koopjes

Op deze zonnige julidag ben ik uitgepraat. De inspiratie is even zoek en een flinke natuurwandeling zal daar niets aan kunnen verhelpen. Toch zijn er onderwerpen in overvloed. Waar ik ook kijk, de tuin en de natuur bieden me een eindeloos lijstje aan van ‘supertoppers van dit moment’.Het aanbod is zo groot dat ik maar niet kan kiezen wat te nemen om een stukje over te schrijven. Misschien de overweldigende glorie van de rozenbloei, of toch maar dat bejubeld stralend julizonnetje? De bloemenborder spreekt ook tot mijn verbeelding, maar wat met die ene groene kikker die tijdens een onweer door het open schuifraam de living binnensprong? Hem links laten liggen? Zal ik een lyrisch stukje schrijven over de lange avonden met vrienden buiten en de zoete geur van de bloemen vernoemen die onze neus en zinnen prikkelt? Of toch maar die lieftallige madeliefjes in het gazon aanstippen en ineens ook de populatie spinnen bespreken? Of een ode schrijven aan de snijboontjes die weer “ en masse” aan de lage struikjes groeien en op het einde van dat schrijfseltje pochen over de rode, sappige tomaatjes die we weer mogen aftrekken?

Misschien kan ik een poëtisch gedichtje neerpennen over de zo dikwijls bezongen dartele vlinders en gonzende bijen?
Ik kan ook een tirade afsteken aan het adres van de slakken die zich ook dit jaar weer te goed doen aan de hosta’s. De mol, die bij de buren zijn gangetje gaat en graaft, zou ik een hart onder de riem willen steken, in plaats van die riek in zijn hart.
Ik zou ook de ‘didactische toer’ kunnen opgaan en een wijs thema uitdiepen: het nut van het wieden met de hand, het effect ervan op lange termijn en de zin ervan in ons bestaan.
De bladluis op onze rozenstruiken, zouden ook aardig lesmateriaal opleveren op dit moment. Maar daar komt opzoekwerk bij kijken en ik ben vandaag wat aan de luie kant.
“En de hortensia’s dan?” vraagt u.
Ze floreren eindelijk - na wat talmen wegens de droogte - probleemloos en in alle kleuren, zoals altijd.
De nieuwe klimrozen doen goed hun best om langs de bogen die mijn ventje maakte ( ha, hier kan ik ook een logje over schrijven!) te groeien.
Zoveel en ik weet nog steeds niet te kiezen uit dit rijkelijk julibuffet!
Alles gonst en bruist van het leven. Het groeit, het kruipt, het graaft, het bevrucht, het larft, het verpopt, het verwacht, het baart… Het is.
En van dit alles, is er te veel op dit moment.....

De leeuw
23/07--23/08

Een leeuw is een dier als een ander
zij houden alleen van elkander
soms gaan ze op jacht
met hun lenige kracht
en dan zijn ze elkanders tegenstander.
 De koninklijke leeuw is een zonnige  persoon.
De Latijnse naam van het sterrenbeeld Leeuw is Leo.
De Leeuw is een sterke persoonlijkheid. Hij beschikt over veel wilskracht. Als hij eenmaal een besluit genomen heeft, dan is hij hier niet gemakkelijk van af te brengen: hij zal blijven proberen zijn doel te bereiken.
Hij is een harde werker, die in staat is om anderen te laten doen wat hij wil. Dit kan er echter toe leiden dat hij anderen gaat manipuleren. Hij staat graag in het middelpunt van de aandacht. Hij heeft daar ook een zekere flair voor, alhoewel dat soms wat misplaatst overkomt.
Hij is een gevoelig en warm mens, trots en met zelfrespect. Hij sluit geen compromissen: zijn zelfrespect is voor hem net zo belangrijk als het respect van anderen
Eerlijkheid en openheid staan bij hem voorop. Tijdens zijn leven kan hij, dankzij zijn persoonlijkheid en zijn harde werken, meermalen in een leiderspositie terecht komen.


Het sterrenbeeld Leeuw met een knipoog

Vorige maand hielden de VN een wereldwijde opiniepeiling.

 Er werd slechts één vraag gesteld, namelijk :

 "Wilt U alstublieft uw eerlijke mening geven met betrekking tot een oplossing voor het tekort aan voedsel in de rest van de wereld?"

De peiling is echter jammerlijk mislukt:

- in Afrika wisten ze niet wat "voedsel" was.
- in Oost-Europa wisten ze niet wat "eerlijk" was.
- in West-Europa wisten ze niet wat "tekort" was.
- in China wisten ze niet wat "mening" was.
- in het Midden-Oosten wisten ze niet wat een "oplossing" was.
- in Zuid-Amerika wisten ze niet wat "alstublieft" was.
- in de VS wisten ze niet wat "de rest van de wereld" was...

