December bedenkingen

Goed gevonden niet?

Waarover heb ik het vandaag? “Positiviteit en energie”. Voilà. Dat gaat ‘m worden.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik altijd een beetje voorzichtig ben met die zogenaamde positiviteit vooral met mensen die altijd positief zijn of willen zijn, iets in de aard van die huilende clown en zo.

Bijna mijn hele leven lang al heb ik altijd geprobeerd om ook de goeie kant van een probleem te zien of om de kwade kant weglachen. Sterk zijn. Vooral stérk zijn! Teamplayer zijn. Lachen en er volle bak voor gaan, zelfs als je er eigenlijk zelf bijna niet in gelooft. Lachen en achteraf in een hoekje zitten huilen. Herkenbaar?

Dat gaat vaak goed. Dat gaat vaak làng goed maar niet altijd en zeker niet tot het einde der dagen, hooguit tot het einde van je latijn of tot de beker overloopt. Je wil niet weten wat voor een smak je dan maakt …

Pas toen ik erachter kwam dat je er best wel af en toe eens de brui aan mag geven, dat eens goed bleèten of de lucht met al zijn heiligen naar beneden vloeken goed is voor de energie, pas toén werd ik – denkelijk – een echte positivo.

Niets is zo pijnstillend als een langgerekte vloek als je met die hamer net verkeerd zit. Niets geeft zo’n opluchting als een fikse, oncontroleerbare huilbui als het even tegenzit of je rààààzend kwaad bent op iets of iemand. En het is humaner om een snotvod te gebruiken dan een hamer als je boos bent. Het scheelt ook direct een proces en wat jaren “bak”.

Ik vind het dus eigenlijk helemaal niet zo erg als iemand niet altijd een optimist is. Een realist zijn is zoveel plezanter en langer vol te houden zeker nu met dat ganse coronagedoe!

Het leven is een schouwtoneel, soms een komedie, soms een drama, maar je krijgt altijd je deel.

Of om met die good old Shakespeare af te sluiten: “ All the world's a stage. And all the men and women merely players!”

Je weet maar nooit

Even jullie dag een opkikkertje geven

 Baziel liep zo zat als een kanon door de nacht. Hij strompelde van lantaarnpaal tot lantaarnpaal. Aan een late voorbijganger vroeg hij:

"Menere, zoe je e ki kunnen tellen hoeveel buulen da'k ip m'n voorhoofd hèn?"

"Drie" antwoordde de voorbijganger. "

't Is goed" zei Baziel, "nog twee lanteirens en 'k zien thuus".

- Zulma: "Baziel, je kiek zo rare. Wa schilt er?"

Baziel: " 'k Hen juuste e boekstje gelezen met e gheel triestig ende".

Zulma: "En waffer boekstjie is da?"

Baziel: "Ons spoarboekstjie".

- Zulma was zwaar ziek en moest berecht worden. Vroeg de pastoor: "Baziel heb je geen kaars, een beetje wijwater en een palm?"

"Een keirsse en wiewoter hemme", antwoordde Baziel, "mo gin Palm. Is e Jupiler ook goed?"

- Hector vond Baziel in alle staten, tranen wenend met tuiten. " 't Is me voder die dood is" zei hij.

Er werd getelefoneerd en na het gesprek kwam Baziel nog heviger wenend binnen. "Een oengeluk komt toch nooit ollene", zei hij, " 't Was men broere die belde, z'n voder is ook dood".

- Zei de dokter: "Baziel, gij hebt gij zeker dikwijls dorst?"

"Ba neen 'k meneere den dokteur", antwoordde hij, " 'k en loaten ik dat nooit zo verre kommen".

- In de Arbeidsbemiddeling moest Baziel weer al eens een formulier invullen. Er stond een vraag: "Werkt uw echtgenote, zo ja: waar".

Schreef Baziel: "Ja, op mijn zenuwen".

- Baziel kwam thuis: een gat in de nacht en met een stuk in zijn kraag. Zonder sleutel, moest hij aanbellen.

Zulma riep van achter de deur: "Is 't gie, Baziel?"

En Baziel: "Hoe zoe dadde, kommen d'er hier nog andere ook dè?"

