Archief

 Er wordt veel over geschreven en gelogen.. maar November is de maand voor de feestvreugde losbarst.. Sinterklaas.. Kerstmis..  Oud en Nieuw..

November is voor ons ook een maand met reflectie.. Allerheiligen en Allerzielen zijn voorbij ,ook de dag van het afsterven van ma ligt weer achter ons .. ik heb die dagen niet nodig om mij een beetje verloren te voelen.. of mij "ineenhoekjewillenzettenendewereldvoorbijlatengaan" te voelen.. maar het zijn toch dagen waar je even onbewust bij stilstaat.. Slijt het verdriet en het gemis dan toch..? Misschien wel.. maar ik denk eerder dat het meer gewoon worden is.. het onwennige rond die dagen is weg.. ik weet het hoe gaat aanvoelen.. maar of het daarom ook slijt?

Intussen -en gelukkig-  gaat het leven verder. Vandaag is  kleinzoon 2 jarig, hij wordt 12j en halfweg de maand wordt onze tweeling 11j en tegen het einde van de maand wordt ons glutenkindje 9j ,redenen genoeg om van het leven te genieten denk ik dan maar. 

Maar vandaag staat met rode stip onze tiener zijn dag aangeduid! !

Een dikke proficiat en knuffel lieve schat!

Vandaag is het dag op dag 8 jaar geleden dat we haar los moesten laten. We hadden ons ma liever nog vele jaren bij ons gehouden, maar het lot, of zo je wil het noodlot, besliste daar anders over. En 8 jaar later mis ik haar nog steeds.

Er passeerden familiefeestjes, verjaardagen, communies, uitstapjes en zoveel ontelbare gewone belevenissen,... allemaal zonder haar. En dat gaat ook hoor, maar nog steeds voel ik die leegte als ik aan haar denk.

"Het leven gaat door" krijg je vaak toegeworpen, maar niets is minder waar. Dàt leven, met haar er bij, dàt is 8 j geleden opgehouden. Daar en dan, dat ene ogenblik verplichtte ons een totaal nieuw leven te beginnen, ééntje zonder haar. 't Was dat of niks, meer keuze is er niet. Maar het gemis blijft.

We lachen wel eens als we onder mekaar een uitdrukking van ons ma gebruiken.. een dierbare herinnering...

Soms zeg ik tegen mijn slaapgenoot .. ons ma zit nu waarschijnlijk op een wolkje in de hemel met al haar overleden, goeie vriendinnnen een goddelijke " geuze met" te drinken en naar ons te kijken. Da's wel geen realiteit maar 't idee is leuk en 't troost.

Alleszins - hoewel zij het tijdelijke voor het eeuwige ingeruild heeft - helemaal verdwenen is ma zeker en vast niet. 'Ons ma dit, en ons ma dat', te pas en te onpas valt het nog uit m'n mond, heel vertrouwd, alsof zij nooit weg gegaan is.

Zij is en blijft voor altijd Mijn ma en  haar aanwezigheid zindert in duizend-en-één dingen verder. En dat is goed zo. 

Whoehahaha.. nee gene paniek.. ik ga u hier niet vervloeken en beheksen.. noch folteren of u de duimschroeven opzetten maar dan wel op uwe kleine teen.. en geloof mij.. dat doet veel meer pijn.. whoehahaha..

Nee.. ik doe niet mee met al die forums die een plaats zijn van bloedvergiet en drama.. gegil en vieze beesten die langs uw USBpoort zo op uw lijf komen gekropen.. Zoals je ziet is hier niks te bespeuren omtrent Halloween.. alles is maagdelijk hetzelfde.. enkel een hoop letterkens die eigenlijk niks uitkramen..

Er zijn onderwerpen waarover er niet moet geredetwist worden. Wat een gezellig ouderwets woord voor discussiëren.  Of de herfst niet het mooiste seizoen is van het jaar, bijvoorbeeld.

Ik ben niet direct een herfstmens maar geen seizoen vind ik rijker aan geuren en kleuren, aan afwisseling tussen warm en koud, aan wolkenbeelden en wonderlijke lichtinval, aan smaken ook. Kortom, de herfst is dat allemaal.

De mooiste en warmste schakeringen heb je in de herfst, wijnrood, oker, bruin, mooie groene vervagende kleuren. Dat de dagen korter worden, betekent alleen maar dat de nachten langer worden. Toch vind ik dat er niet geprutst moet worden aan de tijd en dat overschakelen van zomer naar wintertijd en omgekeerd vind ik maar niets maar ja daar gaan we toch weer mensen .. zet je klok dit weekend maar weer een uurtje achteruit en dan ben je voor een half jaar terug zoet!

Het is bijna weer zover. Het weer is al in de sfeer, grijs en somber. De tuinmeubelen zijn opgeborgen, het buitenwerk bestaat momenteel hoofdzakelijk uit bladeren samenvegen... 'hoe zere vallen ze af de zieke zomerblaren...'

