Naar de inhoud

natoken

akke.beakke.be

Berichten van 1 januari 2014 tot 31 december 2014

Een West Vloamse nieuwjaarsbrief

't Is were zoverre,

de deure van 2015 stoat ip a gerre:

een hèèl nieuw joar

vo te leven met malkoar,

liefde in 't ménage tussen de vint en de vrouwe,

en is ter ol è ki miserie of boel,

smiet olleszins met gèn meubels, moar zet jen ip ne stoel

en loat het moar overwoaien, da rottig gevoel,

want oe da je 't ook droait,

't is dedju stille woar da 't noois een ki woait.

Zie je momenteel nog nie van de stroate,

gèn paniek, 't is ip da vlak noois nie te loate,

want wa zeggen ol die tupperweiredemonstranten

os ze geconfronteerd worden met under klanten:

'een dikken, een krommen, een schelen of een dullen,

ip ieder potje past er een ulle.'

Moar 'k willen junder ook nog 't een en 't ander wenschen;

'k wenschen junder wat da 'k zelve ook betrachten:

bie dage e bitje werk, en ruste bie nachte.

Os je oenger et, een kaste brood

en een slok uut de beke;

os je goeste et... een wuuf ip je schoot

met niet teveel gin streken.

Gin schulden tenzij deze da je effenan kunt

betalen met gepaste munt

en heel 't joar deure, lik of dat goat en stoat, geen pijn noch smerte

an je tanden of an 't herte.

'k Wenschen junder veel chance bie 't biljarten

en je vijanden veel jeuk en ne korten arm , dat ze nie kunnen scharten.

En kwestie van cadeaus: een doze pillen tegen darmkolieken

en een goe bril vo duere te kieken;

een pot konfieteure met niet veel gin additieven

en e schoane vulpenne vor alles op te schrieven.

Kortom, 'k wenschen joen 't beste vo 't noaste joare

en 'k goan 't doarbie loaten... vo vandejoare.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 11 reacties Reageer op dit bericht

Gewoon hetzelfde

Donderdag start 2015. En net als voorgaanden jaren is alles op 1 januari gewoon hetzelfde. En dus ga ik door met alle ontelbare dingen die ik doe omdat dit het lang leven is hoop ik dan maar!

Daarom voor het nieuwe jaar geen voornemens, voorspellingen of filosofieën. Hopelijk zijn we (mijn dierbaren en ik) gewoon weer een jaar gelukkig en gezond.

Ik neem afscheid van 2014 en verwelkom het nieuwe jaar ....Gaan jullie mee met mij 2015 tegemoet?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

A beautiful morning


O what a beautiful morning...
Laat je niet misleiden door de titel. Er volgt nu geen cursus Engels. Alleen omdat ik die woorden nu zelf eens zo mooi vind. Let op, ik ben Vlaming in hart en nieren maar ik vind dat bepaalde woorden en uitdrukkingen soms beter klinken in een andere taal. Want zeg nu zelf, o wat een wondermooie morgen, dat klinkt niet echt. Goede morgen vind ik dan wel beter dan die trage good morning. Goede morgen, dat klinkt krachtig, daar zit pit in.


Maar gisterenmorgen was het dus een beautiful morning. Toen ik opstond  scheen er zo een ondefinieerbaar licht. Geen rode gloed maar meer een wit satijnen schijn die zich uitspreidde over het landschap. Ik heb wel geen panoramisch uitzicht vanuit het raam maar ik vond het schitterend.
Op zo een morgen genieten bij een “goeie tasse kaffie” (de West-Vlaamse vertaling van “een kop koffie”) is heerlijk, maar een kopje thee valt ook niet te versmaden.
Er lag een redelijk pak sneeuw gestrooid over mijn tuin. Heerlijk mooi.

Maar ik stond nogal vlug met mijn beide voeten op de grond toen mijn halfbedde de opmerking maakte: “

"Ik vind daar eigenlijk niks heerlijks aan na de warme winterdagen van de voorbije weken! Het vriest en er waait een bijtend windje. Al eens buiten geweest?"
Ik niet ....en ik moest inderdaad geen sneeuw ruimen ...Tja, daar sta je dan.smiley-laughing.gif

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:33 10 reacties Reageer op dit bericht

Het sneeuwt

Gisterenavond even met de auto op weg geweest en dit zijn mijn bedenkingen..

De avond is donker en de weg is wit. Een onbekende zanger zingt een slaapachtig liedje en soms voel ik dat ik mijn ogen echt moet openhouden. Het is lastig rijden want het sneeuwt en ik zie de strepen van de weg niet goed meer. Op de weg waar je gewoon 90 mag rijden, tuf ik met een snelheid van 45. Harder rijden is niet verantwoord en dat doe ik dan ook niet. De weghelft naast me is helemaal wit besneeuwd en het risico op slippen is aanwezig. Ik vraag mezelf af of ik bang ben. Nee, dat ben ik niet. Ik voel me eigenlijk redelijk relaxed. Geen spierspanning in mijn lichaam die het tegendeel bewijst. Ik probeer mezelf alert te houden door een rampscenario te bedenken met remmen, slippen en in de berm terecht komen. Het helpt niet. Ik weet niet of het me niet kan schelen of omdat ik gewoon weg écht niet bang ben. Ik word immers een oud Besje voor minder ga ik niet, dus mijn tijd is nog niet aangebroken.smiley-wink.gif

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 09:03 12 reacties Reageer op dit bericht

Er zijn geen zekerheden meer .

Mijn diepvries raakt nooit leeg, dat is iets wat hier onmogelijk is. Er wordt regelmatig van alles uitgehaald maar even regelmatig wordt er van alles bijgestoken. In feite is dat geen probleem, één keer per jaar wordt hij geleegd en gereinigd en dat in het putje van de winter, als het goed vriest. Al wat op dat ogenblik in de vriezer zit, steek ik in plastiek boxen die dan worden buitengezet. Dankzij meneertje Vorst blijft alles bevroren en kan de diepvries terwijl rustig ontdooien.

Toen we twee jaar terug een nieuwe diepvriezer kochten, kozen we voor één die niet aanvriest . Dat werkt uitstekend maar toch hou ik er aan om 1 keer per jaar alles uit te halen en te herschikken en ook om te zien wat er nog precies inzit!

Nu ben ik al weken aan het wachten om aan die klus te beginnen MAAR het vertikt het om te winteren.  Ik wil die diepvriezer ledigen en eens uitkuisen met een verfrissend sopje maar het blijft herfstweer....Straks is het weer lente! 

Een zachte winter is best aangenaam maar...moest het nu toch eens één dag of twee goed vriezen dan hoor je mij niet klagen. Trouwens vorst is goed om eens al de microben uit de lucht te halen, iedereen zou daar baat bij hebben en ik zou van de gelegenheid gebruik maken om te doen wat moet gedaan worden smiley-wink.gif.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 14:23 10 reacties Reageer op dit bericht

Voel de Kerstvreugde....

Ik kom even boven water na de drukte van Kerstavond en Kerstdag zelf. Zoals bij velen van jullie zijn de voorbije dagen hier ontzettend druk geweest al begint dat stilaan minder zwaar te wegen nu de kleinkinderen ouder worden maar toch .. een etentje voor 12 in elkaar steken laat zich toch voelen hoor!

Kerstavond is nog steeds het moment om gezellig hier bij ons bij een feestetentje en de kerstboom te genieten en ook de verjaardag van onze dochter te vieren. Pakjes horen er natuurlijk ook bij al gaat het er stilaan minder chaotisch aan toe. Dit jaar had ik voor elk kleinkind een ingepakt versje in de kerstboom gehangen. Dat moesten ze zoeken en luidop voorlezen en daar kregen ze een tip ivm hun Kerstcadeau ...zo werd het zoeken uit de " stapel" minder chaotisch.... Diep verborgen tussen de takken van de boom hing er ook voor iedereen een huisje met de naam erop en daarin zat dan een eurobriefje in .. want met de jaren wordt het stilaan moeilijker om iets te vinden voor onze opgroeiende schatten .. De meesten onder hen zijn aan het sparen voor één of ander gadget dat ze niet zomaar krijgen van mama en papa en dan is zo'n spaarhuisje welkom...een paar kleine extraatje maken dan meestal het geheel af ...bij Kerst horen nu eenmaal pakjes.

De groten konden we ook niet zonder pakje naar huis sturen en zelf bleven we ook niet met legen handen achter..Dus moe maar tevreden en de buik volgeladen kon iedereen op Kerstavond zijn / haar bed induiken. Gisteren zijn we bij de dochter gaan verder vieren en vandaag loop ik de weegschaal in een grote boog voorbij...smiley-yell.gif Nog één feest te gaan en dan met een nieuwe lei en de buikriem aangesnoerd het nieuwe jaar weer in!

Voor jullie nog een welgemeende Kerstwens!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 10:05 5 reacties Reageer op dit bericht

Vrede op aarde aan alle mensen van goede wil...

Meer dan ooit krijgen die wensen een betekenis de dag van vandaag waar oorlog en mekaar uitmoorden schering en inslag zijn. Daarom heb ik vandaag maar één wens

Vrede op aarde aan alle mensen van goede wil!!

Maar vandaag staat het feesten van ons niet alleen in het teken van Kerst maar ook  in het teken van de verjaardag van onze dochter ...40 j is het al geleden dat we haar voor het eerst in de armen hielden! Nu zou dat wat moeilijk zijn smiley-laughing.gif maar we vieren dat wel op een andere manier vanavond!

Proficiat Nesky !
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 21 reacties Reageer op dit bericht

Is Kerstmis echt een kerkelijk feest?

Met kerst zitten de kerken voller dan in de rest van het jaar. En dat terwijl de wortels van dit feest eigenlijk helemaal niet zo christelijk zijn.

De geschiedenis van kerstmis begon duizenden jaren geleden, ver voor de geboorte van Christus. In Noord-Europa woonden vooral boeren. Om te kunnen overleven waren zij afhankelijk van de natuur en de seizoenen. Daarbinnen was de winter een speciale tijd. Het werk was gedaan: de oogst was binnen en het vee was geslacht. Maar er groeide nog niets op de bevroren grond en het vee had nog geen enkele aandrang zich voort te planten. Hoe fijn het ook was even niets te doen te hebben, toch verlangden de boeren naar het licht van de lente. Daarom vierden ze rond de langste nacht (21 december) allerlei lichtfeesten. Ze offerden aan de goden, stookten grote vreugdevuren om de goden gunstig te stemmen en maakten kabaal om de boze geesten te verjagen. Zo probeerden ze een goede oogst af te dwingen voor het volgende jaar.

