Berichten van 1 januari 2014 tot 31 december 2014

Dit prachtig gedicht wil ik delen omdat ik er mij kan in vinden....

Even ter zijde, ik heb geen schrik van muizen hoor lieve mensen maar ik hou voet bij stuk dat muizen niet in huis horen. Inderdaad op “den buiten” horen die beestjes er wel bij maar daarom hebben we hier in de tuin voor voldoende plaatsen gezorgd voor die “ schatjes”, hout met hopen!! En het plaatje naast de deur “ weer of geen weer altijd welkom” ja dat geldt dus blijkbaar niet voor iedereen !!

Maar nu iets anders.

Nu ik me min of meer verzoend heb met het idee herfst, ben ik helemaal klaar voor knusheid en gemüdlichkeit. Iik begin al te kirren bij de gedachte aan knetterende haardvuren, warme pantoffels, knuffelkatten, ovenverse cake en natuurlijk liters warme thee! Maar helaas, de idylle zal niet lang duren, want het aanbreken van dergelijke aanlokkelijke tijden wordt de komende dagen weer danig verstoord en dat niet door storm en onweder, maar door een plotse invasie van allerhande prullaria in de winkels en op straat.

Waar men vroeger de blijde intrede van prins herfst op beschaafde wijze vierde met een toename aan flakkerende kaarsjes of een kunstig gevlochten bladerslinger, wordt de deur van menig woning heden ten dage ontsierd door wanstaltige gedrochten. O, gruwel, inderdaad. Nu kan ik best nog begrijpen dat een oranje pompoen enig esthetische extases kan opwekken maar moeten daar echt van die geniepige oogjes en een akelige grijns in worden uitgesneden? En dan heb ik het nog niet eens over die andere vormen van misplaatste creativiteit die het netvlies teisteren.

Neen, ik heb het niet zo voor weelderige webben met spichtige spinnen, akelige tronies en ellendig giechelende schedels maken bij mij geen goede beurt. En ook aan een strop wiebelende skeletten (al dan niet lichtgevend) keer ik met een zucht de rug toe. Voor zo’n danse macabre ben ik echt niet te vinden, jammer voor eenieder die zich zo heeft uitgesloofd. Halloween, ieder zijn meug, denk ik dan...

Tradities en volkscultuur: het is in theorie allemaal prachtig. Maar mag er iets meer bekommernis zijn om schoonheid en de zielenrust van de passerende medemens? Want het is nu wel angst en beven tijdens de ochtendwandeling zegt Natoken met enige zin voor pathos!!

Misschien moet ik mij twee zwarte katten aanschaffen die me kunnen vergezellen op mijn wandelingen! Nu alleen nog even een akelig lachje instuderen en dan mijn bezemsteel op...

Het is nu volop herfst en de avonden zijn te fris geworden om zonder verwarming te zitten. Omdat we van de warmte van een echte vlam houden , steken we hier voorlopig ’s avonds de kachel aan met hout .. heerlijk! Dat was deze week ook zo..

Deze zomer had mijn vooruitziende slaapgenoot al bakken gevuld met kleine houtblokjes en takjes en houtafval precies wat we nu nodig hebben. Hij bracht twee draagbakken binnen en zette die in de keuken , dus binnen ons bereik. Toen we ’s avonds onze knusse zetel wilden ruilen voor het bed zag T plots een muis langs de plinten voorbij schieten. Een muis in huis!! Paniek en biebie zou niet gaan slapen voor dat beestje gevonden werd! De bakken met hout werden buiten gezet en de jacht was geopend en uiteindelijk schoot het beestje de keuken binnen.. Daar heeft mijn “ held” met een stamp van zijn voet het beestje naar de eeuwigheid gestuurd. Maar gerust was ik helemaal niet meer en van slapen zou er niet direct iets in huis komen dus zetten we een muizenval of twee in keuken en living en bleven we nog wat naar TV kijken hoewel.. mijn ogen tuurden eerder de living rond om te zien of daar nog zo’n stiekemerd rondliep.

Na een halfuur vonden we toch dat we naar de “ bedstede” konden trekken maar niet vooraleer de vallen nagezien werden en… tot onze consternatie zagen we dat de kaas van de val in de keuken weg was maar geen muis te zien. Er zat dus nog zo’n engerd in huis.. De vallen werden opnieuw gevuld en nog eens goed afgesteld en dan gingen we maar met tegenzin slapen. We wrongen ons door de kleinste deuropening zodat de beestjes niet naar de rest van huis zouden vluchten…

Uiteindelijk heb ik toch nog goed geslapen maar mijn eerste werk bij het opstaan was de valletjes checken en .. jawel hoor er zat een muis in één van de vallen….Nu moet mijn schat elke bak die hij nog naar binnen brengt eerst grondig nazien en de blokjes er één na één inleggen .. want ik wil geen tweede keer voor zo’n verrassing staan…Het belooft een warme winter te worden hier ten huize Natoken letterlijk en figuurlijk.

Bij het opstaan deze morgen werden we begroet door een stralend oktoberzonnetje en direct had ik al heel wat plannen in mijn hoofd om buiten bezit te zijn . Helaas drie keer helaas, die euforie heeft maar een paar uurtjes geduurd want tegen de middag was het al bewolkt en voorspelden de wolken niets goeds. Dan maar gezocht naar een bezigheid binnen en zoals elk jaar wacht hier nog de “ changement de garderobe”…

Alle zomerkleren mogen stilaan opgeborgen worden tot volgend jaar.. wat klinkt dat lang . Ik denk dat ik ergens een gaatje zoek om er deze winter toch nog wat gebruik van te maken! En zoals ieder jaar sta ik voor het dilemma : houd ik dat bloesje of pulletje of die broek nog bij of doe ik het weg? Dan maak ik stapeltjes met wat ik niet gedragen heb en wat weg mag en zie dan tot mijn ontzetting dat die stapeltjes groter zijn dan de rest. Ja een mens heeft zo van die voorkeuren wat kledij betreft waardoor je vergeet dat er nog andere leuke outfitjes in de kast hangen.. Zoals naar gewoonte kon ik bijlange niet alle spulletjes van de weggooistapel effectief wegdoen en zo blijft de kast maar volhangen en liggen …

Ik zie bij ons jong volkje dat ze daar minder last van hebben.. elke zomer staat een flinke zak met spullen klaar voor de ophaling… Zou dat iets met ouder worden te maken hebben of zijn wij wat weggooien betreft inderdaad drager van een andere gen dan de huidige generatie? Weggooien , vernieuwen, de laatste snufjes hebben…ik denk dat wij er minder door gebeten zijn dan de jonge mensen van vandaag.. Och ja.. zij helpen misschien liever de economie draaiende te houden .. Ik heb het afgeleerd om daar mijn mening over te spuwen…want af en toe betrap ik me er ook al op dat er wat van die nieuwe genen binnen sluipen .. Besmetting heten ze dat dan haha..

Maar intussen was mijn dag goed gevuld, ben ik klaar voor de herfst en de winter en heb ik niet zoveel nieuwe spulletjes nodig zo te zien.

Goed voor de portemonnee ….

Ha die herfst!

Natoken is tuk op seizoenswisselingen! Een nieuw jaargetijde begroet ze steevast op uitbundige wijze, al dan niet met een jubelkreet. Meteen is ze druk doende snode plannen te smeden, aangepast aan de nieuwe context zoals bijvoorbeeld de menukeuze, de beplanting, de garderobe en de “algehele festiviteitenopluistering”! Ja, variatie en flexibiliteit brengen het beste in de mens naar boven, of toch in elk geval in haar.

Maar dit jaar is een uitzondering. Terwijl de bomen beslissen om zich te tooien met felle kleuren (doorgaans Natokens favoriete look) haalde ze mismoedig de schouders op. En ook de kastanjes die haar pad kruisten, liep ze hoofdschuddend voorbij. Andere jaren daarentegen is ze vaak niet in te tomen en propt ze haar zakken vol met die glanzende pracht (niet dat je er ook iets mee kunt doen, maar ze vindt het gewoon te mooi om te laten liggen!). Neen, de afgelopen dagen waren er geen vreugdedansjes of pretoogjes te bespeuren, noch leidde het nieuwe jaargetijde tot tomeloze inspiratie want met de muze was het ook geen weelde!

Nu staat ze in twijfel, zal ze zich  wentelen in zelfmedelijden, sjokt ze zich door het leven, mismoedig met gebogen rug en een slepende tred (ochottekes, ocharmekes!). Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is dat gevoel van niet goed weten wat te voelen te wijten aan een gebrek aan zomer. O ja, september was prima maar de augustus een flop en daarom... Je moet immers wél een seizoen kunnen afsluiten, voor je een nieuwkomer kan verwelkomen. Het is namelijk de contrastwerking die het hem doet! Wat de zomer betreft wil dat zeggen dat je genoeg warmte moet hebben gehad om weer te snakken naar frisse briesjes en haardvuren. En laat daar nu net het schoentje wringen…

Maar, Natoken heeft in wezen beslist een opgeruimd karakter. Ze weet wel van wanten en dus haalde ze prompt een kop thee te voorschijn om haar gemoedsstemming op te vrolijken. Deze keer koos ze  voor kaneelthee en dat is zeker niet toevallig, want ze verbindt deze drank mentaal onmiddellijk met herfstige sferen, mist en eekhoorntjes, bambi'tjes en andere herfstpret.

En jawel zie de lucht klaarde op! Ze heeft zelfs een flinke herfstwandeling gemaakt samen met haar schat en kijk eens aan, daar kwam het terug. Hop, de vlam ging in de eerste kaars! Niet lang daarna volgde de pompoensoep en dan nam ze wol en haaknaald ter hand om knus en vol ijver koudebestendige accessoires te vervaardigen. Ja, geuren en smaak zijn misschien nog wel de meest krachtige gids voor ons geheugen. Zij voeren ons gemakkelijker dan teksten, foto’s of geluiden terug in de tijd.

Dus ruik vooral goed rond, proef het seizoen en dan komt de rest vanzelf! Natoken heeft het ondervonden!

Sinds een tijdje zie ik hem regelmatig in onze tuin, een bruin/zwarte merel met de bijna kale kop. Op het eerste zicht lijkt hij echt een sukkeltje en toch heeft hij iets grappigs.

Vanuit de keuken doet hij me aan een kleine gier denken. Samen met andere vogels komt hij regelmatig een kruimeltje meepikken van de broodkorrels die ik af en toe op het terras gooi. Volgens mij is het een vrouwtje, bruine veren weetje wel, maar dan wel een oud vrouwtje. Echt vinnig is zij niet meer.

Vandaag zat ze rustig op de tuintafel en keek ons tussen de regendruppels gewoon aan. Het leek wel of ze ons iets wilde vragen of was ze gewoon verdwaald in haar vogelwereld? Volgens mij is ze niet alleen oud maar ook dement zoals ze erbij zat. Nadat ze nog een souvenirtje op de tafel had achtergelaten, is ze weggevlogen. Het zou mij niet verwonderen als het één van de laatste keren was dat we haar zagen. Eén ding staat vast de winter zal ze echt niet overleven zonder haar hoofddeksel.

O K T O B E R  wordt ook ZAAIMAAND genoemd ( o.m. het winterkoren )

Wat je ook in vele streken hoort is: WIJNMAAND.

Nog andere benamingen: HERSELMAAND of AARSELMAAND: de maand die aarzelt tussen twee seizoenen.

Ook de naam RUSELMAAND of ROZELMAAND kwam voor ( van reuzel ) omdat in deze maand met het slachten werd begonnen.

In kerkelijke kringen spreekt men van de ROZENKRANSMAAND.

Oktober is de tiende maand van het jaar maar was op de Oudromeinse kalender de achtste maand. ( okto = acht )

Weerspreuken

- Blinkt oktober in zonnegoud, de winter volgt dan snel en koud.

