Naar de inhoud

natoken

akke.beakke.be

Archief

Verspil geen tijd...

De laatste tijd draait ons leven sterk rond loslaten en afscheid nemen.
Loslaten is nooit gemakkelijk, hoe vaak je er ook mee geconfronteerd wordt. Er bestaat geen ideale manier om met die gevoelens om te gaan want iedereen verwerkt het op zijn eigen manier. Ieder verlies is ook anders.
Dat deed me nadenken over het gevoel" loslaten"!
Soms kies je daar bewust voor, al dan niet omdat er geen andere keuze is, maar soms word je erdoor gedwongen en heb je niet te kiezen. Dat maakt het juist zo moeilijk want dit soort loslaten, kan je niet voorbereiden, je kan het enkel stap per stap verwerken. Plots word je ermee geconfronteerd en daar sta je dan : machteloos, een hoofd vol vragen en een lawine van gevoelens die je voortdurend uit je balans halen en je confronteren met jezelf. Aanvankelijk lijk je totaal uit je evenwicht te geraken om daarna terug dichter bij jezelf te komen.
Sommige mensen kan je ook nooit volledig loslaten en dat hoeft ook niet. In je hart is veel plaats als je de deur maar goed openzet. Wie in je hart leeft, hoef je niet elke dag meer te zien om echt van die persoon te blijven houden. Met sommige mensen heb je nu eenmaal een band opgebouwd, ze ankeren in je hart en gaan er nooit meer weg.
Dat laatste ondervind ik nu met mams. Ik ben haar aan het  loslaten maar de band tussen ons is zo sterk dat, hoe pijnlijk en hard haar verlies ook zal zijn, er altijd een band tussen ons zal blijven bestaan.

Gisteren in de voormiddag kreeg ik opeens een telefoontje van ma!!!!!Ze klonk zwak meer helder en vroeg wanneer ik kwam want ze wilde dat ik met de pastorale dienst sprak.Ik viel bijna van mijn stoel toen ik haar hoorde. Hoe ze telkens weer uit die " mist in haar hoofd" geraakt ...niet te geloven, ze blijft ons verbazen!!! We zijn dan  in de namiddag geweest. Ik heb mij op afstand gehouden met die " stomme hoest van mij!" Ma's huid is zo teer en broos dat die nu op haar benen en hand openbarst en bloedt.Het houdt maar niet op!!
Ik heb dan met die pastorale dienst gesproken. Om een lang verhaal kort te maken, ons gesprek van vorige week met ma en de psychologe en mijn discussie achteraf  heeft  dan toch een beetje  zin gehad.!! Men spreekt nu openlijk met ma over haar vraag naar euthanasie. Dat is al een stap vooruit, men steekt niet langer de kop in het zand.!!! Maar we zijn er nog niet!! Ik sprak met hen over  professor Distelmans van Leif. Blijkbaar wordt die persoon ook door hen gecontacteerd als het nodig is. Ik mag nu hopen dat er voor ma toch een zachte begeleiding wacht, misschien niet volledig zoals ze wenst maar ik heb het gevoel dat ze nu meer bezig zijn met ma's vraag.!!

" Dood is een uitdaging die ons vertelt geen tijd te verspillen... Die ons vertelt elkaar nu meteen te zeggen dat we van elkaar houden" ( Leo E. Buscaglia)

Dat is wat ik zeg tegen ma zolang we nog samen zijn: " Mams ik  hou van jou"!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:05 4 reacties Reageer op dit bericht

President Bush

          President Bush wil het Witte Huis herschilderd hebben, in ’t wit  uiteraard
          En omdat al zijn volk in Irak zit, moet hij wel een beroep doen op de Europeanen.
          Een Nederlander, een Duitser en een Vlaming dienen een offerte in.
          President "Sjors Dubbeljoe Boesj", een beetje verward door de grote prijsverschillen in de offertes, vraagt aan
die drie gasten om naar Washington te vliegen om hun offerte 
 persoonlijk te verdedigen.