Bovendien heeft het Vaticaan de peiling geboycot, omdat in de vraag het woord "betrekking" voorkwam...

Omdat ik mijn ros wat vaker bovenhaal, heb ik tijdens een ritje wel zin in een terras om even te bekomen.
Onlangs zat ik dan ook te genieten op een terras toen er zich een man tegenover mij zette :
“ Of de stoel vrij was"?
Ik zat lekker onder een parasol, dus kon ik zijn vraag wel begrijpen!
Wat zeg je tegen een wildvreemde man? Je praat wat over over koetjes en kalfjes en het weer … Tot opeens zijn vraag of ik raadseltjes kon oplossen?
Nu ben ik niet één van de stomsten maar van cryptogrammen snap ik vaak niet waar het over gaat. Maar die persoon zat te popelen om mij wat uit te leggen. Ach, ik ben de beroerdste niet, dus ik zei, ”komt u maar op met uw vragen.”
Hij ging er eens goed voor zitten en vroeg wat de overeenkomst was tussen een woestijn en billen?

En ja hoor, daar zat ik weer met een mond vol tanden.Ik heb het gewoon niet! Het lijkt dan net of er één of andere rem op mijn denkvermogen komt.
Om de spanning er nog even er in te laten - dat is natuurlijk leuk voor die man - deed ik net of ik aan het denken was maar moest toegeven dat ik het absoluut niet wist en ook niet de behoefte had om te weten.

 Bingo! Met een glimlach van oor tot oor zei hij:
 ”De overeenkomst tussen een woestijn en billen is “kak-tussen”. Is dat een goeie of niet soms?”

Even nadenken voor hij viel.... ha cactussen!!
Tja, wat moet je met zo iets? Ik kan toch moeilijk in een schaterlach uitbarsten. Maar ik was nog niet van hem af.

 “De volgende is ook een uitsmijter,” ging hij verder.

 ”Wat is de overeenkomst tussen een tweeling en een graf”?

Vol verwachting keek hij mij aan in de hoop dat ik het natuurlijk niet wist. Want ja, het is de bedoeling geloof ik dat hij het alleen weet.Wat dat betreft ben ik een gewillig slachtoffer. Och wat had die man er pret in. Ik kreeg er zelfs een fikse klap op mijn schouder gratis bij!
Voordat ik hem iets kon zeggen kwam hij met de oplossing.
 ”De overeenkomst tussen een tweeling en een graf is- u raad het nooit - ze “lijken” op elkaar. Snap je’t"?
Natuurlijk wou ik niet overkomen als een dom konijn en ik zei hem dat ik het ergens wel snapte.

Hij vroeg mij of ik ook een leuke overeenkomst had voor hem of één of ander raadseltje. Natuurlijk had ik die niet in voorraad. In negen van de tien gevallen ben ik de grappen en grollen zo weer vergeten. Dus zei ik hem dat ik niet zo’n kei was in het onthouden van grapjes. Volgens hem hadden vrouwen geen humor en dat was algemeen bekend.
”Laten we het daar maar bij laten,” antwoordde ik hem.

 ”Bent u gehuwd?” vroeg hij.
Ik dacht waar slaat dat nu weer op, maar ik had geen zin om in discussie te gaan en zei heel gevat, ”mijnheer ik ben getrouwd en mijn man is van de straat af”.
 Hij lag bijna dubbel van het lachen.

”Ziet u nu wel dat u humor heeft. Dit is een hele goeie. Deze moet ik vanavond vertellen aan mijn biljartmaten”.

Thuis gekomen vertelde ik mijn ventje dat ik een man had ontmoet die vond dat ik humor had. “Waar slaat dat nu op", vroeg mijn slaapgenoot.. Ik vertelde mijn belevenissen maar stelde vast dat niet alleen vrouwen traag zijn in het vatten van grappen.
 Dat van “ van straat af zijn” heb ik wijselijk voor mij gehouden en nu maar hopen dat manlief dit logje niet leest… .

Ik was mij aan het afvragen waarover ik het vandaag zou hebben en met dank aan Mus wist ik het!.
Bij haar gelezen over haar dieet en daar wil ik even over verder bomen.

"De gemiddelde vrouw begint twee keer per jaar vol goede moed aan een dieet en houdt het  meestal vijf weken vol.. Tussen ons 18e en 70e levensjaar diëten we 104 keer of als we het in jaren uitdrukken: tien jaar.
Maar uitzonderingen zijn er natuurlijk ook: één op de tien vrouwen houdt zich maar liefst 25 jaar bezig met lijnen."
Dit meldt HLN.be naar aanleiding van een Britse enquête onder 4.000 vrouwen.
Volgens Dr. Glenn Wilson tonen de resultaten aan hoe bezeten we zijn van ons gewicht en de vorm van ons lichaam.
“Elke vrouw kent gewichtsschommelingen tijdens haar leven”, vertelt de dokter. “Een baby, emotionele factoren in de relatie of stress op het werk, kunnen het gewicht doen toe- of afnemen. Deze levensveranderingen gaan vaak gepaard met het jojo-diëten. Je gezond voelen en in vorm blijven is zoveel belangrijker dan de strijd voor de ideale maten. Het is verontrustend dat 25 procent zelfs het mes onder wil om de extra kilootjes kwijt te raken”.