- Baziel werd ingeschreven als werkzoekende. Vroeg de ambtenaar: "En wat is je beroep?"

Baziel: "Ik jagen ip everzwijns in Brugge".

De ambtenaar: "Maar er zijn toch geen everzwijns in Brugge!"

Baziel: "En worom peis je wel da'k moeten gon doppen?"

Twee apen zit in het bad. Zegt de ene aap “oe oe oe oe”. Antwoordt de andere: “doe er dan wat koud water bij!”

Er waren eens twee krieken. Zegt de ene: “Ik heb een scheetje gelaten!” Antwoordt de andere: “Kriekhet!

Piet en Kees zitten samen bij de Nederlandse luchtmacht. Kees springt uit het vliegtuig en trekt aan zijn parachute. De parachute gaat open. Daarna springt Piet uit het vliegtuig. Hij trekt aan zijn parachute: er gebeurt niets. Hij trekt nog eens aan zijn parachute: er gebeurt nog niets. Piet valt met een noodgang naar beneden. Hij roept: Kees, mijn parachute gaat niet open! Dat maakt niks uit, roept Kees: 't is maar oefening vandaag. 

Onderwijzer : Vertel mij eens wat analoog betekent? Jantje : Dat is de verleden tijd van Anna liegt, meneer.

Tot haar grote verbazing hoort Mathilde de deur van haar appartement opengaan. Vlug, vlug zegt ze tegen Jan, die snel zijn kleren aantrekt, daar komt mijn man aan...spring uit het raam! Ja, maar, dit is hier wel de dertiende verdieping, protesteert Jan. Waarop Mathilde ongeduldig aandringt : Haast jou en het is nu echt niet het moment om bijgelovig te zijn.....

Geniet nog van je dag lieve bezoekers

November is hier elk jaar een speciale maand want 4 van de 6 kleinkinderen verjaren dan. Vandaag mogen we Happy Birthday zeggen tegen twee van hen want vandaag worden ze 16!

Of we het nu een goed idee vinden of niet maar ooit komt het ervan dat we electrisch moeten rijden... daarom "jong" geleerd is .....

Bij gebrek aan inspiratie even met woorden spelen...

ewww m

Wij oudjes willen van ons leven genieten. Ook al hebben sommigen van ons intussen al een zekere leeftijd bereikt, dat betekent daarom niet dat 'oud' ook 'out' is. Integendeel zelfs, meer dan ooit eisen senioren (terecht) hun plaats op in de maatschappij en manifesteren ze zich als een groep waar je niet meer kunt naast kijken.

Ja, we worden gemiddeld steeds ouder! Dat is uiteraard een goede zaak, toch als de gezondheid het niet laat afweten. Niemand wordt graag 'oud' genoemd, al zijn we het strikt genomen misschien wel.. Het is niet omdat je al wat jaren op de teller staan hebt dat je niet meer van het leven kan en mag genieten! Veel hangt af van je ingesteldheid en hoe je met je prioriteiten weet om te gaan . Ik stel ze eens op een rijtje

Gezondheid. Die is en blijft ons hoogste goed. Uiteraard zijn we geen drie maal zeven meer, maar anderzijds verplicht niemand ons om nog de marathon te lopen als we dat zelf niet willen. Je eigen lichaam kennen en weten waar je grens ligt dat is de boodschap…..nu nog leren ernaar te handelen 

Relaties. Het is van cruciaal belang dat we relaties met familieleden en vrienden onderhouden. Deze mensen bieden gezelschap, wat op elke leeftijd van onschatbare waarde is. Sociaal contact is essentieel om je goed in je vel te voelen.

Routine. Vasthouden aan dagelijkse routine is belangrijk al mag het geen sleur worden! Op tijd eten, drinken, rusten en slapen, het zijn maar enkele voorbeelden. Wat natuurlijk niet betekent dat je nooit eens uit de band mag springen en elke dag hetzelfde moet verlopen.

Respect .We zijn opgegroeid met één grote waarde nl respect en dat blijft hoog in ons vaandel staan. Het gevoel hebben en geven dat iedereen zichzelf kan zijn en als gelijke wordt behandeld ook als je oud bent en niet altijd meer helemaal up to date bent. Gewoon met anderen omgaan op een manier waarvan je ook zou willen hoe andere met jou omgaan.

