Regelrechte waarheden

Een strikte taakverdeling binnen een relatie is onmisbaar voor het huwelijksgeluk:

Opa haalt het geld binnen, oma geeft het uit. ( al is dat eerste de dag van vandaag niet meer een vast gegeven)

Oma doet de boodschappen en opa houdt de caissières bezig.

Opa stookt de boel op en oma dooft het vuur.

Oma wint met bowlen terwijl opa de rijen sluit.

Opa hoort de telefoon, oma neemt hem op.

Oma maakt zich zorgen, opa behoudt de rust.

Opa plaagt de kleinkinderen, oma houdt ze zoet met lekker eten.

Oma vraagt om wijn, en opa schenkt haar bij.

Opa dénkt dat hij de baas is, oma ís de baas.

Toen ik vrijdag in de auto zat op weg naar de winkel speelden ze Imagine van John Lennon. Dat is altijd al één van mijn lievelingssongs geweest en dan stel ik me soms ook de vraag :

Ben ik een dromer als ik denk aan een wereld zonder de gruwelijke realiteit van oorlog en geweld en de nasleep ervan ?

Ben ik een dromer als ik denk aan een wereld waarin je nooit meer het geluid van kanonvuur of bommen hoort, nooit meer groepen halfverhongerde vluchtelingen ziet doortrekken, je jezelf nooit meer hoeft af te vragen of het één of andere wrede en zinloze conflict jou of iemand die je nastaat het leven zal kosten?

Wat zou het prachtig zijn om in zo’n wereld te leven! Wat zou ik dat graag wensen voor onze kleinkinderen….Wie kan er nu in Gods naam tegen de boodschap van dit lied zijn?

Een utopie? Misschien omdat mensen geen robots zijn maar wezens gestuurd door emoties…en EMOTIES hebben veel kracht. Ze zijn van invloed op je denken en doen. Ze kunnen je tot goede dingen aanzetten, maar ook tot slechte….Misschien moeten we leren hoe men emoties kan beheersen en met mensen omgaan .Wellicht is dit even belangrijk als intelligentie….

”You mag say I’m a dreamer , but I’m not the only one.... Ik hope someday you’ll join us , and the world will live as one……” 💜❣

Een goeie buur moet je koesteren , zegt men toch ? Dat doen we ook want onze overburen zorgen elk jaar voor mijn bloemen in huis en voor de post als we weg zijn dus een wederdienst is het minste wat je dan kan doen.

Nu ze zelf 14 dagen genieten van rust en de natuur moeten Bella, Lolla, Brigitte en Babette het met mij stellen! Wie zijn die lieve dames?

Waarom geen kippen als huisdier? Hoewel ze nog nooit kippen hadden, wilden onze buren het toch eens proberen. Kippen zorgen voor lekkere, kakelverse eitjes en verlossen je van keukenrestjes. Je kan ze zelfs handtam maken en dan zijn ze net zo aaibaar als een konijn of kat. En dat is zo met Bella en co iedere morgen als ik hun hokje open dan komen ze al taterend buiten en laten zich graag strelen.

Normaal slapen kippen  in takken van bomen en struiken, waarbij de hoogste in rang op de hoogste takken slaapt. Bella en co hebben een tophuisje als slaapgelegenheid gekregen met stokken erin om aan hun habitat te voldoen maar deze dametjes hebben kuren en vertikken het om op stok te gaan en slapen in hun leghokken …. Je mag 1 keer raden wat het eerste is dat ik nu ‘ s morgens moet doen en dat is niet eitjes rapen.

 Dat zei ons ma al toen we klein waren, dat heb ik zelf verschillende keren tegen onze kinderen gezegd maar als het voor mezelf is dan schijn ik dat af en toe te vergeten met als gevolg ... IK VOEL HET!!

Bij deze nazomerse dagen profiteer ik ervan om de tuin - die door omstadigheden wat verwaarloosd werd - wat op te knappen. Er is stilaan veel knip en snoeiwerk , de uitgebloeide bloemen moeten weg wil ik niet dat gans de tuin vol ligt met zaad....en stilaan mag mijn tuin ook een herfstbeurt krijgen.. dus voor de komende weken weet ik wat gedaan. Binnen kijk ik door mij vingers want hier en daar mag ik ook met een vod of zeemvel of natte doek passeren... en tegen de tijd dat alles weer naar de zin van Natoken is, staat ons huwelijksfeest ( 50 j) voor de deur en daarna Kerst en dan zit het jaar er weer op.. Jongens wat vliegt de tijd!  

