Naar de inhoud

natoken

akke.beakke.be

Archief

kalender humor

De pastoor had eindelijk voldoende geld en sponsors gevonden om een nieuwe geluidsinstallatie in de kerk te kunnen plaatsen.
Die zondag zat er meer volk in de kerk dan gewoonlijk, maar de micro deed het niet. De koster had er nog wat aan geprutst, maar dat mocht niet baten.
Juist voor de mis zou beginnen, zei de pastoor :
"Beste mensen, gelieve ons te verontschuldigen. Er is iets mis met de micro".
En de hele kerk, die niks verstaan had, antwoordde :
"En met Uw geest.":lol:
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 10:21 6 reacties Reageer op dit bericht

A never ending story....

Vandaag zouden ze nog maar eens een scan afnemen van ons kleindochtertje en nog eens bloed trekken. Omdat ze ook een MRI planden besloten ze een lichte narcose toe te dienen maar in plaats van verdovend te werken reageerde de kleine uitzonderlijk fout. Het schijnt dat dit nog wel eens gebeurt bij kinderen in ieder geval werd de kleine hysterisch wild en begon overal tegen te kloppen en stonden volgens de dochter haar oogjes " wild".  Ze hebben daar met twee volwassenen een uur lang bijna letterlijk gevochten om dat kind te kalmeren. Men besloot nog een tweede spuit met verdoving te geven en het werd nog erger,Uiteindelijk is ze dan toch wat gekalmeerd maar omdat ze in die koker heel stil moest liggen ,hebben ze de MRI niet durven doen. Vanavond was de narcose blijkbaar nog niet helemaal uitgewerkt want ons kindje liep nog af en toe ergens tegenaan of viel! Ze zit overal onder de rode vlekken van tegen het bedje te kloppen enz .
Uiteindelijk is het verdikt na de scan dat het GEEN bacteriële infectie is maar een vorm van reuma. Dus hebben ze 3 weken lang dat kind zware antibiotica toegediend , een opname in het ziekenhuis laten doorgaan met baxter en infuus en andere trauma's bij dat kleintje en dat allemaal zonder dat het nodig was.
Vanavond werd het kleindochtertje dan ontslagen ( enkel op  vraag van de mama want als infuus niet meer nodig was waarom nog in het ziekenhuis blijven?)
Nu moeten ze volgende week met haar naar Leuven bij een professor die gespecialiseerd is in reuma en kinderreuma en kan de hele rimram herbeginnen!!! En wij maar hopen dat eindelijk de juiste diagnose gesteld wordt en de juiste behandeling start!! Mijn hart doet pijn als ik bedenk wat ons schatje allemaal meemaakt en ze is nog zo klein.. Ze komt amper piepen aan het raam van het leven hoe leg je gans dat gedoe aan haar uit!!

Met de schoonmama is er goed nieuws en minder goed. Er waren dan ( gelukkig) toch geen uitzaaiingen maar er volgen wel dagelijkse bestralingen om zeker te spelen! Maar eerst moet ze een paar weken aansterken en herstellen want die bestralingen die zij moet krijgen ( inwendige) blijken niet van de poes te zijn.
We zullen maar duimen en hopen dat bij beiden uiteindelijk alles terug goed komt! Maar ik mag niet denken aan wat ons schatje nog allemaal te wachten staat. Ze is er helemaal door uit haar doen en op veel punten weer bij af!

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 16 reacties Reageer op dit bericht

Zo is het leven...

Op een zekere dag liep ik langs het strand.
 Ik zag de grote, wijze zee en vroeg aan de zee waarom ze eigenlijk bestaat.
 De zee dacht even na en antwoordde:
" Iedere dag verover ik een stukje land om het vervolgens weer terug te geven
 Zo gaat dat iedere dag, dag en nacht, het hele jaar door.
 Ik accepteer dat maar ik kan er niets aan veranderen.
"

Op een zekere dag liep ik door het bos.
 Ik zag een grote, wijze boom en vroeg aan de boom waarom hij eigenlijk bestaat.
 De boom dacht even na en antwoordde:
"Iedere dag groei ik weer een beetje om er vervolgens achter te komen dat ik ook weer wat takken en een boel bladeren ben kwijt geraakt.
 Zo gaat dat iedere dag, dag en nacht, het hele jaar door.
 Ik accepteer dat maar ik kan er niets aan veranderen
."

