Grappige versprekingen

De natuur heeft nu definitief zijn herfstkleed aangetrokken. Het frisse groen heeft plaats gemaakt voor het frisse bruin. Het is weer eens wat anders. Het moet niet altijd zomer zijn. Dit jaar was het nog eens een zomer uit de oude doos dus hoor je mij niet klagen en de nazomer mocht er ook wezen al mag het nu wel weer even ophouden met regenen al heeft dat ook zijn voordelen natuurlijk. Eigenlijk mogen we gelukkig zijn met zoveel regen. Er zijn plaatsen op de wereld waar mensen een ongeluk zouden doen om een emmer water. En niet te vergeten, van water wordt bier gemaakt. Voorlopig zullen we dus niet zonder gerstenat vallen.  Of de prijs van bier daarom zal zakken is niet zeker.
Maar ondertussen verliezen de bomen hun bladeren en wordt het stilaan  frisser. Terwijl ik dit schrijf is het hier amper 1,1 gr en vriest het lichtjes aan de grond. De laatste bladeren zullen nu ook wel afvallen en dan staat de natuur weer kaal te wachten op de winter. De bloemen zijn uitgebloeid en de bloemblaadjes verslensen. De zaadjes worden met de wind naar onbekende oorden weggedragen. De wind lijkt wel postbode te spelen. Zelfs het gras en het onkruid heeft een stakingsaanzegging ingediend en is alvast gestopt met groeien net alsof het gesyndiceerd personeel van één of andere instantie betreft dat hun jaarlijks aantal stakingsdagen moet halen.
Zo maakt de natuur zich op om de koude te trotseren en hoopvol uit te kijken naar de volgende lente. De zon mag dan al haar best doen om er nog een beetje warmte uit te persen, het zal niet baten. De natuur gaat zijn gang. Donkere, grijze wolken komen onverzettelijk het land binnen met in hun kielzog de onvermijdelijke regen en straks misschien ijs en sneeuw. Wind, sneeuwvlagen en gladde wegen zullen ons deel zijn.  Gedaan met de hitte, met terrasjes, met puffen en blazen. In de plaats komt koning winter het hele zooitje schoonmaken.
 "Heerlijk" weertje staat ons nog te wachten tenminste, van achter het  raam in een zachte zetel lekker bij het vuur of de verwarming met een goed boek en een warme thee.

Vandaag is het al vijf jaar geleden dat ons ma overleed...


Ma,
het thema gaat nog over jou
dus denk ik niet alleen
maar schrijf ik ook over jou
over hoe je was
over wat je deed
lach en leed.

Vandaag staat je zachte stem
 zwart wit op papier
voor ieder die het lezen wil.
Maar alleen ik leef
van de herinnering
die ik met liefde schrijf
voor anderen.

Onlangs was ik koffie aan het drinken met een kennis een 63-jarige vrouw die op een streng dieet zat. Ze vertelde me dat het nodig was om 10 kilo te verliezen voordat ze zich weer echt vrouw zou voelen. Ze verbood zichzelf om nieuwe kleren te kopen tot ze een paar maten was afgevallen. Ze hield erg van mode en dit was een manier om zichzelf te straffen voor het niet kunnen weerstaan van lekker eten.
 "Nee, nee, "protesteerde ik. "Je ziet er geweldig uit! Je hoeft helemaal niets te veranderen."
Ze gaf me een lege glimlach. "Dat is lief van je maar ....
Ze hield niet meer van zichzelf. Ze hield niet van haar armen. Ze waren te slap, dacht ze. Haar benen waren te kort. En dan, natuurlijk, waren daar haar rimpels. Het lijkt een race tegen de klok om alle tekenen die bewijzen dat ze geen 30 jaar meer is te bestrijden.

Opeens voelde ik me ongemakkelijk, smaakte mijn thee minder heerlijk en wenste ik dat ik niet ingegaan was op haar uitnodiging.
Ik begon me af te vragen of diezelfde onzekerheden ook voor mezelf gelden want ik ben zelfs nog wat ouder? Zijn mijn benen ook niet te kort? Is mijn haar niet te fijn en zouden mijn kleren er beter uitzien als ik gewoon een paar kilootjes zou verliezen?

