Verschillende bezoekers hebben al gevraagd hoe het met mijn vriendin/schoonma van de dochter gaat? Ik kan hier onmogelijk een gedetailleerd verslag geven omdat het heel persoonlijk is maar dat kan ik wel kwijt... niet zo bijster goed en de tegenslagen/ blunders blijven zich maar opstapelen.
Als we vertellen wat ze de laatste maanden meegemaakt heeft, dan lijkt dat een overdreven verhaal dat aan het ongelooflijke grenst en toch..
Even resumeren: In een Antwerpse kliniek stellen ze precies een jaar geleden baarmoederkanker vast en besloten ze met een kijkoperatie alles weg te nemen.. .Nu staat vast dat de kanker in de darm en andere plaatsen er toen ook al was maar niet gezien werd omdat men gekozen had voor een kijkoperatie. Dus onvolledige diagnose! Met uitzaaiingen en bestralingen tot gevolg!
In Gent wordt ze 7 maanden later geopereerd aan die darmkanker met alle gevolgen van dien maar begaat de arts die de buik moet " afsluiten" een fout en doorprikt de dunne darm...Gevolg er komen abcessen op die plaats waardoor opnieuw moet geopereerd worden en een drainage moet gestoken worden...Gevolg na een week een bloeding via die sonde die bijna fataal werd maar door de aanwezigheid van haar man op dat moment nog op tijd gezien werd.In Gent werd de buik drie maal opnieuw opengemaakt op 1 maand tijd!
Na 6 weken ipv 2 mag ze naar huis, uiterst verzwakt en enorm afgevallen. Stoma en sondering zorgen voor extra problemen en leiden zelfs tot een blaasontsteking. Vorige week werd ze weer opgenomen in Gent omdat ze misselijk en doodziek was . Ze kreeg een spuit om aan te sterken en men besluit om een katheder te steken waarlangs ze extra voeding krijgt want ze moet dringend bijkomen voor ze de zware chemo kunnen opstarten.
Gisteren in een kliniek in Antwerpen werd dan de katheder gestoken onder plaatselijke verdoving. Haar klacht dat het pijn doet wordt weggewuifd met:" Hoe kan dat , normaal klaagt niemand van de pijn"... Vandaag moet ze binnen voor een petscan omdat men niet gerust is in bepaalde klachten die ze weer al heeft en stelt men vast dat bij het steken van de katheder de long doorprikt werd en zo een klaplong veroorzaakte wat de pijn en het ongemak verklaarde tijdens de ingreep en toen ze gisterenavond wilde neerliggen! Nu ligt ze dus terug in het ziekenhuis om die long terug op te lappen. Hoe kan ze in 's hemelsnaam bijsterken om de zware chemo aan te kunnen als de ene flater na de andere begaan wordt? Toen haar man opbelde om te vertellen wat er gebeurd was, zegden we nog,"dat gelooft niemand" en als je alles wat ze het laatste jaar voorhad vertelt, dan denkt men beslist dat je danig aan het overdrijven bent, maar het is de naakte waarheid.
Menselijke fouten zeggen de dokters, spijtig en sorry maar het kan gebeuren. Ik kan aannemen dat het al eens gebeurt want dokters zijn inderdaad maar mensen, maar in een paar maanden in 3 verschillende klinieken drie dergelijke fouten???? Je zou al voor minder je bedenkingen hebben over de "ernst" waarmee sommige artsen hun job doen. Ik dacht dat we met ons ma drie jaar terug alles meegemaakt hadden maar dit overtref het in het tienvoud! Je kan enkel maar duimen en hopen dat je nooit in een ziekenhuis terecht moet voor een ingreep want die " menselijke" fouten" komen mij toch wel heel vaak voor en zeg me nu niet dat Suzy de enige is met zoveel pech. Hoe vaak zouden " medische fouten" niet met een smoes onder de tafel geschoven worden, als de patiënt het al weet?
We staan er nu allemaal wat verdwaasd en ongelovig bij omdat er maar geen einde komt aan die ziekenhuisellende en tegenslagen en er wachten nog 5 zware chemomaanden,je zou voor minder de moraal verliezen..