- Oktober weer komt in maart terug.

- Brengt oktober veel vorst en wind, zo zijn januari en februari zeer mild.

-Is oktober warm en fijn, het zal een scherpe winter zijn.

- Brengt oktober vorst en sneeuw, men hoort des winters klaaggeschreeuw.

- Oktober brengt ons wijn en zonnige dagen, maar ook jicht en andere plagen.

- Is oktober warm en fijn, het zal een scherpe winter zijn;

maar is hij nat en koel, ’t is van een zachte winter ’t voorgevoel.

Het is dat jaar blijkbaar niet echt ons jaar waar het planning betreft… Elke zomer hebben we hier een 5/6 tal BBQ met familie en vrienden verspreid over de maanden juli en augustus en laat het nu uitgerekend op bijna al die dagen geregend of gemiezerd hebben . Enkel in juli hebben we 2 maal geluk gehad.. tsja ook dat is onze Belgische zomer! Ondat onze vrienden zondag terug afreizen naar Spanje tot volgend jaar mei, besloten we nog even samen van een etentje en wandeling te genieten aan zee en omdat de weermannen allemaal maandag als een zonnige dag voorspelden , prikten we ook die dag uit, maar nougabollen.. zoals zo vaak al deze zomer was het ook weer eens een verkeerde keuze.. We hadden een bewolkte dag met af en toe wat regen.. Gelukkig compenseerde het gezelschap veel en onze traditionele wafel aan zee die hebben we toch gehad hoor!! Dat het sindsdien beter weer was, doet me sakkeren maar nu ben ik in spanning voor de volgende afspraak. We hebben met gans ons gezin, kinderen en kleinkinderen plannen  voor het tweede weekend van november… Als er iemand goeie connecties heeft met de weergoden please vraag hen om voor die dagen en de gekozen locatie voor goed weer te zorgen. Ik weet het wel , zomerse temperaturen zullen we niet krijgen maar als het weer al meezit dan valt de rest ook in de plooi! Ik zal eens uitzoeken waar ik nog eieren kan brengen bij de zusters Clarissen!! Jullie horen er nog wel van!

Naar aanleiding van een logje bij Ani moet er mij ook iets van het hart. Zij en haar vriendin kregen bij het uitstappen uit de auto van twee jonge gasten die op skateboarden voorbij kwamen het volgend te horen:

“KAN JE NIET RAPPER OUDE “?

Dat bij Ani en haar vriendin de mond open viel , kan ik best begrijpen hoewel… maandag op de kusttram kregen we ook een staaltje van gebrek aan respect te verwerken…

De tram was tamelijk gevuld toen we opstapten omdat hier en daar de scholen al uit waren dus stonden we met ons vier mee te deinen en klampten ons vast aan de metalen palen op de tram tot mijn lodderig oog op de zetel naast viel ons waar 2 jonge gasten met hun GSM druk doende waren. De derde zitplaats werd bezet door een grote rugzak. We hadden wel al een blik gekregen van hen maar verder geen reactie. Omdat mijn vriendin een paar jaar ouder is dan ik en ik plots zo’n drang had om die knullen eens op hun plaats te zetten, nam ik spontaan de rugzak vast, zette die op die eigenaar zijn schoot en zei tegen mijn vriendin:

"jij kan die plaats beter gebruiken dat die rugzak!"

Jongens, je had die 2 gasten hun gezicht moeten zien… ik denk dat ik hen in snelheid gepakt heb want hun mond viel bijna letterlijk open… wat ze daarna tegen elkaar gezegd hebben, weet ik niet , het interesseerde me ook niet maar mijn vriendin zat neer! Blijkbaar moeten een paar jongeren die verder zaten het geval gezien hebben want spontaan klonk de vraag..

” Wil je hier zitten wij kunnen wel rechtstaan”…

Nu viel mijn mond bijna open want zo kan het dus toch nog. Waaruit ik besluit dat we niet alle jongeren over dezelfde kam mogen scheren .. Ik heb zelfs nog een gezellige babbel gehad met het meisje en haar vriendje die aan mij en T hun plaats afstonden.. Echte tieners waren ze hij met de pet achterste voren op het hoofd zij met een kleine piercing in de neus maar verder heel beleefd en van het genre dat je zelfs een lach ontfutselt…We kregen nog een goeie vakantie toegewenst toen ze afstapten.. daardoor voelde ik me weer verzoend met de wereld al had mijn vriendin zich bijna doodgeergerd aan haar gezelschap. Bleek dat één van de twee op zijn GSM naast een telefoonnr SLET had staan en op de vraag wie dat was zei hij dat is mijn moeder. Zijn vriend vond het blijkbaar ook iets te ver gezocht en vroeg :

"Haat jij je moeder dan zo erg?”

Waarop die gast luidop zei: “ mijn moeder is een slet en ze heeft twee tetten en zo verder..”

Ja nu begrijp ik waarom hij me zo scheef bekeek toen ik zijn rugzak op zijn schoot zette.. Gelukkig was mijn vriendin wijs genoeg om haar tong 10 keer om te draaien en te zwijgen. . Ik denk dat ik die kerel met donderse blikken zou aangekeken hebben …

En dan vraag je je af.. hoe moet dat morgen als die kerels de volwassenen van de maatschappij worden? Maar gelukkig bestaan er ook anderen dus ik verlies nog niet helemaal mijn geloof in de jeugd!

Het was pas nadat ik de reactie van Roze gelezen had met de gelukwensen voor mijn 6 jarig blogje dat ik me realiseerde dat het inderdaad al zo lang was dat ik hier van alles en nog wat op dit blogje neergooi!

Intussen zijn veel maatjes naar andere mediaoorden vertrokken maar anderen bijgekomen of gewoon trouw blijven langskomen. Door die twee laatsten ben ik ook een blijver en het is goed dat ik hier af en toe mijn ei kwijt kan. Voor sommigen is bloggen wellicht passé omdat er een veel directere weg is de dag van vandaag maar ik blijf ervan overtuigd dat je hier beter contacten legt in de ware betekenis van het woord dan op FG of twitter waar iedereen zomaar wat neergooit en een like of af en toe een regeltje je laat weten dat iemand langskwam… Geef mij dan maar die paar mensen die hun mening of visie of meeleven neerpennen in een reactie hier .. Denk je ook niet dat we allemaal al voldoende overladen zijn met al die vluchtige contacten? Voor mij wegen 10 likes niet op tegen 1 welgemeende reactie op mijn blog.

Maar ja ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is hé en ik ben nu eenmaal iemand die echte contacten koester en nodig heb.. En af en toe blijft er dan zo ééntje uitspringen waarmee de band iets meer aangetrokken wordt .. en dat werkt verrijkend , vind ik!

Dit gezegd zijnde ( haha) ga ik er nog maar een jaartje mee door zeker en klinkt het niet dan botst het maar!!

Dit is het seizoen waar ik naast de zomer het meest van hou en om zoveel redenen. Wil je ze weten en wat ze bij mij oproepen? Ik kijk om me heen en dat is wat ik zie; wat ik voel...

De berken in de tuin verliezen alweer hun blad. Iedere dag liggen er weer meer blaadjes dan de dag ervoor. Het groen verdwijnt zo langzaamaan uit de tuin. Langs de haag naast ons huis vang ik bijna iedere ochtend een spinnenweb op met mijn gezicht. De zon staat alweer lager dan een maand geleden en om zeven uur valt de avond. . De herfstkleuren zijn op zijn mooist. Geel oker, rood, roodbruin, bruin en hier en daar toch wat groen. Een beetje ontroerd kijk ik ernaar beseffend dat de cyclus verder gaat, zoals met alles. En elke keer opnieuw. En al is de temperatuur nog goed, voor m’n gevoel gaat dit proces ieder jaar weer veel te snel.

‘Het is wennen aan september de herfstblues als voorloper op de winterblues. Ja, het is ieder jaar weer wennen aan september en daarna… oktober. En opeens is het weer  fris buiten, is het gras ‘s avonds nat en lijkt de zomer voorbij .Ik zie in elk geval veel appels en peren om me heen plukrijp worden, dus iets met oogsten kan ik me voorstellen. De koude wind nodigt me uit om naar binnen te gaan en de houtkachel zal stilaan weer actief worden. Ik realiseer me dat het alweer eind september is en dat de herfst begonnen is.

Herfst. Het woord alleen al vind ik heel erg mooi het heeft voor mij zelfs een diepere betekenis dan alleen de naam van een seizoen. Met het begin van de herfst breekt namelijk het verval van seizoenen aan. Het doet mij denken aan sterfelijkheid. Het is iets afschuwelijks, maar van de andere kant ook een unieke en mystieke gebeurtenis. Het doet bezinnen, stilstaan bij het leven en brengt mensen vaak dichter bij elkaar. Voor hen die het bijzondere niet kunnen zien, is herfst vaak een spelbreker en ‘slechts’ het verlengde van de winter. Net als bij de sterfelijkheid kunnen de herfst (en ook de winter) op twee manieren worden bekeken. Het is een tijd om het leven te herinneren òf een tijd voor de herinnering van verlies.

Verlies is nodig voor groei. Zoals een boom zijn bladeren laat vallen om zijn energie te sparen om de winter te overleven om daarna weer opnieuw uit te lopen en op te bloeien, zo bloeien wij mensen met de seizoenen van het leven mee en zelfs als we dood gaan vergaat ons lichaam weer tot stof van de aarde, die de voedingsbodem is voor het primaire leven op aarde: de planten. Zij voeden de herbivoren, omnivoren enz . The circle of life!.

Soms kost het mij ook moeite, maar ik sta hier toch bij stil. En op die manier krijgt de herfst iets magisch in plaats van iets dors en doods. De herfst voelt lieflijk en zacht. Hij is van goud. De herfst die je af en toe nog kan verrassen met een onverwachte zon, de gouden gloed in de lucht door de zon die op de verkleurde bladerden schijnt. Bladeren die rustig naar beneden dwarrelen, het wandelpad bedekkend met een zachte laag, blaadjes die voor je voeten dansen als het waait. De herfst brengt frisse appels, verse noten, prachtige paddenstoelen, een donker paars gekleurde heide, lange wandelingen om te genieten van al het moois, wandelingen waarbij je wordt vergezeld door een fikse wind die je aanzet om een dikke sjaal en laarzen met extra sokken te dragen.

Herfst betekent niet meer naar buiten te moeten voor een tuinfeest of barbecue, maar heerlijk boeken lezen, bij een glaasje wijn .

Herfst betekent ook gezelligheid ! Wollen sokken en lekkere sjaals waarin je je eindeloos kunt wikkelen. Taartjes bakken en veel thee of koffie drinken, met de voeten opgetrokken op de bank. Kaarsjes, warme chocolademelk, een volle heldere maan, zoete honing, geurende bessen. Een cinemaatje pakken, uitslapen op een regenachtige dag. Een extra lange boswandeling, mooie kastanjes uitzoeken en in je zak steken. Thuis worden ze opgepoetst en in schalen gelegd, als versiersels voor de sfeerkaarsen in de lange avonden.

Herfst is de tijd van halloween als huizen en winkels versierd worden met lampionnen, pompoenen in alle soorten en maten, maskers…oranje-bruine-rode-zwarte kleuren nemen de overhand. Kinderen lopen verkleed als heksen, feeën en zelfs in pompoenenpakken over straat.

De herfst vervult, de herfst raakt me zachtjes aan, omarmt me. Mij maakt hij in elk geval aan het mijmeren en glimlachen. Hmmm…Herfst!

Ik vergeet nooit een gezicht. Maar voor sommigen maak ik graag een uitzondering.

In wat voor een tijd leven wij! We geven geld uit dat we niet hebben, voor dingen die we niet nodig hebben, om indruk te maken op mensen die we niet kennen.