Op een zekere dag liep ik door de weidse weilanden.
Ik keek omhoog en zag een grote, wijze wolk en vroeg aan de wolk waarom ze eigenlijk bestaat.
De wolk dacht even na en antwoordde:
"Iedere dag vlieg ik weer over de hele aarde. Ik doe dat al vele jaren en ik heb de wereld al vele malen gezien.
 Zo gaat dat iedere dag, dag en nacht, het hele jaar door.
 Ik accepteer dat maar ik kan er niets aan veranderen
."

Op een zekere dag stond ik voor de spiegel.
 Ik zag mezelf staan. Ben ik groot en wijs?
 Ik ben geen zee, toch heb ik heel wat stukjes land gewonnen en verloren.
 Ik ben geen boom, toch ben ik gegroeid maar heb ik ook een boel takken en bladeren verloren.
 Ik ben geen wolk, toch heb ik reeds verschillende werelden gezien.
Ik ben enkel een mens, voor even en ik denk na over wat hierna volgt.
 Zo gaat dat iedere dag, dag en nacht, het hele jaar door.
 Ik accepteer dat maar ik kan er niets aan veranderen.

 Ik zoek en soms vind ik wat ik nodig heb,
de slingers om zelf wat kleur in het leven te brengen,
 de kracht om de dingen te veranderen die ik veranderen wil
en de wijsheid om de dingen te accepteren die ik niet veranderen kan.
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

En het blijft maar duren

Gisteren namiddag kregen we het telefoontje waar ik zo voor vreesde, ons kleindochtertje werd opgenomen in het ziekenhuis voor een 2 tal weken omdat de antibiotica die ze al 2 weken neemt niet aanslaat en de bacterie maar blijft woekeren in het knietje. Dat verontrust de arts die er een tweede bijgehaald heeft en nu maar hopen dat de baxters met antibiotica meer baten zoniet moet er verder gegaan worden. Dat gooit veel plannen dooreen en de onze ook overhoop!! Het probleem is dat een kleintje van nog geen drie niet alleen kan achtergelaten worden in het ziekenhuis. Het is een zielig pakje zo'n kleintje aan de ene kant beentje in de gips aan de andere kant armpje waar infuus inzit, gespalkt om te voorkomen dat de kleine het infuus eruit haalt!! De dochter heeft verlof aangevraagd op school om bij haar dochtertje te blijven.De papa probeert de kleinzoon zo goed mogelijk op te vangen
Vannacht is de mama naar huis gaan slapen want kleinzoon die pas in het eerste leerjaar gestart is  en wil de mama ook wel eens zien. Met de andere bomma ook in het ziekenhuis is de situatie er niet gemakkelijker op. Het wordt dus echt organiseren en beredderen voor de dochter en oma maar nagelbijten. Ik had de oplossing zo meteen gevonden maar mijn bedgenoot gaat niet helemaal akkoord dus... Het lijkt wel of we de laatste weken niets anders dan slecht nieuws doorkrijgen en nu maar hopen dat de resultaten van de andere oma na de labo onderzoeken toch bemoedigend blijven!! Meer slecht nieuws kan er echt niet meer bij!
Wordt hopelijk vervolgd met een positieve noot....
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 13:14 8 reacties Reageer op dit bericht

herfst en spinnenwebben

Langzaam maar zeker verdringen dotjes geel, roestbruin en rood het weelderige groen van de bomen. Als dan nog even de zon voor wat glinstering zorgt dan is de natuur een paradijs voor wandelaars en wielertoeristen. Daarnaast gaat het leven echter zijn gangetje...

Bij de intrede van de herfst zijn het allerlei spinachtigen die - via een web van melancholische draden - de blijheid traag uit de sombere dagen filteren. Spinnen zijn namelijk heel geduldig. Ze zijn als wachters die voor de winter invalt, nog wat buit willen binnenhalen.
Zo zijn ook de gedachten als spinnen die - geduldig wachtend - insecten uit de stroom der dagen vangen en wikkelen in hun draden, om later te gebruiken. Het is alsof ze gedachten uit de natuur halen zoals ik gedachten uit de stroom van het leven haal en in een reeks van woorden wikkel, verbonden door een sliert leestekens, om ze later terug te kunnen lezen, op een regenachtige avond als de wind tegen de ramen blaast.
Melancholische gedachten zijn als spinnen, vrolijke als vlinders.‘s Zomers verschijnen deze vlinders, opgewekt door een web van zonnestralen tussen bomen en over gras, als feeërieke dragers vol fladderend geluk. Worden ze echter gevangen, in de duisternis van de avond, dan verandert het geluk van eigenaar.
Dit geluk zal pas weer opfladderen volgende lente, als de draad weer wordt opgepikt, op het punt dat we vergeten waren in het web van onze dromen…

Ach ja , er zitten wat spinnenwebbetjes in mijn hoofd...

websitespinnewebspin.jpg
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

Me and myself

 “Luister naar je lichaam.”
Deze wijsheid gaf mijn ventje weg toen biebie toegegeven had dat die griep me toch in zijn grijphanden had omdat ik niet meteen aan de signalen van mijn vege lijf had toegegeven. Daarom ben ik nu inschikkelijk tegenover mijn lichaam. Luister!

