Archief

Ik wil even mijn hart luchten over ritsen. Nee, niet over die dingen die op de meest onmogelijke momenten klem zitten en omhoog noch omlaag willen, maar over het fenomeen waarbij je een automobilist in de file laat tussenschuiven.

Terwijl ik rijd , luister ik meestal naar de radio . Onlangs belandde ik midden in een verhaal over ritsen, dat met die auto's dus. Wie de "weet-mens-van-dienst" was, weet ik niet, maar hij vond dat een chauffeur optimaal van de ruimte gebruik moest maken. Dat heet dan doorstoten tot helemaal vooraan in de file, tot net voor de plek waar de chauffeur die al een half uur aanschuift eindelijk denkt dat hij aan de beurt is, om zich dan ritsend in de file te nestelen. Dat wordt hoffelijkheid genoemd.

Ik noem dat profitariaat en ik was heel content toen ik de presentatrice hoorde zeggen dat ze vond dat het eens tijd werd dat dergelijke wegpiraten  aangepakt werden.

Nee, hoor, zei de "weet-mens" , dat is juist heel onjuist. Trouwens, je moet er altijd van uit gaan dat een chauffeur eigenlijk niet weet dat hij naar een wegversmalling komt. En hij pikte in op het voorbeeld van de presentatrice, over een splitsing ergens van een autosnelweg, waarbij de dikke nekken maar blijven doorrijden op het lege vak en dan vlak voor de afslag toch nog vlug, hup, tussen de aanschuivende chauffeurs, in het goede vak springen.

Terwijl ik op mijn stukje snelweg reed, zag ik in gedachten de "weet-mens" na het programma in zijn dure wagen van het werk of dergelijke meer springen en de weg opstuiven. Er zal altijd wel eentje zo vriendelijk zijn om hem te laten ritsen. Een "weet-mens" laat je immers niet wachten.

En neen die ergernis neem ik niet mee met de Kerstdagen .. het moest me gewoon even van het hart omdat gisteren weer zo'n " engerd" mij bijna de neus afsneed toen ik de parking van een supermarkt wilde verlaten.. Zeg nu zelf .. Natoken zonder neus.. dat staat niet hé?

Het is weer zover: het jaar is bijna voorbij. Voor het feest losbarst zijn de laatste dagen van een jaar gereserveerd voor terugkijken. De kranten staan vol met lijstjes van de beste boeken en cd’s. Op televisie zie je alle ellende die je eigenlijk niet had willen weten, nog een keer voorbij komen, in ontelbare jaaroverzichten. Op de radio zijn ze bezig aan de top 1000 en zo gaat het verder. Ik lees, kijk en luister er liever niet naar.

Als het einde van een jaar nadert dan voelt het alsof je iets verloren hebt… tijd die voorbij gevlogen is zonder dat je er erg in had. Dan heeft een mens vaak de neiging om eens achterom te kijken om te zien of je niets vergeten bent, wie je verloren bent in de loop van het jaar maar ook naar de mooie momenten van tevredenheid.

Ik betrap mezelf ieder jaar weer op het evaluatie moment. Wat heb ik het afgelopen jaar allemaal gedaan? Naar de grote lijn gekeken was het voor ons best een goed jaar. Voor sommige blogvrienden dan weer wat minder en kan het niet snel genoeg voorbij zijn! Naast de grote lijn en vele hoogtepunten, waren er ook dieptepunten. Er waren nog genoeg fouten te maken en diepe kuilen om in te vallen.

Maar dat maakt niet uit. Ik ben dit jaar gelukkig geweest en er is niets dat ik anders had willen doen. De volgende stap is het bedenken van goede voornemens. Ik weet geen dingen die ik het afgelopen jaar gedaan heb, die ik komend jaar niet meer wil doen. Goede voornemens, zeker als ze ingaan op 1 januari, zijn volgens mij gedoemd te mislukken. Daarom blijf ik mijn leuze “ carpe diem” trouw en geniet met volle teugen van elke dag ook tot het einde van dit jaar en dan opnieuw beginnen zeker?