          De eerste is de Nederlander :
          Tja , zegt Bush, jij bent wel de goedkoopste. Je vraagt slechts één miljoen euro. Hoe komt dit?.
          'Nou ja, zegt de Nederlander, wij Nederlanders zijn seer sjuinig en kunnen dus veel meer verven met dezelfde hoeveelheid verf dan andere schilders !'

           De Duitser komt daarna voll Selbstvertrauen binnen.
           Zjors Bush : Jij vraagt twee miljoen euro! Verklaar eens waarom je dubbel zo duur bent als de  Nederlander?.

           'Heel eenvoudig, zegt de Duitser, Qualität und Gründlichkeit boven alles. Dat uit zich natürlich in ein bißchen duurdere Preis.'


           Als laatste is de Vlaming aan de beurt. Awel, zegt den Bush, gij zijt drie keer zo duur als de Nederlander,
 en ook nog één miljoen duurder dan die Duitser. Hoe verklaar je dat?.

           'Heel gemakkelijk jong, zegt de Vlaming.
        Eén miljoen voor u.
           Eén miljoen voor mij.
           En we laten dien Hollander natuurlijk het werk doen !'

           Zegt Bush : 'Wanneer kunt ge beginnen ?!'


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:03 4 reacties Reageer op dit bericht

Vervolg op gisteren

Ik vond het volgende gezegde en  wil dat met jullie delen.

" Het leven is alleen achterwaarts te begrijpen, maar we zullen het wel voorwaarts moeten leven".
 

Zo is het, een mens leert bij en verandert naarmate hij ouder wordt. Met de jaren krijg je meer levenservaring, je verleden bepaalt mee je toekomst en de keuzes die je maakt. Alles wat je meemaakte of ervaren hebt, heeft een invloed op je al zal de ene ervaring wel meer doorslaggevend zijn  dan de andere. Heel vaak bekijk je de dingen later heel anders dan op het moment zelf, vaak omdat je dan meer weet en een beter overzicht hebt over het geheel. Daarom is soms eens terugkijken naar het verleden niet slecht alleen mag je in het verleden niet blijven hangen. Je moet steeds vooruit kijken maar af en toe toch eens achterom om zo kritisch te blijven over je levensloop. Dan pas kan je als mens blijven groeien en verder werken aan de weg die je wil bewandelen zelfs als de " herfst" zich aankondigt.
Juist daardoor ziet die weg er bij iedereen zo verschillend uit en dat is maar best anders zou het hier een saaie bedoening zijn als alles zo voorspelbaar was. Het is juist in het onvoorspelbare van het leven dat de uitdaging zit en het daarom toch steeds boeiend maakt. En daar gaat het toch om niet lieve mensen?
En neen het is geen schuldgevoel wat ik nu ervaar. Ik blijf overtuigd dat ik alles gedaan heb wat mogelijk is om aan ma's wens tegemoet te komen. Nu ligt het niet meer in mijn handen. Alleen knaagt het een beetje dat je in je familiekring over dergelijke levensvragen niet altijd open kan spreken omdat er geen begrip is voor een andere visie. Ma stond ( staat) op haar leeftijd opener en realistischer tov het leven dan bepaalde van haar kinderen!!
Ja, ik zit nog steeds in mijn " denkperiode" maar dat "ziekt " wel uit evenals de griep. Het is eens iets anders dan poëzie!!. God was is een mens toch een complex geheel!! En toch houd ik van het leven!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 02:37 4 reacties Reageer op dit bericht

Griepvirus en bedenkingen..