Gaan slapen.
Mijn lichaam: Het is middernacht. Zou je niet gaan slapen?
Biebie: Naah! Ik wil nog surfen en de blogjes lezen .
Mijn lichaam: Ik wil gaan liggen. Ik ben moe.
Biebie: Hoe kun jij moe zijn. Je hebt niks gedaan vandaag.
Mijn lichaam: Dat denk jij! Je hebt  gekookt, je hebt de lakens ververst en je hebt de was gedaan. Ik ben echt aan rust toe!
Biebie: Ok, Ok! Ik ben al weg, zaag!

Opstaan

Biebie: ’t Is al licht buiten.
Mijn lichaam: So what!
Biebie: Dan is het tijd om op te staan.
Mijn lichaam: Ik wil nog een uur blijven liggen.
Biebie: Waarom?
Mijn lichaam: Omdat ik nog niet uitgerust ben, tiens!
Biebie: Ik moet gaan strijken
Mijn Lichaam: Dat kan je deze namiddag ook.
Biebie: ’t Is al goed, lui ding. Ik zal me nog eens omdraaien.

De strijk.
Biebie: Ik moet strijken.
Mijn lichaam: Ik heb geen goesting.
Biebie: Ja maar, er staat wel een hele mand strijk, hè.
Mijn lichaam: Er hangen nog kleren genoeg in de kast om aan te trekken.
Biebie: Dat is waar.
Mijn lichaam: Waarom zou je dan strijken? Ga voor je computer zitten. Dan word ik tenminste niet moe.
Biebie: Ja zeg, wanneer heb jij terug goesting om te werken?
Mijn lichaam: Morgen misschien, maar vandaag zeker niet.

De boodschappen.
Biebie: Ik moet boodschappen doen.
Mijn lichaam: Dat zou ik niet doen als ik jou was. Je griep is nog niet helemaal voorbij.
Biebie: Jij weet wel mijn zwakste punten te bespelen, hè.
Mijn lichaam: We are one, darling!
Biebie: Maar wat moeten we dan eten?
Mijn lichaam: Wat?! Je hebt verdorie een volle diepvriezer!
Biebie: (zucht) Je wint… weeral. Maar morgen, dans jij naar mijn pijpen. Capice!
Mijn lichaam: Morgen ben jij helemaal van je griep en bronchitis vanaf. Dan sta ik weer helemaal ter beschikking, my lady
.


lieveheersbeestje.jpg
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

Griep


Laten we ons al inenten tegen de griep of wachten we nog wat?
We hadden het er vorige week nog over.
“ Maar de winter moet nog beginnen, dus te vroeg inenten heeft ook geen zin”, was mijn commentaar. Dus lieten we de inentingsplannen nog even in de vrieskast?
Uitgerekend nu krijg ik toch wel een aanval van dat vervelend ding zeker?
Ik ging even googelen over het woord griep en vond het volgende:
 Het Nederlands heeft griep in de achttiende eeuw ontleend aan het Frans, maar van oorsprong is het afkomstig uit een Germaanse taal. Griep hoort bij het werkwoord grijpen: het is de ziekte die mensen plotseling grijpt.
Hewel, die griep heeft mij ook zomaar gegrepen. Normaal ontsnap ik de dans en is mijn wederhelft de eerste die zich laat inpakken door die beestjes maar nu brak ik met de traditie. Nu denk je zo gezond te leven: veel verse groenten en fruit, veel vis, scharrelvlees, veel beweging en veel buitenlucht. En toch weet de griep je te vinden. Hij vloert me uitgerekend op het moment dat we ons klaarmaken om er even tussenuit te gaan.
Je hebt koorts, er lopen koude rillingen over je rug, je voelt je plots ziek met hoofdpijn, spier- en gewrichtspijn, een rauwe keel, droge hoest, ...Het beste tegen de griep is rust. Sommigen willen uitgerekend dan bepamperd worden, anderen liggen zielig te turen naar het plafond en verdrinken haast in zelfmedelijden. Ikzelf ben op zo’n moment graag gerust gelaten.( dus liefst geen callcenter op dat moment!!).  Laat mij maar doen ik zal wel op tijd en stond mijn drankje of aspirientje nemen.
Sommigen hadden dat blijkbaar uit mijn vorig logje begrepen en het is ontroerend hoe jullie me " sparen" of zat mijn logje er voor iets tussen? :-?
Ik ben niet altijd zo " kort van stof " hoor, voor jullie maak ik wel een uitzondering.
Intussen gaat het al wat beter ( onkruid vergaat niet, zei ons ma altijd!!) Nog een paar dagen rustig aan en dan maar hopen dat ik het voor de rest van de herfst en winter gehad heb!