Hoewel we weten dat het eigenlijk beter is om ons gewoon goed te voelen in ons vel, zijn we toch vaak bezig met afvallen.
Uit onderzoek blijkt dat zo goed als alle vrouwen een streefgewicht hebben. De helft is tot heel veel bereid om dat ideale gewicht ook te behalen. 66% van de vrouwen voelt een druk van de maatschappij om af te vallen en 4 op 10 is ervan overtuigd dat anderen hen lelijk vinden.

In de meeste gevallen is dat echter niet zo, dus maken veel vrouwen zich zorgen om niets. Heel wat ondervraagden denken dat het cliché klopt dat slankere mensen mooier bevonden worden en misschien wel meer garantie hebben op succes.
Een man met een paar kilo's extra vinden de deelneemsters aan het onderzoek dan weer niet zo erg.

Waar komt het beeld vandaan dat een vrouw moet slank zijn?

Tel voor de grap eens hoeveel normaal gevormde vrouwen er te vinden zijn op de radio, TV internet en magazines . Het lachen zal iedere vrouw snel vergaan. Je ziet er alleen superslanke vrouwen. Die beelden van superslanke vrouwen - die zogezegd gelukkig en succesvol en gezond zijn - krijgen wij vrouwen al sinds onze jeugd op ons bord gebombardeerd en dat heeft natuurlijk een invloed op ons denken.
Wat veel vrouwen niet zien is dat cosmetica, stylisten en ook de computer die superslanke vrouwen ook nog eens te hulp schieten waardoor de perfectie nog beter is.

Volgens mij is een gezond gewicht heel iets anders dan wat de media vaak als aantrekkelijk voorstelt. Wat telt is dat je je goed voelt in je vel. Natuurlijk trekken we allemaal al eens de broeksriem aan onder de mom van :"het is gezonder en je verhoogt je kansen op een langer leven”….
Ondervinding leert echter dat al dat diëten niet noodzakelijk samengaat met zich gelukkig voelen. Dus, als we toch vinden dat je van slank worden niet noodzakelijk gelukkiger wordt, waarom zijn we dan zo streng voor onszelf?
Gooi je dieet overboord en geniet! Een vrouw die eet waar ze zin in heeft, voelt zich niet alleen gelukkiger maar straalt dat ook uit las ik in een gezondheidsartikel!

Ik heb een tip gekregen om 100 jaar te worden of je nu slank bent of niet nl LACHEN!

Lachen is gezond dat hebben we al altijd gehoord. Maar we hebben al zoveel gehoord. Is dat wel waar?
Je kan op je beide oren slapen en verder lachen. Als je vrouw bent tenminste.
Onderzoekers van de universiteit van Pittsburgh Medical Center onder leiding van Hilary Tindle, hebben in een studie aangetoond dat optimistische vrouwen echt gezonder zijn dan kniezers. En ze zijn niet over één nacht ijs gegaan. Hun onderzoek heeft 8 jaar geduurd en ze hebben maar liefst 97.253 vrouwen van 50 jaar en meer onderzocht. De resultaten van dit wel zeer breed onderzoek hebben ze op een conferentie van de American Psychosomatic Society in Chicago bekend gemaakt. De lachebekken onder die grote groep vrouwen hadden 30% minder kans op hartziekten dan de kniesoren en 14% minder kans op ziekte in het algemeen. En uiteindelijk draai het daar allemaal om!
Dus waarom dat diëten ons leven  laten domineren als we veel gelukkkiger zijn met :




Daarom: optimist, wat later in de kist…
 Of is dat té optimistisch?

Het is weer zover.. zo komen er weer aan de bosbranden zoals nu in Griekenland

Bosbranden kunnen nuttig voor het voortbestaan van het bos. Door een bosbrand komt een volgegroeid deel van het bos weer vrij. De voedingsstoffen, die opgeslagen waren in dood hout, komen via de as weer terug in de bodem. Op de open plek zullen al snel nieuwe planten en bomen opschieten.
Branden die op een natuurlijke manier ontstaan, zoals door droogte, blikseminslag, de wrijving van de takken tegen elkaar, een achteloos weggegooide sigaret of een fles die de zonnestralen reflecteert, daar valt meestal weinig tegen te doen. Maar de meeste branden worden door de mens veroorzaakt.
Wat mij vooral ergert zijn de bewust aangestoken branden van één of andere gestoorde geest of van de maffia. Wanneer ze onvoldoende terreinen vinden om te bouwen steken ze bewust een stuk bos in brand om dan later na een paar jaar die grond toch als bouwgrond te kunnen kopen. We hebben het gezien in Spanje, geldgewin, pure business ten koste van de natuur en de habitat van dieren en mensen.
Deze branden veroorzaken grote schade in menselijk opzicht (verlies van mensenlevens) en voor het milieu (aantasting van de flora en fauna). Ook de economisch gevolgen zijn niet gering: vernietiging van woningen, schade aan de bosbouw, kosten van de brandbestrijding enz.

