De stad of het platteland

 Ik zal wel niet de enige zijn die het beu aan het worden is maar voor mijn part mag het al de 25ste zijn. De constante volpropping van de brievenbus met verkiezingsfolders, ik krijg er de kriebels van. Om nog maar te zwijgen van alle keren dat de bel gaat. Als je dan de deur opendoet staan er vriendelijke mensen voor de deur, die je kent van haar noch pluimen, om te vragen of je de 25ste aan hen zal denken. Denken? Aan hen?

Nog voor je de tijd hebt om hen vriendelijk wandelen te sturen, duwen zij je ook nog een foto van zichzelf in je handen, in de hoop dat je zo heel goed zal onthouden wie ze zijn. Godzijdank is de papierophaling gratis. Verkiezingen, al goed en wel maar ik ben dat gedoe voor het zover is stinkende beu. Courage...nog 3 dagen en dan is het voorbij. Dan gaan al die vriendelijke, onbekende mensen ons geen vragen meer stellen. Dan gaan ze ons voorbijlopen alsof we lucht zijn, zal er zelfs geen knikje ter herkenning meer afkunnen. Alles zal dan weer zijn gewoon gangetje gaan, niemand die nog hoeft te doen alsof. Zij die op de lijsten staan moeten niet meer veinzen dat iedereen hen nauw aan het hart ligt. Zij die niet op de lijsten staan hoeven niet meer te doen alsof ze het een eer vonden om tien keer op een dag de deur open en dicht te doen voor de stemmenjagers. We zijn er bijna! We zijn er bijna! Maar nog niet helemaal.....

Echte vrienden heb je maar heel weinig. Daar deel je lief en leed mee. Vriendschappen komen en houden op een gegeven moment op. Dat is een realistisch proces. Hoeveel is iemand je waard? Het is maar de vraag wat je onder een vriend verstaat.

Vriendschap is een ruim begrip dat tegenwoordig minder lijkt te betekenen dan het ooit was. Maar dat hoeft helemaal niet zo te gaan, vriendschap is belangrijk, vriendschap creëert een unieke relatie tussen mensen  want echte vrienden doen veel voor mekaar. Men zegt niet voor niets, in de nood kent men zijn vrienden. Het is leuk om vrienden te hebben en te weten dat er altijd iemand is waar je terecht kan. Met een vriend kan je praten over alles, met een vriend kan je sporten, met een vriend kan je uitgaan, met een vriend heb je een band. Sommige vrienden heb je voor het leven, anderen komen en gaan. Zoals alles in het leven kom je dit alleen in de praktijk te weten.

Veel mensen zijn elkaars vrienden zolang ze iets van elkaar willen of krijgen. Als dat voldoende is, kun je de "vriendschap" laten voortduren al weet je dat er eens een einde aan komt. Trouwens echte vrienden bestaan wel maar zijn heel schaars.

Afstand kan soms funest zijn ondanks de goede voornemens. Het hangt natuurlijk ook af van de manier waarop je het bekijkt. Mensen komen en mensen gaan...ze komen je leven binnen en gaan er ook weer uit, bijna als personnages in een favoriet boek. Als je het boek uiteindelijk sluit, hebben de personnages hun verhaal verteld en begint nu een ander boek compleet met nieuwe personnages en avonturen. Dan merk je dat je je op de nieuwe concentreert niet op die uit het verleden. Klinkt dat nogal een beetje zwaar? Als je dat wil .. ja. Ik word een beetje " ouder " hé!

Deze keer was het eenvoudig want enkele bezoekers vonden de oplossing van de rebus. Voor zij die het nog niet helemaal doorhebben.. Er stond -8 in G dus samengevoegd is dat minachting! Proficiat voor de vinders!!

En nu wat anders. Het was hier in het weekend weer behoorlijk druk want zes liepen er hier  weer rond en ieder op zich is enig en uniek! De nieuwe e-bikes van oma en opa waren het van het.. er werd geracet op de gazon en in de straat dat het niet gewoon was...Geen problemen voor die gasten om daarmee te rijden ze hebben de kneepjes rap onder de knie. Intussen stonden hun snaveltjes niet stil en ik zie hun kennis groeien. Er sijpelt hier en daar al eens wat binnen zoals " dat flauwvallen een soort van slapen is. Of een nieuw woord zoals verbrandingsoven bijvoorbeeld." Ja onze gesprekken zijn altijd heel " breeeeed" ..