PS. Even ter info. Het onderzoek dinsdag van kleindochterje leverde toch iets positiefs op? De gips werd even weggehaald en het knietje was al een stuk ontzwollen . Dus de antibiotica slaat aan. Er werd terug bloed getrokken en de gips terug aangedaan voor nog zo'n 14 dagen, de duur van de antibioticakuur! Dan volgt er weer een scan en dan maar hopen dat het euvel genezen is! Morgen wordt oma 2 geopereerd. We duimen!!
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 11:54 8 reacties Reageer op dit bericht

Belterreur

Op de meest idiote tijden word je soms gebeld. Ik krijg al de " wubben" alleen al van de manier hoe die bellers beginnen met de opening van hun gesprek. Negen van de tien keer heb je geen idee waar ze het over hebben. Soms lijkt het wel of ze in een andere taal aan het praten zijn.
Gelukkig ben ik een optimistische tante en zie gauw ergens de humor van in. Maar af en toe kan ik ineens genoeg hebben van al dat gebel. Als ik in zo’n stemming ben, heb ik zin om het die lui  moeilijk te maken.
Eén van die call-mensen vroeg mij onlangs of ik de kostwinner was, zo niet of het mogelijk was de andere partij aan de lijn te krijgen.
Dat was voldoende om een duiveltje in mij te laten rinkelen.
”Hoezo kostwinner” ? vroeg ik .
Even werd het stil aan de andere kant, want je kunt er vergif op innemen, dat dit antwoord niet werd verwacht. Dit stond natuurlijk niet op hun lijstje.
Ik zei nog steeds niets. Weer een oorverdovende stilte. En ja hoor, natuurlijk komt er een onbenullig antwoord als:
” Ik bedoel iemand in uw huishouding die het meeste geld binnen brengt”.
Ik weer:
 ”Waarom denk je dat ik een huishouding heb ,dat er iemand anders bij mij over de vloer komt die geld in het laatje brengt?”
Weer even een pauze en dan gooide ze de boel er maar bij neer. Met dit soort gesprekken kunnen ze niets mee. En dat was mijn bedoeling, ik heb hen niet  gevraagd mij op te bellen!

Waar ik ook de pest aan heb, zijn die belletjes waar ze me vragen of ze even gebruik mogen maken van mijn tijd zoals vandaag.
Ik vind het een ergerlijke vraag. Hoe kun je nu van iemand de tijd afnemen?

Ik gaf geen antwoord en zei alleen, ”hum hum!” en ja hoor dat scheen een aansporing te zijn om mij er van te overtuigen dat ik van hun aanbod moest profiteren. En dan kreeg ik te horen  dat vele euro’s per jaar naar mij toekomen als ik met hen in zee ga.
Wat blijkt nu volgens die dame? De stroomrekening kan drastisch naar beneden gaan.!!
Zozo, wat gaat die mij nu vertellen!
Daar ging ik eens goed voor zitten en vroeg natuurlijk voor welke leverancier zij belde?
Bingo, van de concurrent.!!
”Hoeveel scheelt dat dan per maand,” vroeg ik heel sullig.
Dit was schijnbaar geen moeilijke vraag want het antwoord was simpel.
"Het ligt er aan hoeveel  elektriciteit je verbruikt".
Ja, en in deze tijd van recessie moeten we toch allemaal op de kleintjes letten toch?
Daar volgde nog een hele boterham die mij niet echt interesseerde tot ik het opeens voor " gehoord" hield en zei:
 ”Het heeft geen zin om hier nog verder op in te gaan, je bent niet overtuigend genoeg met je verhaaltje. Lees je dit soms van je monitor af?
Tuut, tuut, tuut.
 Had zij toch nog van mij gewonnen?
Ik weet wel die dame doet ook maar haar job, maar het was niet bepaald mijn dag vandaag. Ik ben opgestaan met een zweempje griep in mijn corpus en dan wil ik gerust gelaten worden!!
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Een lach doet wonderen...