Het wordt warm onder onze voeten soms letterlijk maar ook figuurlijk, maar alle alarmsignalen van Al Gore en soortgenoten, alle Kyoto plannen ten spijt, men blijft roofmoord plegen op de rug van onze kleinkinderen en achterkleinkinderen. De cijfers over de ontwikkelingen van fauna, flora en habitats zijn regionaal en vaak ook mondiaal zorgwekkend. Dat soorten uitsterven is op zich een doodnormaal fenomeen, maar blijkbaar vinden sommigen dat ze het dit uitsterven nog moeten versnellen.
Het is dus vooral aan diegenen die na ons komen dat ik denk als ik voor de zoveelste keer zie hoe we onze aardbol “ naar de sjokkedeize” brengen ( het West Vlaamse voor het andere volkse woord “ de kl…”. maar ik mocht dat van mijn ouders nooit gebruiken !) En wat doen we ertegen? De tv opzetten en de krant openslaan en deelgenoot worden van die immense bosbranden, ons even ergeren en… daarna verder gaan zolang het maar een ver van mijn bedshow is…
Soms vraag ik mij af waar de jonge mensen de moed en de hoop nog blijven halen om nog steeds kinderen op de wereld te zetten…..
Ik moest dit even kwijt, een spatje op een hete plaat ...

Ik ben niet echt een grote fietster - heb snel last van zadelpijn - maar af en toe neem ik toch de uitdaging aan en haal ik " mijn Ros Beiaard " boven!! Zo ook éen van de voorbije dagen.

Het was prima fietsweer, misschien zelfs iets te warm, maar ik had er zin in ,vandaar..
Ik genoot dan ook van de zomerse geluiden en de warme bries en dacht :
" Dit moet ik meer doen... en het is nog gezond ook "...
Bij de beenhouwer duurde het wel heel erg lang en toen ik buiten kwam overviel me opeens de drukkende hitte. Daar komt onweer van, dacht ik bij mezelf en .. terwijl ik  naar de volgende winkel fietste, vreesde ik dat ik wel eens rapper op mijn wenken zou bediend worden dan ik wenste. In de verte verzamelden zich donkere wolken en het lichte briesje voelde iets intenser aan en liet niets goeds vermoeden. Het zou best zijn om niet te lang in de winkel te blijven hangen.
Normaal is dat geen probleem, ik weet perfect wat ik nodig heb en met mijn " trapautootje" moet ik de lading toch beperkt houden! Maar je zal het zien dat je steeds bekenden tegenkomt als je timing beperkt is!! Aan de kassa verliep het ook niet vlot en het werd steeds donkerder en donkerder....
Ik ben geen Cavendish of een Cancelara maar ik zou toch het maximum uit mijn overjaarse benen moeten halen om droog thuis te geraken of misschien beter wachten en de bui voorbij laten gaan..

Ik besloot toch maar het lot te tarten.
Waarom, zou ik op voorhand sakkeren en mijn  humeur pijlsnel laten zakken om vervolgens met voorovergebogen hoofd zo snel mogelijk naar huis te fietsen om daar dan verder te sakkeren - zoals de meesten het doen - als ik ook met opgeheven hoofd en de regen trotserend door die regen kan fietsen?
Mijn Ros en ik, wij namen de uitdaging aan en lieten de warme regendruppels kletteren op onze huid. Op zo'n warme zomerdag valt dat echt nog mee, je moet het eens uitproberen je zal zien dat het ritmisch geplens op je huid in cadans met het kloppen van je hart zelfs een hilarisch gevoel geeft en het werkt helend ( dat heb ik ondervonden)!
Ik werd er zelfs ontzettend ontspannen door en genoot van het  " je m'en foux" gevoel. Ik waagde het zelfs om de regendruppels op te vangen op mijn tong terwijl " I'm siiiinging in the rain"  door mijn hoofd speelde. Niemand die met gefronste wenkbrouwen opkeek als ik voorbij kwam... iedereen was  naar binnen gevlucht.....en ik .. ik fietste dapper verder naar huis want ik wist dat daar een dak boven mijn hoofd en een warme douche wachtte ... wat veel  meer is dan sommige mensen hebben...