Je moet altijd twee scharen bij elkaar leggen. De tweede schaar kun je dan gebruiken in de plaats van de schaar die nooit ligt waar ze altijd zou moeten liggen.

Liegt een leugenaar als hij zegt dat hij liegt?

Liever een blauwtje lopen dan een groentje blijven.

Ongelukjes veroorzaken mensen.

Stimuleer verdraagzaamheid: wees eens vaker irritant!

Voor elke eenvoudige oplossing is er wel een aantal complexe problemen te vinden.

Vriendelijke woorden zijn soms kort, maar hun echo sterft nooit uit.

Vrouwen hebben meestal niets om aan te trekken, en geen plaats om het allemaal op te hangen!

Waarom de USA mensen in de ruimte stuurt: "De mens", zegt een NASA-rapport van 1965 over bemande ruimtetuigen, "is het goedkoopste en veelzijdigste computersysteem dat in massa geproduceerd kan worden door ongeschoolde arbeidskrachten."

Waarom is het zo dat mensen die het minst weten, dit het luidst weten?

Waarom krimpen schapen niet als het regent?

Wanneer de mensen alleen praatten over wat zij begrepen zou er maar weinig op de wereld gezegd worden.

Wees jezelf! Er zijn al anderen genoeg.

Wie een gat graaft voor een ander is tenminste geen egoïst!

Wie het laatst lacht, is het langzaamst van begrip.

Wie niet een beetje kan lachen met ernstige dingen, is geen serieus mens.

Jan heeft last van een 'tic nerveux' op zijn linkeroog zodat het lijkt alsof hij een knipoog geeft.

Op een dag gaat hij solliciteren als handelsvertegenwoordiger voor een bedrijf. De personeelschef bestudeert zijn cv en zegt:

"Wel, dat ziet er goed uit. Goede opleiding en ook goede referenties. Normaal gezien zouden we u onmiddellijk in dienst nemen. Maar zoals u weet gaan de mensen bij een handelsvertegenwoordiger erg af op het uiterlijk. En dat geknipoog van u, dat kan de potentiële klanten afschrikken. Het spijt me, meneer, maar we kunnen u niet in dienst nemen..."

"Wacht" roept Jan. "Wanneer ik 2 aspirientjes neem, dan gaat het knipogen dadelijk over! "

"Ah, is dat echt? Dat is fantastisch! Laat maar eens zien"

Jan gaat in zijn zakken en begint er te zoeken, alles wat hij tegenkomt legt hij op de bureeltafel: rode condooms, blauwe condooms, geribbelde condooms, condooms met aardbei, frambozen en chocoladesmaak. Uiteindelijk vindt hij de strip met aspirines, neemt er twee uit, slikt ze in en stopt onmiddellijk met knipogen.

"Formidabel, dat blijkt inderdaad te werken," zegt de personeelschef. "Maar eerlijk gezegd: wij zijn een fatsoenlijk bedrijf en een man die blijkbaar zoveel achter de vrouwen aan zit, dat hebben wij niet nodig."

"Achter de vrouwen zitten? Hoe bedoelt u? Ik ben een gelukkig getrouwd man !"

"Tja, meneer, hoe verklaart u dan al die condooms? "

"Oh, dat," zucht Jan. " Bent u al eens een apotheek binnengestapt en hebt u er al knipogend, naar aspirientjes gevraagd?"  

Herken je dit?

Elke minuut van je dag is goed gevuld. Je bent altijd bezig. Je agenda puilt uit, je haast je continu van hot naar her, je werkt hard om je planning af te krijgen… en als je even niets doet dan ben je wel extra hard bezig in je hoofd omdat je nog zoveel  dingen moet doen. ‘

's Avonds plof je moe en uitgeput in de zetel om tv te kijken of ga je toch nog maar even door met facebook, bloggen of surfen op het internet. Op die manier probeer je je hoofd ‘leeg’ te maken want je hebt eindelijk tijd voor jezelf! Het gevolg: je doet weer IETS terwijl je eigenlijk misschien behoefte hebt aan NIETS. En wees gerust, dat is precies wat wij allemaal geleerd hebben.

Maar hoe zit dat dan eigenlijk met NIETS doen? “Dat kan toch helemaal niet” hoor ik je denken. Jawel hoor. Tenminste, als we er even niet bij rekenen dat zitten, liggen, ademen ook iets doen is. Het kenmerk van deze laatste werkwoorden is dat zij allemaal geen lijdend voorwerp nodig hebben en dus op zich zelf kunnen bestaan.

Maar NIETS doen…? Lege tijd… die moet je toch ergens mee vullen? Je kan toch niet zomaar NIETS doen?! Je tijd verspillen?

Jawel en sterker nog: het is heel erg goed om dat regelmatig te doen! We hebben dat gewoon nodig om de volgende dag weer op volle toeren aan het werk te kunnen.  Maar hoe doe je dat dan, niets doen als bezig zijn in je gebakken zit?

Het is makkelijker dan je denkt. Misschien herinner je je nog dat je als kind wel eens gewoon aan het dagdromen was, aan het mijmeren,… dat je gewoon op de bank zat voor je uit te staren. Dat is één manier. Een andere is om creatief bezig te zijn en dat te doen waar je echt zin in hebt en dan speelt het geen rol wat je ook bezig houdt.

Mijn "niets doen" bestond vandaag in lekker een film bekijken die hier al maanden op de harde schijf van de TV staat bij een heerlijk kopje thee en een stukje cake... heel ongewoon voor mij als je me kent, maar ik voel me niet schuldig!!

Sinds zondag zitten we in de herfst en ook aan de natuur kan je het stilaan zien. Door die vroege zomer en een tegenzittende augustus lijkt alles in versneld tempo te evolueren. In de natuur ontstaat langzaamaan een warm kleurenpalet van bruine, gele en rode tinten. Bladeren beginnen te verkleuren en ik... ik verf mijn haar ook in een soort kastanjebruin …

Paddenstoelen herinneren weer aan het vergankelijke van al wat leven is al ben ik ook geboeid door de pracht van sommige exemplaren. Die vond ik in onze buurt.

Ook de dagen beginnen korter te worden, het wordt al vroeger donker. In eerste instantie ben je je er nog niet zo bewust van maar dan opeens… besef je dat het al om een uur of 7 schemerdonker is. Met een schok realiseer je je ‘Oh nee … de herfst komt er aan!’.

Voor velen is deze tijd van het jaar een uitdaging om positief, gemotiveerd en vol energie te blijven want een najaarsdip ligt zomaar op de loer. Misschien zou je het liefst de dekens over je hoofd willen trekken en dit seizoen willen overslaan. Toch kan de herfst je veel brengen. Door naar de natuur en vooral naar de bomen te kijken, kan je leren wat je kan doen om door de donkere helft van het jaar te komen nl loslaten.

In de herfst houden de bomen zich niet koppig vast aan hun bladeren, omdat ze die volgend jaar weer nodig kunnen hebben. De prachtige herfstbomen laten hun bladeren moeiteloos vallen. Wij, daarentegen, houden vaak vast aan gewoontes, gedachtes en mensen die onnodig veel tijd en energie kosten. Hierdoor belemmeren we positieve veranderingen in ons leven.

Het regent af en toe zachtjes vandaag en sommigen  voelen zich gevangen in een web van weemoed die om hen heen hangt. Niet aan toegeven lieve mensen we gaan gewoon door, plukken mispels, rapen appeltjes, zoeken paddenstoelen, stoven peertjes en nog veel meer. We snoeien, kloven, hakken en stapelen het hout voor de kachel of de open haard. We halen wijn in huis, merlots met namen als Stormhoek en andere Vonkelwynen. We heffen het glas op de seizoenen, we zijn er nog, dat is het enige dat telt! De hemel willen we later ontdekken, we hebben geen haast. We hebben leeftijd, maar geen ouderdom.

Goeie zondag aan iedereen en een goeie start van de herfst..

Het grijs heeft zich hier ingeruild voor de zon en daar moeten we nog van genieten want ik vrees dat we het beste gehad hebben! Maar daarover een andere keer. Waar ik het wel over heb is die onberekenbaarheid van onze geest ..

Vanmorgen kwam ik wakker uit een aangename maar rare droom! Ik was samen met blogmaatjes Jeske en Ani het Westen van ons landeke onveilig aan het maken. Dat Jeske met een arm in de gips zat dat namen er maar bij we haakten in langs haar goede kant. Ik herinner mij dat we veel gelachen hebben maar vraag me niet waarmee? Bekaf van onze terrassentocht en wandelingen hebben we dan maar uitgeslapen in mijn ouderlijke thuis. Nog zo iets, die thuis is al een tijdje mijn thuis niet meer en onlangs kwam ik er voorbij en herkende het huis bijna niet meer. De jonge eigenaar maakt er een moderne beauty van zowel van binnen als van buiten. Ik mocht even binnenkomen om alles te bewonderen. Ons ma zou nogal een borst opzetten moest ze zien hoe haar stulpje omgebouwd werd!!

Maar het gekste is dat ik zo'n duidelijk beeld had van de blogmaatjes al heb ik Ani nog nooit gezien. Jeske ken ik wel dus haar beeld kwam normaal binnen maar Ani heb ik blijkbaar geschets aan de hand van de contacten die we hier hebben en wat ze bij mij oproepen. Ik kan niet zeggen of het echt klopt, volgens Ani blijkbaar wel maar toch sta ik verbaasd hoe in onze geest een beeld gevormd wordt van de personen die we in ons leven ontmoeten al dan niet visueel! Dat Myette ons 's morgens aan de koffie tafel vergezelde, verwondert me niet want dat maatje ken ik beter en die houdt ook wel van een onderonsje  .

Zeg nu nog eens dat sennet geen deuren opent en diegenen die ervan weglopen hebben ongelijk!

Kleinzoon 2 is al een ganse week ziek en komt al een tweetal dagen bij oma en opa uitzieken want mama en papa moeten werken. Goed dat de grootouders er nog zijn om in zo'n geval in te springen want opvang de dag van vandaag kost ook handen van mensen. Het ventje zit geplaagd met een angine en door die keelpijn heeft hij koorts. Hij maakt nu wel snel koorts maar alles wat boven de 38 is , is teveel om naar school te sturen. Omdat hij niet te snel zou achter lopen van bij het begin van het schooljaar, heeft mama wat bijwerkingsoefeningen opgevraagd aan de juf en zodoende zat ik even weer met onze schat op de denkbeeldige bankjes. Hij zit in het vijfde leerjaar en dan beginnen die eerste lessen Frans…en ik ben nog steeds de mening toegedaan dat een taal moet gedrild worden…Wat de opmerking uitlokte bij onze schat…” Milan ( kleinzoon 1 ) heeft het gezegd.. amai als je met oma moet oefenen ..die weet van geen ophouden!!"  Lap dat weet ik ook weeral maar allé zeg, zo erg is het toch niet of wel?

Na Frans kwamen die "heerlijke" vraagstukken en bewerking met metriek stelsel zoals we dat toen zo noemden , liter en dl en cl en gr en dg en mg enz zo, weet je nog?! Nu herinner ik me weer dat dit inderdaad voor velen een groot struikelblok was en ik heb hem de truckjes van “ onze tijd” meegegeven. Nu kan en mag dat allemaal niet meer maar nougabollen.. we hebben het jaren zo gedaan en er onze plan mee getrokken dus… waarom nu niet meer!

"Zo is het gemakkelijker oma," zei hij "maar dat mag niet van de juf."

