Wat schud ik vandaag uit mijn mouw? Bij gebrek aan iets anders en omdat ik niets in mijn schoentje vond, zoek ik mijn troost bij verspreekwoorden tussen pot en pint:
Al het goede komt uit de tap.
Alcohol in de wonden strooien.
Alle wegen leiden naar de kroeg. Alleen voor bier komt de aap uit m'n mouw.
Als het bier is in de man, bestellen we nog een kan. Als je hoort hoe het klokje thuis tikt, zit je niet in het café.
Als ma van huis is, komt het bier op tafel.
Als twee zuiplappen vechten om een pint, gaat de derde ermee heen.
Beter 1 biertje in je hand, dan tien op de grond. Bier goed, al goed. Bier om bier, malt om malt. Bier verzoet de arbeid. Dat is geen zuivere pils.
De beste zuiplappen zitten thuis.
De glazen horen klinken, maar niet weten waar de tap is.
De kater in de put vinden.
De kogel is door de kroeg.
De kroegbaas heeft voor elk wat pils.
De pils aan Maarten geven. De pils uit de tap kijken.
Doe mij nog maar zo'n blonde jongen. Een biertje maakt nog geen dronkenschap.
Een ezel drinkt niet twee keer van dezelfde malt. Een goed café om de hoek, is beter dan een verre brouwerij. Een pilsje in de kraag vatten.
Eens gedronken blijft gedronken. Eigen tap, is goud waard. Er zit een addertje onder mijn glas.
Geen bier zonder schuim. Goede wijn is nog geen bier.
Het bier bij de buren is altijd koeler.
Zo was het hier op maandagmorgen...en als we de weerman mogen geloven wordt het vrijdag weer zo en dat juist op onze maandelijkse samenkomst. Als dat maar geen stokken in de wielen steekt!!
Koning Winter heeft zichzelf weer eens onuitgenodigd aangekondigd. Ik vraag me af waarom alleen dat seizoen een titel krijgt en waarom dan nog een adellijke titel? Woont het misschien in een kasteel? Is er een bepaald protocol om er mee om te gaan, of heeft het te maken met de kracht van de vrieskou, wind, regen en sneeuw? Stilaan moeten we toch alweer weerstand bieden als we de deur naar buiten openduwen. Muts, sjaal en handschoenen liggen weer klaar in de buurt van de wollen laarzen en dito mantels.
De lichten in huis gaan halverwege de namiddag aan, gordijnen schuiven even snel weer dicht als we ze ’s ochtends hebben opengedaan. Zo lijkt het althans.
Het is weer aanpassen aan het weer, aan het grijs en aan het wit, aan rode neuzen en de condens van de eigen adem, aan loopneuzen,hoestbuien en verkleumde tenen.
Buiten en binnen kunnen niet meer verschillend zijn dan tijdens de laatste en eerste maanden van een jaar.
Binnenskamers gebeurt altijd iets magisch op het moment dat we de buitenwereld wegsteken. De aanmaakhoutjes liggen bij de lucifers en het terras ligt overstelpt met houtblokken. Ik ga voor onze houtkachel op mijn hurken zitten en doe de nodige hocus pocus om het binnen de kortste keren te doen branden. Ik blijf het geweldig vinden om het perfecte torentje van houtjes en blok te maken en enkele ogenblikken later de eerste warmtestralen al te voelen. Ik vind het nog geweldiger om dan in de zetel ernaast te zitten. Snoeiheet wordt het daar, maar je krijgt er mij met geen stokken uit, behalve met houten stokken, waarmee ik het vuur gaande moet houden. Om het helemaal af te maken, staat in de keuken een brood te bakken waarvan de geur zich vermengt met die van het hout.
Ik steek kaarsjes aan op de salontafel, ik doe mijn warme pyjama aan, schuifel rond in mijn pantoffels.
De winter is terug gearriveerd. Het enige seizoen dat een titel kreeg. Misschien omdat alleen de winter in staat is om van een eenvoudig lichtje een huizenhoge vlam van gezelligheid te maken. Zolang de winter maar niet al te ongenadig is of al te lang duurt zodat de koning tijdig het land kan verlaten om plaats te maken voor het elfje van de lente, kunnen we er ons mee verzoenen, toch?
Pesten, we werden er de laatste tijd op een dramatische manier mee geconfronteerd. Soms zijn die pestkoppen bekend soms handelen ze vanuit de anonimiteit! De media geeft hen daartoe de perfecte kans om zich voor te doen zoals men maar wil zonder noodzakelijk zichzelf bloot te geven. Vandaar mijn vraag: Zijn mensen wel altijd wie we denken dat ze zijn?