Fysieke activiteit .Actief blijven kan moeilijk zijn, maar het is op onze leeftijd belangrijker dan ooit. Of je sport, wandelt of eenvoudige oefeningen doet vanuit je stoel, fysieke activiteit is belangrijk voor het algemeen lichamelijk en geestelijk welzijn.

Comfort .Er is geen betere plek dan thuis en waar je ook verblijft comfort moet op zekere leeftijd altijd een topprioriteit zijn. Naarmate je meer tijd binnenshuis doorbrengt dan vroeger, wordt fysiek comfort steeds belangrijker.

And last but not least.. Onafhankelijkheid Misschien hebben we moeite om voor onszelf te zorgen en de alledaagse taken uit te voeren. Dit betekent echter niet dat je alles voor je moeten laten doen. Bezig blijven zelfs als je hulp krijgt, geeft een gevoel van onafhankelijkheid om je eigenwaarde te behouden. Daar heb ik het meest schrik voor dat ik totaal afhankelijk zou zijn van een ander …ik wil /mag er niet aan denken.

Dus mensen ik gebruik hier als afsluiter de spreuk die we in de humaniora altijd gebruikten om mekaar op te peppen en nu nog op onze jaarlijkse klasreünies : HEF DE KLAUW EN BRUL!!!

Ik begrijp dat er iets moet gedaan worden om het milieu te sparen of nog langer leefbaar te houden maar dit gaat toch wel heel ver

Vandaag is het al 13j geleden dat we jou moesten afstaan …Intussen gaat het leven verder maar vergeten doen we jou nooit ma!

Tot zover mijn halloweenbijdrage. Als ik echt wil griezelen dan kijk ik wel in de spiegel!

Even een reminder... voor het geval dat jullie dachten dat dat spelletje zomertijd - wintertijd gedaan was. Vannacht mogen we weer de klok een uurtje terugdraaien en een uurtje langer slapen!

Het is maar dat je het weet!

Het heeft deugd gedaan weer eens samen te zijn met gans ons bendeke. Een weekend Barvaux met iedereen erbij dat was waar we al een tijdje naar uitkeken en ook het weer zat mee dus hebben we er ook van geprofiteerd om lange wandelingen te maken. Deze "oude" oma met een wat protesterende knie moest wel eventjes doorbijten bij het beklimmen van een Ardens bergje en zeker bij het afdalen maar met de hulp van de sterke armen van de zoon lukte het best wel... Omdat de zoon gisteren verjaarde en de kleinzoon - waar hij ook nog eens peter van is - op 4 november , kwam er nog een avondje met bubbels en cadeautjes erbij ... en oma en opa keken toe en zagen dat het goede was!  Meer moet het niet meer zijn op een bepaald moment in je leven dan samen zijn met diegenen die je het liefst ziet en samen genieten , plagen en lachen en natuurlijk ook gezellig eten!!

We kunnen er weer tegen en nu is de volgende gezamenlijke afspraak Kerstavond als corona ons maar weer geen stokken in de wielen steekt want het ziet er terug niet goed uit!

Onze tank is in ieder geval weer bijgevuld!

Het is zo zondag en boer Charel nodigt meneer pastoor uit voor het middagmaal. Na de koffie maakt de boer een ritje met paard en koets. Hij was fier op zijn akker en wilde dit duidelijk tonen aan de pastoor. "Kijk eens naar deze tarwe, meneer pastoor, dit is duidelijk de mooiste tarwe van de hele gemeente."

"Ja, ze is inderdaad zeer mooi, zegt meneer pastoor, dat heb je mooi gedaan dank zij de hulp van God."

Boer Charel werd een beetje kregelig en rijdt door tot de maïs.

"En wat denk jij van deze maïs, dat is toch ook de mooiste van de hele streek? "

"Inderdaad, zegt meneer pastoor, deze is goed gelukt, duidelijk met de hulp van God."

Nu werd boer Charel een beetje ambetant en hij rijdt nog wat door tot een perceel waar het onkruid een meter hoog stond.

"Maar wat is me dit hier, roept de pastoor uit! "

"Wel, antwoordt boer Charel, hier heb ik God zijn goesting laten doen..."