Dag Lieve blogvrienden, alles begint hier stilaan terug op zijn pootjes te vallen en hopelijk heb ik weer wat tijd om hier af en toe iets te posten en om een tegenbezoekje af te leggen! Het doet deugd dat er blogvrienden zijn die geduld genoeg hebben om te wachten en toch een berichtje of een goeie dag achter laten. Ik heb het gelezen , wees maar zeker!

Er zijn hier wat gezondheidsklachten bij mijn slaapgenoot waar we ondertussen wat wijzer over zijn en de draad weer kunnen opnemen en verder gaan... Soms moet je prioriteiten stellen en ik denk dat iedereen begrijpt dat de gezondheid bovenaan staat! Trouwens zoals sommmigen hier zegden .. bloggen is geen must, het moet gewoon aangenaam blijven voor iedereen.

Intussen zie ik dat de zon zich probeert te tonen op deze septembermaandag... misschien krijgen we nog een mooie nazomerdag, de temperatuur moet niet te hoog zijn, gewoon nog wat zon!

Voor iedere passant en vooral voor diegenen die iets laten horen een dikke knuffel omdat jullie er zijn!

Lieve trouwe bezoekers , nog even geduld en dan kom ik terug on line als alles hier stilaan +- terug in de plooi valt. Het doet echt deugd te lezen dat de meesten niet zomaar direct afhaken en de moeite doen om toch een paar woordjes achter te laten. Dat is zeker één van de redenen waarom ik hier zal terug komen, ik zou jullie allemaal toch wel missen hoor! Bedankt en een dikke duim voor jullie die de moeite doen om even binnen te wippen!

Lieve ,trouwe bloggers ik moet even iets rechtzetten. Toen ik sprak over ons bloggroepje dat bijna uiteengevallen is, is had ik het over de blogvriendinnen van het eerste uur waarmee ik maandelijks samenkom en die niet meer actief zijn hier. Dat wil niet zeggen dat de mensen die er intussen bijgekomen zijn en die hier regelmatig wel een reactie posten niet tot mijn bloggroepje horen hoor! Ik ben altijd heel blij als ik een reactie terug krijg op mijn krabbels. Maar momenteel zijn er hier een paar zaken die prioritair zijn en mijn volle aandacht vragen. Ik kom zeker terug, dus ik vergeet jullie niet! Ik kom af en toe wel eens lezen bij de trouwe bezoekers maar zal eventjes niet zelf iets posten! Bij deze... tot ziens en hopelijk duurt dat niet te lang...

Van ons groepje dat indertijd zo actief was op senniorennet blijven we amper met 3 over waarvan er twee ook maar sporadisch nog iets posten. Ik weet het ,de zomerperiode nodigt uit om het wat rustiger te doen en misschien moet ik ook even de riem eraf leggen en even herbronnen .. We zien wel wanneer ik terug kom.

Tot zolang.. een heel goeie zomer lieve bezoekers en we'll meet again!

Deze week kreeg ik voor het eerst in mijn leven een stoel aangeboden in de wachtzaal van het ziekenhuis. Direct flitste door mijn hoofd de gedachte ... oeps ik word dus oud!

Oud worden kan iedereen als je maar de kans krijgt. Sommige kenmerken zijn fantastisch, andere wat minder. Soms is het balen maar uiteindelijk ben je ‘echt’ oud en dat zal je geweten hebben.

Ontdek het voor het te laat is 😉

1.Oud worden is: je partner met de auto afzetten en je krijgt het hoofd niet meer gedraaid om een kus te geven.

Oud zijn is: wanneer je kinderen de auto afpakken.

2.Oud worden is: op de sms van je partner antwoorden en niet meer weten hoe je een smiley maakt.

Oud zijn is: een sms krijgen van je partner met de vraag wat je vanavond wil en je niet meer antwoordt: jou.

3.Oud worden is: toch nog die halve marathon lopen en halverwege bedenken dat je de verjaardag van je partner bent vergeten. Dat op zich is niet vervelend. Wat volgt kan vervelend zijn. Dus je laat het tempo zakken om als een schlemiel in zijn/haar armen te strompelen met de woorden: “Schat, voor je verjaardag liep ik een halve marathon enkel voor een kusje van jou.”

Oud zijn is: mijmeren over de tijd dat je nog een kusje wist te versieren met je uitvluchten.

4. Oud worden is: voor het eerst een zitplaats aangeboden krijgen op de trein. 

Oud zijn is: je zitplaats aanbieden aan een zwangere vrouw die dat weigert met de woorden: “Potverdikke, is hier dan niemand anders die zijn gat wil lichten?”

5.Oud worden is: beseffen dat je ooit hulp zal nodig hebben om naar het toilet te gaan.