Het is iets waar ik al vaker over nadacht: geven mensen op sociale netwerken een beeld van zichzelf zoals ze zijn of zoals ze willen zijn?
Ik denk dat het een tweestrijd is. Mensen zullen online onder hun eigen naam nooit alles zeggen wat ze zouden willen zeggen, omdat men niet weet wie dat wel en niet onder ogen zal krijgen. Anderzijds vertelt men ook in het echte leven vaak niet alles wat er in het hoofd speelt. Op zich zou je het zo kunnen zien dat mensen op het internet toch meer durven omdat ze het niet tegen één levensechte persoon moeten zeggen. Dan heb je echter nog het chatmedium, wat je daar typt kan je meestal ook niet terughalen. Maar daar kan je vaak nog wegkomen met het excuus dat het niet zo grof bedoeld was of iets dergelijks. In de realiteit is dit een stuk moeilijker want je ziet aan de gedragingen van iemand wel of het al dan niet gemeend is.
Wat dan met al die mensen die in de anonimiteit duiken? Je vindt het overal terug: anonieme reacties op nieuwswebsites, anonieme accounts op Twitter, anonieme getuigenissen in magazines en ga zo maar door. Het zijn vaak zo’n mensen die zeggen wat anderen enkel denken. Het zet vaak een kettingreactie in gang waardoor men meer voor zijn mening uitkomt ‘omdat er toch al één iemand de aanzet heeft gegeven’. Het is natuurlijk ook wel veel eenvoudiger, om een individu met de grond gelijk te maken vanuit een ‘veilige’ anonieme positie. De vraag is dan of er in zo’n voorval ook daadwerkelijk iemand wint? Voor het opstrijken van het bijhorende krediet wordt het niet gedaan, want onbekend is onbemind. Het beledigde individu zal zich eerder bepeinzen door wie zij/hij werd verweten in plaats van na te denken over de verwijten op zich. Die worden achteraf toch weggelachen onder het mom van "het zal wel één of andere infantiele zot zijn die niets beters te doen had!".
En toch blijft men die onbekendheid opzoeken, al heb ik eerder zoiets van "als ik het niet ook onder mijn eigen naam zou kunnen, dan liever niet". Anonimiteit is zelden eeuwigdurend en wanneer het uitkomt zit je daar dan wel met al die mensen met blauwe schenen of pijnlijke tenen.. .
Het was het weekend van de goedheilige man. De magie is ze al een jaar kwijt geraakt ons oudste kleindochtertje, toch blijft de aantrekking. Drie dagen na elkaar was er een feestje ter ere van hem met als hoogtepunt zondag toen hij zijn geschenken in huis gelegd had! Die man is dan ook al zo oud dat zijn leeftijd niet meer in één dag kan gevierd worden.
We zaten op zaterdag dan ook massaal samen in de turnzaal van de school. Stoelen in militaire orde naast elkaar, waarbij je jezelf in het gelid moest plooien om te kunnen plaatsnemen. De weeë geur van turnpantoffels en zweet was nog vaag waarneembaar, de klimrekken als stille getuigen (en voor sommigen misschien marteltuigen) tegen de muur.
Ouders, grootouders en andere gewillige slachtoffers lieten de eerste rijen open en wachtten, wachtten op ongeduldige, gillende, enthousiaste kinderen en op de gekende man met de lange witte baard. Fototoestellen werden in de aanslag gehouden, de gangen naast de stoelen werden gebarricadeerd door overenthousiaste mensen die niets wilden missen.
Dan ging het licht letterlijk uit, knalde een kinderliedje uit de boxen, honderden kinderen hielden hun adem in. Hij was er! Hij was er! Hij nam plaats op een speciale stoel en klas na klas toonde een dansje. Zij zit in het derde leerjaar waardoor we langer moesten wachten. De kindjes in het publiek wipten op en neer als zat er een springveer in hun beentjes. Ouders en grootouders glommen van trots. Iederéén veerde wel eens een keertje recht, naargelang het voorgestelde klasje. Kinderliedjes vloeiden naadloos aan elkaar en bleven in het oor hangen.
Eindelijk mochten zij en haar klasgenootjes hun ding doen. De eerste tonen van het liedje vulden de turnzaal, geen kinderliedje maar een opzwepend Latijns-Amerikaanse nummer! Mijn wenkbrauwen vlogen half de hoogte in. Dansen ze hier op voor die goede, ouwe man? Zal hij dat wel te boven komen?
