goed zou zijn.

En of het goed was. Twee mensen waar ik gelijk mijn hart heb aan verloren, Antoine met zijn warme, zachte en prachtige stem, die ons terug voerde naar onze jeugdjaren met liedjes van Engelbert Humperdinck tot Elvis.

En Yvette, onvergetelijk als Madame Germaine. Ze speelde  gewoon heel ons lokaal plat, geen woord kwam er nog over iemands lip.

Ik wens dan ook deze prachtige en grote Artiesten via deze weg nog eens dank je wel te zeggen, in naam van het bestuur en mezelf. Jullie zijn onvergetelijk en steeds welkom in Zelzate. 

 met ons bestuur op de foto

vrouwen en koppijn ook in de dierenwereld

Oostenrijk zet strijd tegen genitale verminking op Europese agenda

De Somalische Waris Dirie werd als kind besneden en schreef een boek over vrouwenbesnijdenis: 'Onze verborgen tranen'.en Dochter van de Nomaden Oostenrijk neemt het voorzitterschap van de Europese Unie te baat om de strijd tegen traditionele praktijken waarvan vrouwen het slachtoffer worden, voor het eerst op Europees niveau te tillen.
De Oostenrijkse minister van Gezondheid en Vrouwenzaken, Maria Rauch-Kallat, heeft collega's uit de 25 lidstaten uitgenodigd om woensdag in Brussel over "gezamenlijke actie" tegen praktijken als genitale verminking, gedwongen huwelijken en eerwraak te praten. 150 miljoen per jaar
Jaarlijks worden meer dan 150 miljoen vrouwen in ruim 40 landen slachtoffer van genitale verminking, ook in Europa. "We kunnen er de ogen dus niet voor sluiten", zei de Oostenrijkse minister van Justitie, Karin Gastinger, dinsdag op een persconferentie in Brussel.
In Oostenrijk werkten de zes vrouwen die lid zijn van de regering een pakket maatregelen uit tegen genitale verminking, gedwongen huwelijk en moord uit eerwraak.
De Somalische Waris Dirie, die als kind besneden werd en een boek over vrouwenbesnijdenis schreef ("Onze verborgen tranen"), hoopt dat andere regeringen het voorbeeld van Oostenrijk zullen volgen.
Volgens haar worden naar schatting jaarlijks 500.000 meisjes in de EU slachtoffer van genitale verminking. Schadelijke tradities
Op de Europese ministerbijeenkomst woensdag zal Rauch-Kallat samen met (de Oostenrijkse) EU-commissaris Benita Ferrero-Waldner een internationaal 'netwerk tegen schadelijke tradities' voorstellen.
Het 'Network Against Harmful Traditions' (NAHT) moet een platform van afgevaardigden van niet-gouvernementele organisaties en regeringen worden om gezamenlijk de strijd aan te gaan tegen traditionele praktijken met kwalijke gevolgen voor vrouwen.
De Oostenrijkse minister van Gezondheid wil "de stilte rond genitale verminking doorbreken". "Vrouwen durven er vaak niet over te praten, terwijl het toch om een schending van een mensenrecht gaat", zei ze dinsdag.
Onaanvaardbaar De Commissie heeft een budget van 120 miljoen euro voor mensenrechten en democratie, voegde Ferrero-Waldner eraan toe. Overheden laten soms na tegen dergelijke schendingen van mensenrechten op te treden met het excuus dat het om culturele of traditionele gebruiken gaat.
Maar deze gebruiken zijn onaanvaardbaar en de Europese Commissie veroordeelt ze, ongeacht waar ze gebeuren, aldus de EU-commissaris. Geen religieuze grond Een afgevaardigde van de islamitische gemeenschap van Oostenrijk, Mouddar Khouja, benadrukte dat besnijdenis van vrouwen geen religieuze grond heeft en volgens de islam een delict is dat even zwaar gestraft moet worden als doodslag.
De praktijk, die overigens ook door christenen wordt toegepast, is ouder dan de islam en het christendom en steunt op traditie, niet op religie, zei Khouja nog.
Waris Dirie spreekt op openhartige wijze over haar genitale verminking hoewel ze als mannequin de top heeft bereikt gaat ze terug naar haar land, ondanks de luxe van de beschaving die haar aanvankelijk overweldigde lag haar hart nog steeds in de woestijn en bij haar familie in Somalië
Ze heeft de confrontatie van haar verleden en toekomst aan gegaan en haar leven tussen twee culturen en ervaring beschreven
Als ambassadeur van de Verenigde Naties ver zet ze zich tegen de traditie van beschijdenis in haar land tegen de armoede en onwetendheid van haar volk