Dit ging eeuwen zo door, totdat in de negende eeuw (in de vroege Middeleeuwen) de Franken, onder leiding van Karel de Grote, een groot deel van Noord-Europa veroverden. Met harde hand voerden zij hun nieuwe geloof in; wie geen christen wilde worden, moest dat met de dood bekopen. Hoewel de mensen zich officieel bekeerden, bleven ze hun oude feesten vieren. De kerkleiders deden toen een slimme zet. Ze koppelden de natuurfeesten aan de belangrijkste christelijke momenten. Zo besloten ze de geboorte van Christus voortaan te vieren op 25 december, de tijd van de lichtfeesten. Langzaam vergaten mensen de oude betekenis van die dag en tijdens de Middeleeuwen groeide kerstmis uit tot een belangrijk kerkelijk feest.

 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Ritsen of niet ritsen... that's the question!

Ik wil even mijn hart luchten over ritsen. Nee, niet over die dingen die op de meest onmogelijke momenten klem zitten en omhoog noch omlaag willen, maar over het fenomeen waarbij je een automobilist in de file laat tussenschuiven.

Terwijl ik rijd , luister ik meestal naar de radio . Onlangs belandde ik midden in een verhaal over ritsen, dat met die auto's dus. Wie de "weet-mens-van-dienst" was, weet ik niet, maar hij vond dat een chauffeur optimaal van de ruimte gebruik moest maken. Dat heet dan doorstoten tot helemaal vooraan in de file, tot net voor de plek waar de chauffeur die al een half uur aanschuift eindelijk denkt dat hij aan de beurt is, om zich dan ritsend in de file te nestelen. Dat wordt hoffelijkheid genoemd.

Ik noem dat profitariaat en ik was heel content toen ik de presentatrice hoorde zeggen dat ze vond dat het eens tijd werd dat dergelijke wegpiraten  aangepakt werden.

Nee, hoor, zei de "weet-mens" , dat is juist heel onjuist. Trouwens, je moet er altijd van uit gaan dat een chauffeur eigenlijk niet weet dat hij naar een wegversmalling komt. En hij pikte in op het voorbeeld van de presentatrice, over een splitsing ergens van een autosnelweg, waarbij de dikke nekken maar blijven doorrijden op het lege vak en dan vlak voor de afslag toch nog vlug, hup, tussen de aanschuivende chauffeurs, in het goede vak springen.

Terwijl ik op mijn stukje snelweg reed, zag ik in gedachten de "weet-mens" na het programma in zijn dure wagen van het werk of dergelijke meer springen en de weg opstuiven. Er zal altijd wel eentje zo vriendelijk zijn om hem te laten ritsen. Een "weet-mens" laat je immers niet wachten.

En neen die ergernis neem ik niet mee met de Kerstdagen .. het moest me gewoon even van het hart omdat gisteren weer zo'n " engerd" mij bijna de neus afsneed toen ik de parking van een supermarkt wilde verlaten.. Zeg nu zelf .. Natoken zonder neus.. dat staat niet hé? smiley-laughing.gif

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

Decemberbedenkingen.

Het is weer zover: het jaar is bijna voorbij. Voor het feest losbarst zijn de laatste dagen van een jaar gereserveerd voor terugkijken. De kranten staan vol met lijstjes van de beste boeken en cd’s. Op televisie zie je alle ellende die je eigenlijk niet had willen weten, nog een keer voorbij komen, in ontelbare jaaroverzichten. Op de radio zijn ze bezig aan de top 1000 en zo gaat het verder. Ik lees, kijk en luister er liever niet naar.

Als het einde van een jaar nadert dan voelt het alsof je iets verloren hebt… tijd die voorbij gevlogen is zonder dat je er erg in had. Dan heeft een mens vaak de neiging om eens achterom te kijken om te zien of je niets vergeten bent, wie je verloren bent in de loop van het jaar maar ook naar de mooie momenten van tevredenheid.

Ik betrap mezelf ieder jaar weer op het evaluatie moment. Wat heb ik het afgelopen jaar allemaal gedaan? Naar de grote lijn gekeken was het voor ons best een goed jaar. Voor sommige blogvrienden dan weer wat minder en kan het niet snel genoeg voorbij zijn! Naast de grote lijn en vele hoogtepunten, waren er ook dieptepunten. Er waren nog genoeg fouten te maken en diepe kuilen om in te vallen.

Maar dat maakt niet uit. Ik ben dit jaar gelukkig geweest en er is niets dat ik anders had willen doen. De volgende stap is het bedenken van goede voornemens. Ik weet geen dingen die ik het afgelopen jaar gedaan heb, die ik komend jaar niet meer wil doen. Goede voornemens, zeker als ze ingaan op 1 januari, zijn volgens mij gedoemd te mislukken. Daarom blijf ik mijn leuze “ carpe diem” trouw en geniet met volle teugen van elke dag ook tot het einde van dit jaar en dan opnieuw beginnen zeker?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

prachtige opstelzinnetjes

Met deze prachtige zinnetjes in het achterhoofd trekken veel leerkrachten de Kerstvakantie in!

Eerst vulden we onze buik en toen onze emmertjes met zand.

"Schiet eerst het licht uit", snauwde de boef, "dan zullen we zien!"

Agenda: "Tegen morgen: de postbode verder afmaken."

"Ik herinner het mij niet meer zo precies, maar in elk geval: het was onvergetelijk."

De vissen steken de handen uit de mouwen om eitjes te leggen.

De vogels leggen eitjes en na enkele dagen beginnen ze al rond te fladderen.

Het wordt stilaan warmer, ik voel dat aan de kleren die ik uitgelaten heb.

Ik lees het liefst sprookjes die echt gebeurd zijn.

Sommige mannen gaan naar het café om hun gestorven vrouw te verdrinken..

Ik denk later ook te trouwen met een vrouw die veel houdt van beesten zoals ik.

Vader speelt het liefst met moeder, maar hij verliest dan altijd.

Een deel van de raket vliegt naar de maan, en de rest is dan natuurlijk naar de maan.

We gingen naar Oostakker met een hele bende bedevaartgangers en gangsters.

De rijken komen met hun auto, maar de gewone mensen met een paraplu.

Gelukkig dat alle rode lichten groen waren.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Niet meer talmen...

We zijn er bijna....maar nog niet helemaal.

De kerstboom staat, kerstdecoratie heeft een plaats gekregen en alle pakjes zijn gekocht al zijn er dit jaar heel wat minder dan ander jaren. De kleinkinderen worden groter en kiezen stilaan voor wat Eurootjes om zelf te besteden .. Lekker gemakkelijk en oma heeft een leuke manier bedacht om die centen te verpakken.. Ze hangen netjes op naam verborgen in de kerstboom.. Dat wordt zoeken en plukken!

Op het menu na zijn dus alle voorbereidingen getroffen voor het jaarlijkse kerstfeest hier ten huize. Wat het eten betreft, daar ga ik mijn hoofd eens moeten op breken. Elk jaar was er een kalkoen die zijn hoofd op de kapblok gelegd had maar dit jaar wil ik eens iets anders! Geen flauw idee wat ik dit jaar op de feesttafel zal toveren. Aperitief met hapjes, voorgerechtje, hoofdschotel en dessert....zover ben ik al. Niet moeilijk, zo is het ieder jaarsmiley-laughing.gif. Nu alleen nog beslissen wat het effectief zal worden. Hoog tijd om de hersenen in werking te zetten want binnen een week is het zover smiley-surprised.gif....

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 17 reacties Reageer op dit bericht

Alice Nahon anders bekeken...

Naar een gedicht van Alice Nahon

Bezinning

'Tis goed in je eigen hart te kijken

Nog even voor het slapen gaan

Of je toch misschien vandaag

Geen hart hebt zeer gedaan.

Of je geen ogen hebt doen wenen

Nadat je eenzaam bent verdwenen.

Of je aan liefdeloze mensen

Een woord van liefde hebt gegeven.

En vind je in je eigen ziel

Dat je een droefenis genas.

Dat je in jouw armen heb genomen

Een mens die eenzaam was.

Dan is 't goed in 't eigen hart te kijken

Om met fatsoen je ogen dicht te doen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht

Afknappers

Ik heb goed geslapen en ben dus in mijn "fleur". Dat kan evenwel snel veranderen. Er zijn van die lullige kleinigheden waar ik eigenlijk niet zwaar aan zou moeten tillen, maar die niettemin mijn " fleur" kunnen bederven. Zo ben ik bijvoorbeeld absoluut niet blij:

- als ik me in gezelschap op of in een zitmeubel neerlaat en de bekleding daarvan een geluid maakt dat heel erg op een onbeheerste scheet lijkt. Als ik dan probeer dat geluid te reproduceren om mijn onschuld te laten blijken, wil dat meestal niet lukken.

- als ik in de supermarkt in alle afdelingen voortdurend dezelfde persoon ontmoet.

- als ik tijdens het nagels knippen een weggesprongen exemplaar niet terugvind.

- als iemand me de weg vraagt en ik pas achteraf besef dat ik foute instructies heb gegeven.

- als ik in een oude film zo’n imitatielandschap zie voorbijschuiven achter personen die in een auto zitten, waarvan de chauffeur onophoudelijk het stuurwiel corrigeert.

- als de fles ketchup die ik boven mijn maaltijd omkeer eerst een kwak rood water loslaat.

- als een banaan die er perfect uitziet na het pellen toch bruine vlekken vertoont.

- als een publiek dat ritmisch met een lied probeert mee te klappen geen maat kan houden.

- als ik er niet in slaag het deksel van een bokaal los te schroeven en de persoon die het van me overneemt wel.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.smiley-laughing.gif

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 18 reacties Reageer op dit bericht

Met inspiratie dankzij Ani

Image and video hosting by TinyPic

"Geen enkel levenspad is een rechte weg" schreef Ani op haar blog en inderdaad elk levenspad kent bochten en kronkels voor de ene al meer dan voor de andere. 

Iedereen zou graag hebben dat zijn levenspad de zwarte lijn is van de afbeelding hierboven. Dan betekent het simpelweg dat jouw levenspad zo loopt dat alles voor de wind gaat. Maar voor de meesten kleurt het pad toch in één van de andere kleuren.