Ik zei al dat ik terug ben met volle batterijen en ik heb er weer zin in!

Dat ik een zwak heb voor rijmelarij, dat weten jullie stilaan wel. Soms gaat het beter om je langs die weg te uiten....

Je weet van jezelf
hoe je bent
wat je denkt.
Je weet van jezelf
dat je kwetsbaar bent.

Op een dag
ervaar je
wat het is
gekwetst te worden
om wie je bent.

Gelukkig ben je sterk
sterk genoeg
om een ander te spelen,
om even jezelf niet meer te zijn
al doet de confrontatie pijn.

Maar na jezelf te hebben weggeduwd
durf je terug uit je cocon te komen
steviger dan voorheen.
Je komt jezelf
nog wel tegen
maar je weet dat sterkte
 je weerbaarheid teruggaf,

  dat woorden maar woorden zijn!
 

Sinds ik jaren geleden een probleempje had met de baarmoederhals hou ik eraan om jaarlijks een uitstrijkje te laten nemen. Maar vorig jaar had ik genoeg onderzoeken en ziekenhuizen meegemaakt en dat uitstrijkje werd uitgesteld.
Vandaag ging ik met de " normale goesting" naar die routinecontrole maar niet vooraleer ik de " pletwals" passeerde. Voor wie dat niet kent, je stelt je gewoon voor dat je borsten platgedrukt worden tot ze er bijna als uitgeperste citroenen uit zien en daar wordt dan een " fotootje" van genomen. Hoe meer de borsten platgedrukt worden, hoe duidelijker het beeld wordt en het is daar toch dat het om gaat, niet ? Het duurt niet lang en voorkomen is nog altijd beter dan genezen, denk ik dan maar. Iemand zei me grotere borsten moeten ze meer platdrukken en dat doet meer pijn, maar geloof me mijn Smurfjes stonden, hingen of  lagen (!!) ook niet te juichen. Ze hingen nog te bekomen van de  compressie toen ik mij in de wachtkamer van de gynaecoloog neerzette. Terwijl ik de ronde buikjes van de moedertjes in spé bewonderde, genoot ik mee van de verhalen over de " geneugten" van hun zwangerschap.
" Mevrouw. L.."?
" Ja, dat ben ik". Met een stevige tred ging ik binnen want ik ken " mijn gynaecologe" al jaren.
" Dag dokter..euch.. dokters"!..
Meteen flitste " Veel te mooi"...door mijn hoofd!
Neen, ik ben geen fan van Sanne maar het was de jonge dokter in spé -een lange, knappe , gebronsde Adonis die redelijk zelfverzekerd naast "mijn dokter" stond en mij vriendelijk goeie dag. knikte - die de spontane reactie in mij wakker maakte.

En die wordt gynaecoloog?  Het zou mij niet verwonderen als er zich hier in dit cabinet in de toekomst een lichte baby boom voordoet al was het enkel maar om door Mister Veel te Mooi onderzocht te worden....
Toen ik dat thuis vertelde reageerde mij ventje lakoniek:
" Amaai , dat moet de moeite geweest zijn opdat jij zo zou reageren".
Nou zeg, (!!) wij hebben ook oogjes in ons kopje hoor! ...

Mijn gynaecologe is een nuchtere, potige dame die jou met haar routinevragen  het gevoel geeft van "vrouwen onder elkaar". Terwijl ze het dossier aanvulde, mocht ik mij klaarmaken
" Alles uit, je bloesje mag je aanhouden.."
Het was Mister Veel te Mooi die op mij wachtte om de bloeddruk te meten en de kilootjes te noteren. Dat kilootje teveel kon ik nu niet meer wegstoppen maar mijn turnlessen kwamen nu wel van pas om mijn buikspiertjes wat extra aan te trekken!! Vanity....
Daarna hielp Mister Veel te Mooi mij in al mijn " glans en glorie" in de " stijgbeugels"... dan zat zijn taak er op.
"Niet verschieten, het kan even koud en ongemakkelijk zijn.." het routinezinnetje..
"Wie, ik verschieten"?
Dat "verschot" of hoe kan ik het noemen, had ik gehad toen ik de kamer binnenkwam .....

Mijn Smurfen werden nog eens gekneed alsof die pletwals niet volstond maar zo geraakten ze wel  terug in de juiste vorm en daarna hielp Mister Veel te Mooi mij terug met de voeten op de grond!

" Indien je binnen de 3 weken niets verneemt dan is alles ok en dan zie ik jou volgend jaar terug", nam mij gynaecologe afscheid.
"Bedankt dokter en tot volgend jaar..." .
Nog even ging mijn blik naar.... Ik kreeg zelfs een vriendelijke knik terug ( He made my day! hahaha)  en ik stond weer in de wachtzaal.
"Hij is veel te mooi", verwittigde ik de wachtenden en liet hen schaapachtig kijkend achter..
Ze zullen het wel snappen....

