Naar de inhoud

natoken

akke.beakke.be

Archief

Knopen en andere sluitingen


Jullie geloven het nooit maar in de kast, goed verstopt achter breiwol en haakpennen ( die ook nooit meer boven komen) heb ik haar gevonden de knopendoos van mijn schoonmoeder. Ik moest eens grinniken want ik ben ongewild een verzamelaar van knopen geworden!

Toen we nog kind waren, had mijn grootmoeder ook zo'n grote, ijzeren koekendoos .. Soms mochten we in die doos kijken als meter aan het naaien was. Dan haalden we de mooiste eruit en speelden met de andere knopen op tafel. We legden dan een rij knopen na elkaar en dat was dan een trein of in rijen en dat was dan een telraam. Och, onze fantasie werkte en meter was allang blij dat we eens rustig speelden. Het was eens iets anders dan het lawaai dat ik maakte als ik met een omgekeerd voetbankje rond de tafel kroop. Dat bankje was dan een auto en daarin vervoerde ik allerhande spullen...Ik heb nooit lang een " zittend poepeke" gehad!!:oops:
In die koekendoos zaten veel verschillende knopen en dan zochten we dezelfde knopen om stapeltjes te maken. Er zaten heel veel witte knopen in.Vroeger gingen de mensen niet om de haverklap naar een Veritas om nieuwe knopen te kopen. Neen, van een afgedankt kledingstuk werden de knopen afgehaald en in die doos gestoken.
Ik heb mijn ma dat ook altijd weten doen. Niet te verwonderen dat men op den duur een hele koekendoos vol had met grote knopen van mantels, fel gekleurde van bloesjes en truitjes, "nacré" knoopjes, vergulde knoopjes of met stof overtrokken knoopjes ...Soms zaten er knopen bij die precies kunstwerkjes waren.
In een tweede doos zaten er haakjes en oogjes van klein naar groot vastgenaaid op kartonnetjes en bosjes met allerlei veiligheidspelden metaal of koperkleurig. Aan één grote speld waren dan de kleine spelden aangeregen. Ook verschillende kartonnetjes met elastieken van smalle tot brede vonden een plaatsje in de doos. Zo'n  stukje elastiek was altijd handig om er proppen papier mee weg te schieten...:-D
Ik herinner me nog dat het enige dat we altijd nodig hadden die elastieken waren. Die elastieken in je onderbroek schoten gemakkelijk door en dan stond je daar je broek vast te houden met je handen! Dan maar vlug eerst een veiligheidsspeld erin om het ergste te voorkomen. En er was ook nog steeds dat stopgaren want de sokken werden altijd keurig gestopt .De zachte draad was ook op kartonnetjes gewikkeld.
Ik herinner me nog hoe ma - als ze sokken stopte - haar vuist in de sok stak, later werd dat een houten ei en met een lange naald en stopgaren in de kleur van de sok het gat dichtnaaide.
Ma leerde mij ook sokken stoppen en het lukte me aardig als het gat niet te groot was, anders trok ik dat gat gewoon dicht en kreeg ik op mijn donder.!!. Het was dan ook vlug gedaan met helpen sokken te stoppen :wink: ..

Die knopendoos die de aanleiding was tot al die herinneringen, heb ik ooit jaren geleden meegekregen van mijn schoonmoeder omdat ze  misschien van mening was dat ik ze wel eens zou kunnen gebruiken. Omdat ik wist dat het goed bedoeld was, heb ik die doos meegenomen maar zelden geopend. 
Nu, na zoveel vergeten jaren is ze terug opengegaan samen met al die herinneringen.........Iemand knopen nodig??
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Kreeft


Image Hosted by ImageShack.us
Kreeft
22/06--22/07

Een kreeft is een dier met veel poten
wel tien om er mee te gaan lopen
soms eens op de tast
hebben ze al iets vast
want hun scharen die blijven gesloten.


De latijnse naam voor kreeft is Cancer.
De Kreeft is een gevoelig persoon. Niet alleen emotioneel, maar ook sensitief: hij is gevoelig voor de (onuitgesproken) signalen die elk mens uitzendt. In conversaties zal hij hoogstwaarschijnlijk net die zaken waar de ander niet over kon of wilde praten, opmerken. Is de omgeving gevuld met negatieve emoties dan kan hij daar last van hebben. Hij heeft een plek nodig waar hij alleen kan zijn met zijn gedachten.Wat er ook verandert in zijn leven: dit zal altijd het eerste zijn waar hij naar op zoek gaat.
Naast de behoefte aan emotionele steun moet hij er zeker van zijn dat degene waar hij van houdt, ook van hem houdt. Hij moet van hem of haar op aan kunnen en samen creëert hij een plek waar hij op terug kan vallen. Ontbreekt er iets aan zijn leefomstandigheden dan is dat direct merkbaar: hij kan onzeker worden en in zijn schulp kruipen. In een dergelijke periode is hij bijna zelfzuchtig: hij probeert "zijn portie" liefde, warmte en aandacht ten koste van anderen te krijgen.