Ik vond het heerlijk om met de kleinkinderen te" argumenteren" want geloof me ze weten soms meer over wat er rondom hen gebeurt dan je vermoedt. Het is dan aan ons om het juiste wereldbeeld in de juiste richting te duwen willen we de jongeren gevoelig maken voor de groeiende problematiek.

Dat probeerde ik ook te doen met een paar van de kleinkinderen want hun zachte , sponzige geest sprokkelt zo fragmentarisch alle elementen bijeen en hopelijk leren ze er iets uit!

Op de vraag waarom ik kartonnen bordjes gebruikte voor de snakjes ipv plastieken was het moment om iets te vertellen over de plasticverminder actie waarmee ik bezig ben. De jongste (6 1/2) luisterde ook aandachtig. Maar de informatie hangt daar in haar hoofdje zonder een duidelijk wereldbeeld om dat allemaal aan vast te hangen. Het zweeft. De kans dat het dan snel wegzweeft is reëel.

Ik legde hen uit de mensen  niet moeten denken dat zij op dezelfde manier kunnen blijven leven en tegelijkertijd de wereld kunnen redden door een paar kleine aanpassingen te doen. Ik probeerde hen te vertellen dat er fundamentele wijzigingen moeten komen omdat de wereld er niet goed uitziet. De oudsten begrepen het al beter dan onze spruit, ze hadden ook wel iets te vertellen terwijl de jongste alweer naar het klimrek en de schommel keek.( ja het weer was gelukkig beter) En toch was er iets blijven hangen want even later spreekt ze me opeens streng toe. Dat auto’s ook niet goed zijn voor de wereld. Dat ik beter met de fiets zou gaan. Dat het van Z naar K een behoorlijke afstand is, vindt zij geen goed argument. Ik kan het haar niet kwalijk nemen. Afrika ligt immers ook maar een centimeter of drie van België in de atlas…Maar met mijn nieuwe fiets gaat het toch stukken sneller..

Wie heeft er zin om het nog eens te proberen, deze is een eenvoudige....

Ik weet niet precies hoe het nu op school verloopt maar ik herinner me wel dat " in mijnen tijd" verzen en gedichten schering en inslag waren. Ik kan ze niet tellen de korte en lange, de grappige en triestige, de bombastische en speelse gedichten die ik zowel in de lagere school als in het middelbaar te leren kreeg. Voordragen was één van mijn " passies" daardoor hangen de meeste gedichten nog relatief fris in mijn geheugen  maar het gedicht dat ik zomaar tussen andere nota's vond laat een grote wazige plek na.. Enkel flarden herinnerde ik me nog al weet ik dat we het met veel " pathos" voorgedragen hebben. " O, Natoken" waar is de tijd.

Misschien zegt het gedicht jullie iets? Het was redelijk zware kost voor een 14 jarige als ik er nu op terugkijk....

Over ongeveer 2 weken mogen we weer eens mee bepalen welke goede burgervaders (en moeders) aan het roer van ons vaak stuurloze schip mogen staan. Maar maakt het allemaal nog iets uit?

De afgelopen 4 jaar is duidelijk geworden dat het niet zo eenvoudig is welke partij het ook voor het zeggen heeft, er gebeurt zo weinig, de crisis is nog niet echt bedwongen , de gewone burger wordt verder uitgeperst en politici lopen meer ruzie te maken dan dat ze oplossingen aanbrengen. Moesten ze dit alles nu gratis doen dan had ik er niet zo wakker van gelegen… Maar om nu met belastings-centen betaald te worden om met je luie reet in een eikenhouten stoel, dure broodjes krabsla en spawater naar binnen buffelend, een beetje ruzie te zitten maken, dat is toch te grof voor woorden! Als je zo’n werknemer onder je hebt, dan grijp je die toch bij z’n nekvel, schreeuw je in z’n oor dat als ie dit nog één keer doet hij lekker z’n spulletjes kan pakken!

Toch komen onze regeringen er telkens weer makkelijk vanaf. En heb je de campagnes al gevolgd? Er wordt even over het programma gesproken en verder gaat het in het aanvallen en afbreken van andere partijen...ik ben die discussies nu al beu en het circus moet nog beginnen.  Het is weer zover dat de kandidaten weer het straatbeeld kleuren en de kiesstrijd is volop bezig. Kiezen we voor een partij of kiezen we voor een persoon?

Neen ’t is niet gemakkelijk en ik zal weer met met wreed veel vragen in dat stemkot staan! Bij al onze politieke partijen heb ik het “net niet” gevoel, ofwel hebben ze een overtuigend kopstuk en valt het programma tegen, ofwel valt het programma mee maar word ik bij het zien van hun kopstuk heel verdrietig. Met de afgelopen 4 jaar in het achterhoofd wandel je toch nooit overtuigt het stemhokje in ? Jij wel?