Ik heb de voorbije dagen enorm veel nagedacht en had er ook de tijd toe. Ik zit met een opkomende griep en verkoudheid en de " drive" om veel te doen, is er niet vandaar...
Spijtig dat ik nu niet langs ma kan want wil haar niet aansteken. Ze zal nu uiterst vatbaar zijn voor besmetting en dat kan ze bovenop alles wel missen!! Telefonisch contact kan niet meer en.. het ziekenhuis reageert uiterst zuinig met uitleg als ik opbel.Sinds mijn " open gesprek" met hen nemen ze mijn " harde standpunt" blijkbaar kwalijk!!!
Daarom ben ik ook gaan nadenken en vermoed dat er ook wel blogbezoekers zijn die mijn houding tov euthanasie niet erg waarderen.
Nochtans kan niemand mij een schuldgevoel aanpraten. Ik heb  begrip voor een andere visie trouwens we staan binnen de familie ook niet allemaal op dezelfde golflengte en dat heeft het ziekenhuis ook wel ervaren. Maar de boodschapper is altijd de boeman.
Wat de verschillende houding binnen de familie betreft, vermoed ik dat het religieus aspect hier wel een rol zal spelen, niet dat ze allemaal zo practiserend zijn maar er is blijkbaar meer blijven hangen dan bij mij.
Daarom ben ik in mezelf gaan zoeken waarom ik zo totaal anders ben gaan denken dan vroeger.
Ik was dat " brave kind" dat opgroeide in een katholieke omgeving en op 21jaar de school verliet met een enorme paardenbril op. Ik had zelfs in mij opleiding godsdienst als keuzevak opgenomen en was  een fervente verdedigster  van alles waarin ik geloofde.
Ik had geen schrik om mijn overtuiging te verdedigen en de uren die ik aan de deur met getuigen van Jehova gespendeerd heb, tot ergernis zelfs van ons ma die vond dat ik ze beter de laan uit stuurde,.zijn niet te tellen. Maar zij wilden mij overtuigen en ik hen!!!
Nu, zoveel jaren later, betrap ik mij erop dat ik niet meer dezelfde religieuze passie heb. De leeftijd zal er wel mee te maken hebben maar vooral de levensles die ik gekregen heb door die vele jaren in het buitenland  waar ik moest opkomen voor mezelf en waar ik voor sta en waar ik waardering kreeg voor andere culturen en overtuigingen. Ik was zo geïndoctrineerd door die jaren internaat dat ik wellicht nooit die verandering zou doorgemaakt hebben, was ik niet meegegaan met T naar het buitenland . Ik had verder lesgegeven op die katholieke school , blijven meedraaien in dezelfde lijn van mijn opvoeding en even overtuigd geweest van mijn visie als in die 8 jaren internaat.
Zou dat fout geweest zijn? Ik denk het niet want dan zou ik, mezelf kennende, met grote overtuiging mijn leven geleefd hebben. Ik ben nu eenmaal het type dat eenmaal gekozen ervoor gaat. Maar het leven heeft met mij een andere weg ingeslagen en zo ben ik eruit gekomen. Is het beter zo?? Je zou de kans moeten hebben om je leven te herbeleven op die andere manier en dan pas kan je besluiten trekken. Maar dat kunnen we niet daarom zeg ik nu: ik ben wie ik ben, veranderd en voel mij er niet slecht bij. Mijn standpunt tegenover het leven is niet meer dat wat het 40/45j terug was. Maar daarin zal ik wel niet de enige zijn zeker?? Alleen durf ik wel eens de opmerking horen: " dat zou je vroeger nooit zo gezegd hebben"... Maar worden we niet allemaal wat milder en ruimdenkender door ouder te worden? En allen ikzelf weet dat het keurslijf waarin ik zat, te strak werd en ik wellicht die grote ommekeer van toen nodig had. Ik vermoed dat mijn zoeken naar " mijn waarden en overtuiging" toen onbewust een rol gespeeld heeft bij mijn keuze om mee te gaan naar het buitenland naast mijn eerste keuze voor T natuurlijk!
En hier sta ik nu zoveel jaren later en bemerk  opeens dat de kloof die met  bepaalde familieleden ontstaan is door mijn veranderde levensvisie na al die jaren nog niet gedicht is.Dat maakt  het er allemaal niet eenvoudiger op maar zoals ons ma zeg ik hier :" it's my life" en ik kan nog iets doen met die houding , ma niet meer.
Dus beste bloggers iedere mening wordt hier gerespecteerd, we moeten niet allemaal akkoord gaan met mekaar als we maar respect opbrengen voor elkaar dan lukt het wel. Zou onze regering ook moeten doen dan zou het veel minder een klucht zijn dan wat we nu meemaken!!
Als afsluiter nog een paar gezegden:
Leven zoals we geloven dat we moeten leven. Doen wat het hart zegt.. doen wat we zelf willen. Dat is leven.
Het leven is als een toneelstuk alleen hebben we er nooit kunnen voor repeteren. (Dus lieve mensen, zing, dans, bemin maar vooral beleef elk moment van je leven zo intens mogelijk voor het doek valt en het toneelstuk eindigt zonder applaus.)
Het leven is als een snaarinstrument waarvan je de snaren moet spannen en ontspannen om het aangenaam te maken.
Het leven moet met liefde en humor worden geleefd: liefde om het te begrijpen en humor om het te dragen.
En last but not least
Het leven is sexueel overdraagbaar en eindigt in 100% van de gevallen met de dood.