Ik heb me altijd voorgenomen dat ik mij - nu ik wat ouder ben - niet meer zo druk zou maken over die bijkomstigheden en over dit soort onzekerheden zou heen groeien. Ik heb nu kinderen en kleinkinderen daar kan ik beter mee bezig zijn. Maar terwijl ik luisterde naar mijn 63-jarige kennis, realiseerde ik me dat een zekere onzekerheid over je lichaam niet zomaar verdwijnt.
Op dat moment besloot ik een aantal fundamentele doelen voor mezelf te stellen die me staat stellen om mij goed te voelen ook nu ik 68 ben.
Hier zijn ze:
- Ik wil in staat zijn om te lachen om mezelf voordat het moment komt dat ik kritiek op mezelf ga krijgen.
- Ik wil de situatie grappig vinden in plaats van vernederend.
- Ik wil de situatie grappig vinden in plaats van een mislukking en een teleurstelling.
- Ik wil in staat zijn om mijn lichaam te waarderen voor wat het nog doet, niet hoe het eruit ziet. We verspillen zoveel tijd door geobsedeerd te zijn over het uiterlijk, terwijl daaronder alles precies nog relatief goed functioneert.. Dat is wat we moeten we vieren en waar we moeten op gericht zijn.
- Ik wil me nog sexy voelen zonder steeds in de spiegel te kijken want ik denk dat sexy teveel wordt geassocieerd met een gladde jonge huid en push-up bh's.
- Ik wil eten zonder schuldgevoel. Eten is een van de beste dingen in het leven. Maar al te vaak leren we om er bang voor te zijn, om er tegen aan te kijken alsof het om een dodelijk gevecht gaat. Op een zekere leeftijd  voelen sommige oma’s zich nog steeds schuldig over een heerlijke dessert. Dat wil ik niet.
- Ik wil me bezig houden met andere dingen in plaats van met de obsessie voor eten en afvallen. Schoonheid is belangrijk, maar dat zijn een heleboel andere dingen ook en veel van die andere dingen maken je veel gelukkiger.
- Ik wil terug kunnen kijken en mijn hoofd schudden over de jonge vrouw die ik was, over hoezeer zij soms bezig was met allerlei onzin. Natuurlijk leef ik in een wereld die vooral om jonge vrouwen draait, maar ik wil hier ook een veilige plek vinden waar ik mij comfortabel voel. Dit is niet zoveel gevraagd, toch?
- Ik wil me blijven goed voelen hoe lang ik ook leef.
Maar hier komt de aap uit de mouw het is niet zo gemakkelijk als ik het hier neerpen. Misschien moet ik mijn jongere zelf uitschelden over het feit dat ze niet in de gaten had dat haar huid zo heerlijk glad was in haar jeugd en dat haar borsten nog niet hingen en dat dit nu niet meer zo vanzelfsprekend is... Misschien heb ik dat te weinig gewaardeerd tot ik die " uiterlijkheid" begon te verliezen? Maar toch voel ik me bevoordeeld dat ik nog redelijk gezond ben ook al tekent iedere glimlach of verdriet een nieuwe groef op mijn gezicht.
Dit is dus de valkuil. Je bent ertoe veroordeeld om handenwringend jezelf door elke levensfase heen te worstelen. Je bent er toe veroordeeld om veel crèmes, magische beha's en tijdschriften te kopen met 345 eenvoudige stappen om de perfecte kont te krijgen. Tenzij ….
Ja, tenzij je er gewoon mee ophoudt en leeft…
Hoe heerlijk klinkt dat woord als ik het hier neerpen,   LEVEN! nog te MOGEN leven!
Ik denk dat ik niet al te vaak met die dame ga koffie drinken want ik weet beter. Mijn prioriteiten liggen elders. Ik ben nog steeds mezelf al is de verpakking al wat verouderd en al ben ik misschien de aartsvijand van mijn komende rimpels, van dat kilootje meer, van die borsten die de zwaartekracht beginnen te voelen, ik zal ze blijven bevechten totdat we  uiteindelijk samen naar de overkant gaan... waar niets van dat alles nog belang heeft!