In West Vlaanderen is het vandaag de dag om alle mama's in de bloemetjes te zetten. Hier in het Antwerpse vieren sommigen de mama's  in aug . Maar een Antwerpenaar zou geen Antwerpenaar zijn om niet van beide te profiteren dus daardoor staan de mama's hier twee keer in het middelpunt. :

Ik heb werkelijk geen idee waarover ik wil schrijven en toch doe ik het want ik heb gewoon zin om de toetsen van mijn klavier aan te raken. En je weet hoe dat gaat, van het één komt het ander.

Ja, soms doe ik dingen waar mijn hoofd niets van snapt, dat denkt dan bij zichzelf:

“ O God… waar is Natoken nu weer mee bezig…en waarom?”

Maar mijn buikgevoel vertelt mij echter: “ Doe maar leuk verder...”

Wat jullie echter niet zien is dat ik tussen die vorige regels al een hele tijd voor mij uitgestaard heb, kijkend door het raam naar de regen en niet wetend wat hier nu verder op volgt… Niet dat de regen mij uitnodigde om erdoor te lopen.

Er was een tijd dat ik dat wel graag deed, lekker “ ingeduffeld” met een waterdichte ponco aan en rubber laarzen want dat geeft de beste bescherming als je bij regen het bos ingaat.

Als het regent, blijven de meeste mensen thuis. Slechts  weinigen weten dat wandelen in de regen echter bijzonder goed is voor de gezondheid en vooral rustgevend is. Net als bij een nachtwandeling ziet de natuur er dan anders uit en zie je dieren die je bij mooi weer nooit zou hebben waargenomen. Niet alleen de regenworm kruipt bij slecht weer uit de grond, ook andere dieren wagen zich uit hun holen en gaan pas goed leven als het regent. Planten schieten de grond uit en het gras glinstert als zilver.

En na de regen is het dan genieten van de geurige lucht die uit de natte weiden en akkers opstijgt. Wie met open ogen door bos en de natuur wandelt, zal weer leren kijken en zich verwonderen. De natuur is vol wonderen en geheimen. We behoeven ze slechts te ontdekken.

Hallo.. Houston to Natoken…

Jaja mannekes ik ben terug… .ik weet nog altijd niet waarover ik wilde schrijven al staat mijn blad nu wel vol.. Daar houd ik het dan best maar bij zeker?

Vandaag zou ons ma 94 j geworden zijn . Ik mis haar nog steeds en dat stemt me wat weemoedig vandaar...

Voor diegenen die bezorgd waren.. het gaat al beter met mijn oog. We gingen zaterdag naar de spoed en zo kreeg ik rap de nodige verzorging .. ik kan wel nog niet te lang achter een scherm zitten want dat turen is niet optimaal dus houd ik het bij de oplossing van de rebus.

Roze deed een goede poging maar deze keer was de oplossing niet juist Fjak@ sloeg de nagel op de kop met achterbaks..Toch bedankt aan beiden om het te proberen

Even uitleggen:

achter  b  aks ( ander woord voor bijl) = Achterbaks

Ik laat jullie even aan het woord tot ik hier weer zelf mijn woordje placeer!!

Voor de puzzelaars... ga er maar tegen aan!

Bij gebrek aan tijd laat ik jullie even stilstaan bij het plaatje.

Grapje van de dag...

Gisteravond kwam ik thuis van het werk en ik zag dat m'n vrouw nog niet thuis was... Dus om haar een plezier te doen, zet ik:

haar favoriete muziek op,

laat ik het warme water lopen,

ik voeg er nog een geurig schuimpje aan toe.

Als ze dan thuis komt is alles klaar... ...

zodat ze aan de afwas kan beginnen!

Vandaag begint de maand mei ook bloeimaand of Mariamaand genoemd en  is de vijfde maand in het jaar van de gregoriaanse kalender en telt 31 dagen.

Mei valt op het noordelijk halfrond geheel in de lente en op het zuidelijk halfrond geheel in de herfst.

In de Keltische traditie is 1 mei het begin van de zomer, dat wordt gevierd met het Beltane-feest.

De Romeinen vierden diverse voorjaarsfeesten. Begin mei hadden ze het meerdaagse bloesemfeest, de Floralia geheten. Op de eerste dag van mei vierden ze het feest van de aardgodin Bona Dea ('de Goede Godin'), die later met de Griekse godin Maia werd geïdentificeerd. Zij was de oudste en mooiste van de Pleiaden, de zeven dochters van Atlas en Pleione. Het Griekse woord μαια (maia) betekende oorspronkelijk 'moeder' en later 'vroedvrouw' (μαιεια-maieia).