Ik ga maar verder uitzieken en hopen dat die griepvirus niet meegestuurd wordt met dit bericht !! Maar troost T. heeft hier een serieuze antivirus opgezet .. maar ja  of dat nu 100% safe is ..
Don't shoot the messenger...

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:19 6 reacties Reageer op dit bericht

Leif


WWW.Leif.be
Leiflijn: 078/151155

LEIF=LevensEinde Informatie Forum

Het LEIFproject is een open initiatief en bestaat uit mensen en verenigingen die streven naar een waardig levenseinde voor iedereen, waarbij respect voor de wil van de patiënt voorop staat.
Iedereen heeft recht op een waardig levenseinde .
De samenstellers zijn: Wim Distelmans: radiotherapeut en palliatieve arts UZ Brussel
                                  Paul Destrooper: spiritueel begeleider, vormingsverantwoordelijke Netwerk palliatieve zorg BHV....
                                  Kris van Gaer: sociaal verpleegkundige, Leiflein en staflid Leif

.
Je kan op de site  een brochure downloaden in pdf formaat met alle info . Zeer interessant en heel volledig.
Misschien kan je die brochure ook telefonisch aanvragen?. Voor meer info surf naar de gemelde site.Ik gaf ook het telefoonnummer door.
Er zijn gemeenten rond het Antwerpse waar die brochure rondgedeeld werd.
Ikzelf heb hier zo'n brochure en ben bezig die grondig door te nemen zodat ons geen tweemaal hetzelfde overkomt!! Er zit ook een voorbeeld in van hoe een wilsverklaring moet opgesteld worden en onder welke voorwaarden. Je krijgt er ook uitleg over een negatieve wilsverklaring. Kende het ook niet!! Dat is een verklaring die je zonder getuigen mag opmaken waarin je afziet van alle ingrepen of in leven houdende handelingen als je toestand onomkeerbaar is.
Als de eerste verbittering wat weg is, vrees ik de emotionele weerslag maar ik red het wel met dank aan alle lieve blogvrienden die me langs deze weg steunen!

ps. Uit sommige reacties kwam de vraag waarom we geen ander ziekenhuis verkiezen? Ik heb het er  vorige woensdag in ons " gesprek" met ma over gehad. Maar ma was toen stilaan te moe aan het worden na zo'n half uur intensief en emotioneel gesprek en zei dat ze niet elders wil. Ze kent daar nu de verpleging , is dichter bij andere familieleden en vrienden en vooral ziet tegen de verandering op. De twee "afgezanten" bevestigden maar al te graag dat ze absuluut niet weg moest van hen en ze daar tot het einde mag blijven. Dus case closed. Trouwens ik vrees dat ma inderdaad die verandering niet aan kan en dat willen we haar nu ook niet aandoen. In de toekomst zouden we zeker eerst informeren hoe het ziekenhuis tegenover euthanasie staat. Maar aub laat dat nooit meer nodig zijn!!!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 09:28 1 reactie Reageer op dit bericht