Intussen heb ik mijn kast ook aangepast en even gekeken of de winterjas de zomer overleefde? Winterpantoffels en laarsjes komen weer vooraan in de kast te staan. Houtblokken voor de houtkachel worden dagelijks aangevuld, de thee met citroen staat altijd binnen handbereik… Zondag mogen we alle uurwerken weer een uurtje terugdraaien in een laatste poging nog wat extra licht te jatten... en dan komt de tijd om te cocoonen... je zou de gezelligheid binnen vergeten, na een zomer buitenleven.

1 november nadert. Allerheiligen. Her en der zijn mensen al druk in de weer op de kerkhoven. De grafstenen wordt geschrobd, het perkje gerakeld en dat als eerbetoon aan de geliefden. Soms staat het in schril contrast met graven met een hoog Halloween gehalte. Maar dan denk ik oordeel niet en je zal niet geoordeeld worden. Wie weet welk schrijnend verhaal schuilt achter een vervallen graf?

De serene ,majestueuse witte kerkhofbloemen van vroeger zijn intussen al geruime tijd verdrongen door de frivolere veelbloemige variant. Ook het wit verkleurde naar paars, geel, dieprood ,ze zetten heel wat kerkkoven in bloei en dat geeft een minder doods gevoel!... In andere landen branden kaarsen op de graven in de donkere dagen maar overal herdenken mensen wat hen bindt met zij die zijn voorgegaan.

Begraafplaatsten zijn zowat de laatste infrastructuren die lang ontsnapten aan de modernisering. Maar het tij is ook daar aan het keren . Crematie wint het stilaan op traditioneel begraven. Grond wordt alsmaar schaarser en een strooiweide of een urnenveld/toren biedt een respectvol aanvaardbaar alternatief. Daardoor krimpt ook de bloemenzee en het verenigd zijn rond een graftombe. Anderzijds brengt het vele families toch nog samen rond de dis en wordt er bijgepraat... dan bekruipt me telkens de gedachte of we volgende keer nog wel allemaal aan dezelfde kant van het verhaal zullen staan...

Begraafplaatsen echter blijven iets magisch hebben. Levenden die ronddolen in het verleden. Een oase van rust, bezinning, aanvaarding, besef van vergankelijkheid. Wie nooit de stilte of de sereniteit ervan ervaart, mist een enorme dimensie van zijn bestaan.

Maar niet iedereen brengt deze periode van het jaar op dezelfde manier door…

Alle vakantiebestemmingen zijn blijkbaar volgeboekt voor dit novemberverlof, het kerkhof is voor velen wellicht veraf…maar het logboek van ons leven is niet te verschalken, slaat geen seconde over, reist overal mee, dag en nacht... En binnen afzienbare tijd ligt ook voor ieder van ons de definitieve en echte afdruk van ons leven onder een pot chrysanten of op een tot bloemenzee omvormde strooiweide…en is onze plaats in ‘het verleden’ voorgoed beslecht, in eeuwigheid.Amen

Teruggaan in de tijd en er blijven hangen heeft geen zin en toch kijk ik vandaag met weemoed en een warm gevoel terug naar die dag - precies 44j geleden - waarop onze oudste geboren werd in Caracas Venezuela!

Proficiat zoon, we zijn nog even gelukkig met jou als toen die dag!

Herfstblues, het fenomeen is bekend: de dagen beginnen te korten, de temperaturen zijn gevoelig lager, de regen is heer en meester, zonlicht is in geen velden en wegen te bespeuren. Dus liefst van al blijft men dan gezellig binnen in de warmte. Laat dat laatste in mijn geval nu net voor een dilemma zorgen.

Ik ben van kindsbeen af bijna continu omringd geweest door vrienden en familie, dus leer je onbewust leven met mensen om je heen. Zelfs nu, op volwassen leeftijd heb ik er behoefte aan om af en toe eens onder de mensen te komen, of toch menselijk contact op te zoeken. Dat dit niet altijd lukt is maar logisch en ik ga er ook niet van sterven, maar toch.

Een dag als gisteren nodigt heel hard uit om binnen te zitten en mijn eigen ding te doen, maar zo een hele dag is niet aan mij besteed, ik loop de muren op als dit te lang duurt. Maar als ik dan uit het raam kijk en die eindeloze regen zie, vergaat mij de zin om buiten te komen. Dus het dilemma zit in die tweestrijd die ik met mezelf voer.

Het is gelukkig meestal maar 1 dag waar bovenstaande voor geldt en dan ook wel niet elke week. Ik kan me gelukkig goed genoeg bezighouden en er is hier steeds wel iets te doen, daarbij een "luilekkerdag" kunnen doorbrengen samen met mijn slaapgenoot ( komt niet vaak voor dat lui !!) is nog steeds toppie!