Ouderdom doet alles mooier lijken. Hij heeft het effect van een ondergaande zon op de deemstering van de herfst. Hoe langer men nog in vervoering kan geraken, hoe langer men de veroudering kan uitstellen.
Elke zondag bezondig ik mij aan een koffiekoek, dan kan die " lijn" even de pot op! euh euh.. Maar het mag niet zomaar een koffiekoek zijn, het moet een franchipanneke zijn. Man"lief" gaat dan ook elke zondag naar de bakker. Zo ook gisteren, maar nu kwam hij terug met het nieuws dat er geen franchipannekes meer waren. Hij had dus maar een hoorntje meegebracht.
Een hoorntje!! Van alle teleurstellende koffiekoeken staat het hoorntje bij mij toch op de laatste plaats. Ik kauwde mij tot halverwege en besloot toen maar dat er één schepje pudding teveel aan was!
Ik deelde 's middags deze desillusie met een vriendin en we kwamen tot de conclusie dat : 'Het leven nu eenmaal geen franchipanneke is.'
Maar wat is het leven dan wel? We besloten om voor een artisjok te gaan. Voor je aan het hart komt, moet je je eerst door een hoop vezelig gedoe werken. Diep he?
Thuis - en dan bedoel ik mijn ouderlijke thuis - hadden we het niet over handtas, klonk niet sappig genoeg -maar over sakosj! Je weet wel dat ding dat aan je schouder hangt of dat je aan je hand meezeult. Maar is dat nu eigenlijk sjakos of eerder sakosj? Of misschien wel sjakosj? En nee, ik wil zeker niet schoudertas zeggen, dat klinkt truttig en zo zijn we niet. Maar wat is het dan? Ik neig naar sakosj maar weet zeker dat ik ook al sjakos gezegd heb. Vertel het mij, voor ik alsnog met een schoudertas door het leven moet. Mijn excuses dat ik jullie lastig val met deze kwestie lieve bezoeker, maar sommige vragen zijn nu eenmaal uitermate prangend. zeker als de " muze" nog steeds vrijaf heeft.
Als de inspiratie even een off day heeft, dan grabbel ik maar in het dagelijks leven om een logje te verzinnen.....
Hoewel we niet in de stadskern wonen, liggen er toch een paar grotere winkelketens in de buurt en één ervan is Colruyt . Die ligt hier op doenbare fietsafstand. En hoewel ik geen extra bonus krijg met wat ik schrijf ,wil ik toch wel even mijn " tevredenheid" uitdrukken over de nabijheid van deze winkel. Wat had u gedacht? Om te beginnen moet je geen geld in het karreke steken, wat geweldig is want ik vind nooit de
munten die men in een bepaalde kar net vandoen heeft. Dat de wagentjes nog altijd even slecht rijden als jaren geleden neem ik erbij want ik heb ooit de tip van een winkelbediende gekregen : "met twee of vier vingers besturen ipv met uw hele hand te proberen het karretje in een richting te wringen "en dat werkt nog steeds.
Het is er aangenaam warm, behalve in het koelgedeelte. Het lijkt wel of je daar in een andere supermarkt rondloopt want de tepels vriezen van je lijf! ( Makro heeft zich wellicht daaraan gespiegeld met hun nieuwe koelafdeling!!). Je vindt er tegenwoordig ook haast alles, dat was vroeger wel even anders. Je moet niks op een band laden, dat is pure luxe. Je moet zelfs de te wegen dingen niet meer zelf wegen..
De parking is redelijk ruim en ...ik vind dat het er lekker ruikt. De Colruytgeur. Een Degelijke No Nonsense Geur. Met je extrakaart moet je niet meer knippen of uitkijken of iets in aanbieding is, dat wordt zo afgerekend aan de kassa!