De Romeinen vereerden deze Griekse moedergodin opdat zij de dingen van de natuur zou laten groeien. Zij noemden de meimaand (Maius in het Latijn) naar haar. Het Latijnse woord maior (= 'groter') is aan maia verwant, zo ook het woord maiestas (= 'aanzien', 'pracht', 'het hoog in aanzien zijn', 'verheven zijn').

In de Middeleeuwen ontstond in Italië het gebruik om de maand mei te wijden aan Maria, de "Moeder van God".

 6 spreekwoorden en uitdrukkingen bevatten `mei` :

- de mei van het leven (=de bloeitijd van het leven)

- de meitak op een werk zetten (=het werk afmaken)

- een natte mei geeft boter in de wei (=weerspreuk)

- in mei leggen alle vogels een ei (=weerspreuk - aanduiding dat in mei het broedseizoen begint)

- meisjes die bloemen vragen, mag je kussen zonder te vragen. (=een aanmoediging om meisjes met bloemen te kussen)

- regen in mei, dan is april voorbij. (=de natuur kiest vanzelf de goede volgorde.)

Weerspreuken ivm mei

- In mei een warme regen, betekent vruchtenzegen

- Onweer in mei, maakt de boeren blij.

- Is mei nat, een droge juni volgt zijn pad.

- Mei koel en te nat, brengt koren in het vat.

- Avonddauw en zon in mei, is hooi met karren op de wei.

- Is het weer in Mei te mooi, dan krijgt de schuur maar weinig hooi.

- Een natte mei geeft boter in de wei.

- Mei niet te koud en niet te nat, vult de schuur en ook het vat.

- Een bijenzwerm in mei,is een goed teken voor de wei.

- Mei tot jubelmaand verkoren, heeft toch rijm achter de oren.

- Het onweer in de schone mei, doet het koren bloeien op de hei.

en zo kan ik nog lang verder gaan.. maar zo te zien moet de meimaand wat regen krijgen... we zullen zien!

Maar voor jou trouwe bezoeker dit geluksbrengertje :

Vele jaren geleden toen ik nog kind was stond de meimaand gelijk aan meikevermaand. We gingen in het weggetje naast onze thuis aan de beukenhaag  schudden en vonden onmiddellijk enkele prachtexemplaren op de grond. Wij deden ze in lucifersdoosjes en lieten ze, tot ongenoegen van ons ma, soms los in huis. Die grote kevers met twee langwerpige bruine schilden - die tevens als vleugels dienen - en achter de kop een zwart schouderpantsertje zijn al zoveel jaren uit mijn gezichtsveld verdwenen. Nooit meer zag ik er nog éen tot gisterenmorgen toen ik zo'n groot insect voor mijn voordeur vond. Ik kon hem gewoon oprapen en hij kroop rustig over mijn hand. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om zomaar een ander soort kever op te nemen, maar die kever uit mijn kinderjaren .. daar vind ik niets engs of vies aan integendeel .. hij is pure nostalgie! 

Na zoveel jaren weer eens een meikever! Hoe kan dit opeens? Herstel van de natuur? Of puur toeval?  Ik heb hem in de beukenhaag van de buren neergezet en hoop voor hem op nog een lang leven.

Waarom heet een gedroogde druif rozijn en blijft een gedroogde vijg vijg?

Die vraag glipte zomaar in Klaproosje haar reactie op mijn uitleg over " vijgen na Pasen" … en natuurlijk ging ik op zoek.. Maar een antwoord vond ik niet maar misschien dat ….

Talen zijn afspraken. Wat in het Nederlands zo is, is in andere talen mogelijk anders. De eskimo's (of noem je ze beter Inuit) hebben vijf of zes of meer woorden voor alle schakeringen van wit, terwijl ze maar één woord hebben om zowel groen als blauw aan te duiden.

Ik stel dus voor dat je een gedroogde druif gewoon een rozijn noemt, of verkeis je toch een gedroogde druif? Er zijn ongetwijfeld talen waarin een gedroogde vijg een andere benaming heeft.Dus who cares?

Maar misschien toch een goede tip …noem een kat een kat, da's altijd handig voor je gesprekspartners.

Maar dat vond ik wel..

Waarom heet een gedroogde druif bij ons rozijn?