Oud zijn is: niet meer aan het toilet denken wanneer je een laatste glas drinkt met je vrienden… en… te laat!

6.Oud worden is: beseffen dat je zoveel ervaring hebt opgedaan dat je het anders zou aanpakken mocht je een halve eeuw jonger zijn.

Oud zijn is: zoveel ervaring hebben opgedaan dat je voor geen geld van de wereld een halve eeuw jonger wil zijn.

7.Oud worden is: zeker zijn.

Oud zijn is: terug twijfelen, niet omdat je vergeet maar omdat je beter weet.

8.Oud worden is: een ijsje eten uit een horentje en er terug het puntje durven afbijten om dan langs onder het zoete geluk op te slurpen.

Oud zijn is: terug een frisco kunnen eten zonder tandpijn.

9.Oud worden is: niks van wat je haat moet nog en alles wat je leuk vindt mag.

Oud zijn is: alles wat je haat moet en niks van wat je leuk vindt mag nog.

10.Oud worden is: een dozijn verhalen op overschot hebben maar toch deze kronkel over ‘oud zijn’ schrijven omdat je dat wil.

Oud zijn is: een dozijn verhalen op overschot hebben en niet meer weten waarover ze gaan, daarom deze kronkel schrijven.

Ik zit dus in de twijfelaar , word ik oud of ben ik oud? 

Hahaha die Folion. Ik vertelde jullie dat het op moederdag hier pijpenstelen regende.  Bij hem een paar km verder waren het oude wijven. En nu zitten we alletwee opgezadeld met dezelfde vraag hoe die pijpenstelen zo snel een metamorfose kunnen ondergaan...

Eindelijk weer wat tijd na een tot nu toe hectische week met doktersbezoeken, voorbereidingen voor de jaarlijkse BBQ op 15 aug. met de schoonfamilie en dan wil je alles toch pico bello hebben al vraag ik me af wat daar zo speciaal aan is? 

Eerst zag het er naar uit dat de BBQ letterlijk zowel als figuurlijk in het water zou vallen want rond 10 's morgens regende het hier pijpestelen maar tegen de middag was het nog een beetje miezeren en na 17 uur konden we zelfs een wandeling maken in de avondzon! Dat is ons Belgiqueske ten voeten uit.

Bij ons in West Vlaanderen wordt moederdag in mei gevierd maar de Antwerpenaren zien dat anders zodus werd biebie nog eens in de bloemen gezet... ik eet dus van twee walletjes.

Gisteren stond een bezoekje bij de zoon op het programma en vandaag heb ik volop voorbereidingen getroffen voor onze gasten morgen. De zoon van een te vroeg gestorven WVL vriendin gaat op vakantie naar Nederland en vroeg of het even schikte om en passant na zoveel jaren nog eens een goeie dag te zeggen! NATUURLIJK! Het zal deugd doe om hen terug te zien en zijn moeder komt zeker in gedachten even mee. Dus als ik nu niet in mijn pen kruip dan gebeurt het deze week ook weer niet.

En zo vliegt de tijd en worden we elke dag een beetje ouder .. wat dat wijzer betreft daar ben ik niet meer zo zeker van!

Nog een gezellige zondag en dan weer vol moed aan een nieuwe week beginnen zeker?

De zondag zit er bijna op , mijn bezoekjes aan trouwe blogvrienden ook en overal heb ik wel iets interessants gezien of gelezen.

Wat heb ik te vertellen?

Dat de wind gisteren opnieuw voor wat schade in mijn bloementuin gezorgd heeft! Ik was er na de hitte in gevlogen om alle dode en verslenste bladeren en bloemen weg te knippen en zo te proberen om mijn bloementrots weer een deftig zicht te geven want donderdag hebben we hier onze jaarlijkse BBQ met de familie van mijn slaapgenoot en dan wil ik altijd stiekem een beetje pronken met mijn bloemen.

Helaas dit jaar zal het wel met wat minder moeten. Een paar van mijn 3 meter hoge zonnebloemen hebben gisteren de stevige rukwinden niet doorstaan. Vandaag heb ik dan maar een groot boeket gemaakt met de afgeknakte bloemen. Mooi, dat wel maar mijn tuin staat er weer een beetje kaler bij.

Morgen zal ik met volle moed proberen terug wat orde in de tuin te brengen, maar niettegenstaande al de uren die ik erin doorgebracht heb de laatste weken wordt het niet wat ik ervan gehoopt had! Ik vrees dat we de komende jaren met meer van die toestanden zullen af te rekenen hebben.