Voilà, alles eens op een rij gezet, daarna met een ferme trap alle storende elementen eruit geschopt ( ik was verwonderd dat er nog zoveel pit zat in mijn seniorenbenen ) en wat in het rijtje overblijft is meer dan voldoende om tevreden en met een goed gevoel door te gaan.

Een knop is omgedraaid, een hoofdstuk definitief afgesloten met geen weg terug en wat overblijft is veel meer waard dan wat ik achterlaat!!

Er is ons gezin waar het uiteindelijk allemaal rond draait met een " slaapgenoot" uit de duizend ( tenzij hij mij wakker houdt met zijn houtzagerij Athea ), twee schatten van kinderen die ons 6 onvervangbare kleinkinderen schonken en dan zijn er nog die vele goeie vrienden en vriendinnen.. Wat zou ik mij dan nog druk maken om " dat beetje stof "  dat op een irriterende manier blijft opduiken?  Ach, ieder zijn plezierke, als dat een mens in leven houdt.....

Ik heb mij letterlijk en virtueel eens goed laten uitregenen en .. het voelt goed!
En zo ben ik terug alive and kicking!!

Bedankt aan iedereen die me in mijn korte time out bleef bezoeken. Jullie hebben mij daardoor snel terug over de streep getrokken! Er is dan toch nog iets goeds aan dat "Big brother of sister" gedoe; geen betere  manier om je weer snel goed in je vel te voelen!!
Bojako stuurde mij een heel passende oneliner:
Every cloud has a silver lining.
Die "cloud "  heb ik weggeblazen en.. die "silver lining"  daar trek ik mij aan op..
Hebben jullie mijn armspieren al eens bekeken?

Ha ja, vandaag is er hier eentje jarig, ik ben nu niet meer alleen officieel senior!! Proficiat T.

Bloggen, vertelseltjes schrijven, gedachten verwoorden, emoties omzetten in tekst, spelen met woorden , reacties krijgen, ... het is leuk.
Tijdens een pauze, tussen twee klussen door, vlug eventjes iets schrijven of gaan lezen bij anderen, 't is een hobby. Maar de laatste weken lig ik een beetje overhoop met van alles en nog wat, er zijn te veel emoties op me afgekomen.
En toch ... 'k had het nooit gedacht van mezelf, "t is immers maar bloggen", maar toch ... 'k ben blij met de lieve reacties van jullie, het doet me deugd telkens ik een bezoeker( ster) "over de vloer" krijg. 'k Zou zeggen, merci en ik beloof het mezelf en jullie, ik blijf hier maar even weg, bij die hitte zullen de batterijen snel opgeladen zijn.!
Binnenkort ben ik er zeker weten weer en dan schrijf ik terug over de kleine dingetjes des levens.

 
Woorden zoeken die laten zwijgen
 genoeg om een wereld te laten dromen
is zwaar werk.
 Bang om te kiezen en te verliezen
 maar het is beter
dan nooit iets te hebben gehad.

Ze komen uit het donker
 geluidloos uit een hart,
 zo weinig wordt soms zoveel
 het einddoel onverwacht.

AUTOBUS: voertuig dat tweemaal zo snel rijdt als je er achter loopt dan wanneer je er in zit.

BABY-SITTER: jongeling die zich moet gedragen als een volwassene opdat de volwassenen zouden kunnen uitgaan en zich gedragen als jongelingen .

BANKIER: persoon die je een lening wil toestaan als je kan bewijzen dat je er geen nodig hebt.

KAPITALIST: persoon die vanuit zijn kantoor met airco in een wagen met airco naar zijn club met airco rijdt om daar in de sauna te gaan.

TRUI: kledingstuk dat een kind moet aantrekken als zijn moeder het koud heeft.

DANS :verticale frustratie van een horizontaal verlangen.

ECONOMIST: expert die morgen zal weten waarom vandaag niet uitgekomen is wat hij gisteren voorspeld heeft .

GEMAKKELIJK: wordt gezegd van een vrouw die de zedelijkheid van een man heeft.

GYNAECOLOOG: persoon die op een plaats werkt waar anderen zich amuseren.

INTELLECTUEEL: persoon die gedurende twee uur aan iets anders kan denken dan aan sex;

HOOFDPIJN: het door de vrouw meest gebruikte voorbehoedsmiddel.

HUWELIJK: verbond dat twee personen toelaat problemen op te lossen die ze niet zouden gehad hebben als ze vrijgezel gebleven waren .

ORTHODONTIST: tovenaar die een deel van wat hij uit je zakken haalt in je mond steekt.

PROGRAMMEUR: Onbegrepen persoon die op een onbegrijpelijke manier een onbegrijpelijk probleem oplost dat enkel door een programmeur gecreëerd kon worden.

