HEEL HERKENBAAR, OF NIET SOMS ????
' k Kreeg net iets binnen...... zelf vind ik het iets dat onze generatie (senioren) typeert...... Zou ik het durven plaatsen ? Bah ja.....immers, de wereld IS aan de durvers ....
Wij zijn de spruiten nog uit liefde gemaakt, meestal in het donker of met het licht uit... Geboren in de jaren 1930 - 1960 , of sommigen (die nog taaier zijn) nog iets vroeger. Die nog meer onze kluit Aarde trouw zijn...... Wij waren de sterken uit de jaren '30 , 40 , 50 en 60 .
Vooreerst hebben wij een normale geboorte overleefd,
met moeders die rookten, en of dronken gedurende hun zwangerschap.
Zij namen aspirines, aten vinaigrettesaus,mayonaise en desserten
en zij werden niet getest op suikerziekte of cholesterol.
En na dat trauma werden wij op onze buik te slapen gelegd
in kinderbedden geverfd met mooie blinkende loodverf.
Er waren geen kindersloten op de deuren
en als wij met de fiets reden hadden wij basketbalpetten op en geen helmen.
Als baby of kind reden wij mee op de schoot van moeder
in auto’s zonder gordels, noch kinderstoelen of opblaasbare kussens.
In de bak van een camionnette zitten, of op het paard van Boer Zutter,
op een zonnige dag, was altijd een belevenis en iets héél speciaal.
Wij dronken putwater of water van de kraan en geen water uit een plastic fles.
Wij aten taartjes, wit brood, echte boter,
spek met eieren en beukennootjes en walnoten die al op de grond lagen.
Wij dronken warme chocolademelk met echte suiker erin.
We hadden geen last van obesitas. WAAROM ?
Omdat wij steeds buiten speelden. Daarom!!
Wij verlieten de woning ’s morgens vroeg om naar school te FIETSEN (er waren toen geen moeders die ons met de auto even konden brengen),of om heel de dag te spelen in de frisse lucht en dit op voorwaarde dat we ‘s avonds bij donker thuis waren. (of als de straatverlichting begon te branden).
Onze ouders wisten helemaal niet waar we uithingen.
We hadden geen gsm maar we hadden ook Dutroux nog niet meegemaakt.
We hadden "vuile kleren om te spelen" en "schone kleren" om op bezoek te gaan.
Wij hadden uren nodig om ons speelgerief zelf te maken.
Wij hadden geen Playstations, Nintendos, X-box, iPod enz.
Er waren geen videospelen, geen 150 tv kanalen, geen videofilms of Dvd’s geen stereoketens.
Voor 18 uur keek je alleen naar het 'testbeeld' Er waren geen computers of internet.
WIJ HADDEN NOG VRIENDEN en wij gingen buiten om met hen te spelen.
Wij vielen uit bomen, sneden ons, braken af en toe een arm, been of een tand.
We gingen appels en peren "plukken" en er waren daar geen gerechtelijke vervolgingen voor, om iemand daarvoor de schuld te geven. Als we dan toch gepakt werden, dan kregen we een pak slaag en thuis hielden wij wijselijk onze mond.
Wij kregen voor onze 12de verjaardag een grote fiets, speelden met stokken als degen, een deksel van de vuilbak als schild, katapulten, slingers, boog en rieten pijlen met vooraan een grote nagel...
Wij reden met de fiets of gingen te voet tot aan de woning van een vriend en gingen gewoon langs achter binnen. Wij waren er van harte welkom en schoven soms mee aan tafel voor het middagmaal.
Het idee dat onze ouders ons uit de gevangenis dienden te halen, was absurd, dat bestond gewoon niet. Zij waren Met en Voor de wet, en Met de leraars.
Als we op school een straf kregen, kregen we thuis nog eens extra straf erbij!
Onze generaties hebben enkele van de beste ondernemers, denkers en uitvinders van alle tijden en van heel de wereld voortgebracht.
Deze jaren brachten een explosie van nieuwigheden en nieuwe ideeën.
Wij hadden de vrijheid om te proberen, de schrik voor het falen, het succes en de verantwoordelijkheid die er mee gepaard ging.
Wij hebben geleerd om dat te beheersen en om daar mee om te gaan.
Als U één van hen bent? PROFICIAT!
Haar verhalen over de hel waren soms afschuwelijk, dan weer lachwekkend, soms tegensprekend maar in welke vorm van verhaal dan ook, het bleek er steeds wreed heet te zijn.
