Archief

Het wordt weer de tijd van regen en buien daar kregen we gisteren een voorsmaakje van en ook al bestaan er buienradars, een ongeluk zit in een klein hoekje. Met een paraplu de straat op stappen lijkt in onze contreien dan ook een logische keuze. Het alternatief: een regenkapje, is immers nauwelijks verdedigbaar.

Paraplus hebben vele voordelen. Niet alleen kan je fijn à la Gene Kelly een choreografie opvoeren op de stoep, of à la Mary Poppins door het luchtruim zweven, in een jolige bui kan je ook zonnig pluutje draaiend door het leven huppelen. Met buitenissige modellen tover je kleur op straat en een glimlach op het gezicht van menig passant (ook al is het een meewarige glimlach, het is er eentje). Bovendien word je niet nat. En dat is prettig voor het kapsel en globaal welbevinden. Kortom: meenemen die paraplu!

Maar in de praktijk worstelt Natoken met dit nuttige advies. Om de een of andere onverklaarbare reden wensen paraplus immers niet lang in mijn buurt te vertoeven. Eerder vroeg dan laat nemen ze onherroepelijk de benen. Dit bij voorkeur tijdens haar zeldzame ritjes met het openbaar vervoer, al zijn er ook een aantal tussenuit geknepen bij een trip met het openbaar vervoer of knusse winkel. Héél flauw! Daarom bedacht ik een slimme strategie. Voor mij van nu af aan enkel kleine, opvouwbare pluutjes, bovendien van de goedkope soort. Je hebt ze steeds bij de hand en verlies doet dan minder zeer, is de redenering. Probleem voorgoed opgelost? Helaas!

Kleine, goedkope regenschermpjes hebben namelijk de neiging kritiekloos met alle winden mee te waaien. Ze plooien zich werkelijk naar àlle grillen van de natuur. Natoken probeert dat op te lossen door zelf elastisch in te spelen op plu’s grillen. Maar uiteindelijk wint de paraplu altijd. En hoe nijdig ik dit exemplaar ook in een vuilnisbak propt, de volgende plu is altijd even eigenzinnig. Volgens mij is er in het collectieve onderbewustzijn van paraplus een samenzwering tegen mij op til. Maar ik geeft me niet gewonnen want een regenkapje? Dat nooit! Ik heb er in mijn jonge jaren teveel gedragen!

Kennen jullie dat rijmpje?

Ik had zaterdagmorgen morgen iets aangetrokken dat mooi samenging met de herfstkleuren maar toch klopte er iets niet, het was warm! Heel warm voor oktober , zo’n dag waarop het verlangen om naar buiten te gaan en van het lekkere weer te genieten boven aan je verlanglijstje komt te staan. We hebben in de namiddag een herfstwandeling gemaakt in zomerkleding, wat een gekke gewaarwording is dat. In een bijna brandend zonnetje struinden we door de bladeren, zagen we paddestoelen tussen de roodbruine bladeren die op het grasveld nog wat zonnestralen lagen op te vangen. Ik moet zeggen dat ik hiermee de herfst best een prettig seizoen vind gewoon lekker de regen en de wind weglaten, de prachtige kleuren en geuren behouden en wat extra zonlicht en warmte om de winter goed door te komen, hier kan ik best aan wennen!

Mensen, mensen, wat een toemaatje was me dat, ik waande mij bijna aan de Spaanse Costa Brava.. Na gisteren is het afgelopen met de nazomer die ook wel 'Indian Summer' of oudewijvenzomer wordt genoemd. Waarom precies oude wijven zomer weet ik ook niet! Dat moet ik even opzoeken!