Dat kereltje is nog inbraaf en gehoorzaam en ik wil hem nu echt niet op het verkeerde pad zetten maar ik fluisterde hem toch in om stiekem op een blaadje oma’s kneepje toe te passen .. soms moet je al eens je eigen gemak opzoeken! Als hij dan de komende weken een opmerking krijgt wanneer hij toch gesnapt wordt dan vliegt oma op de juf haar boekje.. En toch kan ik het mij niet aantrekken want ik vraag me af waarom alles nu zo geheel anders moet dan in onze tijd…Tsja… ik word zeker ouder.

Ik botste op het volgende gedicht dat aangeeft dat de rijkdom van kennis overal aanwezig is …je moet er alleen voor open staan!! Ik vond het de moeite om hier even neer te zetten.

!.

Iedere zondagmorgen nam opa zijn 7 jarige kleindochter mee uit in de auto om de band tussen opa en kleinkind levendig te houden, dus toog hij samen met zijn kleindochter in de auto op pad. Tot op een zondag opa zich vreselijk ziek voelde van een verkoudheid en beter in bed bleef liggen. Gelukkig kwam oma met het idee om de plaats van opa in te nemen die dag en zei:

''Ik neem onze kleindochter vandaag wel mee uit met de auto, blijf jij maar liggen en ziek jij maar uit in bed!''

Toen ze terug waren van de autorit rende het meisje opgewonden de trap op om te kijken hoe het met opa ging.

" En, was het leuk in de auto met oma vandaag?" vroeg opa.

" Ja, geweldig leuk!" antwoordde het meisje "en weet je wat opa ?

“ We zijn vandaag geen enkele klootzak, blinde oen, zondagsrijder, amateur, dikke nek, kuttekop, onnozelaar, ouwe zak, mietje, sukkel, stomme huppeltrut of wegpiraat op de weg tegengekomen... geen enkele! Fijn hé Opa! "

Hoeveel keer zou een mens in zijn leven al eens een  autoportier dichtgegooien? In elk geval genoeg om daar expert in te zijn, zou men denken. Vraag mij dus niet hoe het in godsnaam mogelijk is, maar een vriendin slaagde erin bij het uitstappen haar duim tussen de deur te klemmen. Nadat ze de initiële flauwvalneiging en golf van misselijkheid overwonnen had, bekeek ze het slachtoffer. Een prachtig discoblauw verspreidde zich in ijltempo over de nagel.

"Ga naar de dokter", zei ik toen ik het pronkstuk ontwaarde.

"Maar waarom zou ik" antwoordde ze, "er is toch nog nooit iemand gestorven van wat kleur op een nagel. Als het teveel pijn doet dan neem ik wel een Nurofen geen probleem".

Maar de volgende dag kwam de zwelling. Niet alleen de nagel zag blauw, maar ook een stuk daaronder. De duim kreeg het formaat van die van een obese reus. Nog steeds had zij er het volste vertrouwen in.

"Ga naar de dokter, subiet hebt ge een infectie of sterft er wat af" zei ik want mijn vriendin is weduwe en niemand die haar direct goede raad geeft. Ik zag de transformatie met lede ogen aan. 5 dagen later gaf ze toe. Vooral omdat haar vel ondertussen te klein leek te worden om de duim te herbergen. De  dokteres schrok en zei "O mijn god". Ik zou eerder " o wat een nagel " verwacht hebben maar soit!  Het bloed uit de nagel en omstreken diende gedraind met- ik hou u niet voor het lapje- een gloeiend hete, opengevouwen paperclip zo vertelde mijn vriendin achteraf!. Er werd een doek over haar jurk gelegd, zodat ze haar niet vol met bloed terug de straat moest opsturen en haar nagel werd van twee gaatjes voorzien wat blijkbaar minder pijn deed dan u misschien zou vermoeden.

Nu is ze de gelukkige bezitter van een niet meer zo blauwe nagel, dubbel gepierced en slechts een klein beetje etterend, een doos penicilline en daarenboven waarschijnlijk een gebroken kootje.

In plaats van tegen een kind 'handjes weg' te roepen, zal ik haar daar in het vervolg maar op attent maken.

hopladi, hoplada mijn wagentje is weer eens voor een jaar goedgekeurd!

Ieder jaar krijg ik een beetje stress als die groene kaart in de brievenbus zit. En waarom eigenlijk? De uitkomst is nochtans overduidelijk of je geraakt door de keuring zonder kosten, in het ander geval moet je nog eens terug na eerst een herstelling te laten uitvoeren of je krijgt een roze kaart en dan kan je  nog doen wat je wil: herstellen of een andere wagen kopen. Allé dat laatste klinkt eenvoudiger dan het is...

Terwijl mijn wagentje en ik een laatste onderonsje hadden voor ik ermee naar de keuring reed, wisten we allebei dat de tand des tijds ook bij mijn lieve vierwieler wat slijtage naliet. Volgend jaar zijn we al 20 j buddies en we kennen mekaar zo door en door dat we  bereid zijn verder lief en leed samen te dragen. Mijn slaapgenoot met de goudenhanden heeft nog maar eens een paar opvallende kwaaltjes weggewerkt of opgelost maar suggereert al een tijdje dat het beste van onze "auto -ik relatie" er op zit en ik ofwel de grote broer van mijn bakje  een kans moet geven ofwel opteren voor een andere kleine wagen...Maar mannen weten niet wat de band is tussen de vrouw en haar wagentje. We hebben samen zoveel beleefd , samen gesakkerd in het  verkeerd, samen gelachen met knotsgekke situaties op de baan, samen gehuild bij het terugkomen van een definitief afscheid, samen de kleinkinderen afgehaald en teruggebracht, samen gezongen met een topper op de radio samen genoten van een ritje zomaar .. och zo kan ik doorgaan.

Mijn wagentje is na al die jaren een stukje van mezelf op een heel speciale manier en grote broer kan met al zijn comfort en ruimte en zuinigheid nooit dat gevoel geven dat mijn wagentje mij geeft. Ik ken elke zucht elke verandering in geluid, elk schakelpuntje elk kwaaltje van mijn beauty want hoewel mijn bakje al zo oud is, staat het er nog steeds blinkend en stijlvol bij..

Dat allemaal zat ik te bedenken terwijl ik in de rij stond te wachten op mijn beurt. Ik heb mijn vriend nog eens moed ingesproken, gezegd dat ik niet van zijn zijde zou wijken en dat ik met mijn mooiste lach de keurders zou aankijken... A woman has to do what a woman can do .

Intussen viel mijn oog op de andere wachtenden en was ik blij dat ik niet in de rij naast mij stond. De kerel die daar de keuringen voor zijn rekening nam, leek me geen erg vriendelijke man. Een vrouw kreeg daar een hele litanie te horen omdat de cijfers en letters van haar achterste nummerplaat (volgens hem want ik kon ze duidelijk lezen) niet duidelijk meer te lezen waren. De acht kon verward worden met een drie of een zes....blablabla... Het gezicht van die vrouw stond overduidelijk op onweer, dat was iets wat ze waarschijnlijk ook niet verwacht had te horen. Ik vroeg me af of je daarvoor zou moeten teruggaan en bedacht ondertussen dat je het ook nog een beetje moet treffen met wie de keuring doet.

Mijn keurder was streng maar eerlijk, de paar opmerkingen die ik kreeg, had ik ook verwacht. Na bijna 20 j komt er aan elke carrosserie wat slijtage.. en die ene achterband... tsja heupen moeten bij mensen soms ook vervangen worden.

"Je wagentje is in orde mevrouw , er zijn een paar opmerkingen maar ja het is ook al een wagentje van jaren hé . "

Op mijn vraag of ik moest terugkomen zei hij :" Neen, we zullen het wel in de gaten houden"..

Ik kon toch moeilijk die man strelen of een kus geven van contentement dat zou als omkoping kunnen gezien worden, dus bedankte ik hem met mijn mooiste lach en heb ik  mijn wagentje dan maar even gestreeld toen ik met een witte kaart en 33,80 Euro lichter  buiten kwam en die paar opmerkingen daar doen we wel wat aan. Alleen nog het manneke overtuigen want ik weet dat hij zal opperen dat de kosten die we maken misschien niet meer opwegen tegen een auto die nogal wat slikt en oud is.. moderne wagentjes zijn zuiniger enz enz.. Maar hij begrijpt niet dat er hier meer gaande is tussen ons..en dat ik vind dat je niet zomaar moet opzij gezet worden omdat er al wat cijfers op je teller staan... Ja hij is de realist en ik de romanticus.. en zo vullen we mekaar al 45 j aan!

Soit, ik ben er weer vanaf voor een jaartje. De keuringsstress is weer achter de rug en ik voel me vrolijk....wat een simpel  papiertje bij een mens niet kan teweegbrengen

De fiere papa( schoonzoon) plaatst zo af en toe graag een fotootje van zijn kids op FB. Sommigen hebben daar misschien bedenkingen bij omdat Fb een open medium is en je nooit weet welke ziekelijke geest zich “ verstaart” aan een foto maar als ik dan die glimlach zie dan vertedert mijn hart ook en begrijp ik de papa zo goed.

En over die kinderlach wil ik het hebben.

Hier lopen er af en toe 6 kinderen/ tieners in spe rond. Vier dragen steeds de mooiste glimlach op hun nog onschuldig gezichtje twee hebben eerder een zetje nodig om hun snoetje om te toveren tot een zonnetje, tsja ieder heeft zijn karaktertje niet?

Toen ik zondag de opmerking kreeg dat één van hen altijd lachte en het precies een zonnetje was, dan was het precies dat straaltje zon dat ontbrak dat ik aanvoelde. Want in mijn ogen moet een kind nog onschuldig kunnen glimlachen/ lachen mogen geen zorgen of gruwelbelevenissen hun jonge leventje besmeuren en dan denk ik met pijn in het hart aan al die kinderen ergens op onze blauwe bol die uit de boot vallen : ze worden het slachtoffer van geweld, worden op de vlucht gedreven of krijgen niet de kansen en het respect dat ze verdienen. Ook zij verdienen een zonnige start in  de mallemolen van het leven om niet getekend de volwassenheid in te gaan…

De glimlach van een kind! Wie kan daar overschillig onder blijven? Of om het met de woorden van Willeke Alberti te zeggen:

Wat een week en wat een zaterdag!

Na een drukke week en een zaterdag waarin de drukte een climax bereikte, kom ik nu op zondagavond om 22u stilaan weer boven water.

Tuin en huis lagen er tegen het weekend netjes bij; de BBq was tot in de puntjes voorbereid want  19 man van spijs en drank voorzien vraagt ook de nodige voorbereiding en logistiek.

Het weer op vrijdag zag er veelbelovend uit om er de volgende dag een mooie afsluiter van onze jaarlijkse zomerbijeenkomsten van te maken tot ik op zaterdagmorgen opstond en me afvroeg waar die zon van de dag ervoor was? Het was een bewolkte , licht mistige morgen. Omdat ik nogal vroeg uit de veren was, hoopte ik dat het wolkendek wel zou opentrekken maar helaas ,drie werf helaas.. Nochtans was het niet koud en finaal besloten we om toch alles buiten te laten doorgaan zoals gepland .

Toen de eerste gasten eraan kwamen , vroegen ze met een kwinkslag.. “ Hewel waar is die kempische zon, het is hier meestal toch beter dan in het Wilde Westen?”

Ik had maar één antwoord en dat was dat ze hierboven dit jaar niet met ons meegingen in het vieren en feesten maar dat we het niet aan ons hart zouden laten komen.. Hoewel.. dat hart heeft toch zijn deel gehad, we hebben genoten met hart en ziel en voor de 7 kinderen was het even een korte voortzetting van een vakantie die al een week achter hen lag..