14 reacties op dit bericht
van jou
lees ik echt alless tot het einde blogmaatje!
De Rebecca is eindelijk terug....
Nog vele gezellige dagen kom ik jou wensen en met veel
plezier wandel ik rond in ons zo prachtig bloggenlandje.
Enorm veel dank dat je mij niet vergeten bent tijdens mijn
lange afwezigheid, heb jou gemist hoor, en ook voor
de zo lieve complimentjes. Warme knuffels van je
blogvriendinnetje Rebecca en tot later eens. xxxx
Lieve Nancy, ik ben eerlijk en heb nog niets gelezen van je schitterende verhalen, want
tot einde toe gelezen
een nadenker en vooral waar!
Goedemorgen
Heb deze week zo druk,
dat ik bijna geen tijd heb om te bloggen
Gr.Dirk
midweekse groeten
oei, kijk precies in mijn spiegelbeeld , maar ben blij nog ene van de oude stempel te zijn ...
de dag vroeg beginnen ... maar niet zonder jou een heel fijne dag te wensen !
liefs meeuw
Hallo Natoken
Elke dag is een cadeau ,maar vandaag maken we die speciaal ,we hoeven niks uit te leggen of te verklaren , maar ik ben wel blij dat ik U via deze weg heb leren kennen ,, vandaar een Award als cadeau !! Een internet knuffel liefs Ingrid. Bedankt voor de vriendschap. Het lijkt erop dat de mens steeds meer seut worden he
fijne woensdag
Ja ik ben ook een van
fijne namiddag lieve vriendin
. . .
Eh, ja, ik ben ook eentje van hen, ik heb het ook allemaal zo meegemaakt, alleen dat meerijden in de auto op moeders schoot dat was niet het geval, er was thuis geen auto voorhanden toen wij nog klein waren. Vader had dat ook niet nodig omdat hij in hetzelfde dorp ging werken in de Stassano, een melkfabriek zeg maar! Hij zat wel de ganse dag door in de vrachtwagen om over het hele land met melk en melkproducten te leuren, niet echt, ging het alleen leveren ! Het was telkens lossen en laden en meer was er niet te doen al was dat wel zwaar genoeg en ook vaak deed hij nog een tweede rit als er tijd over was met het gevolg dat er veel overure werden uitbetaald. Op dat gebied hadden we het wel goed, we woonden ook in een huis met 6 personen, mijn broer en ikzelf, moeder en vader en de grootouders, zo ging dat toen en dan was er eerst nog geen tv ook niet.
En we zijn ook door alles doorheen geraakt, we hebben van alles meegemaakt, zijn veel op kamp geweest met de jeugd en later hadden we het eigenlijk nog niet echt veel beter. Toen moest ik door de regen, wind en sneeuw naar de bus om zo naar Leuven te rijden naar school. In het naar huis komen was het net andersom maar een mens leert zo dat men wel iets moet doen om ergens te geraken. Als ik iets ouder was reed ik met de fiets uit werken naar Leuven, meestal in de zomer toch en in de winter nam ik voor een maand of drie een abonnement voor de bus, zo ging dat toen, ik moest mijn plan trekken. Ging dan later ook nog een paar jaren naar de avondschool, kwestie van iets te doen te hebben, mijn ouders vonden dat ik anders toch maar thuis zat nadat ik een volle dag had gewerkt, alsof dat nog niet genoeg was.
Al bij al mogen we niet klagen, we zijn er ook gekomen, de ene met veel moeite en de ander met veel minder moeite maar ik ben er tevreden mee, we wisten toen niet beter en er was ook niet zoveel toen we nog kleine kinderen waren. Het waren dan ook de jaren van in of na de oorlog en dan waren er niet zoveel goederen als er nu zijn, allemaal dingen die meespelen in je opvoeding. Maar ik sta er toch . . . en dat is wat telt !
oeie oeie
ik kan hier volmondig over " mee bomen " .. al hadden wij geen tv toen ik kind was , geen straat verlichting , zelfs geen bestrating !
't was nog een zandstraat , waar ik elke dag te voet naar school liep = 2 km ver en dat 4 keer per dag !
maar : ik had een heerlijke jeugd met grote broers die steeds voor me in de bres sprongen en me kwajongens streken leerden , want er waren geen meisjes in het straatje , en verderop mocht ik niet !
heerlijk die herinnering , net op een dag dat ik me niet zo lekker voel , daar knap ik van op zé !
fijne dinsdag
maak er een mooie dag van