PSYCHOLOOG: iemand die andere mensen bekijkt als er een mooie vrouw binnen komt.

SARDIENTJE: visje zonder kop dat in olie leeft.

GEHEIM: informatie die men slechts aan één persoon per keer doorgeeft.

SNOBISME :zaken kopen die men niet graag ziet met geld dat men niet heeft om indruk te maken op mensen die men niet mag.

SYNONIEM: woord dat men gebruikt in de plaats van een ander waarvan men de schrijfwijze niet kent.

GROEPSWERK: mogelijkheid om fouten op de rug van een ander te schuiven.

VEDETTE: persoon die zijn hele leven hard werkt om bekend te geraken en dan een donkere bril opzet om niet herkend te worden.

Bojako was in haar logje aan het zoeken naar het juiste woord voor vitessen. Ik dacht meteen aan  een "steke bijsteken" zoals we dat op z'n westvlaams zeggen, maar Paz had haar al het juiste woord gegeven. Maar dat ene woordje "steke" maakte iets los in mijn geheugenkamer. Wat het is dat lezen jullie hier...

Het belletje dat rinkelde was breien (  steek/ breien / snap je??)
Maar wie breit er tegenwoordig nog ? Ik ken een lieve blogvriendin die het doet op vakantie (smile), maar ze zal wel in de minderheid zijn, vermoed ik!

Als kind haatte ik breien, je moest daarvoor veel te lang stilzitten maar later, in het buitenland om de eenzame uren te doden, heb ik aan dat breien toch plezier beleefd. Als je nu met jonge mensen praat dan kan amper één breien. Ze kijken je aan alsof je een vies woord zegt. En toch wordt het breien nog steeds gepromoot. Kom je in een winkel dan zie je sjaals,  pullovers... en daar hangt dan soms het etiket in "handgemaakt"! Wie heeft dit dan gemaakt, vraag ik mij af? Ik denk niet dat er daar één breinaald met de hand is gebreid maar dat het machines waren. En dan maar reclame maken.
Ik kan me alleen maar herinneren dat handbreiwerk stevig was en steken kwamen niet los of je moest al echt eens serieus gehaperd hebben. Nu moet je maar naar die " zogenaamde handgebreide dingen" kijken of je hebt al prijs!
Als kind vond ik dat breien hatelijk, een steekje meerderen, eentje minderen en dan een lusje maken en zo meer, dat bijhouden was geen probleem maar het ging zo traag vooruit. Dat was niet aan mij besteed. Recht toe recht aan dat was het, dat ging vooruit ,maar zo brei je geen pullover maar een zakmodel,hahaha.
Haken deed ik dan wel graag en dat heb ik vroeger heel veel gedaan, tafellakens , bedspreien, tafelloper. Die liggen nu allemaal te verkommeren in de kast want " uit de mode"!!

Voor diegenen die het toch willen proberen, geef ik  een origineel breipatroon.

 1e toer: Begin elke toer met een blij gemoed, ook al vindt u tegenspoed.
 2e toer: Doe kalm aan en neem de tijd om blij en gelukkig te zijn.
 3e toer: Wees vriendelijk en steek de handen altijd blijmoedig uit naar een ander.
 4e toer: Wees spontaan en spreek goed over iemand ook als die niet aanwezig is.
 5e toer: Zoek steeds naar het goede in je leven en geef eens een knipoogje of schouderklopje.
 6e toer: Een innerlijke vrede, dat maakt je blij en rijk.
 7e toer: Een glimlach van een seconde is meer dan een lamp die even brandt.
 8e toer: Probeer een ander moed in te spreken als die het niet meer ziet zitten.
 9e toer: Probeer elke dag om even blij te zijn, dan is het geen verloren dag.
 10e toer: Steeds vanaf de eerste toer herhalen.
 
Een moeilijk patroon? Ik weet het, ik heb het er soms ook moeilijk mee maar vergeet niet dat ook de beste breister of breier weleens een steekje laat vallen. Geen paniek, vlug oprapen en vrolijk verder breien.

De Paus komt op bezoek naar België. Wanneer hij van het vliegtuig stapt, staan  koning Albert en koningin Paola klaar om hem te verwelkomen.
De Paus geeft de koning een handdruk en aan de koningin ook en knijpt in haar rechter borst.
Allebei geven ze geen reactie.
Na wat rondleidingen in Brussel, Gent, West -Vlaanderen, is het afscheid nabij
Weer staan ze aan de luchthaven en wensen ze de Paus een goeie terugreis.
Albert krijgt een hand, Paola krijgt een hand en nu knijpt de Paus in haar rechter borst.
Albert kan er niet meer tegen en vraagt aan de Pais waarom hij dat doet?
De Paus antwoordt:
" Een vriend van mij woont in West - Vlaanderen en zegt altijd:
Er is een tiet van komen en een tiet van gaan."
( maar ik vrees dat die tiet van gaan voor die westvlaamse vriend gekomen is )