De meeste levenspaden lopen niet zoals die zwarte lijn. Ze maken teveel kreukels en bochten waarvan je niet wist dat ik je dat pad kon overleven. Soms  is het pad weer eventjes recht en lijkt het alsof je loopt op een loopband waardoor alles vanzelf gaat. Soms dan zit er zo'n kreukel in waardoor het lijkt alsof je tegen de loopband in moet lopen. Dan is het donker, koud en kil. Het is moeilijk om dan het masker op te zetten waardoor het nog steeds lijkt alsof je op de loopband loop waar alles vanzelf gaat. Voor velen is het dan moeilijk om niet eventjes de strijd op te geven .

Maar dan -uiteindelijk- loopt je pad meestal terug in de richting die je ook wil. Dan verdwijnt het donker en krijg je weer het gevoel datje weer eventjes op het pad zit dat recht loopt en dat alles vanzelf gaat. Dan geniet je van die momenten. Als dan weer het moment komt dat jouw levenspad die vervelende kreukel maakt waardoor het weer moeilijk wordt dan weet je dat je daardoor heen komt want langs die vervelende kreukels staan namelijk je familie en vrienden. En elke keer als je hen dan langs de zijlijn ziet staan, dan weet je weer waar je elke keer weer opnieuw de bochten voor overwon.

Voor jou  lieve bezoeker hoop ik dat er niet teveel kreukels en bochten jouw levenspad bemoeilijken!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 16 reacties Reageer op dit bericht

En nu luieren....

Is mijn tuin nu winterkaar? Ik denk het wel.

Ik ben de twee laatste dagen druk bezig geweest nu het weer nog even meezit om ervoor te zorgen dat we volgend jaar geen rampentuin hebben. Tot nu toe is het nog steeds herfst en tot die tijd is alles in de tuin redelijk veilig, zeker met wat aangeharkt blad in de borders voor de teerste planten. Mijn tuin maakt zichzelf klaar voor de winter. De bloemen van de hortensia’s drogen vanzelf en dat is prachtig om te zien. Zij vormen natuurlijke droogboeketten in mijn wintertuin. Het bijeenharken van de bladeren op het gazon en het verzetten van enkele planten is op zonnige dagen meer ontspanning dan werk en bovendien goed voor de luie spieren.

In principe kan ik de tuin vanaf het najaar een hele tijd met rust laten. In de natuur gaat het net zo en daar overleven de planten het ook allemaal prima. Maar het grote verschil tussen onze tuin en ‘de natuur’ is echter dat we van onze tuin net iets meer verwachten dan van de natuurlijke biotopen in de buurt. We planten er vorstgevoelige planten in omdat we ze mooi vinden of kiezen planten die eigenlijk niet zo geschikt zijn voor onze tuingrond. En dan moeten we natuurlijk aan de slag om alles terug op punt te zetten tegen dat de winter zich echt aankondigt .

Daar ben ik dus druk mee bezig geweest en kijk nu voldaan terug op mijn werk… Ik – of beter- mijn tuin is klaar voor de winterslaap! ZZZZZZZZZ

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

Is dat de toekomst?

Staken ,staken en nog eens staken..

Je hoort de dag van vandaag niets anders. Er was een tijd dat de vakbonden nodig waren om de werknemer te beschermen en zijn rechten te laten erkennen maar wat ze nu doen daar heb ik toch mijn bedenkingen bij….

Iedereen weet dat we al jaren boven onze stand leven en het zo niet verder kan, maar niemand die er echt iets aan deed. Willen we niet de weg van Griekenland, Ierland of Italië opgaan dan moest er dringend iets gedaan worden. Ik weet het, inleveren vindt niemand leuk en iedereen wil dat een ander een stukje van zijn “ luxe” afgeeft .. maar spijtig genoeg leven we niet in een wereld voor ons alleen maar in een gemeenschap. En die gemeenschap geeft ons veel voorzieningen die je in andere landen niet vindt en dat is goed . Maar met de huidige economische toestand moeten we realistisch zijn en dan betekent dat meestal de broeksriem aanspannen. Minder werken en meer verdienen, dat zal helaas niet kunnen willen we alles nog betaalbaar houden…

Ik begrijp bepaalde bevolkingsgroepen perfect en bepaalde jobs kunnen niet tot hun 68ste uitgeoefend worden maar om dan maar een ganse maatschappij lam te leggen… neen in mijn ogen is dat geen oplossing!

Maar nog erger vind ik wat er zich recent afspeelt in de maatschappij.. kinderen worden verkracht en vermoord op weg naar school, onschuldige baby’s worden met een schroevendraaien lelijk verminkt in het gezicht… Wie durft er nu nog zijn kind alleen op straat laten spelen of rondlopen? Hoe leg je dat uit aan een kind dat de wereld niet meer te vertrouwen is dat je tegenover iedereen met een zeker wantrouwen moet staan? Is dat de boodschap die we aan hen moeten meegeven, een van angst voor de medemensen?

De wereld draait niet alleen in de soep wat de natuur betreft maar er lopen de dag van vandaag toch veel gestoorde zielen rond ….Een bedenking die mij niet gelukkig stemt!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

Misschien...

Het was mij het weekendje wel met het grote afscheid van Luc Devos en het overlijden van koningin Fabiola. De media stond er vol van, radio en TV draaiden overuren en als je er bij stilstaat dan kan jou een stukje angst overvallen...

Maar angst, wat is dat?

In veel opzichten ben ik ‘net’ een normale vrouw: spinnen zijn eng want ze kunnen zo je tenen eraf bijten, smiley-laughing.gif maar aan de andere kant: muisjes zijn wel weer lief al wil ik ze niet in huis. smiley-yell.gif Mensen kunnen wel een grapje met me uithalen en ik ben niet zo’n iemand die als ergens het woordje ‘tiet’ valt meteen een advocaat zal bellen. Dus bang voor dat soort conversaties ben ik ook niet.

Ik ben eigenlijk niet zo bang aangelegd. Ik denk dat mijn grootste angst is dat er iets met mijn partner gebeurt, of met mijn kinderen of kleinkinderen. Maar nog erger - en daarin zullen velen zich misschien herkennen - is de angst om alleen over te blijven.

Voor mij geen eeuwig leven, geen drankje om mijn leven een flink aantal jaren op te krikken. Als het mijn tijd is, kan ik er toch niets aan veranderen, dan moet dat gewoon zo zijn.

Wat heb je er aan om zo oud te worden dat als je dood bent, of liever gezegd, nog net voordat je dood bent…, niemand jou meer kent?

Je ouders weg, je partner weg, kinderen misschien ook weg als je heel oud wordt… niemand die kan vertellen over wie je ben en wat je belangrijk vond in het leven. Dat je dat bepaald liedje wil laten horen als je dood ben en dat dat stukje viool daarin eigenlijk het mooiste is.

Niemand die nog weet wat nu eigenlijk de reden dat je die beslissing in je leven genomen hebt of waarom je zo van muziek houdt of Ramses Shaffy geweldig vindt…

Niemand die weet dat er soms mensen zijn van wie je de kriebels krijg als je ze alleen maar hoort praten.

Of waarom deze blog Natoken heet en waar ik dat vandaan heb gehaald… of dat niemand weet dat ik liever thee drink dan alcohol.

Of misschien omdat niemand dan weet dat ik emotioneel kan worden van een schilderij, een boek of een foto.

Of dat ik er niet tegen kan als ik een man op TV zie huilen of in het echte leven, omdat ik de neiging heb om mee te huilen.

Of waarom ik spullen per se wil bewaren omdat ik bang ben een stukje van mezelf weg te gooien.

En waar ik graag wil dat mijn as wordt uitgestrooid.

Als ik te laat dood ga, weten veel mensen niet wie ik écht ben. Ach, misschien beter zo. Dan heb ik toch iets voor mezelf… smiley-tongue-out.gif

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 18 reacties Reageer op dit bericht

Ben je braaf geweest?

Vandaag weet je of je in het grote boek van de Sint staat of niet ... Is hij jouw huisje voorbijgegaan .. dan ben je beslist niet braaf geweest. Foei!

Ik verklap jullie lekker niet of mijn schoentje gevuld was of niet.. smiley-wink.gif

Ook toen ik nog met strikjes in de haren liep, ging Sinterklaas al weldoende rond. De brave man was toen wel iets minder gul met snoep en speelgoed maar dat deerde ons niet. Ik wachtte de komst van de Sint wekenlang in spanning af. Samen met mijn zus werd de laatste week elke avond het schoentje gezet. Dat werd gevuld met een wortel of een raap voor de ezel van Sinterklaas. En elke ochtend vonden we wat snoepgoed in ruil. Enkele dagen voor de grote dag werd dan de brief aan Sinterklaas geschreven.

Wat vroegen meisjes in de jaren eind ‘40 en begin '50 aan Sinterklaas? Een poppenwagen en een echte pop ipv zo’n bébé pop zonder haren .....kleurboeken en kleurpotloden, een springtouw en .. ik ook een zakje knikkers. Een Playstation, een gsm of een computer stonden toen nog lang niet op het verlanglijstje.

Soms kwam Sinterklaas de avond voor 6 december nog eens hoogst persoonlijk langs. Niet dat ik daar naar uitkeek want de gemijterde en wat streng uitziende man kreeg me toch stil al was ik anders geen “ doetje” . Ik had liever dat hij ongezien 's nachts langskwam om zijn geschenken af te leveren.

Het Sinterklaasliedje dat we toen zongen is ook nu nog gekend:

Sinterklaas kapoentje

Leg wat in mijn schoentje

Leg wat in mijn laarsje

dank u Sinterklaasje.

Ik leerde dat op school en zong het vaak bij mijn peter. Hij maakte mij soms doodsbang voor Zwarte Piet en om de Sint gunstig te stemmen zong ik dan maar uit volle borst! Peter slaagde er telkens weer in om de knecht van Sinterklaas als een echte boeman voor te stellen. Piet kondigde steevast met een luide bonk op de deur zijn komst aan ten huize Natoken en gooide dan vanaf de gang ongezien een handvol snoep de eetkamer in. Pas later kwam ik te weten dat peter de rol van Piet speelde. Heerlijke herinneringen toch?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 16 reacties Reageer op dit bericht

Sinterklaas

Veel kinderen hebben vragen over Sinterklaas , zeker nu de grote dag weer nadert en hieronder kan je de antwoorden op veelgestelde vragen lezen:

 1. Hoe heet de goedheiligman nou echt, Sinterklaas, de Sint of Sint Nicolaas?
Toen hij geboren werd, kreeg hij de naam "Nicolaas". Het "Sint" werd later toegevoegd, toen hij bisschop werd. Het is dus eigenlijk Sint Nicolaas, maar Sinterklaas mag natuurlijk ook.