In de zeventiende eeuw werden ze ingevoerd vanuit Spanje, door Frankrijk, en waarschijnlijk kregen ze de naam mee van het land waarlangs ze geïmporteerd werden (het Frans voor druif = raisin; rozijn = raisin sec). Dus rozijn en niet gedroogde druif.Duidelijk?

Waarom heet een gedroogde pitloze druif trouwens krent?

Omdat die in onze streken voor de eerste maal binnenkwam vanuit Corinthe in Griekenland. En krent in het Frans? Raisin de Corinthe...

Gisteren was ik met oude foto's bezig omdat ik een familie album aan het maken ben en toen zag ik die foto van mijn peter met wie ik altijd een speciale band had. En ik dacht .. wat zou ik graag nog eens met hem praten en daarom schreef ik hem die brief.

Liefste peter,

De tijd kruipt altijd maar verder, stopt nooit en ik maak er deel van uit. Of ik nu zin heb of niet, elke dag sta ik op en doe mijn ding net zoals jij dat vele jaren geleden ook deed. Jij leefde op het ritme van de natuur want jij was zo'n eenvoudige maar echte buitenmens. Ik vecht al jaren tegen deze natuur en doe het een beetje anders  maar toch loop ik mee met de klok waar we ons allen aan houden en die dag en nacht bepaalt. We lopen mee met de tijd die verleden maakt tot wat het is en toekomst brengt als we maar even wachten, een tijd die er vaak niet is voor het heden al is het "nu" nochtans het belangrijkste.

Genieten van het heden dat zijn zovelen verleerd, liefste peter. Jij kon bezig zijn met je tuin zonder ook maar aan iets anders te denken, jij kon je koffie drinken om vier uur zonder andere gedachten, genietend van die kop hete, zwarte troost. Toen je at, dronk, werkte, deed je het in het "nu". Wij eten ook, drinken ook, kijken tv en werken ook, maar onze gsm piept al voor de volgende afspraak tijdens het eten, de pc spuwt het zoveelste mailtje op ons scherm tijdens het drinken, de tv vertelt ons dat er op een andere post een programma start tijdens het kijken. Het werk sleurt ons mee in een tempo dat we niet willen maar dat nu eenmaal zo hoort. Voor het "nu" hebben we vaak geen tijd meer simpelweg omdat het nu binnen een paar seconden weer verleden tijd is en dat we te hard bezig zijn met dromen na te jagen die komen gaan. En dan op een dag ,peter, zitten we ook op die bank waar jij zo graag zat. Roken we ook onze pijp of niet en denken we aan die tijd die we vergeten waren, aan het geloop en de stress. Dan peter denken we na over de tijd die we verloren hebben omdat we te druk bezig waren met de toekomst. Dan overpeinzen we het verleden en dan, peter, is het te laat om nog te doen wat we ooit droomden te doen en blijft enkel het huidige moment over.

Liefste peter, de tijden ze zijn nog steeds hetzelfde maar toch... wij veranderen ze wel.

Je petekind

Ik las bij Ludovikus de vraag van Lipske… waarom men zegt: “ Vijgen na Pasen “ ?

Ja, jullie kennen me al een beetje hé en dus ging ik op zoek want volgens mij rijpen vijgen pas in de zomer en dat is toch altijd na Pasen?

Antwoord:

In de middeleeuwen waren de vastendagen zeer talrijk en vooral de veertig dagen voor Pasen . Na de wintertijd, de tijd van feesten en schrokpartijen, zorgde de Kerk voor afremming. Voor velen was het echter een onontkoombare noodzakelijkheid. De voorraden van vlees en dergelijke waren immers op en slechts een noodgedwongen vasten kon de burgers de lente doen bereiken.

Op vastendagen mocht er geen vlees en geen vette spijzen gegeten worden. Buiten de klassieke vastenspise, zoals vis, groenten en kaas werden er ook zaken gegeten zoals rozijnen, dadels, noten en gedroogd fruit. Ook vijgen behoorden daarbij omdat ze zeer voedzaam zijn en goed te bewaren zijn .Vandaar dat men vijgen importeerde maar enkel in gedroogde vorm.

Die droge vijgen behoorden dus niet tot de verboden voedingsmiddelen tijdens de katholieke vastenperiode en konden dus naar hartelust gegeten worden . Na Pasen, wanneer de vasten voorbij was, kon men zich weer te buiten gaan aan de gebruikelijke voeding en waren vijgen plots overbodig.

Als de vijgen te laat uit het verre Turkije arriveerden sprak men van vijgen na Pasen. Vastenspijs na de vasten.