Eerst dacht ik dat het mooie UFO’ s waren maar het bleken vliegenzwammen te zijn, voor mij eerder stoelen voor de kaboutertjes al zien ze het op andere plaatsen blijkbaar anders!






Het gaat nu echter stilaan snel zeker na de wind van gisteren…


 


 
Maar dat is geen probleem,
 erger zijn de bladeren van de bomen in de straat die zich opstapelen op de oprit en tegen de voordeur aanleunen!
De gemeente plaatste juist opvangbakken terwijl ik de bladeren van de oprit en voortuin aan het bijeenvegen was. Dat is de oogst van mijn gezwoeg en zeggen dat die bakken dienen om een de bladeren van een halve straat te verzamelen!!
Gelukkig was ik er snel bij! 



Nog geen twee minuten na het opruimen, begon de ellende opnieuw! En dat blijft zo tot alle bomen kaal staan!
Het vervelende is dat al die bladeren binnen waaien als de deur opengaat!

Daar stonden we dan terug voor de poort van ons " gevang" na 50 j . De zware, logge poort is vervangen door een nieuwe, stevige poort en de bel die klonk nog even schel en doordringend! De nieuwe naam van de school viel ons direct op, nl De Bron.
Ingangspoort

 

  50 j geleden..
Eenmaal binnen wachtte ons een koude ,onpersoonlijke hal.

 

Nu..
 werden we ontvangen in een heel warme uitnodigende hal.




 Schoolgangen
Vroeger, strak, koud en onpersoonlijk..

Nu oogde alles veel minder streng.




 
 
Opmerkelijk was de centrale prestigieuze trapzaal met brede natuurstenen.
 Die trapzaal bestaat nog steeds.
Dit is de beruchte trap waar ik via de trapleuning naar beneden gleed bijna recht in de armen van moeder Godelieve alias de chef.

 
Zo ziet die er nu uit en hebben jullie een zicht op het aantal trappen die ik als straf 5  keer heb mogen op -en afgaan ..
Je zou voor minder een toontje lager zingen...

 


Ernstige inbreuken op het reglement werden in één van de spreekkamers besproken. Het deugde niet als je daar een afspraak had!
Ze zien er nu minder streng uit 




Binnen in de spreekkamers hangen nog de foto's van de stichteressen van de school, dat werd ons allemaal heel goed uitgelegd!





Het vierde raampje van rechts was mijn slaapkamertje toen ik regentaat volgde. Wat ziet dat er nu vervallen uit want de kamertjes worden niet meer gebruikt en dienen nu als zolder.
Daar had ik nog eens zicht op de fameuze dakgoot waar ik de show van het jaar gaf! Mijn spannend rokje moest omhoog om door het raam te geraken en het schuine deel af te dalen waardoor je zicht had op de jarretelles en toebehoren en daaronder korte witte botjes !! Wat een zicht moet dat geweest zijn en natuurlijk werd ik gespot ,weer met alle gevolgen van dien.
Mijn buurmeisje had een briefje van 20 laten wegwaaien door het raam en ik vond er niets beter op dan dit terug te halen via het schuine dak en lopend in de dakgoot (3 hoog!!)
Wat me toen bezielde....

 

Voor we de luxe van een kamer kenden , sliepen we eerst een 4 tal jaren in zo'n chambrette.
Die waren er ook niet meer want er zijn geen internen meer op school!

 
Per toeval vonden we nog een slaapkamer die nu ook als rommelkamertje dient. Op de plaats van die kast stond ons bed  en een kleine kast waar de schaarse kleren in konden.
Gevangen zijn nu beter gelogeerd dan wij toen!!

 

Ik vertelde jullie in een vorig logje over de grote tuin en onze wandelstondes. Natuurlijk wilden we nog éénmaal door de "Corridor d’amour" gaan zoals we het wandelpad noemden. Nochtans van amour was daar toen geen sprake tenzij lesbische liefde maar dat was zeker taboe!