‘s Avonds laat vertrok iedereen met “ het maagje vol en het hoofdje licht” naar huis en konden we al bij al terugkijken op een gezellige chaos hier maar vooral een geslaagde dag! Ik was gewoon bekaf, mijn rug deed pijn, mijn voeten waren oververhit van het geloop de ganse dag rond maar de celletjes van mijn bovenkamer geraakten maar niet in slaapmodus zodat ik om 2u15 terug rond liep in de living , om 3u20 terug in bed kroop om er tegen 4u45 nog maar eens uit te kruipen nog steeds zo wakker als wat..Tegen 6u zag de living er weer al behoorlijk uit, besloot Morpheus me toch stilaan te omarmen en deed ik nog eens een poging om nog wat te slapen. . Ik slaagde daar eindelijk in tot de wekker om 7u50 afliep….en mijn lieve slaapgenoot uitgeslapen vroeg…" Kan het dat je vannacht eventjes opgeweest bent, ik voelde je niet naast mij"!!

Ik heb het maar bij dat eventjes gelaten en gezegd dat ik mijn dromen van de voorbije nacht wel eens op een andere keer zou vertellen..

Vandaag liep ik er dan ook als een zombie bij en wat dacht je? Van in de vroege morgen scheen hier weer de zon.. Hadden we toch uitgerekend die enen dag van het weekend gekozen dat ze even niet thuis gaf zeker?

Nu staat de avond weer voor de deur en .. geloof het of niet maar stilaan ben ik terug alive and kicking waaruit ik enkel kan concluderen dat ik ook stilaan de tol van het ouder worden ervaar en al die drukte me fysisch wel vermoeid maar mijn geest na zo'n drukte niet zomaar op commando het zwijgen kan opgelegd worden… De nacht moet blijkbaar stilaan op een rustiger manier ingeleid worden...

Maar straks begint een nieuwe week en zal ik wel weer terug oké zijn en in alle rust kunnen nagenieten van een geslaagde zomer qua bijeenkomsten en vriendschap en familiewarmte .. en daarop verder teren want de winter kan lang zijn en al geef ik het niet graag toe… de tijd van lang opzitten en druk bezig zijn en van geen ophouden weten, wordt ook voor mij stilaan moeilijker om in harmonie te blijven met de jaartjes op mijn teller!

En om dat toe te geven heb ik al mijn eerste, moeilijke opgave van de week gedaan !!

We zijn augustus weer al gepasseerd en september ingestapt en zoals elk jaar overvalt me dan een gevoel van weemoed . Misschien omdat die weemoed stilaan ook al over de velden hangt en de zomer naar het einde toe gaat. De zon verliest aan kracht, de dagen worden korter, de nachten koeler, in de winkels is het alweer uitkijken naar de winter …Straks hangt onze tuin opnieuw vol dikke kruisspinnen, laten de bomen hun bladeren vallen en is het weer tijd voor winterblues.

In de maand September denken we meestal met weemoed terug aan de warme zomerdagen die achter ons liggen. Het is niet dat ik een hekel heb aan de herfst of de winter, ik hou eigenlijk van alle seizoenen. Maar de lente en vooral de zomer, dat zijn toch mijn favorieten. De natuur in volle bloei, de geur van bloemen, overal mooie mensen, ondanks de soms wat weinige kledij (of net daardoor…). Bij mij voelt september elk jaar aan als de start van het aftellen naar het nieuwe jaar en laat ik de voorbije maanden achter mij .

Voorlopig was het een jaar met een zachte winter, een heerlijk warme lente een tegenvallende zomer waar men normaal  een climax verwacht  in juli/augustus… Waar is die zomerse tijd gebleven? Het zalig niets doen, met vrienden genieten van muziek, de warmte, de barbecue, .... Maar ik wanhoop niet, ik reken nog op een warme periode te beginnen bij zaterdag als we hier 19 man verwachten voor een BBQ.( duimen mensen !)  Die warme periode in september noemt men in VS of Canada een Indian Summer, de periode van half september tot half november waarin het nog zomerachtig weer kan zijn. Weliswaar daalt de temperatuur dan wel gemiddeld naar 9 graden, maar af en toe steekt een warme dag de kop nog eens op. Maar ik voel het stilaan komen .. het is weer zover, de jaarlijkse weemoed is in aantocht. De zomervakantie is voorbij, de ochtenden beginnen herfstig te ruiken, de avonden worden vroeger en vroeger donker. De zomer loopt ten einde, het verval van het volgende seizoen zet in…en ik voel het aankomen.... Weemoed.

Zoals bij de andere maanden sta ik ook hier even stil.

S E P T E M B E R Ook genaamd: HERFSTMAAND,

Is de maand waarin de zomer overgaat in de herfst. In sommige landsgedeelten werd ook gesproken over " D' ANDER OOGSTMAAND. " Dit verwijst naar het feit dat late graangewassen, zoals haver, pas in september worden geoogst.

September is de negende maand van het jaar in de gregoriaanse kalender en heeft 30 dagen. De naam komt van het Latijnse woord septembris wat afkomstig is van het woord septem dat zeven betekent — september was de 7e maand van het jaar, omdat het Romeinse kalenderjaar tot 153 v.Chr op 1 maart begon.

Nog andere namen: GERSTMAAND ( GHEERSTMAAND ) - EVENEMAENT ( komt van avena = haver ) en ook nog BACCHUSMAAND => september is de maand waarin in de wijngaarden de druivenoogst begint.

Weerspreuken:

Als in september de donder knalt, met kerst sneeuw met hopen valt.

Vallen de bladeren vroeg, dan wordt de herfst niet oud.

Een warme september, een droge oktober.

Schijnt de herfstzon met zomerkracht, maakt veelal de winter zacht.

Vallen de eikels al voor St. Michiel (29sept.) , dan snijdt de winter door lijf en ziel.

Schijnt echter een stralende zon, wordt de winter een demon.

Heerst in september avond vree, dan brengt dat spinnenkoppen mee.

Hoe zou het zijn, vraag ik mij af als ik denk aan die eerste schooldag, het begin van de volgende 6 jaren van kleinzoon 1. Het doet me toch wat en ik denk zijn mama ook. Zou ze het ook voelen die loslaatsteek want dat is het, het besef dat hij weer een stapje verder zet, dat hij op het punt staat in een nieuwe wereld te stappen en hij het al met al toch zelf moet doen ? En daar gaat het natuurlijk om, alle emoties die daarbij komen kijken en waar hij zich ook alleen door zal moeten slaan ( andere vrienden, andere school , andere leerkrachten weg van de omgeving waaraan hij toch gehecht was..) daar denkt een moeder aan op zo'n momenten.
Ja, zo'n steek krijgt beslist elke mama als ze haar kind de volgende stap ziet zetten en beseft dat haar kind groter wordt en zich stilaan uit het het warme, vertrouwde nest opricht!
Ik weet het, c'est la vie, je kan je kinderen niet altijd een hand boven het hoofd houden, maar soms druist dat gewoon zo in tegen wat  je moederhart ingeeft. Maar naast die loslaatsteek is er ook een gloed van trots dat een kind kan en mag verder gaan, hopelijk een gelukkig leven tegemoet. Ja... tot de volgende steek zich weer aandient, zo werkt toch een moederhart of niet?
En dan te bedenken dat ik gewoon spreek als oma!!

Ani vraagt zich af of ik Sennet inruil voor FB? Neen hoor mannekes, mij eerste liefde is sennet en daar blijk ik trouw aan. FB is goed om met bepaalde mensen contact te houden die het hier afgebold zijn ( die stouterds!!) en een paar anderen die ik op mijn FB toelaat…

Echt het was hier een drukke week met een BBQ die door de weergoden in het water viel ( letterlijk) de kleinkinderen die een dagje langs kwamen, een bezoek(je ) van  5u aan de kapper omdat ik mijn scalp dringend moest laten bijwerken. Op mij opmerking dat mij kleurtje wel snel vervaagt, antwoordde de kapper..” dat komt door de zon”!! Ofwel leeft hij op een andere planeet ofwel is het wishfull thinking van hem maar ik heb in augustus maar weinig zon gezien…Jij wel?

Laat nu uitgerekend gisteren de straat hier afgezet worden als speelstraat voor 1 dag.. met allerhande attracties en activiteiten voor de kinderen en wat deed het? Miezeren… Ik heb het al ergens gezegd dat die van  hierboven niet kindvriendelijk is want hoorden jullie het ook? Vanaf volgende week krijgen we een nazomertje! Niet dat dit niet welkom is maar de laatste vakantiemaand was voor de kinderen en verlofgangers een ramp!! Ik denk dat we eens een manifestatie zullen moeten organiseren tegen die weerman hierboven alhoewel… ik wil niet graag te dicht in zijn buurt komen.. hij mocht een gecharmeerd zijn door mijn - Ja door wat ? - haha en mij willen houden!! Ik opteer nog voor veel jaartjes hier op die natte maar o zo dierbare blauwe knikker.

Gisteren na het boodschappen doen, draaide ik een zijstraat in die naar huis leidt en opeens overviel me een gevoel van welbehagen , van v(b) erwondering van de natuur naar hier toe. De baan is weer overkoepeld door een arcade van groen omdat de bomen mekaar raken.. een zicht om ontroerd bij stil te staan…Die straat- en laanbomen vormen de ruggengraat van groen hier in de buurt een uitnodiging naar het bos dat juist hiernaast ligt . Ik kan me onze omgeving niet voorstellen zonder bomen, ze zou niet dezelfde zijn. Dit is mijn wereldje waar ik zo van hou en hoop dat het me nooit wordt ontnomen. Hier vind ik rust, geluk en tevredenheid… Ik heb het al gezegd .. ik ben geen stadsmens ik zou er zo ongelukkig zijn! Meer heb ik er vandaag niet aan toe te voegen

Bij gebrek aan tijd en inspiratie dan maar even lachen...

 Het bier uit de tap kijken.

Het bier wordt nooit zo koud gedronken, als het wordt getapt.

Het schip verging met man en bier.

Hij heeft te diep in het glas gekeken.

Hij heeft zijn ziel aan de Duvel verkocht.

Hoe meer biertjes hoe meer vreugd.

Hoge glazen vangen veel bier.

Iemand een biertje van eigen tap geven.

Ik hang even aan het gele infuus.

In de kroeg gelogeerd zijn.

In ieder glas past een pilsje.

Joost mag het drinken.

Lekker bier wordt veel getapt.

Leven als God in 't cafe.

Men drinkt het biertje nooit ver van de tap.

Men kan nooit weten hoe een koe een pilsje opent.

Men moet drinken uit de glazen die men heeft.

Men moet geen dode biertjes uit de tap halen.

Met een krat bier in huis vallen.

Met z'n neus in de schuimkraag vallen.

Morgenstond heeft een kater in de mond.

Naast de tap pissen.

Nu heb je de pinten aan het dansen.

Oost west, bier lest.

Over het glas getild worden.

Roet in het bier gooien.

. Voor het tapje gehouden worden.

Wie bier zaait, zal whisky oogsten.

Wie een kuil graaft voor een ander, krijgt dorst.

Wie goed doet, bier ontmoet.

Wie het bier niet kent, drinkt het niet.

Wie het laatst drinkt, lacht het best.

Zoals het tapje thuis tapt, tapt het nergens.

Bij de kapper!

Ik had me net omgedraaid om mijn jasje aan de kapstok te hangen toen ik tik-tik-tik-tik....hoorde. Ik draaide mij terug om, keek naar dame naast mij die verbaasd  naar de grond zat te kijken, keek ook naar beneden en zag daar tientallen bolletjes op en neer huppelen. Ik voelde aan mijn hals en wist meteen wat er gebeurd was! Hoe het gegaan is ik weet het niet. Feit was dat mijn parelsnoer geen parelsnoer meer was. De kapper die bezig was met het wassen van iemands haar keek op om te zien wat er gaande was.