Nadeeltjes ? Ja, toch ook wel : Je kon amper aan het WCpapier dat op immense hoogte in een soort mandenrek gestouwd zit. Zelfs met giga-hakken geraak je er niet bij!. Maar de Colruyt kan het natuurlijk niet helpen dat wij senioren niet de lengte van de huidige jeugd hebben. Kortom, ik ben fan. In de X-factor der grootwarenhuizen zou Colruyt van mij best vooraan mogen staan. Misschien krijg ik nu toch speciale kortingsbonnen?
Het is volop kastanjetijd. In de buurt liggen ze op straat, platgereden omdat niemand ze wil wegens niet eetbaar! Wij wisten er nochtans wel wat mee aan te vangen .....Waar is de tijd dat we de glanzende bruine bollen als speelgoed gebruikten? We maakten er een paternoster van. Met een schaar boorden we gaatjes in de bollen en staken we een koord erdoor en legden knoopjes om ze op de juiste plaats te houden. Of we die ooit effectief gebruikten, weet ik niet meer maar zo te zien waren we toch ook serieus geïndoctrineerd!!
Een ander fantasietje was een valscherm maken van die kastanjes. Je nam een grote herenzakdoek, knoopte aan de vier hoeken een koordje en als gewicht een kastanje. Dan vanuit een boom naar beneden laten vallen. Een variant was omhoog gooien. Op de tien keren dat hij opgegooid werd, ging hij misschien één keer open. En wij juichten! Onze fantasie kende geen grenzen.
We speelden ook een soort petanque, maar omdat geen enkele kastanje echt rond is, kan je het gevolg wel raden. Eikels hoorden er ook bij, met lucifers en stokjes maakten we dieren. Natuurlijk had je wat goede wil nodig om de figuren te herkennen. Heerlijke herinneringen! Heb jij er ook?
Eerst moet ik even iets kwijt ivm mijn vorig logje. Het viel mij op dat enkel de "meisjes" toegaven dat ze ook een dagboek of poëzie bijhielden ... Was dat dan echt iets exclusief voor ons of " durven" de "jongens" niet toegeven dat ze ooit ook zo'n "romantisch trekje" hadden? Allé mannen... "out" jullie ook eens!!
En nu terug naar mijn logje! Terwijl ik vandaag in de auto naar de radio luisterde, had ik opeens bedenkingen bij een bepaalde reclame. Ze beweerden dat we door het gebruiken van hun product op beide oren kunnen slapen. Ik weet niet wat jullie je daar bij voorstellen, maar persoonlijk heb ik het heel moeilijk met dat beeld wat niet bevorderlijk is voor mijn vertrouwen in die reclame!. Hebben jullie ooit al eens geprobeerd om op beide oren tegelijk te slapen? Tenzij je van die flappers hebt gelijk de olifanten, zie ik dat nog niet zo rap gebeuren. In ieder geval ik kon mijn oren niet geloven ofwel was ik nog te nat achter de oren . Ik begon alvast achter mijn oren te krabben, ik had er wel oren naar maar vreesde dat ze hier probeerden om iemand een oor aan te naaien. Ik denk dat ik die gast op de radio met zijn reclame eens de oren ga wassen want hoe ik het ook probeer, het lukt me niet en nu zit ik er hier bij als iemand die zijn laatste oortje versnoept heeft.
Maar trek het je niet aan als je er intussen ook nog niet in geslaagd bent om die twee oren onder je hoofd te krijgen of als het een onbereikbare droom lijkt, denk dan maar: " Alles beter dan een kleinkind dat op bezoek komt en zegt: "Grootmoeder wat heb je grote oren”!!
Haha, ik ben blijkbaar niet de enige die er als tiener een dagboek op na hield!! Dat als reactie op jullie commentaar op mijn logje van 22/09! Oef... ik was dus een normale, gezonde tiener, hoewel blijkbaar niet iedereen daar steeds zo over dacht!!
Ani merkte op dat ze ergens nog een poëzie had liggen waarvan ze geen afscheid kon nemen. Ik denk dat iedereen van onze generatie dat wel kent, dat boekje waar vrienden en vriendinnen in tekenden of iets neerschreven. Geen dagboek maar wel een boekje vol leuke of intense herinneringen.