 



De vijver lag er nog steeds idyllisch bij.
Heel in het begin van de stichting van de school mochten de pensionaires hier bootje varen. Maar ergens -juist na de oorlog -zijn daar 2 meisjes verdronken toen hun bootje kantelde en van dan af was roeien taboe!

 

Als afsluiter probeerden we een "casual" foto te maken voor de poort van de school al zie ik dat er twee ontbraken. Die stiekemerds!
Maar er werd ook een "officiële" foto genomen die zou doorgestuurd worden. Daarop zijn we voltallig!

 

Toen ik er noodgedwongen mee verbonden was, kon het mijn geen bars schelen maar nu wilde ik toch wat meer weten over mijn vroeger school.
Dus ging ik gisteren bij de persoon die het kon weten mijn licht opsteken  en dat is wat ik vernam....

Alles begon in 1829. De 4 zussen van Biervelde dochters van een bierhandelaar uit Izegem kregen de toestemming van het Tielts stadsbestuur om een pensionaat op te richten.
26 mei 1829 Start van het pensionaat voor “ Jonge juffers”
1829 Rozalie en Melanie van Biervliet leggen een examen af en behalen de akte van bekwaamheid wat hen toeliet om dat pensionaat te runnen!
1838 Het pensionaat dat een succes is , verhuist naar een groter domein en heet dan “ Sinte Marie school”
1842 Korte aansluiting van de school bij Spermalie Brugge
1856 Om het statuut van de school te bevestigen werd de eis gestel dat ze een congregatie ( religieuze orde) moesten worden vandaar de oprichting van de congregatie van de Heilige Familie.( valt rechtstreeks onder Rome) Sinte Marie wordt nu “ Instituut van de Dames van Biervliet” nog later "Instituut van de Heilige Familie".
31 aug 1849. De eerste Vlaamse normaalschool voor meisje wordt opgericht in Tielt
1883 Justine de Marie neemt de leiding over de congregatie
1884 Melanie van Biervliet wordt algemeen overste en daardoor “ Algemeen Meesteres” in verschillende scholen
1886 De eerste vrije katholieke middelbare normaalschool voor meisjes in België wordt hier opgericht.
 
1914-1918
De schoolgebouwen aan het Hulsplein worden omgedoopt tot de Ludwigskazerne en zijn in handen van de Duitsers. Ook een badplaats en een gevangenis voor burgers vindt er zijn onderkomen ( vandaar misschien de later volksnaam voor de school "het cachot van West Vlaanderen"). De lessen zijn nog moeilijk te organiseren en de religieuzen worden meermaals verplicht om te verhuizen. Zo zag de school er toen uit:



1924 Vervlaamsing van het Heilig Familie instituut
1928 De eerste Grieks- Latijse voor meisjes in België wordt hier opgericht evenals de normaalschool voor landbouwhuishoudkunde

1940-1945
De schoolgebouwen doen dienst als Rode Kruispost. De Duitse soldaten bezetten de vleugel van de voormalige normaalschool voor landbouwhuishoudkunde.




De kapel van het instituut doet dienst als decanale kerk
8 sept 1944 Bevrijding van Tielt en zo ook van de school!

1952 Oprichting van een normaalschool voor bewaarschoolonderwijzeressen ( nu zegt men kleuterleidsters)
1955 Accreditatie van de normaalschool voor bewaarschoolonderwijzeressen. Inwijding Regina Mundi gebouw ( regentaat en basischool)
1960 Aankoop van een fabriek naast de school Nu is dat een volledig vernieuwd gebouw dat Vives heet en samenwerkt met de KUL wat de opleiding van onderwijzeressen en kleuterleidsters betreft.
1971 Alle richtingen in de normaalschool zijn nu als hoger onderwijs erkend.
1979 Officiële oprichting van de MOS ( Middelbare oefenschool) heet nu VIVES

Tot daar het wel heel bewogen verleden van de school en zo te horen staan ze nog niet stil!
Terwijl ik bezig was, vond ik ook nog foto's van ons uit lang vervlogen dagen. Hier even een shoot van onze gym pakjes tijdens een volleybal match hoewel match... sommigen zagen dat wel heel statisch
 

Met zijn vieren in uniform onze dagelijkse tenue met das en al!
( eentje hield zich niet echt aan de regels, hoe zou dat komen, rara)



 Op schoolreis in uniform natuurlijk!
Ik zeg het ..pas op daar ligt een skelet !