Vandaag wordt een overgangsdag met hier en daar een bui en dinsdag en woensdag is het gewoon herfst met veel regen en harde wind. Het is allemaal het gevolg van een storing, waarin de restanten van orkaan Gonzalo zijn opgenomen, wist de weerman te vertellen. Maar ik onthoud die 24 gr die we hier zaterdag in de Kempen haalden . Hebben jullie ook zo genoten? Ik wel hoor, heerlijk de zon in mij opgenomen geen muizenissen in het hoofd noch in huis haha gewoon relaxen… Ik was even bezig in de tuin maar heb het tot een minimum beperkt… want zo’n nazomerse dagen krijgen we niet veel meer dit jaar…

Half oktober en we hebben nog kunnen buiten koffie drinken, zonder jas of muts aan nog wel! Wat een luxe (en wat loopt er fout met de wereld , denk ik dan ook steeds?!)

Dit prachtig gedicht wil ik delen omdat ik er mij kan in vinden....

Even ter zijde, ik heb geen schrik van muizen hoor lieve mensen maar ik hou voet bij stuk dat muizen niet in huis horen. Inderdaad op “den buiten” horen die beestjes er wel bij maar daarom hebben we hier in de tuin voor voldoende plaatsen gezorgd voor die “ schatjes”, hout met hopen!! En het plaatje naast de deur “ weer of geen weer altijd welkom” ja dat geldt dus blijkbaar niet voor iedereen !!

Maar nu iets anders.

Nu ik me min of meer verzoend heb met het idee herfst, ben ik helemaal klaar voor knusheid en gemüdlichkeit. Iik begin al te kirren bij de gedachte aan knetterende haardvuren, warme pantoffels, knuffelkatten, ovenverse cake en natuurlijk liters warme thee! Maar helaas, de idylle zal niet lang duren, want het aanbreken van dergelijke aanlokkelijke tijden wordt de komende dagen weer danig verstoord en dat niet door storm en onweder, maar door een plotse invasie van allerhande prullaria in de winkels en op straat.

Waar men vroeger de blijde intrede van prins herfst op beschaafde wijze vierde met een toename aan flakkerende kaarsjes of een kunstig gevlochten bladerslinger, wordt de deur van menig woning heden ten dage ontsierd door wanstaltige gedrochten. O, gruwel, inderdaad. Nu kan ik best nog begrijpen dat een oranje pompoen enig esthetische extases kan opwekken maar moeten daar echt van die geniepige oogjes en een akelige grijns in worden uitgesneden? En dan heb ik het nog niet eens over die andere vormen van misplaatste creativiteit die het netvlies teisteren.

Neen, ik heb het niet zo voor weelderige webben met spichtige spinnen, akelige tronies en ellendig giechelende schedels maken bij mij geen goede beurt. En ook aan een strop wiebelende skeletten (al dan niet lichtgevend) keer ik met een zucht de rug toe. Voor zo’n danse macabre ben ik echt niet te vinden, jammer voor eenieder die zich zo heeft uitgesloofd. Halloween, ieder zijn meug, denk ik dan...

Tradities en volkscultuur: het is in theorie allemaal prachtig. Maar mag er iets meer bekommernis zijn om schoonheid en de zielenrust van de passerende medemens? Want het is nu wel angst en beven tijdens de ochtendwandeling zegt Natoken met enige zin voor pathos!!

Misschien moet ik mij twee zwarte katten aanschaffen die me kunnen vergezellen op mijn wandelingen! Nu alleen nog even een akelig lachje instuderen en dan mijn bezemsteel op...

Het is nu volop herfst en de avonden zijn te fris geworden om zonder verwarming te zitten. Omdat we van de warmte van een echte vlam houden , steken we hier voorlopig ’s avonds de kachel aan met hout .. heerlijk! Dat was deze week ook zo..