 2. Hoe oud is Sinterklaas?
Nicolaas, zoals hij toen heette, werd in het jaar 270 geboren en is nu dus 1741 jaar oud!

3. Heeft hij altijd in Spanje gewoond?
 Nee. Hij werd geboren in Lycië, een land dat toen het "Oost Romeinse Rijk" heette. Toen hij bisschop werd, was dat in het plaatsje Myra. Myra is gelegen in het huidige Turkije. Door de handel met Italië kwam hij ook in dat land. Toen waren de grenzen anders dan nu en toen hoorde een stuk van Italië bij Spanje. In die tijd was Spanje een erg rijk land waar veel dure dingen vandaan kwamen. Vandaar dat Sinterklaas vanaf die tijd uit Spanje komt.

 4. Waarom rijdt de Sint op een paard?
Vroeger geloofden de mensen in een god, "Wodan". Deze Wodan reed op een groot wit paard. Rijke mensen van vroeger vonden dat mooi en reden ook graag op schimmels. Sinterklaas vindt dat nog steeds mooi en daarom rijdt hij nu nog steeds op een schimmel.

5. Waarom zijn Zwarte Pieten niet wit of geel of een andere kleur? Hoe Zwarte Pieten er eerst uit hebben gezien, weet niemand en een huidskleur is ook niet belangrijk, ook niet voor Sinterklaas. Zeker is wel, dat de Pieten zwart zijn geworden door de schoorstenen waar ze jarenlang doorheen zijn gegaan.

 6. Zijn de zakken bedoeld om kinderen mee te nemen naar Spanje? Nee hoor, dat gebeurt echt niet. Sinterklaas is een kindervriend, ook voor kinderen die wel eens een beetje stout zijn. Hij vindt stoute kinderen wel iets minder lief en hij geeft ze misschien een cadeautje minder. Maar meenemen naar Spanje? Nee, dat doet Sinterklaas nooit!

7. Waarom worden er ook vaak zakjes met chocoladegeld door de Sint weggegeven?
 Dat stamt uit een ver verleden van Sinterklaas, iets wat eeuwen geleden gebeurd is. Sinterklaas kwam drie zusjes tegen. Hun vader was zo arm dat hij hun niet kon onderhouden. Daarom waren de zusjes gedwongen zichzelf te verkopen. Toen heeft de Sint drie nachten achter elkaar een zakje met geld door hun schoorsteen gegooid. Nu konden de zusjes trouwen, want het geld konden zij als bruidsschat gebruiken. Om dit te herdenken geeft de Sint nu nog steeds `geld` weg.

 8. Waarom mogen kinderen hun schoen zetten?
Sinterklaas wil de kinderen zo alvast voorbereiden op het grote feest van 6 december. Hij probeert zo ook om het nog een beetje spannender te maken dan het allemaal al is. De cadeautjes horen in een schoen te komen, omdat ieder kind zijn eigen schoen heeft. Zo kan Zwarte Piet zich niet vergissen in het verdelen van de cadeau`s.

Had jij nog vragen?

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 00:00 18 reacties Reageer op dit bericht

Nog een duwtje

Voilà zie mensen we zitten weeral in de laatste maand van het jaar voor velen een drukke maand met de Sint en Kerst en oudejaarsavond. Voor anderen dan weer een sombere maand omdat een jaar er weer bijna op zit. Maar zie het zo .. we zijn er nog en dat is ook niet aan iedereen gegund, dus maken we er het beste van!

December geeft mij de laatste jaren een wat dubbel gevoel. Ik hou van de feestdagen, de donkere avonden op de bank met alleen kaarsjes en de lichtjes in de kerstboom aan. Maar anderzijds word ik ook vaak overvallen door decemberblues. Dat neemt niet weg dat er ook genoeg te vieren is deze maand. Move over Sinterklaas, here comes Santa! Als ik moet kiezen tussen Sinterklaas en Santa Claus, kies ik direct voor die laatste. Kerstmis vind ik nu eenmaal leuker sfeervoller...

En nu volle gas vooruit naar het jaareinde!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 10 reacties Reageer op dit bericht

Weer een mooie herinnering erbij.

Ik schreef hier dat ik bezig was om een foto-album te maken over Euro Disney … Die is nu klaar en doorgestuurd om af te printen. Dat wordt weer een extra pakje onder de kerstboom voor de kinderen!

Ik maak er geen gewone album van. Ik gebruik een programma van Albelli om daar alles in te verwerken. Vroeger werkte ik altijd met een Spaans programma omdat de resultaten steeds optimaal waren. Maar ik heb nu al een 5tal fotoboeken gemaakt met Albelli en ook die voldoen voor 100% aan mijn verwachtingen en qua prijs scheelt het niet veel ….

Ik neem jullie eens mee om te tonen hoe ik zo’n album aanpak en waarom dat zoveel tijd in beslag neemt dat ik jullie wat verwaarloosde !!!

Eerst moet ik de foto’s van ons, de schoonzoon en schoondochter bijeen zetten, selecteren, de slechte eruit halen, de foto’s die ik zou gebruiken even bijwerken. Soms moet de belichting aangepast worden of een foto recht gezet worden of de kleuren aangepast zeker die foto’s die binnen getrokken zijn met flash! Dat neem al een paar dagen in beslag…

Daarna komt het er op aan een verhaallijn te vinden want ik plak de foto’s niet zomaar op een blad… Soms komt er een grappige nota bij of een beschrijving van wat te zien is of een anekdote bij de foto. Eens dat gedaan is, werk ik aan de lay out! Per pagina pas ik de achtergrond kleur aan , zet ik rond alle foto’s éénzelfde kader, komt hier en daar een clip art plaatje om voor sfeer te zorgen …. Ik zorg dat alle teksten in dezelfde grootte en lettertype staan. Daarna laat ik het geheel nog eens de revue passeren om hier en daar nog wat aan te passen. Intussen zijn we al een paar dagen verder! Dan laat ik het gewoon even liggen, enkel eens bekijken en laten rusten… Als er geen inspiratie of foto’s meer bij komen dan rond ik het geheel af door te kiezen hoe het foto album er langs de buitenzijde moet uitzien qua materiaal en kleur en dan kan ik het doorsturen en bestellen.

Als alles meezit dan liggen volgende week de 3 albums hier thuis. Zo simpel als wat niet?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 17 reacties Reageer op dit bericht

Ik ben er nog hoor...

Ik ben een paar dagen niet op de blog geweest want ik ben hier bezig om een foto-album samen te stellen van ons uitje met gans de familie naar Euro Disney en dat is een jobke dat veel tijd vraagt. Ik kreeg hier een offerte binnen om 20% vermindering te krijgen op elke album als ik die voor 3/12 doorstuur en vermits ik er drie moet bestellen is dat toch de moeite hé vandaar dat ik even andere prioriteiten had/heb lieve mensen want de tijd dringt! Maar ik beloof dat ik snel terug mijn dagelijks bezoekje afleg en een logje plaats .. ik kan intussen mijn batterijtje wat opladen want ik sta een beetje droog qua logjes .. Er valt momenteel ook weinig te beleven al kan dat met de komende maand voor de deur snel veranderen. smiley-laughing.gif

Daarom langs deze weg voor alle trouwe bezoekers/sters een dikke knuffel en bedankt om hier even binnen te springen!

Image and video hosting by TinyPic<
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:04 7 reacties Reageer op dit bericht

Rust roest en overdaad schaadt

Ouder worden is niet altijd een pretje. Iedereen kent de typische kwaaltjes wel: een verrimpelde huid, een slechte spijsvertering, slapeloze nachten, krakenden gewrichten…vul zelf maar aan! Toen je jonger was en de kinderen nog thuis woonden, stond je probleemloos op om 7 uur of vroeger. Elke maaltijd smaakte even goed en als je naar het toilet moest gaan dan ging dat vlot. smiley-laughing.gif Vanaf je 50st begon dat te veranderen broze botten, moeheid , de weegschaal die je steeds maar een hoger getal ziet aangeven ….zijn geen ver van mijn bedshow meer want alles verloopt moeilijker. Een tovermedicijn tegen al die kwaaltjes bestaat er niet en toch vind ik dat we niet moeten panikeren.

Sommigen gaan dan heel fanatiek aan het diëten , ze durven bijna niets meer te eten tenzij magere voedingsmiddelen. Dat ze er vaak chagrijnig van worden dan nemen ze er dan maar bij! . Ik houd het bij gezond en verstandig eten voldoende buiten gaan en bewegen.. Je hoeft echt niet alles op te geven en gooi dat lijstje met verboden produkten maar weg en haal dat met aanbevolen voedingsmiddelen maar boven. En tussendoor beweeg ik aardig wat, dat is essentieel voor een gezonde oude dag en blijkbaar heeft dat ook nog eens een positieve invloed op het afsterven van he DNA . Daarom dat ik elke week ga turnen en af en toe een aquagym eraan toe voeg. Zo train ik niet alleen mijn lichaam maar blijkbaar maakt dat ook het hart sterker en niet te vergeten.. het brengt me bij andere senioren met dezelfde ongemakken en geloof me er kan daarmee aardig wat afgelachen worden!

Waarom ik dat schrijf? Elke derde vrijdag van de maand komen we met senioren zendamateurs bijeen en daar zitten een paar echte senioren tussen (88j en 84j) en het valt me op hoe goed die mannen nog zijn. Hun alertheid , hun kennis , hun reactievermogen .. dat is nog steeds top, wij zeggen dan “ ze zijn nog goed bij de pinken”.. En dan denk ik maar.. zo wil ik ook oud worden . Hun remedie? Alles met mate en bezig blijven zowel fysiek als mentaal….

Dus lieve senioren die dit hier lezen…laat die excuses over hoge bloeddruk of pijnlijke benen/voeten maar achterwege… geniet van het mooie herfstweer dat we nog steeds krijgen om eens een wandeling in te lassen want rust roest ( nog altijd).

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 16 reacties Reageer op dit bericht

Niemand is ongevoelig voor een complimentje

Gooi eens een bloemetje…

niemand is ongevoelig

voor een complimentje.

Gooi eens een knipoog,

naar iemand om je heen

een bloem maar zonder pot

houdt mensen op de been.

Een warm woordje

helpt de ijstijd ontdooien

een schouderklop

laat voelen ik heb je graag.

Een kriebeling over je rug

doet vlindertjes zingen:

mens, ik heb je liever dan graag vandaag!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 11:39 16 reacties Reageer op dit bericht

Als....

Als de bomen konden
spreken zouden ze ons
 vaak vertellen wat de
wind hen kwam zeggen.

 Als de bloemen konden
 spreken zouden ze ons
 overstelpen door over
hun schoonheid
 te spreken.