In de klas droegen we een kiel!
tenzij je het koud had ,hé George?



Elk jaar was er een schoolfeest en in ons laatste jaar droegen we een stuk uit Lucifer  van Vondel op. Geloof je het als ik zeg dat we zelf nog de beginregels van het  stuk kenden maar uiteindelijk bleven steken...
"Wie is het, die zo hoog gezeten,
zo diep in 't grondeloze licht,
door tijd noch eeuwigheid gemeten
noch ronden, zonder tegenwicht
bij zich bestaat,
geen steun van buiten ontleent
maar op zich zelve rust ..."

Wat waren we nog naïef jong..
Jonge meisjes nu oude oma's!

 

Ik heb nog wat foto's om te vergelijken met wat we gisteren zagen...maar dat is voor een ander keer want het opladen en inscannen van foto's vraagt tijd!

Was het goed?
Het was FORMIDASTISCH !

Gisteren heb ik een heel gezellig dag beleefd met veel herinneringen aan mijn kostschooljaren. Ach, zoveel goede en ook slechte herinneringen. Over die laatste schrijf ik niet, ze zitten opgesloten in een klein hoekje achter in mijn hoofd en komen gelukkig maar heel soms weer naar boven.

Gisteren ben ik met 14 klasgenoten teruggegaan naar daar waar alles begon en eindigde 50 j terug, bij de nonnen natuurlijk. Op het lyceum van de H Familie of de Damen te Tielt hebben ze me al die jaren weten vast te houden. Het was een school in de jaren vijftig waar alleen maar meisjes toegelaten werden. Pas toen ik in het derde jaar humaniora zat mochten stilaan enkele leraren het statige gebouw betreden.
Maar goed, even terug naar eind jaren ‘50. Ik volgde de moderne humaniora op internaat in Tielt. Het was een meisjes lyceum met een richting moderne humaniora ( 6j) wet.B, wiskunde of economische. Een klassieke richting 6j latijn/ Griekse, een normaalschool (4j) lager onderwijs of kleuterleidster ( na derde jaar humaniora) en een regentaat ( 2j na de 6 j humaniora)  met al zijn richtingen . Vandaar dat het niet te verwonderen was dat het een imposant klooster was ( en nog is.iK deed even navraag en het schoolcomplex beslaat zo'n 5 ha of 50.000m2 !!)



zeker omdat er ook nog eens een immense kostschool bij hoorde maar dat heette toen niet zo niet, nee, je moest zeggen "het pensionaat" dat klonk deftiger en de kostschoolmeisjes waren pensionaires of internen.  Wij waren met zo'n  600 " geïnterneerden" in die tijd! Geen wonder dat er buiten de muren vaak gezegd werd dat dit het " cachot van West Vlaanderen" was, want de discipline was er niet min!  Contact met externen werd steeds met Argusogen gevolgd want die zouden wel eens kwade, wereldse invloed kunnen binnen brengen! Dat uitgerekend mijn boezemvriendin een externe was heeft vaak voor veel discussies gezorgd!
Wij hadden geen slaapkamertjes, maar chambrettes ( die zagen we nu niet meer ) en een non spraken we aan met dame, later moeder. We hadden geen schoolplein, maar een "cour". Hier zie je hoe tussen de gebouwen onze speelplaats lag!



Zo ziet die speelplaats er nu zo uit



Binnen in het complex lag de kapel waar we elke dag de ochtendmis van 7 u volgden en soms ook vespers en lof! Die kapel is nu ook verdwenen en vervangen door een groot restaurant waar de leerlingen elke dag de keuze hebben tussen 3 menu's per dag!! Waar is de tijd dat wij aten wat de schoolpot schafte!