Met deze prachtige zinnetjes in het achterhoofd trekken veel leerkrachten de Kerstvakantie in!

Eerst vulden we onze buik en toen onze emmertjes met zand.

"Schiet eerst het licht uit", snauwde de boef, "dan zullen we zien!"

Agenda: "Tegen morgen: de postbode verder afmaken."

"Ik herinner het mij niet meer zo precies, maar in elk geval: het was onvergetelijk."

De vissen steken de handen uit de mouwen om eitjes te leggen.

De vogels leggen eitjes en na enkele dagen beginnen ze al rond te fladderen.

Het wordt stilaan warmer, ik voel dat aan de kleren die ik uitgelaten heb.

Ik lees het liefst sprookjes die echt gebeurd zijn.

Sommige mannen gaan naar het café om hun gestorven vrouw te verdrinken..

Ik denk later ook te trouwen met een vrouw die veel houdt van beesten zoals ik.

Vader speelt het liefst met moeder, maar hij verliest dan altijd.

Een deel van de raket vliegt naar de maan, en de rest is dan natuurlijk naar de maan.

We gingen naar Oostakker met een hele bende bedevaartgangers en gangsters.

De rijken komen met hun auto, maar de gewone mensen met een paraplu.

Gelukkig dat alle rode lichten groen waren.

We zijn er bijna....maar nog niet helemaal.

De kerstboom staat, kerstdecoratie heeft een plaats gekregen en alle pakjes zijn gekocht al zijn er dit jaar heel wat minder dan ander jaren. De kleinkinderen worden groter en kiezen stilaan voor wat Eurootjes om zelf te besteden .. Lekker gemakkelijk en oma heeft een leuke manier bedacht om die centen te verpakken.. Ze hangen netjes op naam verborgen in de kerstboom.. Dat wordt zoeken en plukken!

Op het menu na zijn dus alle voorbereidingen getroffen voor het jaarlijkse kerstfeest hier ten huize. Wat het eten betreft, daar ga ik mijn hoofd eens moeten op breken. Elk jaar was er een kalkoen die zijn hoofd op de kapblok gelegd had maar dit jaar wil ik eens iets anders! Geen flauw idee wat ik dit jaar op de feesttafel zal toveren. Aperitief met hapjes, voorgerechtje, hoofdschotel en dessert....zover ben ik al. Niet moeilijk, zo is het ieder jaar. Nu alleen nog beslissen wat het effectief zal worden. Hoog tijd om de hersenen in werking te zetten want binnen een week is het zover ....

Ik heb goed geslapen en ben dus in mijn "fleur". Dat kan evenwel snel veranderen. Er zijn van die lullige kleinigheden waar ik eigenlijk niet zwaar aan zou moeten tillen, maar die niettemin mijn " fleur" kunnen bederven. Zo ben ik bijvoorbeeld absoluut niet blij:

- als ik me in gezelschap op of in een zitmeubel neerlaat en de bekleding daarvan een geluid maakt dat heel erg op een onbeheerste scheet lijkt. Als ik dan probeer dat geluid te reproduceren om mijn onschuld te laten blijken, wil dat meestal niet lukken.

- als ik in de supermarkt in alle afdelingen voortdurend dezelfde persoon ontmoet.

- als ik tijdens het nagels knippen een weggesprongen exemplaar niet terugvind.

- als iemand me de weg vraagt en ik pas achteraf besef dat ik foute instructies heb gegeven.

- als ik in een oude film zo’n imitatielandschap zie voorbijschuiven achter personen die in een auto zitten, waarvan de chauffeur onophoudelijk het stuurwiel corrigeert.

- als de fles ketchup die ik boven mijn maaltijd omkeer eerst een kwak rood water loslaat.

- als een banaan die er perfect uitziet na het pellen toch bruine vlekken vertoont.

- als een publiek dat ritmisch met een lied probeert mee te klappen geen maat kan houden.

- als ik er niet in slaag het deksel van een bokaal los te schroeven en de persoon die het van me overneemt wel.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

"Geen enkel levenspad is een rechte weg" schreef Ani op haar blog en inderdaad elk levenspad kent bochten en kronkels voor de ene al meer dan voor de andere. 