Volgens VN zijn na tsoenami mensenrechten geschonden

Zuid-Oost-Aziatische regeringen gebruiken de opbouw van hun land na de tsoenami als een gelegenheid om minderheidsgroepen te discrimineren. Vele mensen ontberen een jaar na de ramp nog altijd basisvoorzieningen

Neem nu de Dalits, de kastelozen in India. Een vrouw vertelt hoe haar dorp in Vel Pagar door de tsoenami helemaal van de kaart werd geveegd. De huizen werden vernietigd, het vee en pluimvee verdronken. De mannen, die vroeger op de velden van anderen moesten werken, hebben geen job meer. Toen ze aan de lokale politici om hulp vroegen, werden ze weggejaagd. ,,Alle hulporganisaties hebben ons in de kou laten staan, juist omdat we Dalits zijn.'' Ten einde raad hebben de vijtien families van de gemeenschap wegblokkades opgericht om het onrecht aan te klagen.

Dit verhaal is een van de velen in het rapport dat drie internationale hulporganisaties hebben gemaakt in opdracht van de Verenigde Naties. De auteurs wijzen erop dat het niet genoeg is om geld te geven voor de wederopbouw van een land, maar dat het ook nodig is om te controleren of de slachtoffers op een juiste manier worden geholpen.

Vrouwen bijvoorbeeld, ervaren opvallend meer problemen dan mannen. In de opvangkampen in Sri Lanka moeten vrouwen aan mannen om maandverband en ondergoed vragen omdat de mannen instaan voor de verdeling van de goederen. Elders worden alleenstaande moeders niet aanzien als een huishouden en krijgen dus geen compensaties.

Hotels in plaats van vissers

De strijd om het land is een andere reden waarom sommige slachtoffers er veel slechter aan toe zijn dan voor de tsoenami. ,,Toen ik de dag na de tsoenami terug naar mijn dorp kwam, hadden bewakers een hek rond mijn grond geplaatst. Ik smeekte om mij binnen te laten, maar ze beweerden dat het land van hen was en dat ze er een groot hotel op zouden bouwen. Ze richtten hun geweren op mij. Als je nu niet weggaat, dan zal je hetzelfde lot wachten als de doden van de tsoenami '', vertelt een man uit Thailand. In Andhra Pradesh, India, moesten de vissers twee kilometer verder gaan wonen om plaats te maken voor resorts. De vissers vragen zich luidop af of ze hun brood nog kunnen verdienen.

Geen hulp voor zeenomaden

Bovendien gebruiken regeringen de wederopbouw als een middel om lastige minderheidsgroepen te benadelen. In Thailand hadden de Moken (zeenomaden), net als zovele anderen, na de tsoenami beschutting gezocht in de tempels. Toen de hulp arriveerde, kreeg iedereen grote hulppakketten. De Moken moesten het stellen met een pak melk en een blikje sardienen. De Moken bezitten niet de Thaise nationaliteit en kregen dus geen hulp van de Thaise regering. ,,Als we op de regering zouden gewacht hebben voor voedsel en water, dan zouden we nu al lang dood zijn'', vertelt Thung Wa, die zijn heil moest zoeken bij ngo's. Sommige Moken konden na de tsoenami geen aanspraak meer maken op hun land omdat ze geen Thais zijn.

De onderzoekers pleiten ervoor om in de toekomst ook aandacht aan zo'n wantoestanden te besteden, want anders zullen er altijd mensen in de kou blijven staan, hoeveel geld er ook gestort is.

 Corry HANCKE   03/02/2006

Kijk naar de hemel en de sterren.
Ook als je ze niet ziet;geen nood.
Een wolkendek kan nooit versperren
hun invloed, even mild als groot.

De vrienden, ook al zijn ze verre,
bestaan.Neem slechts de telefoon.
Of wacht.Gezonden door de sterren
bezoeken ze vanzelf gewoon

Een donderwolk kan veel vergrijzen,
maar als een ziel staat op kapseizen,
de vrienden zijn, waken en komen,
trouw als het gras, de mus, de bomen,

De hond,de hemel en de sterren.

geschreven door Johan Daisne