Achter het schoolcomplex lag een enorm grote tuin met wandelpaden tot aan de " Lourdesgrot" .Ook die grot is er nu niet meer!



Er was zeker bijna een klein leger nonnen nodig om de tuin te onderhouden hoewel? Ik heb hen nooit bezig gezien, zou daar dan toch een tuinier geweest zijn, een man!! Dan werd die goed verstopt!!
In de maanden mei en oktober stapten we elke avond ( iedere klas had zijn uur) in lange slierten door die tuin tot aan de grot terwijl we het "paternoster" brabbelden!  De tuin is nu ook tot de helft gereduceerd want met de komst van de jongens had men voetbalvelden nodig!
Wij droegen geen doordeweekse kleren maar een uniform: bleekblauwe bloes en donkerblauwe plooirok in de week, schotse rok en witte bloes op zondag. Voor de uitstapjes hadden we een donkerblauwe blazer en Schotse baret met witte handschoenen.
Natuurlijk mochten we ook geen lange broek aan. Scholieren die van buiten de stad per fiets naar school kwamen, moesten in de fietsenstalling hun lange broek wisselen voor een uniformrok. Kortom het ging er, achteraf gezien, toch wel d(h)eftig aan toe daar op dat lyceum.

Wij “ pensionaires “ konden daar niet aan meedoen, wij liepen immers altijd “gerokt.” We zagen er zo braaf uit, kostschoolmeisjes, netjes elke ochtend naar de mis, goed studeren en ver weg van de verlokkingen van de boze stad. Zoiets stond de nonnen en wellicht ook onze ouders voor ogen al dachten wij daar toch vaak anders over... Maar hoe kwam je buiten, in die zo opvallende blauwe outfit en met nonnen die ogen leken te hebben als haviken?
We gingen de eerste jaren van mijn internaat enkel om de 4 weken voor het weekend naar huis, van zaterdag middag tot zondagavond . Later werd dat veranderd naar om de 14 dagen  maar dan de ene keer vanaf 16u op zaterdag tot zondagavond ( voor 20u binnen) de andere keer van 's middags. We moesten bij het verlaten van de school en het terugkomen op zondag altijd langs moeder overste. Zij stond dan als een " gendarme" in de grote hal , kende iedereen bij naam ( alle 600 internen) en pas na een " reverence" van onze kant en goed weekend van haar kregen we de "wind van achteren"! 
Neen, je geraakte nooit ongezien buiten op die school, al lokte de buitenwereld ,voor ons was dat taboe. Zelfs in de hogere jaren hadden we een briefje van moeder overste nodig met de toestemming om van "dan tot dan " even buiten de muren van ons “ gevang “ te gaan. De concierge /non hield de tijd nauwkeurig in het oog en o wee als je vijf minuten te laat terug kwam, zeker weten dat je in de eerst komende weken de vrijheid van een paar uurtjes stad niet meer kreeg. Hoewel ... met vrijheid had dat weinig te maken want je kreeg enkel toestemming als je dringend ergens naar toe moest of een opslagwerk enkel in de plaatselijke bibliotheek te vinden was. Tijd om stiekem ergens elders naar toe te gaan was er niet want in de bib kreeg je dan een bewijs van het tijdstip van aankomen en vertrekken  en dat werd terug netjes afgegeven aan de concierge.
Omdat jongens natuurlijk ook naar school moesten, was er een kilometertje verderop een college. Maar dat was voor ons verboden terrein. Stel je voor dat je in contact zou komen met zo’n jongen. Dat we daar in die roerige jaren toch ook wel interesse voor hadden dat ontging de nonnen blijkbaar....We zagen dat andere geslacht enkel op een  filmforum dat om de 2 maanden gehouden werd in de feestzaal van de school met aan de ene kant de jongens geflankeerd door hun leraars en aan de andere kant de meisjes afgeschermd door hun klastitularis/non. Stel je niet teveel voor van die films het was meestal " zware kost" want daarna volgde een bespreking + debat. Van dat laatste kwam nooit veel in huis want wie zou er zich aan een mening gewaagd hebben met al die stekende ogen in je rug!!