Blijkbaar zorgde mijn vorig logje voor wat verwarring bij sommige bezoekers. Ik heb ze echt nog allemaal op een rij hoor en neen ik keek niet te diep in het glas! Ik vond het gewoon een sterke gedachte...
Ik zal er vandaag maar een stukje humor op gooien zeker kwestie van jullie gerust te stellen...hoewel humor?? Het is maar kwestie hoe je het bekijkt

Er waren eens een Amerikaan een Nederlander en een Belg die in de gevangenis zaten.
De bewaker kwam langs en vroeg aan de Amerikaan:
`"Hoe hoog kan jij springen"?
Zei de Amerikaan:
"1 meter"`.
Zei de bewaker:
"Goed zo jij krijgt van mij 1 broodje"
Toen  liep de bewaker naar de Nederlander en vroeg:
" Hoe hoog kan jij springen"?
Zei de Nederlander:
"2 meter".
" Goed zo" zei de bewaker," nu krijg jij van mij 2 broodjes".
Toen dacht de belg: als ik nu 5 meter zeg dan krijg ik misschien wel 5 broodjes.
Toen kwam de bewaker bij de Belg en vroeg hem van:
"Hoe hoog kan jij springen"?
" 5 meter hoog", zei de Belg!!!
De bewaker draaide zich om en zei :
"SCHIET HEM DOOD WANT HIJ KAN OVER DE MUUR SPRINGEN"!!!

Momenteel heb ik geen wekker nodig om wakker te worden de hitte zorgt ervoor dat ik er al voor dag en dauw uit ben!
Er zijn heel wat mensen die een hekel hebben aan het geluid van een rinkelende wekker . Vroeger had je geen wekkerradio's die je met zachte muziek wakker streelden, dat natuurlijk in de veronderstelling dat er zachte muziek speelt, want om met een vervelende nieuwsstem wakker te worden is ook al voldoende om de dekens weer over je heen te trekken.
Neen, vroeger waren het wekkers die op drie pootjes stonden en waarvan je elke avond het veertje  moest opwinden. Het enige wat je kon doen was het veertje niet te erg aanspannen dan rinkelde die wekker niet zo lang .Je kon natuurlijk een hendeltje verschuiven zodat die helemaal niet rinkelde, maar dat was nu ook de bedoeling niet, dat mocht enkel in het weekend ,want dan mocht je lang slapen.  Meestal was ik al wakker vòòr de wekker afliep en zette die af. Mijn hersenen wekten me al op voorhand ,want ik had een gloeiende hekel aan dat gerinkel . Het gevolg was ook dikwijls dat ik prompt weer in slaap viel .Ik hoorde ma dan roepen "N, vooruit ,opstaan, 't is tijd".
Het volgende lawaaierig ding dat mijn nachttafel ontsierde was  een wekker die eerst  héél zachtjes begon te zoemen en het geluid zwol zachtjes aan, heel langzaam vermeerderden de decibels en als het geluid op zijn luidst was dan viel je echt uit je bed van verschot. Het hielp niet als je de wekker een mep gaf zodat het geluid stopte ,na een paar ogenblikken begon die opnieuw te zoemen om over te gaan naar hels kabaal. Dat deed die wekker verschillende keren na elkaar. Ja, als je dan nog niet uit bed was dan mankeerde er wel iets aan je oren...
Nu we als senioren genieten van de luxe  niet meer te moeten opstaan op een tergend vroeg uur zou je denken dat de wekker taboe is.. maar neen hoor, elke ochtend springt de muziek op om 7u50 ik heb geen zin om een gat in de dag te slapen. Ik heb toch nog zòveel te doen,

Ik kreeg dit doorgestuurd en dat kan wellicht op de één of ander manier van iedere van ons gezegd worden...
Het is te warm om zelf te fantaseren dus moeten jullie het daar mee doen!

Overpeinzingen van een moeder.


Het valt me zwaar, mijn kinderen los te laten
die ik gedragen heb, onder en in mijn hart.
Ik heb ze leren praten en genieten
van de schepping, iets zo  apart.

Ik mocht  hen koesteren in mijn liefde,
veilig warm en groot.
Ik mocht ze wijzen op de mooie dingen
en als ze verdrietig waren nam ik ze op schoot

Ik wist dat ook voor hen de tijd zou komen
dat ze op eigen benen zouden staan.
Vergeten zouden zijn hun kinderdromen,
ze zouden los van mij een andere kant opgaan.

Och ja, ik heb het steeds geweten
 ik had me ,dacht ik, er goed op voorbereid
Maar waarom wil een moeder liefst vergeten:
 "Dat ieder kind zijn eigen leven leidt"??

Schrijver onbekend