"Niet erg, "zei ik, "mijn collier heeft het begeven". De bolletjes sprongen naar overal en ik hurkte  om ze op te rapen. Liefst had ik ze laten liggen de meeste kwamen in afgeknipt haar terecht dat de kapper nog niet had weggeveegd maar dat zou niet echt verantwoord geweest zijn om die kleine bolletjes te laten liggen stel dat iemand er zou op trappen, het kon grote gevolgen hebben.

De dame die ook aan het wachten was , was zo lief om mij instructies te geven waar ik moest rapen : "Daar ligt er ene, daar ook, daar nog ene...".en ik maar huppelen om ze te pakken. Een handvol bolletjes raapte ik op net genoeg om er een armband van te maken en hoe ik ook keek, ik zag er geen meer. Veel waren ergens onder gerold waar ik niet bij kon maar ze lagen daar goed vond ik. Niemand die er over kon uitschuiven en als de kapper straks grote schoonmaak hield zou hij ze  wel terugvinden.

Daar stond ik dan met een hand vol bolletjes, wat moest ik er mee? In mijn handtas zat nog een plastiekzakje en ik besloot ze daar in te steken alhoewel ik ze liefst in de vuilbak had gekieperd.. Met mijn vrije hand graaide ik het zakje uit mijn handtas en zo zag ik mijn fototoestel zitten dat ik toevallig bijhad.

De kapper zag het fototoestel, keek naar de bolletjes in mijn hand en vroeg heel ernstig:" Ga je daar een foto van nemen? Voor de verzekering?" 

"Tsja, een nep parelmoeren  ketting .. zou dat het proberen waard zijn om die terugbetaald te krijgen?" vroeg ik hem  

Toen ik terug thuis was, haalde ik de zak uit mijn handtas en hoorde tik-tik-tik...Verrast zag ik bolletjes vallen  uit een gaatje onderaan het plastiek zakje. Alles opgeveegd en de vuilbak in. Het is eens iets anders dan altijd regen te horen tikken...

Het wil niet stoppen met regenen .Ik dacht dat ze in de hemel al lang die schoonmaak achter  de rug hadden maar neen hoor nochtans zo vuil kan het daar toch niet zijn? Volgens mij zijn daar alle buizen van de waterleidingen gesprongen en heeft Sint Pieter de loodgieters om de één of andere reden niet binnengelaten . En zeggen dat zoveel mensen weersafhankelijk zijn wat hun humeur betreft. Niet dat ze er constant als een donderwolk bijlopen maar bij velen scheelt het niet veel. Gelukkig heb ik daar minder last van maar menslief ik snak toch naar nog wat zon hoor en ik zal wel niet de enige zijn maar eerlijk, dat is geen troost. De regen blijft maar komen . De enige die zich er niet veel van aantrekken zijn de vogels die vrolijk pieren uit onze gazon pikken. Als je ze dan wil fotograferen, vliegen de meeste weg. 

Tja....ik zal maar genieten van een koekje, goed voor de moraal. We gaan dan nog eens over de moraal spreken als het zomerweer terug is.....en ik aan mijn frisse kledij merk dat ik een koekje teveel gegeten heb.

Onlangs was ik te gast in een bevriend gezin. Ik zat nog maar pas neer of hun dochtertje van zeven, kwam voor me staan met drie spelen in haar hand. De vraag was niet òf we zouden spelen maar wel wélk spel we zouden spelen.

Kinderen hebben iets van robotjes: ze lijken wel geprogrammeerd om te spelen, pret te beleven en te genieten. Volwassenen kunnen veel leren van hun levensvreugde en hun creativiteit. Maar om zomaar meteen met de deur of hier het spel in huis te vallen…. Gelukkig kan een vrouw multitasken in mijn geval spelen en aan de conversatie deelnemen…En bij dat multitasken wil ik even stilstaan.

Is het je ook al opgevallen dat een man het moeilijk heeft terwijl hij aan het klussen is om op een vraag te antwoorden?Vrouwen daarentegen blijken wel  meerdere opgaven in één keer aan te kunnen! En onze moderne tijd heeft daar een term voor  nl multitasken.

We vinden het handig dat we meerdere dingen tegelijk kunnen doen want we willen zoveel mogelijk zaken in een zo beperkt mogelijke tijd doen. Vrouwen schijnen er beter in te zijn dan mannen. Toch speelt al enige tijd de vraag in hoeverre het handig en efficiënt is?

Op zich kunnen wij best meerdere dingen tegelijk doen, zoals een boterham eten terwijl we zitten te lezen. Het eten en slikken is zo ingebakken in het brein dat je daar niet over na hoeft te denken en het automatisch gaat. Je kunt je blijven concentreren op het lezen. Maar zodra je je op twee dingen tegelijk moet concentreren kan het fout gaan zoals bij autorijden en bellen. Als je bellend autorijdt is het onmogelijk dat je je tegelijk goed op het verkeer én op je telefoongesprek concentreert. Of je rijdt op de automatische piloot en je aandacht richt zich vooral op het gesprek, of je rijdt geconcentreerd en je gesprekspartner denkt een luisterend oor te hebben. Hier is het veiliger om tijdens intensieve gesprekken je auto even langs de kant te zetten.

Ons brein werkt het best als we ons compleet op één taak tegelijk kunnen richten. Meerdere dingen tegelijk doen, is veel minder efficiënt dan ze snel na elkaar doen. Gedragswetenschappers van de Warwick Business School hebben onderzocht wat er precies in het brein gebeurt wanneer we verschillende taken tegelijk proberen uit te voeren. Terwijl we al kokend en bellend tegelijk misschien denken dat we zo lekker aan het multitasken zijn, springt de hersenactiviteit in feite steeds heen en weer van het ene naar het andere gebied. In werkelijkheid bestaat multitasken dus helemaal niet, maar bij activiteiten waarin we goed zijn getraind (zoals autorijden en radio luisteren) gaat het wisselen tussen hersengebieden zo snel dat we het niet door hebben. Blijkbaar kunnen onze hersenen helemaal niet meerdere dingen écht tegelijk doen. Multitasken is dus eigenlijk onmogelijk, het is vooral een kwestie van snel te kunnen switchen. En dat deed ik ook spelen een deelnemen aan het gesprek...

Als je in een file staat, heb je tijd om rond te kijken. Je ziet dingen waar je anders niet op zou letten, gewoon omdat je er zonder file voorbijraast.

Vandaag had ik weer de 'luxe' om te observeren. Terwijl we stonden te wachten om enkele cm's vooruit te kunnen rijden, keek ik links van mij. Aan de overkant van de straat stond een camionette geparkeerd. De chauffeur zat een potje yoghurt uit te lepelen. Ik zag hem scheppen, de lepel naar zijn mond brengen....vanaf dan zat ik inwendig te lachen. Telkens, net voor hij de lepel in zijn mond stak, verscheen zijn tong alsof hij bang was dat er anders een drupje yoghurt zou verloren gaan: scheppen, naar zijn mond, tong uit, happen. Dat herhaalde zich meerdere keren voor we eindelijk konden doorrijden. Ik begon mij af te vragen of ik ook, als iets moet gelepeld worden, op die manier at.

Als je er zit op te kijken is het eigenlijk maar een raar zicht, die tong die steeds verschijnt net voor de lepel in de mond gaat. Sommige handelingen gebeuren zodanig automatisch dat we mss niet beseffen dat iets wat vreemd lijkt. Ik heb ondertussen mijzelf gerustgesteld: mijn tong blijft in mijn mond als ik iets eet met een lepel of een vork. Maar geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om aan ook maar éen iemand te vertellen dat ik voor de spiegel enkele happen yoghurt at, bij wijze van test.

Ik ga mezelf niet bestempelen als het toonbeeld van geduld maar ook niet als de ongeduldigste eerder de middelmaat geduldig tot het iets te lang gaat duren

En dat geduld wordt meestal getetst bij een bezoekje aan onze huisarts . Hij werkt niet op afspraak en daarom dat sommige patienten al voor aanvang van zijn consultaties  aan de deur gaan staan zo zijn ze zeker de eerste of eventueel de tweede. Ik weet dat dit veruit het beste is om daar snel aan de beurt te zijn maar daar een halfuur of meer te staan draaien tot de deur opengaat, dat is iets te verregaand voor mij. En dus was ik daar vanmorgen 5 minuten nadat zijn spreekuur begon . 1 patient was al binnen en er zaten er nog 4 in de wachtkamer. Snel maakte ik de rekening: een kwartier per patient, een goed uur wachten en het was mijn beurt. Niets aan te doen, wat is een uurtje in een mensenleven?

25 minuten later was de situatie nog steeds dezelfde: 1 binnen, 4 voor mij. Het begon danig op mijn zenuwen te werken dat er geen vooruitgang was. Ik prijsde mezelf gelukkig dat ik niet ernstig ziek was anders zou ik misschien gestorven zijn voor het mijn beurt was .

Nog 10 minuten later, nog steeds geen verandering, werd het al heel moeilijk om niet op mijn stoel te zitten draaien en om niet te zuchten maar ik bleef stoïcijns kalm alhoewel ik mij ergerde dat het geen naam had. Verdikke, dacht ik in mezelf, mijn bloeddruk zal stilaan aan de hoge kant zijn al mankeer ik niets aan mijn tikker!..... Als hij met die vier voor mij ook minstens een halfuur zou bezig zijn, dan zat ik daar tot de middag....foert! Ik stond op en vertrok. 40 minuten van mijn schone tijd daar verspild voor niets, behalve dat ik mij opgefokt voel en eerlijk gezegd dat wachten werkt prima mocht je enig spoor van futloosheid voelen

Het is maar dat een mens boodschappen moet doen, wil hij niet verhongeren of de genodigden zonder eten zetten, maar het is niet mijn favoriete bezigheid. Soms vind ik het puur tijdsverlies, eigenlijk vind ik het altijd tijdverlies maar soms valt het echt wel mee.

Normaal verloopt het winkelen vlot, vind ik wat ik nodig heb en ga ik dan naar de kassa....en dan zien dat er wel 10 man voor staat. Normaal gezien word ik dan lichtjes zenuwachtig, vooral als ik merk dat het niet echt vooruitgaat.

Zaterdag kreeg ik geen kans om me te ergeren aan het feit dat niet alle kassa's open waren ondanks het feit dat er veel mensen stonden aan te schuiven.

De man voor mij draaide zich om en zei meteen: " U weet zeker niet waar hier de eieren liggen?"

Ik had me eerder aan een verzuchting of een klaagzang omwille van de lange rij verwacht, zeker geen vraag over eieren. Waarschijnlijk zal ik daarom een beetje raar gekeken hebben, weet ik veel. In ieder geval, de man zal gevonden hebben dat ik er verbaasd uitzag al interpreteerde hij mijn blik verkeerd. Hij dacht waarschijnlijk dat ik de vraag niet begrepen had en herhaalde in iets deftiger nederlands:

"Eitjes? Weet u waar hier de eitjes liggen?"

Zoals dat klonk : E I T J E S, jeezes....de man was zeker 1.90, dat woord klopte niet bij zijn formaat. Ik voelde een lach opkomen en ik wist dat als ik die zijn gang zou laten gaan ik het eerste halfuur niet meer zou kunnen stoppen en dat ik zeker voor geschift zou aanzien worden. Geen mens zou het doorgehad hebben waarom ik zo zou moeten lachen... In minder dan een seconde had ik mezelf onder controle en zonder ook maar een grijnsje te laten verschijnen, antwoordde ik waarheidsgetrouw dat ik hem niet kon helpen. Op dat moment kon ik de eieren echt niet lokaliseren zozeer was ik bezig om mijn lach te onderdrukken.

"Tja," zei hij, "dan zal het zonder eieren zijn want ik heb ook geen zin om nog eens gans de winkel te doorlopen."

Heel traag werd de rij kleiner en toen er nog een man of vier voor mijn voorganger stond, draaide die zich nogmaals om en zei dat het verdorie wel heel traag vooruit ging.