Dat allemaal en nog zoveel meer ( ik zou hier weken logjes kunnen schrijven met mijn pensionaatservaringen!!) kwam gisteren boven toen we terug tussen die muren liepen al was er van die " gevangenis" niet veel meer terug te vinden alles gaat er nu blijkbaar veel losser aan toe! En dat het er bij ons ook losjes aan toe ging moet ik jullie niet vertellen zeker.. Onze decibels en "oh's en ahah's en weet je nog en hier was het dat ...",vulden de lucht. Enkel de labo's chemie zagen er moderner uit , grapjes met H2SO4 ( zwavelzuur) zoals in onze tijd werden hier zeker rapper afgezogen!! Wij moesten door de ramen hangen om te bekomen!

Als een bende giechelende pubers hebben we dat gisteren allemaal opnieuw beleefd en raar maar waar... we hebben blijkbaar enkel de grappige situaties en fratsen onthouden.... 
Hebben we een trauma over gehouden aan die jaren ?
Daar was bij niemand iets van te merken, integendeel we waren allemaal ( op een paar uitzonderingen na) één voor één stevige oma's geworden haha!! Ik geef jullie wel nog meer foto's te zien en wat uitleg maar daar heb ik wat meer tijd voor nodig en nu wil ik gewoon nog even nagenieten van een fantastische dag!

Bij de dokter

Een vrouw komt bij een arts en beklaagt zich over de lusteloosheid van haar man. De arts adviseert haar, iedere maaltijd met twee lepels honing te verrijken, dat is een oud natuur heilmiddel en goed voor de potentie.
Na drie maanden ontmoet zij de arts en hij vraagt haar, of dat er succes ingesteld heeft.
"Ja, dokter, zoemen en brommen doet hij al, maar steken nog niet!"

Uit de kindermond

Tijdens de godsdienstles vroeg de kleuterjuf aan kleine Frederik:
" Waarom vragen we in het onzevader om het " dagelijks" brood en niet om het wekelijks, maandelijks of jaarlijks brood?"
" Omdat het dan beschimmeld zal zijn , juf!"


Onderwijzer : "Bert hoeveel tanden heeft een mens?"
Bert: "Tweeëndertig, meester."
Onderwijzer: " En welke komen het laatst?"
Bert: " De valse, meester."

Bron: Mediatheek Groente- en Fruitbureau

De (na)zomer is de periode van de rijkdom van de oogst maar ook de herfst heeft ons van alles te bieden. Kijk maar eens goed om je heen en aanschouw de kleuren en schoonheid van de volgende klassieke haagplanten. Ze hebben bovendien nog allerlei heilzame en helende eigenschappen.

 1. Rozenbottels
De oranjerode bessen worden soms wel een centimeter lang. Ze zijn te plukken van augustus tot november. De vruchten zijn een bron van vitamine C, A, D, E, ijzer en calcium. Bovendien zitten ze vol antioxidanten en vetzuren. De siroop van rozenbottel werd tijdens de oorlogsjaren aan de kinderen gegeven voor hun vitamine C-gehalte. Een beker met 30 bessen bevat evenveel vitamine C als 40 sinaasappels. In poedervorm kan het pijn verminderen van artrose. Rozenbottels kunnen worden gebruikt in thee, gelei en siroop. Let op dat als je rozenbottelsiroop koopt dat deze niet boordevol toegevoegde suikers zit.

2. Hazelnoten
Kunnen zo rond de laatste week van september geoogst worden. Met een beetje geluk heb je een boom in het openbare groen in de buurt. Ze zijn een goede bron van vezels, mangaan, kalium, koper, thiamine, B6 en E en antioxidanten. Ook bevatten ze het hoogste niveau aan enkelvoudig onverzadigde vetten. Het oliezuur in de hazelnoot doet heel wat goed voor de slechte cholesterol. Noten verruimen ook de bloedvaten en verbeteren de bloedsomloop. Hazelnoten verlagen het risico op hart- en vaatziekten en helpen bij de bestrijding van kanker. Kan rauw gegeten worden, maar ook geroosterd, gebakken, gekookt of gedroogd.