Als het gras kon spreken
 zou het mos het iets
 meer ruimte geven.

 Als de dieren konden
 spreken zouden we
weten in wat voor een
paradijs we leven dat
 de natuur ons alle
 dagen geeft.

 Maar de bomen spreken
 niet, ze geven ons enkel
 zuurstof om te
 leven.
 En de wind
 geeft ons alleen maar
 een strelend gevoel.

 Ook de bloemen
 spreken niet maar
 hun schoonheid en
kleur laat menig
hart herleven.

Ook het gras zal
 niets zeggen, het
zal met het mos
 moeten blijven
 delen.

 De dieren, zij spreken
 maar in een andere
taal die wij helaas
niet kunnen verstaan.

 De zon is de enige die
 zonder woorden kan
spreken door haar
warme stralen over de
 natuur te laten neerdalen
en de natuur doet leven.
( anoniem)

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

November een sombere maand

Heb ik het al eens over november gehad ? Sorry als ik er nog eens op terug kom maar ik kan het niet verhelpen dat ik november een miserabele maand vind. En neen ik zit niet in de put maar niettegenstaande al de moeite die ik doe , blijft het voor mij tobben met die elfde maand. Het enige lichtpuntje dat ik in de maand november kan ontdekken, is dat ze dertig dagen telt. Voor de rest scoort ze laag op de ranglijst van maanden die het meest bij mij in de smaak vallen. Ze prijkt in feite op de onderste plaats en beslist met recht en reden. Want wat valt er nu echt te genieten in die hele maand?

We herdenken de doden, Sinterklaas arriveert, er is nog zoiets als Sint Maarten en het carnavalsseizoen wordt ingeluid. Daar moeten we het dus helemaal mee doen en voor de rest schiet er niets over dat de geest zou kunnen verlichten.

Van herfststormen valt hoegenaamd niets te verwachten al mogen we dit jaar niet klagen, net zo min van het vooruitzicht dat alle gevallen bladeren geveegd en verzameld  moeten worden. Zie daar maar eens vrolijk bij te blijven als de winterblues je tenminste al niet te pakken hebben nadat de wintertijd is ingegaan en de nadering van die verstikkende feestmaand zich steeds meer manifesteert. En dan is de echte kou nog niet eens daadwerkelijk daar, maar wel de wetenschap en de zekerheid dat we nagenoeg drie maanden daarmee voor de boeg hebben.

Op zijn minst zo drukkend is die eindeloze reeks van dagen waar november zich moordend langzaam mee vult en die ook maar niet voorbij lijken te gaan omdat ze zich steeds meer in het duister hullen. Meer kan ik niet maken van die miserabele maand, waaraan nog niet eens een lied of een gedicht is gewijd. Zo erg is het met haar treurnis gesteld, dat ze dus niets en niemand ooit inspireerde tot een loflied, een ballade of een treurdicht voor mijn part. Voor mij is november  slechts een stoplap  om de seizoenen de kans te geven om in evenwicht met elkaar te passeren en om het jaar met 365 dagen gevuld te krijgen.

Dus samengevat stelt deze hele maand niet veel voor maar dit jaar herken ik november niet want het blijft uitzonderlijk zacht . Als ik kijk op TV dan ziet het er elders op de wereld vaak heel anders uit, sneeuw met hopen in de States ,regen die maar niet ophoudt in het zuiden van Europa....Niet daar ik daar jaloers op ben. Zo zie je maar vaak is niets meer wat het ooit was!

Maar, misschien moet ik toch wat nuanceren wat november betreft want in deze maand vieren 4 van onze 6 kleinkinderen hun verjaardag.. Misschien moet ik juist daarom maar leren november toch in mijn hart op te nemen!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

De ziekte van onze tijd.

Een tijdje terughad ik het al sporadisch over eenzaamheid maar vandaag kom ik er even op terug naar aanleiding van een gebeuren dat me deze week enorm trof en waar de eenzaamheid van afdroop!!

Er bestaan veel kankers en iedereen heeft schrik van die grote K maar velen vergeten dat een andere vorm van kanker in onze tijd de eenzaamheid is!

In een cultuur waar individualisme primeert, ontbreekt vaak de reflex om ongevraagd en ongedwongen op de ander toe te stappen en contacten te verdiepen buiten en boven het oppervlakkige van de nieuwe sociale media.

Zegt men niet dat een mens niet geschapen is – dus fundamenteel niet gemaakt is – om alleen te zijn?

En toch iedereen voelt zich wel eens eenzaam of verlaten. Geen prettig gevoel, maar het gaat meestal weer over. Je kan 422 vrienden hebben op FB en toch eenzaam zijn want het gaat hier om virtuele vrienden via de sociale media. Mensen die je nooit in het echt ziet of recht in de ogen kijkt, maar waar je wel een groot deel van je tijd aan besteedt.

Onze hedendaagse maatschappij is er één waarin wij voor een belangrijk deel kijkend naar het scherm van TV, een telefoon of een computer onze tijd doorbrengen met wat niets anders is dan een illusie. Waar vroeger kinderen opgroeiden en buiten speelden, zie je nu vrijwel lege parken en speelplaatsten. Vanaf het moment dat we kunnen communiceren brengen ook deze jonge kinderen het grootste deel van hun leven door achter een scherm. We praten niet meer met elkaar, hebben geen echt contact. En zelfs op díe plekken waar je vroeger altijd gewoon intermenselijk contact had, gebeurt dit niet meer. De wereld is een plek geworden waarin we slaaf zijn van de technologie die we zelf hebben uitgevonden.

Er is niets mis mee om alleen te zijn wanneer je je creatief bezighoudt met iets zoals het lezen van een boek of het maken van een schilderij of het schrijven van een logje smiley-wink.gif. Je bent echter pas eenzaam als je door de illusie van je honderden virtuele vrienden heen prikt. Dan zie je dat bijna niemand meer in staat is om écht contact te maken. Je ziet het in de drukke trein ’s ochtends, of op de bus of gewoonweg in een park , restaurant .. café…. Iedereen staart naar een scherm en niemand neemt de moeite om maar iets te zeggen, uit angst om voor gek te worden versleten. Ken ik jou?

De technologie waar wij de beschikking over hebben is een prachtig hulpmiddel, maar wat we absoluut niet mogen vergeten is dat we ook in een niet virtuele wereld leven, onze fysieke 3D wereld, waar dringend behoefte bestaat aan mensen die écht contact met elkaar maken.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 11 reacties Reageer op dit bericht

De rel rond Zwarte Pieten

Ik weet het wel .. wie ben ik om daarover mijn gal te spuwen maar toch... de heisa die nu rond Zwarte Pieten gevoerd wordt, vind ik gewoonweg belachelijk. Blijkbaar is het "in" om te protesteren tegen alle vaste waarden en heilige huisjes de dag van vandaag. Wat hebben onze ouders, voorouders en wij toch verkeerd geleefd...

Komaan zeg.. om wat gaat het hier?

Volgens mijn om een jarenlange traditie om de kinderen te plezieren.. Een mythe waar we allemaal in geloofd hebben en die we doorgaven aan onze kinderen omdat het zo zalig is om die gezichtjes te zien stralen of openbloeien bij het zien van Sint en Piet.... En dat deze laatste zwart is daar maakten we toch geen problemen rond, hij was wel door de schoorsteen naar binnen gekomen he!! smiley-wink.gif Maar ja, de minderheden schijnen de dag van vandaag de meerderheid te overstemmen op alle gebied...sociaal , religieus...ethisch en etnologisch. Zovelen hebben de dag van vandaag zo'n lange tenen en vinden in alles een teken van racisme ook al is dat nooit de bedoeling geweest!

Staat men de dag van vandaag wel stil bij wat het voor de kinderwereld betekent? De Sint en Piet waren toch al altijd van hen en nu wordt het een politieke kwestie .. een ver van hun bedschow want zij willen enkel maar de Sint en zijn roetzwarte Piet zien!

Ik vraag me af waarom in alles het slechtste dient te worden gezocht. Als ouder worden we er attent op gemaakt je kind positief te benaderen. Niet zeggen je bent stout maar wel dat is niet flink. Dit geeft een heel andere klank aan de negatieve handeling.
In de media wordt nu volop vermeld hoe negatief de uitstraling is van Zwarte Piet. Ik vraag me af of iemand onder ons vroeger ooit gedacht heeft dat men met Deze Piet verwees naar de tijd van de slavernij? Een domme knecht, zwart van huidskleur die een blanke man helpt… Is dit nu niet helemaal uit zijn context getrokken?

Het gaat over een oude, goede man die geholpen wordt door speelse mannetjes die over daken lopen en zich vele nachten door schoorstenen laten zakken om al die kinderen te verrassen met wat leuks en lekkers toch?
Helaas trekt men alles uit z’n context, komen er frustraties tov andere bevolkingsgroepen naar boven omdat enkelen het een hetze waard vinden. Zielig toch?

Hier zou gewoon nog niet over gediscussieerd mogen worden. Je kan in alles en iedereen iets slecht vinden maar even makkelijk het positieve.. Tjongejonge, en gaat daar ons belastinggeld naartoe, naar ministers die zich bezighouden met hoe zwart en wanneer zwarte Piet zwart mag zien? Je zou beginnen denken dat die ministers “werkzoekende” zijn hè?

Zwarte piet is er al altijd geweest, waarom moet men overal iets achter zoeken. Ben ik racist omdat ik opgegroeid ben met Zwarte Piet? Leer ik mijn kinderen racisme aan omdat ze opgegroeid zijn met Zwart Piet en de Sint? Laat de Sint en de Piet gewoon hun ding doen zoals dansen, zingen, springen.....Net zij maken het feest van de Sint belangrijk en niet zij zijn de slaafjes dit heb ik nooit zo geleerd dit heb ik nooit zo aangeleerd aan mijn kinderen Het is een warme traditie voor onze kinderen die in ere dient gehouden te worden!

Alle waarden waarop onze maatschappij al eeuwen draait, worden stilaan met een grote korrel zout genomen en vaak wordt het kind met het badwater weggegooid! 

Gisteren zag ik een Piet met een geel gezicht op TV. Geel lieve mensen!! Moeten we straks vrezen dat de Aziaten die hier wonen op straat komen...?

Waarom is het zo moeilijk de dag van vandaag om bij de essentie te blijven? Of worden wij oud? Zeg het mij ik volg soms al lang niet meer!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 00:00 20 reacties Reageer op dit bericht

Muizen in de ijskast...

Nog niet zo lang geleden schreef ik hier dat we muizen in huis hadden die meegekomen waren met het hout voor de kachel. Maar lieve mensen het kan nog erger!