Een jong blondje is op vakantie in het verre Louisiana. Ze wil graag een paar authentieke krokodillenschoenen kopen. Ze is echter verbolgen over de hoge prijzen die de plaatselijke handelaars durven te vragen. Na een ruzie met een winkelier, die maar niets van zijn prijs wil afdoen, barst ze in woede uit:
"Als het zo zit ga ik me er zelf een vangen! Zo geraak ik tenminste aan een paar schoenen tegen een redelijke prijs!".
"Ik zal je niet tegenhouden", zegt de winkelier, "veel geluk, misschien vang je wel een grote!"

Het kwade blondje keert hem vastberaden de rug toe en vertrekt naar het moerasland om te jagen. Wat later die dag, als hij naar huis rijdt, ziet de handelaar het blondje tot aan haar middel in het water staan. In haar handen houdt ze een groot jachtgeweer. Net op dat moment ziet hij een grote krokodil van wel 4 meter in haar richting zwemmen. Het blondje legt aan en vermoordt het beest. Met heel wat moeite trekt ze het gedrocht op het droge. Daar lijken nog een hele serie krokodillen te liggen. De handelaar gelooft zijn eigen ogen niet. Plots begint het blondje gefrustreerd te roepen:
" G....., weer eentje zonder schoenen!"
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht

Gevangen in een web....

Soms komen mensen zomaar in je leven gewandeld. Je hebt kinderen, die trouwen en brengen nieuwe familie mee en als het klikt dan worden die ook jouw familie, meer nog het worden jouw vrienden. Je plant samenkomsten, je feest en je trekt er samen op uit. Je gaat zelfs samen turnen, moedigt mekaar aan, draagt mekaars vreugden en verdriet, tegenslagen en meevallertjes. Je voelt je goed bij elkaar tot opeens een stille moordenaar zich in jullie relatie binnendringt. Je hebt nog gepraat op de dag " Kom op tegen kanker" omdat die andere bloemen verkocht. Ironie van het lot een paar dagen later krijg je te horen dat dit onding juist die persoon uitkiest om te woekeren! Alle plannen die in de wacht stonden worden in de ijskast gezet. En het wordt nog erger, nieuwe onderzoeken brengen uitzaaiingen aan het licht. Een noodzakelijke en ingrijpende operatie dringt zich op, chemo wordt een must en je blijft ontredderd achter. Hoe pak je dat aan? Welke woorden zijn zinvol?
Wat zeg je tegen die persoon die zich zomaar ineens persoonlijk aangevallen voelt en in een verlangen naar een gevoel voor eerlijkheid uitroept: "Het is niet eerlijk! Kanker overviel me toen ik even de andere kant opkeek. Het leven is onrechtvaardig!”
Hoe help je haar om haar ogen van de "grote K" af te houden en om haar scherp te stellen op de kracht van de letter "M" -- mensen die om haar geven en er steeds voor haar willen zijn?
Jouw eigen plannen worden in de war gestuurd.. gaan ze door, stel je ze uit?
Dat laatste hebbedingetje waar je zo naar uitkeek, verbleekt bij wat nu gebeurt. Je relativeert de dingen, het leven,de waarden .
Het is de zoveelste confrontatie met het leven in een korte tijd.
Je trekt je op aan wie dicht bij jou staat  en aan je vrienden .Je zoekt woorden van aanmoediging maar blijft steken bij de onmacht tegenover dat ene verwoestende woord.
En dan ga je naar je maandelijkse vrienden, je verwarmt je aan die gemeende knuffels, je luistert naar wat die andere triestig, onrustig of bezorgd maakt. Je lacht samen bij een scherts of een ironische sneer maar je voelt je er thuis, je vergeet even wat je daarnet nog zo ongerust maakte, je trekt je op aan die zo spontaan gegeven warmte en je beseft dat het leven zo kort is en dat naar mate de levensdagen voorbij schuiven enkel die menselijke warmte datgene is wat je nodig hebt.
En dan denk je terug aan die ene persoon die nu vertwijfeld aan de zijkant van haar levensweg staat en je hoopt dat je vriendschap en meevoelen één van de strohalmen is waaraan ze zich kan rechthouden.
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 11 reacties Reageer op dit bericht

Meer van natoken

↑ Terug naar de berichten