Dat was voor mij het signaal om op zoek te gaan naar mijn poëzie van toen ik een tiener was van zo'n 16/17j . Dat ligt hier nog steeds in de kast en het valt mij op dat veel kattebelletjes van toen zo serieus en belerend waren. Zou het zo nodig geweest zijn ? Eén enkeling waagde zich wel aan een grap en grol maar staat als een eenzame te schitteren in mijn boekje.
Als ik de poëzies van vandaag zie bij de kleinkinderen dan zijn die al voor een deel "voorgekauwd", je vult gewoon een vragenlijst in. Ik ben... mijn hobby is.. mijn geliefde muziek is... de kleur van mijn haar/ogen is...Niets van dat alles in mijn poëzie, wij maakten er nog iets persoonlijks van maken met een tekening of prentje of gedicht of een welgemeende wens of gedachte of gekke kwinkslag..
Ik heb zoals Ani ook nooit afscheid kunnen nemen van dit boekje en zal het nu ook niet meer doen. Mijn " nageslacht" doet er maar mee wat ze willen al vrees ik... de vuilbak!
De meeste poëzies van toen openen met : " Dit is de poëzie van...". Die van mij draagt geen naam maar opent met een persoonlijke " touch" nl een citaat van mijn geliefde dichter van toen Rabrinadath Tagore.
" Op liefde alleen zit ik te wachten om mij eindelijk in haar handen te geven. Daarom is het zo laat geworden, daarom ben ik schuldig aan zoveel verzuim. Ze komen met hun wetten en hun geboden om mij vast te binden, maar ik ontwijk hen immer, want ik wacht alleen op liefde om mij in haar handen te geven. De mensen doen mij verwijten en noemen mij nalatig. Zij hebben zeker wel gelijk. De marktdag is voorbij en voor de nijveren is het werk gedaan. Zij, die mij tevergeefs kwamen roepen, zijn weer boos weggegaan. Ik zit te wachten op liefde alleen, om mij eindelijk in haar handen te geven."
Daarna volgen veel tekeningen, wensen, gedachten of enkele gekke sneertjes van vrienden, leraars, toevallige ontmoetingen op mijn jeugdreizen, of zomaar iemand die mijn pad kruiste maar een indruk naliet....
Als ik de " startwensen" lees die mijn leraars humaniora en regentaat...bij het afstuderen erin schreven, dan kan ik mij nog perfect een voorstelling maken van de persoon in kwestie want elk vogeltje zingt zoals het gebekt is. Ik heb in mijn teen -en twen jaren mijn poëzie overal meegesleurd en zo brengt het herinneringen boven aan Londen, Düsseldorf, Joegoslavië.. Luxemburg...en ook Mexico. Zo lees ik nog de stevige krabbels van Mexicaanse vrienden. Daarna liet ik het blijkbaar thuis! Al die vrienden / vriendinnen en toevallige ontmoetingen, wat is er van hen geworden, leven ze nog, zouden ze zich nog herkennen in die " persoonlijke" krabbels?
Ik sluit af met 2 krabbeltjes : Het eerste werd geschreven door mijn Indische pennenvrienden ( Ratna en Bicas) met wie ik samen 14 dagen door Engeland trok!
Where there is love and affection based on mutual trust, all barriers of language, race and culture become insignificant. ( Ratna 1965)
Het volgende werd geschreven door mijn gastvrouw in Duitsland waar ik een paar dagen "Zimmer" had.
Willst du glücklich sein im Leben Trage bei zü andr'en Glück, Denn die Freude die wir geben kehrt ins eigene Herz zürück.(1967)
De rest houd ik best voor mij wegens te persoonlijk precies zoals het meeste uit mijn dagboek dat intussen open geraakt is. Ik weet dat sommigen van jullie wachten op mijn " hart beroeringen" van toen. Misschien haal ik er wel eens de meest schalkse uit, want het was niet altijd "simpel" . Maar voor mij zorgen èn die poëzie èn dat dagboek voor een heel intens terugdenken aan zoveel mensen die ooit mijn pad kruisten en aan intense belevenissen van zo lang geleden.