Deze zomer had mijn vooruitziende slaapgenoot al bakken gevuld met kleine houtblokjes en takjes en houtafval precies wat we nu nodig hebben. Hij bracht twee draagbakken binnen en zette die in de keuken , dus binnen ons bereik. Toen we ’s avonds onze knusse zetel wilden ruilen voor het bed zag T plots een muis langs de plinten voorbij schieten. Een muis in huis!! Paniek en biebie zou niet gaan slapen voor dat beestje gevonden werd! De bakken met hout werden buiten gezet en de jacht was geopend en uiteindelijk schoot het beestje de keuken binnen.. Daar heeft mijn “ held” met een stamp van zijn voet het beestje naar de eeuwigheid gestuurd. Maar gerust was ik helemaal niet meer en van slapen zou er niet direct iets in huis komen dus zetten we een muizenval of twee in keuken en living en bleven we nog wat naar TV kijken hoewel.. mijn ogen tuurden eerder de living rond om te zien of daar nog zo’n stiekemerd rondliep.

Na een halfuur vonden we toch dat we naar de “ bedstede” konden trekken maar niet vooraleer de vallen nagezien werden en… tot onze consternatie zagen we dat de kaas van de val in de keuken weg was maar geen muis te zien. Er zat dus nog zo’n engerd in huis.. De vallen werden opnieuw gevuld en nog eens goed afgesteld en dan gingen we maar met tegenzin slapen. We wrongen ons door de kleinste deuropening zodat de beestjes niet naar de rest van huis zouden vluchten…

Uiteindelijk heb ik toch nog goed geslapen maar mijn eerste werk bij het opstaan was de valletjes checken en .. jawel hoor er zat een muis in één van de vallen….Nu moet mijn schat elke bak die hij nog naar binnen brengt eerst grondig nazien en de blokjes er één na één inleggen .. want ik wil geen tweede keer voor zo’n verrassing staan…Het belooft een warme winter te worden hier ten huize Natoken letterlijk en figuurlijk.

Bij het opstaan deze morgen werden we begroet door een stralend oktoberzonnetje en direct had ik al heel wat plannen in mijn hoofd om buiten bezit te zijn . Helaas drie keer helaas, die euforie heeft maar een paar uurtjes geduurd want tegen de middag was het al bewolkt en voorspelden de wolken niets goeds. Dan maar gezocht naar een bezigheid binnen en zoals elk jaar wacht hier nog de “ changement de garderobe”…

Alle zomerkleren mogen stilaan opgeborgen worden tot volgend jaar.. wat klinkt dat lang . Ik denk dat ik ergens een gaatje zoek om er deze winter toch nog wat gebruik van te maken! En zoals ieder jaar sta ik voor het dilemma : houd ik dat bloesje of pulletje of die broek nog bij of doe ik het weg? Dan maak ik stapeltjes met wat ik niet gedragen heb en wat weg mag en zie dan tot mijn ontzetting dat die stapeltjes groter zijn dan de rest. Ja een mens heeft zo van die voorkeuren wat kledij betreft waardoor je vergeet dat er nog andere leuke outfitjes in de kast hangen.. Zoals naar gewoonte kon ik bijlange niet alle spulletjes van de weggooistapel effectief wegdoen en zo blijft de kast maar volhangen en liggen …

Ik zie bij ons jong volkje dat ze daar minder last van hebben.. elke zomer staat een flinke zak met spullen klaar voor de ophaling… Zou dat iets met ouder worden te maken hebben of zijn wij wat weggooien betreft inderdaad drager van een andere gen dan de huidige generatie? Weggooien , vernieuwen, de laatste snufjes hebben…ik denk dat wij er minder door gebeten zijn dan de jonge mensen van vandaag.. Och ja.. zij helpen misschien liever de economie draaiende te houden .. Ik heb het afgeleerd om daar mijn mening over te spuwen…want af en toe betrap ik me er ook al op dat er wat van die nieuwe genen binnen sluipen .. Besmetting heten ze dat dan haha..

Maar intussen was mijn dag goed gevuld, ben ik klaar voor de herfst en de winter en heb ik niet zoveel nieuwe spulletjes nodig zo te zien.

Goed voor de portemonnee ….

Ha die herfst!