Eens goed lezen of dat ook bij "mijn kreeftje" hier past ( smile)!


Het sterrenbeeld Kreeft met een knipoog


kreeft2.gif
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:11 8 reacties Reageer op dit bericht

Ruimen, ruimen..het thema van de voorbije weken.

Alles uit de kasten halen en door de handen laten gaan.
Op denkbeeldige stapels overbrengen:
Koesteren of wegschenken of wegwerpen...

Als een wind die zacht bleef aanhouden,
ruimde ik stuk per stuk
verbaasde ik mij over het lichte, verhelderende gevoel
dat een simpele verschuiving van een kast mij kon geven.

Een hoek die leegkwam
en zo ruimte maakte ,
verademing.

Nu zit het er op
ik ben niet meer bezig met kasten ruimen
nu enkel nog  het  ruimen in mezelf.....
Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door natoken om 00:20 10 reacties Reageer op dit bericht

Blik op mezelf..

Was het toeval of niet maar vanavond botste ik op dit gedicht en vond het de moeite om hier neer te zetten.
Een gedicht waar meer uit spreekt dan de woorden zeggen...

Soms,
dan zit ik voor het raam.
 Wolken verdwijnen langzaam
 van voor de horizon,
 dan kijk ik 's avonds even omhoog.

Een zachte bries door mijn haren
 het maanlicht in mijn oog.
't Is als een spiegel op mezelf:
 donker, ver, onbereikbaar
 mysterieus, een beetje raar.

 Stil en sereen wachten
 op wat opwelt uit mijn gedachten
de hand reikend naar het onbereikbare
 dromend dat dingen anders waren.

 En tussen dat alles
 soms maar heel even
 fonkelen sterren als teken
 van hoop en liefde in mijn leven

 - Steven Vermeulen -
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Handig als je talen kent..

In een vliegtuig richting Aruba staat ineens een mooie blonde vrouw op en loopt van het economyclass-gedeelte naar het businessclass-gedeelte en laat zich in zo'n comfortabele stoel zakken. Een steward ziet dat en gaat er achteraan.
Hij tikt de blondine op haar schouders en vraagt haar ticket. Na deze bestudeerd te hebben zegt hij tegen de dame:
"Sorry mevrouw, maar dit is de businessclass en u heeft een ticket voor economyclass."

 De blondine roept: "Ik ben blond, ik ben mooi, ik ga naar Aruba en ik blijf hier zitten!"

 De steward meldt dit voorval in de cockpit en de co-piloot gaat even poolshoogte nemen. "Mevrouw," zegt hij, "waarschijnlijk heeft u de steward niet begrepen, maar uw ticket is niet geldig voor dit gedeelte van het toestel. U dient zich naar het economy-gedeelte te begeven."
De vrouw roept: "Ik ben blond, ik ben mooi, ik ga naar Aruba en ik blijf hier zitten!"
De copiloot meldt dit aan de piloot en die zegt: "Wacht maar, pff. Ik ben getrouwd met een blonde vrouw. En ik spreek ‘blonds’."
De piloot gaat naar de blonde dame en fluistert haar iets in het oor. Zonder slag of stoot staat de vrouw op en begeeft zich onmiddellijk naar het economy-gedeelte.
De steward en de co-piloot vragen de piloot hoe hij dat in godsnaam geflikt heeft.
"Heel simpel," zegt de piloot, "ik heb tegen haar gezegd dat de business-class niet naar Aruba gaat."
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 06:58 6 reacties Reageer op dit bericht

Wiskunde

Even wat humor ....

De kleine Ahmed was een nul in wiskunde. Zijn ouders hadden al alles ondernomen om hem op andere gedachten te brengen: straffen, privé-leraar, geen TV, smeken, huisarrest, niks hielp. Ahmed hield er altijd het zotteke mee.Tot zijn ouders van wanhoop toch eens een pater aanspraken over het probleem met hun zoon. Deze man kon hun misschien wel helpen, zijn zuster was nonneke en gaf wiskunde in het college en was bekend om haar strenge aanpak.