Ik hoorde ook dat de volgende dagen eerder frisse dagen worden en dan kijk ik bedenkelijk naar donderdag. De eerste BBQ  deze zomer moesten we verzetten naar de vooravond wegens te warm en nu zal het binnen te doen zijn wegens te fris en dat allemaal in de tijdspanne van 1 maand. Wat een gekke zomer... je zou er inspiratieloos van worden!.

Zegt men niet :" geen nieuws is goed nieuws"? Hewel zo moeten jullie het ook maar zien als het hier even stil is.

Gebeurt er dan niets ten huize Natoken?

Oh , jawel hoor maar ik denk niet dat de meesten daar op zitten te wachten en met kopzorgen of zo moet ik jullie op een zomerse woensdagmorgen ook niet lastig vallen, denk ik! Ik weet het wel, een blog kan soms een uitlaatklep zijn voor vele frustraties en andere onhebbelijkheden maar aan sommigen kan je soms zelf niets doen dus waarom er een ander mee belasten!

Wat wel een zekerheid en vaststaand feit is, is dat we stilaan "ouder" worden! Ik zeg nog niet zijn want dan staan we weeral een stap verder richting " eeuwigheid" en daar wil ik nog niet aan denken!

Wij (ik) zijn stilaan voorbereidingen aan het treffen om onze Gouden Bruiloft ( wat een woord) te vieren in nov. Mijn slaapgenoot gaat met alles akkoord zolang hij maar niet teveel in het geloop betrokken is. We willen er nog een laatste keer een mooi feest van maken met familie en vrienden. De volgende "feest"! tafel is de koffietafel zeg ik dan al lachend want hoe raar het ook klinkt , zo is het toch...Ik durf stilaan niet veel verder kijken dan dag na dag dus staan we niet stil bij mogelijke andere  grote "trouwverjaardag feesten" .

Jullie horen het wel als de grote dag er aan kom!

Nog een fijne woensdag lieve bezoekers!

Wat groeit er in onze hof? Heerlijke lekkere coeur de boeufkes...Ze zijn wel niet moeders schoonste maar wel de lekkerste... Vers geplukt zijn ze zo sappig en zoet  precies een snoepje!

De hitte is voorbij, de tuin heeft intussen een opknapbeurt gekregen zodat alle dode en verslenste blomen weg zijn en dat beetje regen van vorige week heeft ook zijn werk gedaan! Nu maar hopen dat er terug wat kleur en bloei in de tuin verschijn!.

Ik heb een vraag , misschien kan iemand mij helpen!

Ik heb de reacties geblokkeerd ttz ze verschijnen pas na mijn goedkeuring dit als reactie op de vele spam die ik doorkreeg! Ik wil nu terug eens proberen om ze weer spontaan op mijn blog te laten verschijnen maar....... ik ben vergeten waar ik die aanpassing voor reacties gedaan heb. Ik heb bij instellingen alles al doorlopen en ook bij personaliseer maar vind het niet terug! Kan iemand mij helpen? Alvast bedankt!

Ja ne mens wordt oud zeker en begint te vergeten , snik ,snik!!

In onze tuin zat dit jaar weer een familie duiven! Pa-duif en Ma-duif hadden hun nestje gemaakt in een coniferenhaag. Op een dag bleef Ma-mus bij de haard op het nest zitten terwijl Pa-mus als noeste arbeider heen en terug vloog om eten in het bekje te brengen. Het ging zo weken aan één stuk, tot op een dag de eitjes braken en er een paar kleine duifjes geboren werden. Ma-duif en Pa-duif waren zeer begaan met hun kroost en waren steeds in de weer tot de duifjes hun eigen pluimen kregen en plaats namen op de boord van het nest. Na een harde val op de grond, konden de kleintjes nog rekenen op Pa-duif en Ma-duif. Een paar dagen later, konden ze eindelijk hun eigen vleugels uitslaan. Ze vlogen en koerden dat het een lust was. Ma-duif en pa-duif zaten te kijken in het lege nest en hoe de duifjes hun eigen weg zochten. Toen de kleine duifjes niet meer in zicht waren, verlieten ook pa-duif en ma-duif het nest. Het lege nest syndroom was een feit. De lege gebroken schelpen waren nog de enige herinnering aan dit duiven gezin.

Ook die kleine duifjes zullen nu hun weg moeten zoeken tussen de gevaren van de natuur! Ma en pa duif gaan gewoon samen verder! Dit is een doodsimpel en onnozel duiven verhaal! Maar als je eens goed nadenkt en je in de plaats stelt van pa-duif en ma-duif, als je de dagen en maanden vervangt door jaren en als je het nest vervangt door een huis, hoever sta je dan nog van dat ei dat voor ons de wieg was van onze kinderen?