Ze danste onze schat, zoals ze altijd danst, vol overtuiging en overgave. Ik keek even op van haar heupbewegingen. Waar had ze dat geleerd? Ik wist niet goed of ik trots moest zijn dat ze zo goed kan dansen of dat ik me zorgen moest maken dat ze – acht jaar oud – danst als een volbloed Zuid Amerikaanse maar met een kinderlijke elegantie....
Dan ging het licht terug aan. De ouders, grootouders en andere sympathisanten kregen een tasje koffie aangeboden, allicht om een paar zaken door te spoelen. Het was het laatste jaar dat ze er bij hoorde bij dat feest voor die goedheilige man. Gelukkig maar, want ik lig ongetwijfeld volgend jaar nog steeds als een vis op het droge naar adem te happen als ik aan haar bewegingen denk.
Een man stelt op de markt, vragen voor een enquête
: - "Geloof je in vliegende schotels"?, is de eerste vraag - "Ja zeker wel", is het antwoord van een man
. - "Heeft u er ooit een gezien"?, vraagt de enquêteur
. - "Na mijn echtscheiding niet meer" zegt de man.
Drie mannen waren aan het wandelen toen ze plots een wilde rivier op hun pad tegenkwamen. Ze moesten aan de overkant zien te raken maar ze hadden geen idee hoe ze dat zouden doen. - " God geef me de kracht om deze rivier over te steken", bad de eerste. Terstond gaf God hem grote armen en sterke benen en hij slaagde erin om in 2 uur tijd de rivier over te steken, maar hij ging ook een paar keer bijna kopje-onder.
Toen hij dat zag, bad de tweede man ook tot God: - "God, geef mij de kracht en de middelen om deze rivier over te steken". Terstond gad God hem een roeiboot en zo slaagde hij erin om de rivier over te steken in één uur tijd. Een paar keer nochtans was hij bijna kopje-onder gegaan.
Toen de derde man zag hoe het de andere twee verging, bad hij ook tot God: -" God, geef me de kracht, de middelen en... het inzicht om deze rivier over te steken." Terstond veranderde God hem in een vrouw,die keek naar de kaart, wandelde 500 meter verder en stak daar de brug over!
Gisteren nog eens een goeie gedachtenwisseling gehad met een goeie bekende en dat bracht mij bij dit logje.
Meningen, ze zijn de basis van ons “zijn”. Onze mening, de mening van onze ouders, onze kinderen, vrienden, kennissen, … al die meningen hebben een invloed op onze ontwikkeling en maken ons tot wie we zijn. Alles wat men ziet, hoort, voelt en ruikt wordt door elkeen van ons op een andere manier geïnterpreteerd en in onze grijze massa opgeslagen. Op zich is dat niet zo erg. Wel belangrijk is op wat men zijn menig baseert en vooral hoe men zijn mening uit.
Ik ben daar meestal (ik geef toe, niet altijd) redelijk voorzichtig mee, omdat ik van mening ben (ah – hier komt mijn eerste mening) dat men over voldoende argumenten moet beschikken al kan het soms gebeuren dat je verschillende meningen hebt over één en hetzelfde thema, naargelang de context of de situatie. Klinkt dit nu niet een beetje schizofreen
? Ik denk het niet, je hebt mensen met een eerlijke mening en je hebt mensen met een “ik-weet-het-gewoon-beter”-mening.
Er is een verschil tussen een mening hebben en jouw visie opdringen.
Neem nu Godsdienst, bijvoorbeeld.
Het kan heel goed zijn dat jij in God iemand ziet die aan jouw kant staat die naar jouw mening het beste van alles is en wat dat K monster betreft dat hij daar een plan mee heeft.... Het is oké als jij denkt dat dokters overbodig zijn omdat God die grote K wel zal genezen als hij vindt dat het moet.
Maar het is even oké dat ik eerder geloof in dokters en medicijnen .
Het is oké als je denkt dat God je de weg wijst.
Maar het is ook oké dat ik iets meer vertrouwen heb in onze TomTom om me de weg te wijzen.
Zeg niet tegen me dat ik nu een plaatsje in de hel aan het reserveren ben, waar de duivel me dagelijks zal doen schrikken.
Ik ga ook niet zeggen dat jij een plaatsje in het gekkenhuis aan het reserveren bent.
Jij gelooft in God en het ware pad en het licht en dat is mooi.