Oké dat was het: Ahmed werd naar die school gestuurd.
Na de eerste dag op zijn nieuwe school komt Ahmed naar huis en gaat direct naar zijn kamer om te studeren, moeder komt eens kijken en ziet de hele kamer vol met boeken en aantekeningen liggen. Hij verlaat alleen zijn kamer om snel iets te eten om daarna direct voort te kunnen studeren. Zo gaat dat wekenlang  en uiteindelijk komt hij thuis met een A voor wiskunde op zijn rapport. Moeder en vader dolblij vragen aan Ahmed hoe het toch komt dat hij nu wel studeert?
" Das niet moeilijk ge moet wel", zegt Ahmed.
"Ik had het al direct gezien toen ik dat klaslokaal binnenkwam en tegen de muur ne gast zag die aan een plusteken was genageld. Ik dacht direct: Amaai, hier kunnen ze er niet mee lachen……..
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Daarom gaan vrouwen samen naar het toilet


Het was een zonnige dag en we zaten gezellig op een terras. Aan het tafeltje tegenover ons ging het er levendig aan toe. Twee stellen zaten druk met elkaar te praten. Er werd ook heel wat gelachen. Ze waren nog jong, ik schatte hen  halverwege de twintig. Plots, als op bevel, stonden de twee dames op, grepen hun handtas beet en begaven zich gezamenlijk in dezelfde richting. De jongemannen bleven gewoon verder praten. Een alarmsituatie kon het dus niet zijn. Ik wist het meteen: ze gingen naar het toilet.
Onmiddellijk voelde ik me met de jonge dames verbonden. Want in duo ‘gaan’ heeft niets te maken met puur fysiologische aandrang.
Bijna niemand staat er echt bij stil, maar samen ‘moeten’ verdient eigenlijk ons respect. Want het gaat in wezen over de spreekwoordelijke vrouwelijke solidariteit en die stamt uit oeroude tijden, miljoenen jaren geleden, toen we nog in de bomen leefden.
Het sanitaire duo of trio bestond toen ook reeds bij onze naaste verwanten, de chimpansees en de bonobo’s. Bij deze mensapen was solidariteit onder vrouwen bijna letterlijk van levensbelang.
In de vrije natuur zijn vrouwen kwetsbaar als ze aan sanitair doen. Dan is een vriendin, die een oogje in het zeil houdt en ongewenste bezoekers zoals gevaarlijke dieren afschrikt, toch zeer welkom.
Weten onze hersenen veel! Ze stammen uit die oertijd en evolutie werkt zeer langzaam.:-D
Dus gedragen wij ons alsof er nog geen toilethokjes bestaan. Die vriendinnendienst strekt zich uit van het verlenen van praktische bijstand tot het bijhouden van de kinderen.
Een vrouw had in de oertijd nagenoeg altijd een paar kinderen bij zich. Die droeg en zeulde ze overal met zich mee. Dus ging er iemand mee om op de kroost te passen terwijl moeder haar behoefte deed. Nu nog voeren we  als we op het toilet zitten, conversaties met een jengelende of taterende peuter in de deuropening.
Het is ook zo dat als je elkaar een dienst bewijst als oppas en schildwacht, er natuurlijk ook heel wat wordt afgepraat. Het delen van strategische weetjes en nieuwtjes is immers essentieel voor het onderhouden van een sociaal netwerk.:wink:
Als je een vrouw bent, heb je het zeker ook al meegemaakt in een openbaar toilet dat twee vrouwen in het eigen hokje zittend gezellig kletsen. Dan sta je daar te springen van het ene been op het andere, doe je het haast in je broek. Maar vrouwen begrijpen elkaar en beginnen slechts op de deur te bonzen als ze ten einde raad zijn en de wanhoop nabij. Je ziet ons dan ook elke vakantie lijdzaam en uitermate tolerant in lange rijen aanschuiven op de parkings van de autowegen. Die vrouwelijke solidariteit zit er stevig in gebakken. Het is een machtig fenomeen, dat het zelfs klaarspeelt de maandelijkse cyclus gelijk te doen lopen bij vrouwen die gedurende een lange periode het dagelijkse leven delen.
We leven in een maatschappij waar nagenoeg alles in het teken staat van concurrentie en rivaliteit en iedereen voor zichzelf behoort op te komen. Zonder solidariteit echter waren de Afrikaanse Eva en haar kinderen misschien wel opgepeuzeld door een leeuw terwijl ze haar behoefte deed. Dan werd er niet eens over competitiviteit gesproken, want dan was de mensheid er gewoon nooit geweest....Tot daar mijn bedenkingen.
Het duurde wat met die twee afwezige vrouwen daar op het terras. De jongemannen zaten elkaar wat wezenloos aan te kijken. Ze waren al lang uitgepraat. Eén van hen stond op en ging ook maar eens dezelfde richting uit. Toen hij terug kwam, waren de dames er net ook weer. Ze bestelden nog een drankje en babbelden met zijn vieren lustig verder.
Klinkt het bekend?
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:01 9 reacties Reageer op dit bericht

Avondbedenking...

herschaaldekopievandage.jpg

Er is weeral een dag voorbij en hier zit ik dan.
Mijn gezicht wordt verlicht door een stralend, computerscherm,
 de kamer is donker.
 Buiten woont de nacht.
Een staafje flikkert achter de woorden aan
 die door mijn vingers aangetikt worden.
Als ik nu eens als een energiepuls
 achter dit scherm en door die draad die eraan vasthangt,
 zou kunnen doorflitsen,
 dan zou ik daar aan de andere kant de ene mens na de andere terugvinden.
 Iedereen zou ik kunnen uitnodigen om me te volgen,
om  in het scherm te duiken als in een zwembad zonder bodem
 en daar...
 daar zouden we elkaar ontmoeten en honderduit kunnen bijpraten...
Maar we zullen het maar bij dit schermcontact houden zeker
en hopen dat iedereen er morgen ook nog is.
Slaapwel!
 
Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 15 reacties Reageer op dit bericht

Fantoompijn


Hoe snel geraken we niet gewend aan comfort!
Terwijl alles hier  stilaan terug een plaats krijgt, sta ik even stil bij die vanzelfsprekendheid van comfort waar we allemaal van uitgaan.

Een tijdje geleden was onze vaatmachine stuk. Na een afwasmachineloos tijdperk van " een volle week" werd er  wederom een nieuw afwasding in onze keuken geplaatst want de oude lekte, incontinent na negen jaar. Niet dat we het nodig hebben, maar toch. De grootste luxe bestaat eruit dingen te kopen die geheel overbodig zijn, las ik onlangs. En inderdaad. Het lijkt op de welvaart van een land, die het beste gemeten kan worden aan het aantal mensen die niet werken en toch geld ontvangen uit een bepaalde bron..
We hebben het ding inderdaad niet nodig maar ik begon het na een week toch erg te missen. Vooral het in- en uitruimen, je raakt eraan verknocht en je mist het toch. De fantoompijn. Al die spullen die twee keer lekker door je handen gaan en waarvan je na jaren exact weet in welk vakje, kastje of laatje ze thuishoren, blindelings.
De afwasmachine doet ook eigenlijk de afwas niet. Of zeker niet alleen. Het is eigenlijk een opruim- afruim- opbergmachine. Kopjes, bordjes en bestek wordt in vuile toestand opgeborgen, weggeborgen voor het oog verstopt tot nader order.
Ik zei het al: wat een opluchting toen de nieuwe machine er stond. Niet dat we die echt nodig hebben, maar toch. Met zijn tweeën produceren we enkele schamele kopjes en bordjes per dag, maar het gemak nietwaar, het gevoel van...
Op zo'n momenten heb ik toch een diepe bewondering en respect voor de generaties voor ons die het zonder al dat comfort ook perfect redden!
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 12 reacties Reageer op dit bericht

Een dubieus gevoel...

Ik heb een steen gelegd in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen….
De stroom van een rivier hou je niet tegen.
Het water vindt er altijd een weg omheen..
.

 Bram Vermeulen


Afscheid nemen van een job die je echt aan het hart ligt, is een emotioneel proces. De meeste mensen benaderen het rationeel, maar ook als je er zelf voor kiest om weg te gaan, is het een emotionele aangelegenheid.
Na 24j was “Het heilige Vuur” misschien wat getemperd, maar toch kon ik mij elk jaar opnieuw opladen om één namiddag per week het beste van mezelf te geven voor die honderden mensen - jong en oud - die het de moeite vonden om een jaar lang hun Engels wat bij te schaven. Het was mijn bedoeling om in die functie langzaam oud te worden en het tot ver in de pensioengerechtigde leeftijd uit te zingen want ik genoot én van het lesgeven én van het sociaal contact met mijn mensen en die ene namiddag verstoorde mijn ritme niet zo erg. Maar na wat er met T’s ogen gebeurd is vorig jaar besloot ik dat de tijd gekomen was om het stokje door te geven en mij volledig te geven voor “ons” zolang we samen op een waardige manier kunnen genieten van de tijd en toekomst want beide kunnen soms zo kort zijn! T wil meer reizen en ik “ mag ” nog steeds mee!!:wink:

Vandaag heb ik die deur nu definitief achter mij dichtgetrokken. Mijn mensen hadden twee weken geleden voor een heel mooi afscheid gezorgd. Ik kreeg zelfs een DVD met momentopnames van de lessen gefilmd gedurende het jaar ….Een uniek cadeau!
Vandaag was er de jaarlijkse receptie met alle lesgevers en studenten om het cursusjaar af te sluiten en voor mij om een definitief punt te zetten achter een job die ik met hart en ziel ingevuld heb. Een emotioneel moment maar ook een dankbaar moment omwille van de vele warme reacties en bedankingen en de bloemen. ( niettegenstaande ik er vaak de “ pees “ op gelegd heb!!) :-P
Het enige negatieve… nu besef ik opeens volop dat ik tot de “ senioren” behoor en dat is een dubieus gevoel!


herschaaldekopievanmuzi.jpg

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Meer van natoken

↑ Terug naar de berichten