Twee dagen geleden had ik pannenkoeken gebakken. November vind ik een ideale maand daarvoor! Omdat er wat over waren , had ik die op een bord met alluminiumfolie in de frigo gezet. Toen ik deze middag het bord uit de frigo haalde om samen met een kopje koffie die laatste gouden lekkernijen op te eten, stelde ik tot mijn ontzetting vast dat het bord leeg was...( ik vond al dat de folie niet meer zo goed op het bord lag). En je gelooft het nooit .. niemand weet van iets! Vermits er geen kleinkinderen noch kinderen in de buurt waren, heb ik een sterk vermoeden waar die grote muis rondloopt. Ik keek er eens naar maar met een uitgelezen pokerface beweerde "Grote Muis" van niets te weten.. alleen dat stoute lachje .. na 45 j herken ik dat met de ogen dicht.

Ja ja, hoe staat dat ook weer in de bijbel?

"Laat de kinderen tot mij komen.."

Hewel ik zit met zo'n groot geval!!! smiley-laughing.gif

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:09 19 reacties Reageer op dit bericht

Mijn zomertuin is moe

Het is nu wel definitief, de herfst  is volop in aantocht daarom een ode aan de tuin. Klinkt zo vertrouwd.

Laat mijn tuin een tuin zijn
waar de herfst weer spreekt,
als de bloemen droevig lijken
en mijn zomertuin breekt.

Laat mijn tuin een tuin zijn
waar de herfst mijn verlangen voedt
naar lentebloesems, voorjaarskleur
en zomergloed.

Laat mijn tuin een tuin zijn
met bomen van vruchten verlaten,
verdeeld als een kleurenpalet op het gras,
waar voordien mijn krokussen zaten.

Mijn tuin mag er nu een zijn
van roestbruine en kalende bomen,
rottend blad bedekt met een nevelkleed
en de winter die moet komen.

Eén enkele boom
houdt zijn kleur nog vast.
Andere, met spinrag behangen,
bevangen mij met vreemde weemoed
en een heel diep lenteverlangen.

Maar zie, de herfst heeft reeds
met tomeloze drift
zaad en kiemen gestrooid.
Kwistig wordt straks mijn kwijnende oase
weer tot leven gewekt,
Want mijn tuin sterft nooit!

Tom Mestdach.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

Terug met de beentjes op de grond

Gisteren stond ik het teken van de herdenking daarom dat ik een dagje later ben met een korte nabeschouwing ivm onze trip.

Na een driedaags verblijf in Euro Disney Parijs samen met de kinderen en kleinkinderen zijn we nu aan het bekomen van een top belevenis.

Het begon allemaal 45 j geleden met twee en zoveel jaren later zijn we met 12! Om onze huwelijksverjaardag te vieren hadden we geopteerd voor een bezoek aan Disneyland.

Waarom nu en niet over 5 j om die gouden bruiloft te vieren?

Oma en opa zijn nu nog in redelijke goede conditie, de kleinkinderen hebben nu de beste leeftijd om volop te genieten samen met hun oudjes en oma en opa en die extra dag verlof voor de schoolgangertjes en de papa’s was meegenomen. Ik zie het jong volkske over 5 jaar als we samen 50 jaar mogen/kunnen vieren niet meer staan springen om met oma en opa en hun oudjes naar Euro Disney te gaan ..smiley-laughing.gif

We hadden er al maanden naar uitgekeken en het overtrof onze verwachtingen. Het weer zat goed mee, de bezetting in het park ook nog ( op maandag was het echter niet meer te doen) en de sfeer en ambiance was toppie. Een paar springkonijntjes hebben de dag van het jaar beleefd en hun duracelleke leek maar niet op te geraken terwijn wij allang op reserve draaiden.smiley-wink.gif De rest genoot ook met volle teugen en oma en opa zagen dat het goed was! Wat deed het deugd om met gans ons bendeke dit samen te beleven .. een herinnering die we nog lang zullen meedragen en koesteren!

De oudsten
Image and video hosting by TinyPic
De jongsten.
Image and video hosting by TinyPic
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 17 reacties Reageer op dit bericht

Een dankbetoon aan al die gesneuvelden van WOI en WOII

Sinds decennia is de Westhoek een uitgelezen plek om meer te weten te komen over oorlog en geweld. De littekens in het landschap getuigen samen met de duizenden graven van een vreselijke oorlog. Getuigenissen die niemand onberoerd laten, resten die bij de ouderen wellicht meer dan de jongeren verontwaardiging blijven oproepen blijven de harten raken.

Jongeren van 18 jaar en ouder werden opgeroepen om zich te registreren als vrijwilliger om naar 'de Groote Oorlog' te trekken... Soldaten van 18 jaar en ouder stapten op de trein of scheepten in op boten die hen naar Europa en het front brachten om dan te sterven bij bosjes en netjes – in rijen- begraven te worden op één of andere militaire begraafplaats. Ze meldden zich aan in rij, ze trokken naar het front in rij, ze liepen ten aanval in rij…. Ze liggen begraven in rij….

Hoe komt het toch dat de herdenking van WO I nog steeds zoveel emoties oproept, dat een serie als “In Vlaamse velden” niet alleen een kijkcijferkanon was, dat de boekenmarkt overstroomd wordt door memoires, fotoboeken en historische analyses?De directe betrokkenen zijn al jaren dood, de strijdende landen zijn bevriende naties geworden, de verwoeste gebieden al lang terug groen en rood in hun landelijke rust .

Antwoord...Wellicht omdat die oorlogsverhalen een stuk van ons collectief geheugen geworden zijn. Elke familie in Vlaanderen had zijn eigen kleine “Groote Oorlog”.

Nochtans heeft De Eerste Wereldoorlog een kloof in de tijd geslagen. Op de eerste plaats tekende de oorlog het leven van miljoenen en miljoenen individuen. “Altijd iemands vader, altijd iemands kind,” is een regel uit het prachtig lied " Duizend en duizend soldaten" van de West-Vlaamse zanger Willem Vermandere. Het handelt over het onbeschrijflijke leed in al die familiekringen. Maar de samenleving als geheel was ook uit haar lood geslagen. De miljoenen mannen die niet terugkeerden, anderen wel soms zwaar verminkt of zwaar getraumatiseerd . Prikkeldraad en modder, dat is het beeld dat de Eerste Wereldoorlog bij ons oproept. Als een loutering hadden ze de oorlog in het begin gezien. Aan het einde wist iedereen hoe de oorlog er in werkelijkheid uitzag: als de hel van Dante. Wie over de Eerste Wereldoorlog leest en leest en leest, die blijft zich afvragen: waarom moest dit allemaal gebeuren?

Maar de volgende vraag is nog veel grotesker: waarom moest het opnieuw gebeuren ( WOII), maar dan nog erger?

De oorlog die in augustus 1914 overal bejubeld werd – in Berlijn, Londen, Parijs, Wenen en St. Petersburg zou een eind aan alle oorlogen maken. The war to end all wars. Maar de vrede na 14-18 was niet meer dan een beroerd voorspel van de volgende oorlog.

Stom begonnen, stom gevoerd en stom beeindigd: zo mag je de Eerste Wereldoorlog gerust samenvatten.

Het is goed dat we dat allemaal terug herdenken maar of we er veel uit geleerd hebben? Als ik kijk naar de vele oorlogen wereldwijds die nu nog uitgevochten worden …. Nog niet zoveel!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 08:25 9 reacties Reageer op dit bericht

Na 6 jaar....

Gisteren stond ik terug op die stooiweide zoals 6 jaar geleden en dat is wat ik dacht...

Ik weet het ma,
 je bent daar niet,
tussen het gras van de weide.
Toch sta ik hier met een pot chrysanten
omdat ik je even groeten wou.

Ik weet nog, ma, hoe het was,
de wind speelde met je as
en voerde je tot hoog in de bomen.
Ik keek je na,
mijn ogen droog,
mijn hart gebed in tranen.
In mij zoveel verdriet
omdat we moesten scheiden.
Soms denk ik, in een stil moment,
dat ik je voel
dat je dicht bij me bent,
soms kom je in mijn dromen.
Weet jij het nu, ma,
is er een leven na dit leven?
Is er een hemel?
 Is er een God?
Wat is het doel?
Wat is het lot?
Gaan wij elkaar weer tegenkomen?
Kun je mij antwoord geven?
Ik zit zo vol met vragen…..

Ach, lieve ma,
we zijn niet meer alleen,
er zijn mensen om ons heen.
Kijk hoe ze met gevoel
hun vele bloemen dragen.
De weide wordt een bloemtapijt.

Ik kijk toe ,
 mijn ogen droog,
Mijn hart gebed in tranen.
Straks, thuis, zal ik in stille,
stille weemoed…
jou missen.
Nu, lieve ma,
reik ik jou die pot chrysanten.
Omdat ik nog altijd van je hou!
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 20 reacties Reageer op dit bericht

Voor mijn trouwe blogvrienden

Ik kijk al lang niet meer naar mijn teller want als het klopt dan komen hier dagelijks zo'n honderd mensen lezen...Het is voor die paar die op elk logje trouw een woordje schrijven dat ik vandaag een extra woordje van dank heb!

Elke dag kom ik even op mijn blog zoals ik ook even op FB ga...want die paar minuten of half uur .. wat betekent dat op 24u? En toch .. het doet goed te weten dat anderen op dezelfde golflengte zitten ,dezelfde stap zetten om mekaar te ontmoeten al is het virtueel...Ik ben geen einzelganger, niet iemand die zonder contacten kan leven. Oh ja, ik ben nog bij de gelukkigen want heb hier naast mij nog mijn trouwste vriend en schat, heb 6 kleinkinderen die mijn leven vullen, hartelijke buren , een redelijke kennissenkring en verre familie waarmee ik de band ook aanhoud en toch... Sommigen van jullie zijn er dagelijks, de trouwe makkers, diegenen die ook tussen de lijnen lezen. En dan denk ik .... mocht iedereen elke dag één luttel minuutje vrijmaken om even contact te leggen met een bekende/onbekende hoe op of welke manier dan ook.. zou de wereld dan niet een beetje warmer zijn?

November en de sombere dagen die eraan komen, zetten me altijd wat aan het denken aan hoe onverschillig we soms zijn tegenover elkaar of hoe we het niet kunnen opbrengen om even tijd te maken voor elkaar omdat we gewoon zijn aan het excuus... geen tijd!