Iedereen zou graag hebben dat zijn levenspad de zwarte lijn is van de afbeelding hierboven. Dan betekent het simpelweg dat jouw levenspad zo loopt dat alles voor de wind gaat. Maar voor de meesten kleurt het pad toch in één van de andere kleuren.

De meeste levenspaden lopen niet zoals die zwarte lijn. Ze maken teveel kreukels en bochten waarvan je niet wist dat ik je dat pad kon overleven. Soms  is het pad weer eventjes recht en lijkt het alsof je loopt op een loopband waardoor alles vanzelf gaat. Soms dan zit er zo'n kreukel in waardoor het lijkt alsof je tegen de loopband in moet lopen. Dan is het donker, koud en kil. Het is moeilijk om dan het masker op te zetten waardoor het nog steeds lijkt alsof je op de loopband loop waar alles vanzelf gaat. Voor velen is het dan moeilijk om niet eventjes de strijd op te geven .

Maar dan -uiteindelijk- loopt je pad meestal terug in de richting die je ook wil. Dan verdwijnt het donker en krijg je weer het gevoel datje weer eventjes op het pad zit dat recht loopt en dat alles vanzelf gaat. Dan geniet je van die momenten. Als dan weer het moment komt dat jouw levenspad die vervelende kreukel maakt waardoor het weer moeilijk wordt dan weet je dat je daardoor heen komt want langs die vervelende kreukels staan namelijk je familie en vrienden. En elke keer als je hen dan langs de zijlijn ziet staan, dan weet je weer waar je elke keer weer opnieuw de bochten voor overwon.

Voor jou  lieve bezoeker hoop ik dat er niet teveel kreukels en bochten jouw levenspad bemoeilijken!

Is mijn tuin nu winterkaar? Ik denk het wel.

Ik ben de twee laatste dagen druk bezig geweest nu het weer nog even meezit om ervoor te zorgen dat we volgend jaar geen rampentuin hebben. Tot nu toe is het nog steeds herfst en tot die tijd is alles in de tuin redelijk veilig, zeker met wat aangeharkt blad in de borders voor de teerste planten. Mijn tuin maakt zichzelf klaar voor de winter. De bloemen van de hortensia’s drogen vanzelf en dat is prachtig om te zien. Zij vormen natuurlijke droogboeketten in mijn wintertuin. Het bijeenharken van de bladeren op het gazon en het verzetten van enkele planten is op zonnige dagen meer ontspanning dan werk en bovendien goed voor de luie spieren.

In principe kan ik de tuin vanaf het najaar een hele tijd met rust laten. In de natuur gaat het net zo en daar overleven de planten het ook allemaal prima. Maar het grote verschil tussen onze tuin en ‘de natuur’ is echter dat we van onze tuin net iets meer verwachten dan van de natuurlijke biotopen in de buurt. We planten er vorstgevoelige planten in omdat we ze mooi vinden of kiezen planten die eigenlijk niet zo geschikt zijn voor onze tuingrond. En dan moeten we natuurlijk aan de slag om alles terug op punt te zetten tegen dat de winter zich echt aankondigt .

Daar ben ik dus druk mee bezig geweest en kijk nu voldaan terug op mijn werk… Ik – of beter- mijn tuin is klaar voor de winterslaap! ZZZZZZZZZ

Staken ,staken en nog eens staken..

Je hoort de dag van vandaag niets anders. Er was een tijd dat de vakbonden nodig waren om de werknemer te beschermen en zijn rechten te laten erkennen maar wat ze nu doen daar heb ik toch mijn bedenkingen bij….