Zoals de kleine duifjes hun eigen weg "invlogen" zo ook zijn onze kinderen op een dag hun eigen weg gegaan. Dat lege nest kent iedere ouder, gewoon even de ogen sluiten en je in de plaats stellen van die duiven familie en je zal zien dat er veel gelijkenis is met onze manier van vliegen!

De tour 2019 is voorbij en de hittegolf eindelijk ook. Hoe je ermee omging, verschilt van persoon tot persoon.

Bij sommigen was het :

Glas half leeg.

Na een winter en voorjaar is de zomer waar je zo naar uitkeek eindelijk aangebroken. Je wil genieten maar zodra je een stap buiten de deur doet, lijkt het alsof er een broeierig, synthetisch dekbed over je heen gegooid wordt. Niet te harden, zo heet is het. Zelfs ’s nachts koelt het nauwelijks af. Vanwege de muggen lig je te puffen onder een deken.Je doet geen oog dicht.

Binnen in huis is het benauwd warm. Je zet de ramen en deuren open, maar dat maakt het alleen maar erger. Op het weerbericht zie je dat er sprake is van een hittegolf. Dat gaat dus nog wel even duren. Hoe houd je dat in godsnaam vol?

Je denkt aan de zee en de afkoeling van het strand. Je zoekt in je kast naar je bikini om te kijken of die nog past. Maar als je jezelf met je opkomende “Michelin bandekes” ziet dan heb je ook daar geen zin meer in.

Was het maar terug winter.

Glas half vol.

De lente was frisjes, maar nu is daar dan eindelijk de zomer. Zodra je een stap buiten de deur doet, waan je je op een tropisch vakantie-eiland. En dat in eigen land. Eindelijk is het weer eens lekker heet. Ook de nachten zijn heerlijk zwoel. Vanwege de muggen slaap je onder een katoenen deken dat heerlijk fris tegen je lichaam klit. Je lijkt lichter te slapen dan normaal.

In huis valt de warmte reuze mee. Je zet de ramen en deuren open en laat de zwoele avondlucht naar binnen stromen. Op het weerbericht zie je dat er sprake is van een hittegolf. Dat gaat dus nog wel even duren. Met dit weer hoef je helemaal niet op vakantie!

Je denkt aan de zee en het strand. Je zoekt in je kast naar je bikini om te kijken of die nog past. Ja hoor al zijn er wel wat opkomende Michelin bandjes zichtbaar, maar daar wordt aan gewerkt. Het gaat helemaal goed komen. Je kan niet wachten. Was het maar altijd zomer.

Hoe was jouw glas?

Dinsdag 23 juli, 16e rit in de Tour: Nîmes - Nîmes 170 kilometer daags na de rustdag werden de coureurs gespaard. Met start en aankomst in Nîmes wachtte het peloton een vlakke etappe die gewonnen werd door Caleb Ewan van Soudal - lotto een Belgische ploeg die weer in de prijzen viel.

Ik ben een echte sportliefhebster en volg dan ook elke dag het koersgebeuren maar dat moet me even van de maag!

Als je de rit gevolgd hebt dan heb je zeker gezien dat van dat " gespaard" niet veel in huis gekomen is, het was een komen en gaan met waterbidons om te proberen die hitte van 40 gr wat draagbaar te maken. Wielrennen is een zomersport dat is een feit en je moet van wielrenners geen sissi’s maken. De tour is altijd al een strijd geweest tegen mekaar en tegen de natuurelementen en daar wil ik best een eind in meegaan, maar alles heeft zijn grenzen.

Zet een kikker in een ketel koud water en warm het op en de kikker zal er op tijd uit springen, alleen renners laten zich levend koken! Met deze hitte de bergen in gaan tegen 35/40 km per uur is pure zelfmoord en zeker niet gezond.

Veel renners hebben vragen bij ritten in extreme hitte. Moeten er slachtoffers vallen vooraleer ze ingrijpen? Er zijn natuurlijk altijd mannen die zich boven de natuurwetten stellen zoals een Michal Kwiakowski van Ineos die tweet : If you can’t deal with the heat, keep out of Le Tour! Als er ene een klop van de hamer mag krijgen dan is het voor mij die met zo’n grote mond!

Er moet iets aan gedaan worden. In plaats van de renners de weg op te sturen op het heetste van de dag nl 's middags, start dan vroeger of kort de rit wat in. Koers is spektakel, is geld, is reclame voor de sponsors maar in mijn ogen is het nog altijd een sport met mensen en geen robotten. Ik duim dat alles goed afloopt de volgende dagen!