Ik geloof in het leven, de wetenschap en het lot en dat is minstens even eerlijk, of niet?
Je mag drie maal raden waarover die gedachtenwisseling gisteren ging!!!
De auto's rijden met een slakkengangetje voort door de dichte mist
een automobilist neemt het zekere voor het onzekere en rijdt heel voorzichtig achter zijn voorganger aan. Vaag ziet hij de achterlichten nog net opgloeien in de dichte mist. Plotseling trapt de bestuurder van de voorste auto op zijn rem
de bestuurder van de tweede auto maakt een noodstop,
hij springt uit zijn auto en vraagt aan de andere:
"Bent u wel goed bij u hoofd om zo plotseling te remmen?" De voorste bestuurder blijft heel kalm en zegt:
"Ik weet niet of het je opvalt maar je staat hier wel in mijn garage !"
Wij kunnen er grappen over maken maar voor de" gelovige" kinderen is hij nog steeds magie niettegenstaande...
Onze wereld is al oud, maar hoe alles de laatste jaren veranderd is...
Neem nu de Sint. De brave man is vorige week weer toegekomen per stoomboot uit Spanje. Maar in de supermarkten was hij er al een tijdje . Hoe moet dat toch met onze jongsten met al die Sinten? Niet echt verstandig en zo zal het geheim van de Sint niet lang overeind blijven want tegenwoordig heeft elk kind op zijn minst een te hoge IQ of ADHD. In het eerste geval zien ze op maandag in de krant dat de Sint de zaterdag aankwam in Antwerpen én ergens in Nederland, telkens op hetzelfde uur. In het tweede geval is het nog duidelijker: dan holt de kleine aanhoudend van de TV in de living naar die in de keuken of naar die op zijn slaapkamer en ziet de Sint op twee minuten tijd aankomen zowel in Antwerpen, Nederland als Duitsland.
Geef toe, niet abnormaal dat daar vragen over gesteld worden.
Met het kruis op de mijter kon indertijd veel verklaard worden: de man was heilig en dan kan zowat alles om nog maar over volgend reëel tafereeltje te zwijgen. Op zaterdag wordt ons glutenkindje naar de dansles gebracht en onderweg ziet ze de Sint ergens uit een huis naar buiten komen en in een auto stappen, waar natuurlijk geen stoom uitkomt (wel veel CO2, maar dat is een andere kwestie). Na de dansles snel even "de supermarkt " binnen, waar de Sint ook aanwezig was. Na de middag gaat het dan richting "'t stad" om wat te shoppen, waar ze de Sint minstens drie keer tegenkomen. Op de terugweg nog snel eens de Carrefour binnen omdat ze iets vergeten waren en ja hoor: de Sint is daar ook! Omdat de Sint al met de boot is aangekomen, mag verondersteld worden dat hij snel bekomen is van zijn reis per stoomboot, maar het blijft een straffe toer om overal op te duiken waar je zelf opduikt en onderweg nog telkens de tijd gevonden te hebben om van kapsel, baard, kledij en bril te veranderen.. Ik zou in dat kinderhoofdje willen kijken!
Neen, dan waren wij vroeger beter af. Dat was de échte magie van de Sint: wij kregen hem niet te zien.
Nooit !
We wisten dat hij was toegekomen per stoomboot, omdat het ons verteld werd. We wisten dat hij 's nachts over ons dak had gelopen, omdat er 's morgens (heel af en toe) iets in ons schoentje lag. Maar hem zien ?
Neen, de man opereerde voornamelijk in het donker. Nooit zaten wij overdag zenuwachtig te hopen dat er plots ergens een deur zou open gaan en dat er koekjes naar binnen zouden gesmeten worden. Nooit. Maar zodra het donker werd, wisten we dat zoiets op elk moment kon gebeuren.
Dát was de magie van de Sint: hij was er, maar je zag hem nergens of nooit. De brave man was uitsluitend 's nachts actief.
Behalve die ene keer, toen ik de slaap niet kon vatten en totaal onverwacht in de week vóór 6 december 's avonds rond een uur of tien in de woonkamer opdook, waar mijn ma een rieten poppenwagentje aan het opsmukken was met zelfgemaakte dekentjes en een mooi stoffen kapje. Toen besefte ik het niet, nu wel: ik héb de Sint dus écht aan het werk gezien. Hoeveel kunnen er dát zeggen ?
Dat rieten poppenwagentje heeft nog steeds succes bij onze kleindochtertjes.. alleen is het stofje al wel een paar keer vervangen!