3. Bramen
Bramen, prachtige diep paars gekleurde bramen. Bramen hebben een hoog gehalte aan anti-oxidanten. Ook zijn ze rijk aan vitamine C, een half kopje levert levert 100 procent van de aanbevolen dagelijkse vitamine C voor een volwassene. De verbinding die bramen hun kleur geven, anthocyanen, is ook een krachtige anti-oxidant. Verse bessen zijn de meest krachtige ziektebestrijders. De vruchtjes zouden beschermen tegen longkanker bij vrouwen. De bessen zouden de oestrogeenactiviteit kunnen doen verminderen. Bramen worden snel oud en kunnen dus best rechtstreeks van de haag gegeten. Met een beetje geluk vind je er nog een paar aan de struiken maar eigenlijk is de beste periode om ze te plukken zo eind augustus, begin september. Bramensiroop is een geschikte pijnstiller voor een pijnlijke keel en wie heeft die nu niet in de herfst.

4. Bosbessen
Het kleine, donkerblauwe fruit is te vinden op struiken die uitgroeien tot ongeveer 18 centimeter op heide en veen. Ze kunnen rauw worden gegeten en bevatten hoge gehaltes aan vitamine C en antioxidanten. Uit een recente studie blijkt dat de sappen het geheugen bij oudere mensen kan stimuleren.

5. Brandnetels
Brandnetels zijn overal te vinden, maar tot september kan je de bladeren plukken. Mierenzuur, een antibacterieel, is één van de belangrijkste ingrediënten die verantwoordelijk zijn voor het stekend gevoel op contact. Brandnetels zouden de pijn van artrose aan de knie verminderen. De aanwezige stoffen, serotine en histamine, zouden deze pijnsignalen blokkeren. Brandnetelthee is makkelijk zelf te maken. Giet kokend water over een handvol verse bladeren in een warme theepot. Laat vijf minuten trekken en drink op. Een takje van brandnetels is ook een goede manier om vliegen weg te houden. Brandnetelsoep is ook heerlijk en goed zelf te maken maar dat kun je beter doen met de jonge brandneteltopjes in het voorjaar.

6. Vlierbessen
Vlierbessen hangen overvloedig in de late zomer en vroege herfst. Ze zijn rijk aan anti-oxiderende stoffen. De anthocyanen hebben een antivirale en antibacteriële werking. De besjes stimuleren het immuunsysteem en helpen bij het voorkomen van zwaarlijvigheid en diabetes. Ook is gebleken dat een aftreksel van de vlier het niveau van slechte cholesterol verlaagt.

7. Hop
 Hop is misschien wel de minst bekende van de zeven heilzame herfstgeschenken. Hop bevat heel wat bittere stoffen, die de eetlust zouden stimuleren. Het kruid heeft ook een antivirale werking en doet dieper slapen. Hop werkt ontspannend. Wie niet kan slapen, strooit wat hop in een kussen voor een goede nachtrust. Het meest bekend is natuurlijk het gebruik van hop voor bier, maar je kunt het ook heel goed verwerken door je risotto of ze stoven.

Voilà, als je echt niet weet wat gedaan in deze periode van het jaar .. hier kreeg je een paar suggesties!!

Daaraan doet de herfst mij ook denken.



Blarenlied is een typisch herfstgedicht van deze dichteres maar één van haar pareltjes vind ik nog steeds haar:
Avondliedeke III

 't Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even vóór het slapen gaan,
 Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan.

Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei,
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.

En vind ik in het huis mijns herten,
 Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
 Rondom één hoofd, dat eenzaam was...

Dan voel ik op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avondzoen...
 't Is goed in 't eigen hert te kijken
En zó z'n ogen toe te doen.