"Zeker weten," antwoordde ik, "in die tijd had je al vier keer de winkel kunnen doorlopen om eieren te vinden" .

Hij gniffelde eens, knikte van ja en bleef net als ik geduldig zijn beurt afwachten. Ik ben er nochtans zeker van dat hij zou gevonden hebben wat hij eerst niet vond tegen de tijd dat het zijn beurt was aan de kassa.

 Vrijdag zijn de dochter en co gelukkig veilig thuisgekomen van wat bijna een horrorvakantie heet!

Op amper 14 dagen kan er één en ander gebeuren

Ze hadden in het zuiden van Frankrijk een huisje gehuurd en toen ze eraan kwamen bleek onze jongste schat ziek te zijn.. dus even de dokter raadplegen. Na een paar dagen werd er -toen ze gaan zwemmen waren in zee - ingebroken in hun huisje en waren een paar waardevolle spullen meegenomen zoals pc , IPhone , tablet…

Nog een paar dagen later werd hun hondje een Jack Russel aangevallen door de kat van de buren.. krab op het hoofdje, een gaatje op de rug en een flink stuk vlees afgescheurd op de linker dij. Het werd dus zoeken naar een dierenarts op zaterdagavond 17u!! Nog op het nippertje één gevonden die bereid was om hen te helpen… Hondje met drie haken in de bil om de wonde dicht te maken, een kap over het kopje om te voorkomen dat ze die krammer eruit trok en een spuitje met antibiotica….Die kap begint ze vervelend te vinden en pas volgende week mogen de krammen er uit...

Verder verliep alles “ normaal” tot ze naar huis kwamen en bij het wegrijden van een parking op hun route terug vaststelden dat iemand tegen hun “ recent nieuwe wagen” gereden had en vluchtmisdrijf gepleegd had….

Kan je geloven dat we blij zijn dat ze veilig en wel thuis zijn want het was blijkbaar niet “ hun” vakantie…

En zeggen dat ze er uiteindelijk nog opgewekt en optimistisch bijlopen…"Wij zijn nog gaaf en heel"… is hun opmerking!

Inderdaad lieve blogvrienden, vandaag is het hier platte rust. Straks gaan we een kopje koffie drinken bij de dochter en co die gisteren thuis gekomen zijn van de reis en voor de rest... bekomen van een drukke dag gisteren. Al bij al viel het nog mee, we hadden af en toe zon enkel op het moment van de BBQ zelf begon het te druppelen zodat mijn lieve slaapgenoot onder een grote parasol  ( what's in a name!!) moest bakken en onder een paraplu het eten binnen " liep". In de namiddag hebben we zelfs nog een wandelingetje gedaan  en bij het terugkomen achteraan de tuin in een waterzonnetje kunnen bekomen. Maar aan de snaterjes heeft het niet gelegen hoor! Die deden hun best en het geluid ging crescendo omhoog naar mate de dag vorderde.. wat zeker aan een straaltje zon lag waaraan we ons konden verzadigen .

In ieder geval iedereen ging content naar huis , wij content dat- niettegenstaande de slechte weersvoorspellingen - het weer nog relatief meeviel om dan behoorlijk moe te gaan slapen... Nu is het de bedoeling om 2 dagen bij te tanken want maandag doen we het nog eens over met een 8 tal vrienden. Als het weer zou kunnen zijn zoals gisteren dan is "biebie" tevreden...

Ik lag daar juist even buiten te " waterzonnen" en werd geboeid door een prachtige wolkenformatie .. geniet maar mee... Jaja, ik kijk nog steeds naar boven en naar de wolken...eenmaal een romantcus altijd ééntje .

Voor de Antwerpse moeders is het vandaag hun dag.. wij ( de West Vlaamse moeders) kregen reeds onze dag in mei maar voor mij mag iedere moeder eens extra in de bloemen gezet worden zelfs 2 x per jaar dus...voor alle moeders /oma's

Heb je na mijn logje van gisteren ook naar de maan gekeken en ook Janneke Maan zien rondlopen?

Alle gekheid op een stokje.( waar komt die uitdrukking vandaan? Weer iets voor een volgend logje )

Ik ben erg geïnteresseerd in alles wat met de aarde , de wolken en het heelal te maken meeft en zo kwam spontaan de vraag bij mij op :

" Wat als die aarde nu eens stopt met draaien?" ..

Zelf kan ik mij daar één en ander bij voorstellen maar er zijn andere die veel wijze zijn dan ik die daar een goede visie op hebben en bij hen ging ik mijn logje halen? Heb je even de tijd en ben je ook  geïnteresserd? Lees dan maar verder, indien niet... stuur ik jullie niet naar de maan hoor het is hier te goed en te mooi op onze blauwe knikker!

Wat als de wereld stopt met draaien?

Wat gebeurt er als de aarde stopt met draaien? We hoeven niet bang te zijn dat dit de komende miljoenen millennia gaat gebeuren, maar het is wel interessant om te kijken wat de gevolgen zouden kunnen zijn. De aarde draait in ongeveer 24 uur om de eigen as. En onze planeet is daarin natuurlijk niet alleen. Ook bijvoorbeeld Mercurius tolt om de eigen as heen. Maar het kleine planeetje doet daar een stuk langer over: zo’n 59 aardse dagen. Venus neemt er nog meer tijd voor: een dag duurt op die planeet net zo lang als 243 dagen op aarde. Op dit moment draait onze planeet nabij de evenaar met een snelheid van 1.667 kilometer per uur om haar as. Hierdoor wordt de massa van water naar de evenaar getrokken. Wanneer de centrifugale kracht afwezig is, zakken de oceanen af naar beide polen. Er is dan sprake van twee grote oceanen: de Noordelijke Oceaan en de Zuidelijke Oceaan. Tussen de twee oceanen bevindt zich een brede strook land met enkele kleine zeeën. Geleidelijk aan stoppen Een iets waarschijnlijker scenario is dat de aarde voortdurend ietsje vertraagd wordt en zo heel geleidelijk tot stilstand komt. Ook dat scenario heeft grote gevolgen voor de aarde. Een dag duurt dan niet langer 24 uur, maar 365 dagen. De ene helft van de aarde is dus een half jaar op de zon gericht. Deze helft zal flink warm zijn en geen duisternis kennen. De andere helft is ondertussen een half jaar koud en donker. Vinden we een zonsopgang en -ondergang nu nog heel gewoontjes, in de geschetste situatie wordt het iets bijzonders. Twijfelachtig is echter of mensen daar getuige van zouden zijn: een aarde die langzamer gaat draaien of stilstaat doet de leefbaarheid geen goed. Sterker nog: de aarde is mogelijk onherkenbaar als deze tot stilstand is gekomen. Dit komt doordat de middelpuntvliedende kracht – die wordt ingegeven door het roteren van de aarde – verdwijnt. Die middelpuntvliedende kracht zorgt er nu voor dat water naar de evenaar wordt getrokken. Als de kracht verdwijnt, zal het water afzakken naar de polen. Het resultaat is dat grote delen land onder water komen te staan en er eigenlijk twee grote oceanen ontstaan: eentje in het zuiden en eentje in het noorden. Daartussen vinden we een brede strook land U begrijpt wel dat het op een stilstaande wereld een stuk heuvelachtiger is. Het verschil tussen het laagst gelegen land en de Mount Everest is op de huidige aarde zo’n 9.000 meter. Op de toekomstige aarde bedraagt het verschil bijna 20.000 meter.

Roteren

U ziet: een tollende planeet is dus heel normaal. Maar waarom roteren planeten zoals de aarde, Venus en Mercurius? Om dat te begrijpen, moeten we terug naar de tijd waarin ons zonnestelsel ontstond. Er was nog geen zon en er waren nog geen planeten. Er was enkel een wolk bestaande uit stof en gas. Die wolk stortte in en vormde zo een platte schijf die steeds sneller ging draaien. In het hart van de schijf ontstond de zon. Het draaiende stof en gas eromheen klampte zich samen en vormde zo de planeten. De draaiende beweging die in de schijf zat – ook wel impulsmoment genoemd – werd door de samenklonterende materie overgenomen. De samenklonterende materie groeide vervolgens uit tot roterende planeten, waaronder de aarde.

Een dag van twee uur Tegenwoordig heeft de aarde ongeveer 24 uur nodig om een rondje rond de eigen as te voltooien. Maar dat is niet altijd zo geweest, zo denken wetenschappers. Voor de totstandkoming van de maan zouden de dagen op onze planeet slechts twee tot drie uur lang zijn geweest. Dat de dagen tegenwoordig veel meer uren tellen, hebben we maar aan één hemellichaam te danken: de maan. Deze vertraagt de aarde namelijk. Hoe de maan dat precies doet? Met behulp van de zwaartekracht! De maan en de aarde trekken aan elkaar. En omdat de aarde sneller om de as draait (in 24 uur) dan de maan om de aarde draait (27,3 dagen) schiet dat getrek vanuit het oogpunt van de aarde gezien niet erg op. Vergelijk het met een hardloper die een flinke lederschildpad met zich mee probeert te trekken. De schildpad kan niet zo hard en zal de hardloper ophouden. Zo houdt ook de maan de aarde op en zorgt ervoor dat onze planeet langzamer gaat draaien. Dat gaat heel geleidelijk. Zo geleidelijk dat we daar in de praktijk niets van zullen merken. Over zo’n 100 jaar is een dag op aarde ongeveer 2 milliseconden korter dan nu het geval is. Abrupt stoppen De rotatie van de aarde is dus niet helemaal stabiel. Een mooi moment om terug te keren naar de hoofdvraag: wat zou er gebeuren als de aarde zou stoppen met draaien? Stel dat onze planeet dat abrupt zou doen, dan zouden de gevolgen enorm zijn. Want als de aarde stopt met draaien, blijft alles wat niet echt aan de aarde vastzit toch met dezelfde snelheid roteren. Dat heeft alles te maken met het behoud van impulsmoment: als een voorwerp eenmaal draait, is het geneigd dat te blijven doen. Dat geldt voor gebouwen, maar ook voor mensen, bomen, stenen, oceanen en zelfs de atmosfeer. Alle landmassa’s worden ontdaan van hetgeen zich op deze massa’s bevindt en belandt in de atmosfeer. Het is een heel heftig, maar ook een zeer onwaarschijnlijk scenario.

Nu we duidelijk hebben wat er allemaal kan gebeuren als de aarde stopt met draaien, is het tijd voor die ene belangrijke vraag: gaat het ooit gebeuren?

De kans dat de aarde abrupt stopt, is sowieso heel klein. De aarde kan namelijk niet uit zichzelf stoppen. De enige manier om de rotatie abrupt stil te leggen, is een flinke botsing met een ander (groot) hemellichaam. En dat staat op korte termijn zeker niet op de planning. Ondertussen roteert de aarde door toedoen van de maan natuurlijk wel steeds trager. Maar dat effect is zo klein dat het nog miljarden jaren kan duren voor de dagen op aarde ten opzichte van nu gehalveerd zijn. Het lijkt er dan ook op dat we ons voorlopig geen zorgen hoeven te maken over het moment waarop de aarde stopt met roteren.

Zondagavond ook naar de maan gekeken? Blijkbaar stond ze uitzonderlijk dicht bij de aarde en inderdaad die indruk had ik ook . Je zag duidelijk de donkere plekken op de maan en met wat verbeelding zelfs Janneke maan rondlopen.

Onze Aarde koerst weer door de meteorenzwerm Perseïden, wat vallende sterren oplevert. Maar deze keer krijgt de hemelshow concurrentie van de supermaan. Elke zomer trekt de Aarde door die meteorenzwerm: een wolk van stofdeeltjes achtergelaten door de komeet Swift-Tuttle. Vele stofdeeltjes komen dan aan 60 km per seconde in botsing met de dampkring van de Aarde en veroorzaken kortstondig een lichtstreep aan de hemel: een vallende ster of meteoor.