Iedereen weet dat we al jaren boven onze stand leven en het zo niet verder kan, maar niemand die er echt iets aan deed. Willen we niet de weg van Griekenland, Ierland of Italië opgaan dan moest er dringend iets gedaan worden. Ik weet het, inleveren vindt niemand leuk en iedereen wil dat een ander een stukje van zijn “ luxe” afgeeft .. maar spijtig genoeg leven we niet in een wereld voor ons alleen maar in een gemeenschap. En die gemeenschap geeft ons veel voorzieningen die je in andere landen niet vindt en dat is goed . Maar met de huidige economische toestand moeten we realistisch zijn en dan betekent dat meestal de broeksriem aanspannen. Minder werken en meer verdienen, dat zal helaas niet kunnen willen we alles nog betaalbaar houden…

Ik begrijp bepaalde bevolkingsgroepen perfect en bepaalde jobs kunnen niet tot hun 68ste uitgeoefend worden maar om dan maar een ganse maatschappij lam te leggen… neen in mijn ogen is dat geen oplossing!

Maar nog erger vind ik wat er zich recent afspeelt in de maatschappij.. kinderen worden verkracht en vermoord op weg naar school, onschuldige baby’s worden met een schroevendraaien lelijk verminkt in het gezicht… Wie durft er nu nog zijn kind alleen op straat laten spelen of rondlopen? Hoe leg je dat uit aan een kind dat de wereld niet meer te vertrouwen is dat je tegenover iedereen met een zeker wantrouwen moet staan? Is dat de boodschap die we aan hen moeten meegeven, een van angst voor de medemensen?

De wereld draait niet alleen in de soep wat de natuur betreft maar er lopen de dag van vandaag toch veel gestoorde zielen rond ….Een bedenking die mij niet gelukkig stemt!

Het was mij het weekendje wel met het grote afscheid van Luc Devos en het overlijden van koningin Fabiola. De media stond er vol van, radio en TV draaiden overuren en als je er bij stilstaat dan kan jou een stukje angst overvallen...

Maar angst, wat is dat?

In veel opzichten ben ik ‘net’ een normale vrouw: spinnen zijn eng want ze kunnen zo je tenen eraf bijten, maar aan de andere kant: muisjes zijn wel weer lief al wil ik ze niet in huis. Mensen kunnen wel een grapje met me uithalen en ik ben niet zo’n iemand die als ergens het woordje ‘tiet’ valt meteen een advocaat zal bellen. Dus bang voor dat soort conversaties ben ik ook niet.

Ik ben eigenlijk niet zo bang aangelegd. Ik denk dat mijn grootste angst is dat er iets met mijn partner gebeurt, of met mijn kinderen of kleinkinderen. Maar nog erger - en daarin zullen velen zich misschien herkennen - is de angst om alleen over te blijven.

Voor mij geen eeuwig leven, geen drankje om mijn leven een flink aantal jaren op te krikken. Als het mijn tijd is, kan ik er toch niets aan veranderen, dan moet dat gewoon zo zijn.

Wat heb je er aan om zo oud te worden dat als je dood bent, of liever gezegd, nog net voordat je dood bent…, niemand jou meer kent?

Je ouders weg, je partner weg, kinderen misschien ook weg als je heel oud wordt… niemand die kan vertellen over wie je ben en wat je belangrijk vond in het leven. Dat je dat bepaald liedje wil laten horen als je dood ben en dat dat stukje viool daarin eigenlijk het mooiste is.

Niemand die nog weet wat nu eigenlijk de reden dat je die beslissing in je leven genomen hebt of waarom je zo van muziek houdt of Ramses Shaffy geweldig vindt…

Niemand die weet dat er soms mensen zijn van wie je de kriebels krijg als je ze alleen maar hoort praten.

Of waarom deze blog Natoken heet en waar ik dat vandaan heb gehaald… of dat niemand weet dat ik liever thee drink dan alcohol.

Of misschien omdat niemand dan weet dat ik emotioneel kan worden van een schilderij, een boek of een foto.

Of dat ik er niet tegen kan als ik een man op TV zie huilen of in het echte leven, omdat ik de neiging heb om mee te huilen.

Of waarom ik spullen per se wil bewaren omdat ik bang ben een stukje van mezelf weg te gooien.

En waar ik graag wil dat mijn as wordt uitgestrooid.

Als ik te laat dood ga, weten veel mensen niet wie ik écht ben. Ach, misschien beter zo. Dan heb ik toch iets voor mezelf…