Buiten oogt het grijs en nat. Binnen sta ik stil en ben me bewust van mijn rijkdom. Met één draai aan de kraan had ik warm water om te douchen. Ik zie mezelf nog in de zinken tobbe stappen als kind en bij meter en peter naar de wc in de tuin.

Is het koud dan gaat de thermostaat een graadje hoger. Als kind sliep ik in een koude slaapkamer en in de winter tekende de vorst bloemen op mijn raam..

Ik typ af en toe een fout, maar op de laptop is dit snel te verbeteren. Wat heb ik huiswerken voor school vaak moeten overschrijven met de pen toen een grote inktvlek voor de zoveelste keer mijn blad besmeurde.

Ik steek het licht aan wanneer het donker wordt. Ik herinner me nog de verhalen van mijn grootmoeder over de olielamp die werd aangestoken.

Met een druk op de knop en mijn wasmachine en droogkast schieten in gang en een paar uur later ligt de verse was terug in de kast... Ik zie mijn grootmoeder en ma de witte was nog op het gras leggen om te bleken voor ze in de wastobbes ging...dagen werk was dat!

En zo kan ik verder gaan maar nu is het tijd voor mijn eerste kopje thee van de dag...Buiten is het nog donker en nat, binnen ben ik me bewust van mijn rijkdom.

Inderdaad... ze hadden me te grazen.. de ziektekiemen die mijn slaapgenoot zomaar kwistig uitdeelde samen met de eerste boosdoeners die bij het klussen die alles onderniesden.. maar mijn wraak zal zoet zijn... straks is het mijn beurt om jullie allemaal de hoest,kuch, nies en ratel microbe door te geven.

Eerst probeerde ik al dat kuchen, niezen en hoofdpijn met natuurlijke middeltjes te verdrijven zoals met warme thee met suiker of honing en citroen..en een massa snoepjes om de kuch te onderdrukken. gevolg, compleet opgefokt van de suiker..Maar uiteindelijk werd het zwaar geschut bovengehaald en moest een siroop van bij de apotheker en veel dafalgans de klus klaren!

Ik liep er de laatste dagen wat chagrijnig bij want stilzitten is niet echt mijn ding maar die verkoudheid had me goed te pakken en de fut om bezig te zijn was er niet maar zoals al het andere onkruid kom ik weer boven piepen en stilaan begint mij neus weer een normale kleur te krijgen . Ik kon de laatste dagen volop meedoen aan die rode neuzenactie.

Mijn stem heeft de onderwereld verlaten en klinkt terug “ zoetgevooisd”, die droge kriebelhoest geraak ik met vallen en opstaan ook wel kwijt en de koppijn heb ik bij de andere kwaaltjes gelegd.. zoals jullie zien.. een perfect genezingsrapport en ik voel me stilaan terug jonger dan ik ben !

Ik vraag me af of die griepspuit nu nog wel nodig is want een zekere weerstand zullen we nu al opgebouwd hebben, maar ik heb ze toch maar gehaald en dat ene prikje kan er nog wel bij maar eerst volledig uitzieken!

Daarrrrrrrr ben ik  –HoestProest- Zoals jullie –Kuch- wel merken, -Snotter-Snuit-NogMeerSnotter- is er iets aan de hand. Het is hier verdorie huize kuch en snotter de laatste dagen, grrrrr: Wat een mietjes zijn we toch ook hè?

Mag ik even aan zelfbeklag doen.. misschien helpt het om van dat vervelend gezaag in mijn hoofd en de kriebel in mijn keel af te geraken om nog maar te zwijgen van een lopende neus!!

Mijn ventje loopt al een paar dagen zo hees als .. ja als wat?... rond  En wie bij de hond slaapt krijgt zijn vlooien zegt men dus.. vannacht heb ik slecht geslapen en deze morgen met keelpijn, een lopende neus en koppijn opgestaan. Onze griepspuit hebben we nog niet laten zetten en dat zal nu ook nog even moeten wachten. En zeggen dat ik vroeger nooit een verkoudheid overnam van mijn slaapgenoot ik bleek er  immuun voor te zijn... blijkbaar word ik ook " een windei" met ouder worden snik snik! Dat windei is een uitdrukking van ons ma.. we moesten als kind niet flauw doen en bij het minste beginnen janken of klagen of ze noemde ons een " windei".. al was dat met veel liefde goed bedoeld want uiteindelijk verwende ze ons toch altijd als we wat ziekjes waren!

Momenteel ben ik een wandelende reclame voor kleenex zakdoekjes en met mijn vinger die gisteren de snoeischaar tegenkwam ben ik echt een sukkeltje .. ai ai ai...

Voilà tot daar mijn geklaag.. het betert wel , het moet, want volgend weekend hebben we 2 logeetjes en ik wil de kleinkinderen niet aansteken ..

Verkoudheden,... ze zijn gratis en toch wil niemand ze ! .OK, genoeg over gesnot-en-gesnuit…

Kom dus niet te dicht in de buurt want het is een venijnig beestje dat  blijkbaar de ronde doet!