Natoken is tuk op seizoenswisselingen! Een nieuw jaargetijde begroet ze steevast op uitbundige wijze, al dan niet met een jubelkreet. Meteen is ze druk doende snode plannen te smeden, aangepast aan de nieuwe context zoals bijvoorbeeld de menukeuze, de beplanting, de garderobe en de “algehele festiviteitenopluistering”! Ja, variatie en flexibiliteit brengen het beste in de mens naar boven, of toch in elk geval in haar.

Maar dit jaar is een uitzondering. Terwijl de bomen beslissen om zich te tooien met felle kleuren (doorgaans Natokens favoriete look) haalde ze mismoedig de schouders op. En ook de kastanjes die haar pad kruisten, liep ze hoofdschuddend voorbij. Andere jaren daarentegen is ze vaak niet in te tomen en propt ze haar zakken vol met die glanzende pracht (niet dat je er ook iets mee kunt doen, maar ze vindt het gewoon te mooi om te laten liggen!). Neen, de afgelopen dagen waren er geen vreugdedansjes of pretoogjes te bespeuren, noch leidde het nieuwe jaargetijde tot tomeloze inspiratie want met de muze was het ook geen weelde!

Nu staat ze in twijfel, zal ze zich  wentelen in zelfmedelijden, sjokt ze zich door het leven, mismoedig met gebogen rug en een slepende tred (ochottekes, ocharmekes!). Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is dat gevoel van niet goed weten wat te voelen te wijten aan een gebrek aan zomer. O ja, september was prima maar de augustus een flop en daarom... Je moet immers wél een seizoen kunnen afsluiten, voor je een nieuwkomer kan verwelkomen. Het is namelijk de contrastwerking die het hem doet! Wat de zomer betreft wil dat zeggen dat je genoeg warmte moet hebben gehad om weer te snakken naar frisse briesjes en haardvuren. En laat daar nu net het schoentje wringen…

Maar, Natoken heeft in wezen beslist een opgeruimd karakter. Ze weet wel van wanten en dus haalde ze prompt een kop thee te voorschijn om haar gemoedsstemming op te vrolijken. Deze keer koos ze  voor kaneelthee en dat is zeker niet toevallig, want ze verbindt deze drank mentaal onmiddellijk met herfstige sferen, mist en eekhoorntjes, bambi'tjes en andere herfstpret.

En jawel zie de lucht klaarde op! Ze heeft zelfs een flinke herfstwandeling gemaakt samen met haar schat en kijk eens aan, daar kwam het terug. Hop, de vlam ging in de eerste kaars! Niet lang daarna volgde de pompoensoep en dan nam ze wol en haaknaald ter hand om knus en vol ijver koudebestendige accessoires te vervaardigen. Ja, geuren en smaak zijn misschien nog wel de meest krachtige gids voor ons geheugen. Zij voeren ons gemakkelijker dan teksten, foto’s of geluiden terug in de tijd.

Dus ruik vooral goed rond, proef het seizoen en dan komt de rest vanzelf! Natoken heeft het ondervonden!

Sinds een tijdje zie ik hem regelmatig in onze tuin, een bruin/zwarte merel met de bijna kale kop. Op het eerste zicht lijkt hij echt een sukkeltje en toch heeft hij iets grappigs.

Vanuit de keuken doet hij me aan een kleine gier denken. Samen met andere vogels komt hij regelmatig een kruimeltje meepikken van de broodkorrels die ik af en toe op het terras gooi. Volgens mij is het een vrouwtje, bruine veren weetje wel, maar dan wel een oud vrouwtje. Echt vinnig is zij niet meer.

Vandaag zat ze rustig op de tuintafel en keek ons tussen de regendruppels gewoon aan. Het leek wel of ze ons iets wilde vragen of was ze gewoon verdwaald in haar vogelwereld? Volgens mij is ze niet alleen oud maar ook dement zoals ze erbij zat. Nadat ze nog een souvenirtje op de tafel had achtergelaten, is ze weggevlogen. Het zou mij niet verwonderen als het één van de laatste keren was dat we haar zagen. Eén ding staat vast de winter zal ze echt niet overleven zonder haar hoofddeksel.