De vallende sterren zijn zichtbaar tussen zondag 10 augustus en woensdag 13 augustus. Om deze meteoren waar te nemen is geen telescoop of verrekijker nodig. Het volstaat om vanop een donkere plaats buiten een stedelijk gebied met het blote oog minstens 15 minuten te kijken naar een willekeurige plaats aan de nachthemel.

Toch is deze zwerm dit keer minder spectaculair dan andere jaren omdat ze concurrentie krijgt van de supermaan die in de nacht van 10 augustus zal verschijnen en is nog tot de 13e zo dicht bij ons. Dan staat de maan op de nabije afstand tot de Aarde van slechts 356.895 km. Een supermaan is 14 procent groter en 30 procent helderder dan een traditionele volle maan.

En zoals gezegd .. ik heb dat gezien en voor diegenen die het gemist hebben .. jullie hebben nog een nacht de tijd om te kijken!

Ik zei toch dat het poepsimpel was. Inderdaad de rebus was: op ieder potje past een dekseltje!

Maar nu iets anders.

Ik was het bijna vergeten maar elke maand geef ik hier in het kort hoe die maand aan zijn naam komt vandaar dat ik even stilsta bij augustus.

Augustus is de achtste maand van het jaar in de gregoriaanse kalender en heeft 31 dagen. De maand is vernoemd naar keizer Augustus (letterlijk 'de verhevene'), de eerste keizer van het Romeinse Rijk.

Augustus is op het noordelijk halfrond ook de maand om te oogsten en wordt daarom vaak OOGSTMAAND genoemd. Deze maand is toegewijd aan Ceres, de Romeinse godin van de oogst.

15 augustus is in België een officiële feestdag (Maria-Tenhemelopneming) en wordt ook Halfoogst genoemd.

In augustus korten de dagen het méést, nl. 1 uur en 58 minuten ten voordele van de nacht.

De spreuken die in augustus op de volkskalender voorkomen handelen bijna allemaal over de oogst:

Geeft augustus niet veel regen, maar wel veel zonneschijn, dan krijgen we zeker goede wijn.

Als augustus zonder regen henen gaat, zal men zien dat de koe mager voor de kribbe staat.

Augustus eerste week heet en laf, ziet men veel winterse sneeuw, wacht maar af.

Noordenwind in augustus opgestaan, brengt standvastig weder aan.

Poepsimpel zeggen ze dan 

Sinds de dochter de schoonzoon kent en ze samen in de zomer op vakantie gaan, is het hier altijd standby modus in de zin van “ en wat nu?”

Het is altijd met een gemengd gevoel dat ik hun SMSjes lees want dikwijls is het geen goed nieuws. Je kijkt altijd uit naar een berichtje als de kinderen op reis zijn om te horen of ze goed aankwamen en of alles ok is. Die krijgen we uiteraard ook maar elk jaar wordt die vreugde na een paar dagen verstoord. Soms zijn het maar kleine praktische zaken zoals een nieuwe slaapzak die bij het opblazen al een gat had en ze op de grond moesten slapen tot de auto die defect staat ergens op een verloren strand en dat ze wachten op assistentie om terug naar hun locatie te kunnen maar niemand kunnen bereiken. Ze houden ervan om de rust en stilte op te zoeken en belanden zo vaak in het hol van Pluto zoals wij zeggen dat was toen ook zo.

Een andere keer waren ze met een opblaasbaar bootje de zee opgegaan , beiden in slaap gevallen en afgedreven. De schoonzoon had een zonnesteek en de dochter kon de zee in duiken en met een touw rond haar midden met de boot terug naar het strand zwemmen. Gelukkig heeft ze het brevet van redder en kan ze goed zwemmen.

Het jaar erop werd ze gestoken door een zee-egel en moest ze dringend naar een ziekenhuis.

Toen de kids er waren, werd het er niet beter op zoals die keer dat ons kleindochtertje aan het zwembad gevallen was en moest genaaid worden aan de kin. En zo kan ik maar doorgaan.

Op hun feest vorige maand had ik het er nog over dat een sms van hen altijd spanning is zo in de aard van.. goed nieuws of slecht nieuws? Gisterenavond kregen we terug een sms vanuit Frankrijk waar ze sinds vorige week een huisje huren.. Terwijl ze even weg waren, hadden dieven de deur van het huisje geforceerd en alles meegenomen dat enigszins van waarde was.. laptop, IPhone , tablet en nog wat spullen.. De politie werd erbij gehaald maar ik vrees dat ze naar hun hebbedingetjes mogen fluiten. En dan maar gaan slapen met een geforceerde deur.. "Ach, die mannen keren nooit geen tweede keer terug naar dezelfde plaats", wist de agent te vertellen.. Een schamele troost! Ik hoop voor hen dat ze het nu weer gehad hebben en de rest van de vakantie “ normaal” verloopt..

Grappige nota hierbij. Hun hondje een 13j oude Jack Russel was thuis gebleven omdat ze niet lang wegbleven en hij had blijkbaar de dieven niet afgeschrikt. Dus als waakhond is die ook al niet geslaagd! Ik durf er op te wedden dat hij nog zal gekwispelstaart hebben toen hij volk zag, zo’n sociaal beestje als hij is.

Wij houden hier onze vingers weer gekruist tot ze thuis zijn…

Ik deed de deur van zijn hobbykamer open om te zeggen dat ik even weg was en het eerste wat hij zei was:

"Ga je naar het bos?"

Stomverbaasd vroeg ik:

"Naar het bos? Waarom?"

Met een grijns van oor tot oor antwoordde hij:

" Je bent net Roodkapje."

"Roodkapje ?"

Typisch mannelijke logica ...enkel en alleen omdat ik een rode Tshirt en dito kniebroek aanhad.

Ik ben nog de kwaadste niet al zeg ik het zelf. Het is al meermaals gebeurd dat ik iemand voorliet aan de kassa. Niet dat het een constante is maar zo af en toe komt het eens voor dat ik in een gulle bui ben. Meestal hadden die mensen maar enkele aankopen bij en vroegen ze beleefd of het mocht. Zelf doe ik dat alleen als ik super gehaast ben en enkel één of twee aankopen heb. Je beurt afwachten hoort erbij.

Gebeurt het dat iemand mij vraagt om voor te gaan met een goede reden dan overtreft mijn goedheid ( euh euh)  mijn slechte kant en in plaats van te zeggen wat soms op het puntje van mijn tong ligt, knik ik ze vriendelijk toe terwijl ik "tuurlijk, doe maar" zeg. Nadat ze betaald hebben krijg ik dan als tegenprestatie een knikje als bedanking en iedereen is weer een tevreden mens .

Vandaag was het weer prijs. Juist toen ik mijn kar aan de kassa wilde uitladen , kwam er een vent (man is een te mooi woord voor dat geval) naast me staan met  een kartonnen schaal met ik schat 12 yoghurtpotjes in zijn handen  en op die potjes lagen er nog twee flessen drinkyoghurt. Hij keek me aan met een koele blik, keek van mij naar zijn aankopen en schudde toen met zijn hoofd richting de transportband waarmee hij bedoelde: mag het er op, mag ik voor? Hij was van vreemde origine en ik dacht met mijn "koekegoed hart" dat hij onze taal niet genoeg machtig was om duidelijk te maken wat hij wou en het daarom met hoofdbewegingen deed. Even flitste de gedachte door mijn hoofd om zo'n lomperik gewoon voor te laten. Waarschijnlijk zaten zijn bloedjes van kindjes te wachten tot hij thuiskwam zodat ze een yoghurtje bij het ontbijt konden eten. Maar dat knikje met het hoofd en die blik vol overtuiging dat hij wel voor mocht , stak me en ik vroeg hem beleefd zijn beurt af te wachten.

Toevallig ging de kassa naast mij open. Met een vaart schoot hij uit de rij , iedereen voorbij om als eerste aan te schuiven. Een onbeleefde schoft was het! Bovendien sprak hij perfect nederlands, dat hoorde ik toen hij het meisje aan de kassa deed schrikken toen ze hem het kasticket overhandigde.

"Ik moet die brol niet, "sprak hij luid en de daad bij het woord voegend, smeet hij het kasticket met een air op de grond en weg was hij. Het was met plezier dat ik u niet voorliet, dacht ik....eigenlijk had ik het luidop moeten zeggen maar aan zo'n lomperik verspil ik geen woord!.

Alhoewel het geen hobby van me is, doe ik het. Meestal niet met volle goesting maar eenmaal ik gestart ben, valt het zo af en toe wel mee. Soms vind ik het dan zelfs prettig vooral als ik de ongestreken stapel zie minderen terwijl de netjes gestreken stukken vermeerderen.

Het onderwerp 'strijken' werd onlangs tijdens een uitje met vrienden plots aangesneden alsof we het over geen leukere dingen konden hebben.

"Strijk jij veel?" vroeg ze.

"Alles," antwoordde ik naar waarheid.

"Alles???"

"Bijna alles, behalve ondergoed en sponsen handdoeken."

"Komaan! Meen je dat? Ook zakkendoeken? Keukenhanddoeken? Beddelakens en overtrekken? "

Mijn verbazing was groot toen ik hoorde dat zij dat niet deed. Blijkbaar ben ik niet de enige die een broertje dood heeft aan strijken maar mijn afkeer is minder groot dan die van haar. Ik kan me dus niet voorstellen dat ik een gewassen, gekreukelde zakdoek zou bovenhalen om er mijn neus in te snuiten of om er om het even wat mee te doen. Een ongestreken zakkendoek ziet er zo 'slonzig' uit. Meestal gebruik ik papieren zakdoekjes om die strijk te vermijden, niets saaier dan zakkendoeken strijken. Zelfs keukenhanddoeken die na het wassen netjes opgeplooid kunnen worden....het is sterker dan mezelf, die moeten gestreken de lade in. En het beddengoed, geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om dat niet te strijken alhoewel het een helse karwei is. Het oogt niet alleen mooier maar het ligt zooooo zalig. Niets zo plezant als in een bed te kruipen waar versgewassen en gestreken lakens op liggen. Lekker strak en goedgeurend, mijn garantie voor een heerlijke nachtrust.

De reactie op mijn 'waarom ik dat alles strijk' was:

"Goed zot! Na minder dan een kwartier is alles terug verrompeld, zie je niet meer dat het gestreken was."

Het is waar alhoewel een kwartier nu ook sterk overdreven is, wat gestreken is blijft niet rimpelloos na gebruik maar wat gewassen is blijft evenzeer smetteloos .

Conclusie:

Ik ben geen fan van  strijken maar ik vermoed dat ik me toch niet goed zou voelen als mijn  versgewassen dingen niet netjes gestreken zijn. Het ene is onlosmakelijk verbonden met het andere....was/strijk, een siamese tweeling. En omdat deze week nogal bezet was , bleef de stapel hier groeien en "mocht" ik er zaterdag invliegen kwestie van het saunagevoel dat al gans de dag overheerste  nog wat op te drijven...Maar zoals jullie zien ik heb het overleefd

Donderdag was onze afspraak met vrienden om met de kusttram weer eens de kust af te rijden , ergens een etentje mee te pikken en te genieten van de zon en het gezelschap. Bij het terugkeren passeerden we Heist . Tijdens juli en augustus vindt in Heist elke donderdagnamiddag een gezellige folkloremarkt plaats. Je maakt er kennis met oude ambachten en demonstraties en kunt er naar hartenlust grasduinen langs de talrijke kraampjes. Dat is wat we ook deden en we kwamen naar huis met een kilo ambachtelijk gebakken pannenkoeken en een paar mooie foto’s.. Geniet maar mee, de pannenkoeken eten we hier wel op.