Tijd. Dat maak je zelf!  Iedereen krijgt tijd maar niet iedereen gaat er op dezelfde manier mee om. Prioriteiten stellen dat is wat ik altijd aan de kinderen meegaf en nog meegeef! Dat valt niet altijd in goede aarde want dan moet je soms je eigen "ikje" op de tweede plaats zetten..

Wij hebben zoveel meer dan onze ouders en voorouders en dan bedoel ik qua communicatie, Email, GSM, twitter, FB , een blog om er enkele te noemen . Egenlijk zou niemand zich meer eenzaam mogen voelen en toch .. ik vrees dat die eenzaamheid de dag van vandaag nog dieper schuilt en schrijnender is dan vroeger.. want echte innige contacten werden vervangen door vluchtige berichtjes waarbij de meesten het gevoel hebben van .. ik heb toch even aangeklopt! Maar wat als dat kloppen niet volstaat? Ik hoop dat die eenzaamheid nooit mijn deel wordt al wordt de wereld met ouder worden steeds beperkter en kleiner ...

Maar eigenlijk wilde ik gewoon dank u zeggen aan mijn trouwe blogvrienden/ vriendinnen...

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:33 12 reacties Reageer op dit bericht

Allerheiligen en bloemen

Mag ik even op een alternatieve manier reageren op Allerheiligen?



 Bloemen Bloemen,
bloemen en nog eens bloemen.
Ze liggen er in alle soorten
 ontwaakt uit een bloemenbed
uit bloembollen gegroeid.
Zelfs de straat krijgt een bloemendek
 gekleurd op grijs beton.
Bloembakken, vazen of manden
 nog groter is het bloementapijt.
 
En ik?
Ik kom naar het schijnt uit een bloemkool
 ver van een bloem te zijn
want onkruid vergaat niet
tot op de dag dat ook ik een bloemenkrans krijg.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

Jij blijft in mijn gedachten...

Is het echt al 6 jaar geleden dat je van ons wegging ma?

Ooit was jij er,
ik (nog) niet.
Ooit zal ik er zijn,
zal jij er zijn
daar waar alles is,
 waar niets is
waar ik jou zal terugvinden.
 Zal jij mij herkennen ?
Zal ik weten dat jij het bent
 nooit bij mij,
 altijd in mij
tijdloos aanwezig ?
Ik mis je soms
 denk ik soms.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 15 reacties Reageer op dit bericht

Even stilstaan bij het kerkhofbezoek

In massa trekken ze weer naar de kerkhoven de komende dagen, al die mensen die een geliefde even wilden herdenken met een bloem ..

Mijn grootmoeder langs moeders was erg gesteld op een netjes verzorgd graf. Vooral met Allerheiligen en Allerzielen moest alles piekfijn in orde zijn. Zo ver ik me als kind kan herinneren, gingen we op Allerheiligen met haar naar het kerkhof. Eerst werden de dichtste familiegraven bezocht. Nauwkeurig onderzocht ze of elk familielid wel een pot chrysanten op het graf gezet had en vooral, hoeveel koppen die chrysant wel had. Ach, die chrysanten met koppen ... je ziet ze haast nooit meer, althans niet in mijn streek. Op een dag waren ze verdwenen, vervangen door die massieve toestanden met kleine bloempjes. En nog wat later vond je zo ook nog in allerlei kleuren.

Kleur op een kerkhof ... In mijn kinderherinneringen is een kerkhof een oase van wit en rust, met het zacht ritselen van bladeren, het stille voortkabbelen van gesprekken, soms met een onderdrukte snik voor een onlangs overleden geliefde, met ontmoetingen van oude bekenden ... Na het kerkhofbezoek gingen we bij mijn grootouders koffie drinken, met een bruine boterham en boerenhesp en smout. Het grote brood werd met het broodmes voorzien van een kruis en dan driftig op de boezem gesneden. De hesp, dat was de taak van mijn grootvader. Plechtig werd de hesp van de haak getild, van zijn witte hoes ontdaan en dan sneed peter met een vlijmscherp mes heerlijke sneetjes boerenhesp af. In die tijd zaten de mensen nog in het schemerdonker, bij de Leuvense stoof, peter in zijn zetel, met zijn voeten op de kachel, meter aan de andere kant en wij, mijn ouders en ik, op stoelen errond. Eigenlijk, nee, ik zat op een voetbankje, zodat ik de kooltjes hoorde snorren in de kachelpot. Toen ze er niet meer was nam ma over zoals ze gevraagd had.

"Ga je voor mijn graf zorgen?" vroeg ze met aandrang, toen ze wist dat het einde naderde. We beloofden het haar plechtig.

Toen ik klein was en ik voor het eerst mee ging naar het kerkhof vroeg ik verwonderd:

"Wat is dat hier?".

"Dat zijn de tuintjes van de dode mensen", zei ons ma.

"Sommige mensen willen een tuintje, als ze dood zijn".  Ik vond het niet zo gek. Pepe had ook een tuin, een grote dan, waar hij graag in werkte. En dood, ja dat kende ik ook wel. Had ik al niet een poes in een doosje in de tuin begraven ?... Dus waarom zouden sommige dode mensen geen tuintje willen. En ijverig hielp ik mee bloemetjes planten en harken.

Veel later zaten T en ik op een ijskoude oktoberdag de zwarte letters op de witte arduinsteen van mijn pa te schilderen, want de tijd had ze doen verbleken. Onze vingers waren verkleumd, maar het was zo'n intiem moment, zoveel harmonie, dat ik er nog altijd een warm gevoel aan overhoud. Nu, zoveel jaren later ga ik nog zelden naar het kerkhof. Pa ligt op het deel van de oudstrijders en ma is uitgestrooid op de stooiweide. Voor haar moest al dat gedoe rond de verzorging van een zerk niet! Mijn grootouders zijn al zolang gestorven dat hun graven verwijderd zijn .

In gedachten zet ik een chrysant op het graf van pa en ook een bloemetje op de stooiweide. Later op de week doe ik het in het echt. Voor mij hoeft het niet op die specifieke dag, ik hou niet van die drukte op kerkhoven of strooiweiden! 

November en Chrysanten .. Ik glimlach weemoedig…

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Ik ben er klaar voor!

Roze had het gezien.. ze las...op los s in g == oplossing! Proficiat.

Myette daagde ons op Fb uit om na te gaan welke heks we waren... hewel Myette ik ben er klaar voor en houd je deuren en ramen maar dicht vandaag, ik kom er aan!smiley-surprised.gif

Image and video hosting by TinyPic
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

rebus

Dinsdag de spieren losgegooid zoals jullie lazen, vandaag de bovenkamer eens forceren.. dat is het lang leven!

Voor diegenen die het nog niet helemaal beet hebben, goed kijken en volhouden het komt wel!

Image and video hosting by TinyPic
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 10:42 5 reacties Reageer op dit bericht

De citadel van Dinant...

Gisteren met de dochter en co in de Ardennen de citadel van Dinant bezocht....

De dochter: “Wat wordt het de kabellift of de trappen?”

Zij overmoedig : “De trappen natuurlijk ."

Dochter: “Dat zijn er wel 408 ma.”

Zij: “ Een beetje bewegen kan geen kwaad het houdt een mens fit!”

En in het spoor van een deel van het jong geweld met een verrassende opa op kop volgt Zij in een hip hop tempo!!

Na +-100 trappen

Zij kijkt naar beneden en daarna naar boven… “ Sh..t”…

Maar ze zet door al is van die hip hop niet veel meer te zien!

Na +- 200 trappen zweeft de kabellift met het zwaaiende gedeelte van het bendeke voorbij.

Zij: “ Pfffft”

Met stapjes licht maar met de beurze zwaar of is het omgekeerd smiley-laughing.gif trekt ze zich omhoog!

Na +-300 trappen…hoort ze daar ergens boven haar Thanis zeggen

“ Even wachten de oma is er nog niet”…

Haar stilaan gefrustreerd egootje (!) krijgt een pleistertje op de wonde als ze opa hoort zeggen

“ Niet te geloven hoe snel die spieren verzuren”… en denkt .. waren het maar die spieren want daar heeft Zij niet direct last van.

“ En oma , gaat het nog”, vraagt Thanis.

Blijkbaar is hij de enige die in " de mot" heeft dat oma precies een toontje lager zingt smiley-yell.gif

Zij: “Ja hoor, maar het zijn niet de benen maar die tikker die bijna in overdrive gaat.. gaan jullie maar , ik volg wel op mijn tempo!”

Na 408 trappen:

“Bravo, goed gedaan oma en dat voor iemand die bijna 70 is “ zeggen zij die de lift namen en de voorlopers!!

Zij met piepend stemmetje : “ ’t Was toch zwaarder dan ik dacht, BUT I DID IT..”

Ze vertelde er niet bij wat ze nog dacht:

Primo.. dat die boost van die bravo meteen  een mokerslag kreeg toen dat verdomde cijfer 7 en nog iets volgde.. smiley-yell.gif

Secundo: Dat het verstand niet voor de jaren komt en vermits ze inderdaad straks op trammetje 7 stapt het in haar geval hopeloos is… Die jaren van verstand zijn al lang voorbij. smiley-cry.gif

Tertio: Dat haar wil nog altijd even sterk is als vroeger maar het vlees stilaan zwak wordt!! smiley-embarassed.gif

Zij die bijna stierf, groet u nu om 3u10 in de nacht...smiley-yell.gif

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 03:24 15 reacties Reageer op dit bericht

Erger jij je er ook aan?

Laat jij je nog verleiden door klassieke vormen van reclame? Door een "gewone" radio- of tv-spot?

Je kan nergens nog een TV programma bekijken of je wordt vooraf of tussenin overladen met reclameblokken. Soms kan daar al eens een goeie of grappige reclame tussen zitten maar de meeste zorgen enkel nog voor verwarring. Was ik nu witter met dreft of dixan of stap ik toch maar over naar dat andere merk? Als je hen gelooft zijn ze allemaal uniek met hun product . Hou ik het nu bij cola light of verkies ik fanta light? ......

Zelfs na de 100er keer de reclameblokken gezien te hebben, ben ik nog niet overtuigd!

Films kijk ik niet meer op TV, die neem ik op en knip later de reclame ertussenuit, zodat ik niet vijf keer per uur naar het toilet hoef te rennen om de reclameblokken te ontduiken. smiley-laughing.gif Zo erger ik mij minder.. Als je dat doet hou je zo ontzettend veel vrije tijd over!

Vroeger was echt niet alles beter en ik geloof in verandering en progressie in deze tijd. Ik juich het ook toe. Maar alsjeblieft…een klant is misschien geen Keizer, maar toch op zijn minst nog altijd Koning dus pleit ik ervoor om te stoppen met die reclames, we betalen toch voor goede programma’s dacht ik altijd?

En niet enkel op Tv worden we met reclame lastig gevallen. Ook op de radio worden we niet gerust gelaten nochtans blijkt dat Vlamingen minder snel geneigd zijn om tijdens reclameblokken van radiozender te veranderen in vergelijking met televisie.

Deze morgen ergerde ik me voor de zoveelste keer aan de reclame over Pelckmans. ” Mijnheer Pelckmans hou jij er zelf nog iets aan over?” ..

Alsof iemand zich al ooit eens die vraag gesteld heeft bij één of ander reclame… Daar gaat het hem nu toch niet over of wel?

Ach, ik heb mijn ergernis even gezegd, niets zal erdoor veranderen, reclame op de radio of TV . je kan er niet omheen tenzij je de radio of Tv uitzet .

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Het leven is mooi of op zijn Italiaans la vita è bella!!

Ik heb het warm, heel erg warm. De aquagym na het uurtje turnen hebben mijn bloed op topsnelheid door mijn corpus gestuurd! Ik stap uit het zwembad en loop naar mijn stapeltje kleren dat ik al heb klaargelegd. Ik droog me af en smeer me in met één of ander lekker ruikend smeersel. Ik kleed me aan en föhn een beetje mijn haren. Ik stap in de auto en zet de muziek aan. Ik kan niet meezingen, maar lalala heel hard mee. De muziek is opzwepend en ik wil de wind voelen. Ik draai mijn raam open en steek mijn hand naar buiten. Het regent zachtjes. Ik draai mijn raam helemaal open en lalala naar de auto naast me. De man blijft recht voor zich uit staren en doet alsof hij mij niet ziet. Ik zet de muziek wat harder. Stoplicht. Nog harder. Mijn keel doet pijn, maar ik blijf doorgaan. Ik voel dat verdwaalde regendruppels op mijn dijbeen terecht komt. Het kan me niks schelen. Het is de natuur en de herfst voelt fijn aan. Ik hou mijn hoofd een stukje uit het raam en besef dat ik leef. Ik weet niet of het door de herfst komt die me parten speelt.... Misschien de muziek. Het kan me niet schelen maar ik leef.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 27 reacties Reageer op dit bericht

oudewijvenzomer

In één van mijn vorige logjes had ik het over oudewijvenzomer.

 Een periode van mooi weer in de herfst wordt ook wel aangeduid als 'oudewijvenzomer'. Waar komt deze term vandaan en hoe wordt zo`n periode met mooi en warm weer in de herfst in andere landen genoemd?

Met de term 'Oudewijvenzomer' wordt natuurlijk niet bedoeld dat het mooi nazomerweer zou zijn voor oude wijven. smiley-laughing.gifTot ver in de achttiende eeuw was wijf het gewone woord voor vrouw, daar is niets denigrerends aan.

De oorsprong van de Oudewijvenzomer brengt ons terug naar een ver verleden, namelijk de Germaanse of Noorse Mythologie. Na een mooie zonnige septemberdag kan het in de nacht sterk afkoelen waardoor in de vroege ochtend, mede door de dauw, de spinnenwebben goed herkenbaar zijn. De talrijke draden van het web glinsteren vervolgens in het zonlicht als lange zilverachtige draden. In het verleden dachten de mensen dat dit 'haar' was verloren tijdens het kammen en dat dit het werk was van de noodlotsgodinnen. Ze beelden daarmee de menselijke levensdraden uit.

Later werd het toegeschreven aan jonge kleine veldspinnen die alleen bij mooi en rustig nazomerweer draden spinnen. Spinnenwebben die in de herfst tussen de takken, struiken en het gras e.d. voorkomen zijn vaak een voorbode van een mooie dag met veel zonneschijn waardoor nog altijd over een Oudewijvenzomer wordt gesproken. Of men nu gelooft in de Germaanse Godinnen of liever luistert naar de weerman, tijdens een Oudewijvenzomer kan genoten worden van het mooie weer. Volgens oude gezegden mag alleen warmte rond 8 november zo worden genoemd, maar volgens klimatologen gaat het om warme dagen tussen 17 en 25 september.

Image and video hosting by TinyPic

Naast Oudewijvenzomer worden in ons land meer benamingen gebruikt.

Op 17 september wordt gesproken over het Sint Lambertuszomertje.

Rond 29 september wordt ook wel gesproken over Sint Michielszomer. De volksweerkunde zegt daarover: "Is er met Acht dagen zonneschijn, brengt Sint Michiel om wél te zijn" of "Is de nacht van Sint Michiel klaar en hel dan is de winter koud van gestel".

Begin oktober wordt gesproken over een Kranenzomer, wellicht verwijst het naar de kraanvogels die dan over ons land trekken.

Op 11 oktober spreken we over Sint Gummaruszomertje en volgens de volksweerkunde zegt deze dag wat over de komende zomer: "Treedt Gummarus met droogte in, de zomer zal nat zijn van in 't begin".

En als laatste is er nog op 11 november het Sint Maartenszomertje.

In Amerika wordt gesproken over Indian Summer. De Indian Summer is bekend om zijn prachtige herfstkleuren aan de loofbomen. De naam Indian Summer is gebaseerd op een oude Indiaanse legende. In het noordoosten van Amerika en het zuidoosten van Canada zijn de esdoornbossen dan vlammend rood en geel gekleurd en is het één van de mooiste seizoenen. Volgens de Indianen is dat het symbool van het bloed van een gedode beer.

Image and video hosting by TinyPic
Mijn nieuwsgierigheid is voldaan die van jullie ook? smiley-wink.gif
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Onder moeders paraplu...

Het wordt weer de tijd van regen en buien daar kregen we gisteren een voorsmaakje van en ook al bestaan er buienradars, een ongeluk zit in een klein hoekje. Met een paraplu de straat op stappen lijkt in onze contreien dan ook een logische keuze. Het alternatief: een regenkapje, is immers nauwelijks verdedigbaar. smiley-embarassed.gif

Paraplus hebben vele voordelen. Niet alleen kan je fijn à la Gene Kelly een choreografie opvoeren op de stoep, of à la Mary Poppins door het luchtruim zweven, in een jolige bui kan je ook zonnig pluutje draaiend door het leven huppelen. Met buitenissige modellen tover je kleur op straat en een glimlach op het gezicht van menig passant (ook al is het een meewarige glimlach, het is er eentje). Bovendien word je niet nat. En dat is prettig voor het kapsel en globaal welbevinden. Kortom: meenemen die paraplu!

Maar in de praktijk worstelt Natoken met dit nuttige advies. Om de een of andere onverklaarbare reden wensen paraplus immers niet lang in mijn buurt te vertoeven. Eerder vroeg dan laat nemen ze onherroepelijk de benen. Dit bij voorkeur tijdens haar zeldzame ritjes met het openbaar vervoer, al zijn er ook een aantal tussenuit geknepen bij een trip met het openbaar vervoer of knusse winkel. Héél flauw! Daarom bedacht ik een slimme strategie. Voor mij van nu af aan enkel kleine, opvouwbare pluutjes, bovendien van de goedkope soort. Je hebt ze steeds bij de hand en verlies doet dan minder zeer, is de redenering. Probleem voorgoed opgelost? Helaas!

Kleine, goedkope regenschermpjes hebben namelijk de neiging kritiekloos met alle winden mee te waaien. Ze plooien zich werkelijk naar àlle grillen van de natuur. Natoken probeert dat op te lossen door zelf elastisch in te spelen op plu’s grillen. Maar uiteindelijk wint de paraplu altijd. En hoe nijdig ik dit exemplaar ook in een vuilnisbak propt, de volgende plu is altijd even eigenzinnig. Volgens mij is er in het collectieve onderbewustzijn van paraplus een samenzwering tegen mij op til. Maar ik geeft me niet gewonnen want een regenkapje? Dat nooit! Ik heb er in mijn jonge jaren teveel gedragen! smiley-laughing.gif

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 19 reacties Reageer op dit bericht

Na een zomers weekend

Kennen jullie dat rijmpje?

“Herfst, herfst, wat heb je te koop,
Duizend kilo bladeren op een hoop.
Zakken vol met wind,Ja m’n kind
‘k Weet niet of jij dat aardig vindt…
Herfst, herfst, wat heb je te koop
Paddestoelen, honderd op een hoop…”

Ik had zaterdagmorgen morgen iets aangetrokken dat mooi samenging met de herfstkleuren maar toch klopte er iets niet, het was warm! Heel warm voor oktober , zo’n dag waarop het verlangen om naar buiten te gaan en van het lekkere weer te genieten boven aan je verlanglijstje komt te staan. We hebben in de namiddag een herfstwandeling gemaakt in zomerkleding, wat een gekke gewaarwording is dat. In een bijna brandend zonnetje struinden we door de bladeren, zagen we paddestoelen tussen de roodbruine bladeren die op het grasveld nog wat zonnestralen lagen op te vangen. Ik moet zeggen dat ik hiermee de herfst best een prettig seizoen vind gewoon lekker de regen en de wind weglaten, de prachtige kleuren en geuren behouden en wat extra zonlicht en warmte om de winter goed door te komen, hier kan ik best aan wennen!

Mensen, mensen, wat een toemaatje was me dat, ik waande mij bijna aan de Spaanse Costa Brava.. Na gisteren is het afgelopen met de nazomer die ook wel 'Indian Summer' of oudewijvenzomer wordt genoemd. Waarom precies oude wijven zomer weet ik ook niet! smiley-laughing.gif Dat moet ik even opzoeken!

Vandaag wordt een overgangsdag met hier en daar een bui en dinsdag en woensdag is het gewoon herfst met veel regen en harde wind. Het is allemaal het gevolg van een storing, waarin de restanten van orkaan Gonzalo zijn opgenomen, wist de weerman te vertellen. Maar ik onthoud die 24 gr die we hier zaterdag in de Kempen haalden . Hebben jullie ook zo genoten? Ik wel hoor, heerlijk de zon in mij opgenomen geen muizenissen in het hoofd noch in huis haha gewoon relaxen… Ik was even bezig in de tuin maar heb het tot een minimum beperkt… want zo’n nazomerse dagen krijgen we niet veel meer dit jaar…

Half oktober en we hebben nog kunnen buiten koffie drinken, zonder jas of muts aan nog wel! Wat een luxe (en wat loopt er fout met de wereld , denk ik dan ook steeds?!)

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:15 16 reacties Reageer op dit bericht

Meer van natoken

↑ Terug naar de berichten