Werelddag Dementie

Gisteren organiseerde de Vlaamse Alzheimer liga een jaarlijkse dag naar aanleiding van de werelddag dementie onder de slogan: Samen dementie draagbaar maken.
Dementie is geen toestand, maar iets dat steeds in wording is: een dement persoon is niet zomaar bepaalde — overwegend verstandelijke — vermogens kwijt, maar is ze voortdurend — zij het zeer langzaam — aan het verliezen. Deskundigen spreken trouwens meestal niet van “dementen”, maar van “dementerenden”.
 Dementie staat erg in de actualiteit. De meest voorkomende vorm ervan werd in het begin van de 20ste eeuw ontdekt door Alois Alzheimer, een Duitse zenuwarts.  Dementie komt tegenwoordig ook vaker voor, al was het maar omdat de mensen langer leven. 6% van de 65-plussers zouden “dementeren”. Boven de 85 jaar ligt dit percentage rond de 30 %. Maar iedereen komt er mee in aanraking. Als je het niet zelf krijgt, zal ergens een familielid, een vriend, een kennis het krijgen. Iedereen zou bijgevolg een beetje moeten weten wat dement worden is, hoe het aanvoelt, hoe ermee kan omgegaan worden.Want dement worden is iets heel menselijks, iets waar je als gewoon mens op heel menselijke wijze mee kan omgaan.
En daar staan we dan met onze toekomstsdromen op onze oudere dag, het kunnen nachtmerries zijn  als je even rondom je kijkt..
We hebben hier weer een heel geladen emotioneel zwaar weekend achter de rug waarin er zoveel gebeurd is en nogmaals de machteloosheid typeert.
Ik wil hier ook even de mensen die dachten dat ze " safe" waren met een wilsbeschikking bruusk uit hun illusie halen. Om een lang  verhaal kort te maken en niet in details te gaan, een wilsbeschikking is maar een onderdeel van de procedure.
Wil men alles volgend de letter laten verlopen en dan denk ik aan bepaalde ziekenhuizen dan moet aan heel wat meer voorwaarden voldaan worden vooraleer men euthanasie toepast zoals:
- aanvraag moet vrijwillig zijn, dus zonder druk van de omgeving.
- weloverwogen, dus moet men nog over  alle verstandelijke vermogens beschikken. Men moet er goed over nagedacht hebben en men moet van de dokter goed voorgelicht zijn over de medische toestand, de vooruitzichten, de resterende behandelingen of pijnbestrijdingen en comfortverbetering, over palliatieve zorgen enz..( dementie is geen voorwaarde want hier gebeurt euthanasie niet)
- het moet duurzaam zijn dwz echt een volgehouden verzoek dat moet blijken uit herhaalde contacten en gesprekken met een arts.
- men moet een nog geldige wilsbeschikking hebben en daar kan pas mee rekening gehouden worden wanneer de patiënt lijdt aan een ernstige en ongeneeslijke aandoening; of wanneer  hij  niet meer bij het bewustzijn is en de toestand moet onomkeerbaar zijn.
- Bij een concrete vraag op basis van de medische toestand en prognose moet de patient tot tweemaal een actueel verzoek naar euthanasie stellen Dat verzoek blijft dan geldig ook als hij nadien in coma geraakt.Dus in de kliniek moet je dat verzoek 2x herhalen ( met een tussenruimte) en het moet schriftelijk neergelegd worden.( soms kan het door een buitenstaander opgesteld wordenals de zieke het zelf niet meer kan en  moet die enkel tekenen) Als de arts weigert , kan men een andere arts inschakelen.
Dat zijn hier de meest dringende vereisten en.. als je het niet weet dan brengt het ziekenhuis je niet op de hoogte als ze niet achter euthanasie staan .
Uit contacten van een vorige job heeft de zoon vandaag de juiste info gekregen en de grote lijnen staan hierboven. Voor ons ma kan het dus niet meer. Ze heeft enkel een wilsbeschikking. Hadden we maar vroeger die info gehad... maar je hoopt toch altijd dat de dokters  eerlijk en open zullen  uitleggen hoe alles werkt. Sommigen doen dat maar anderen...
Woensdag werd ik opgebeld om samen met ma  de klinische psychologe en iemand van pastorale hulp een gesprek te hebben rond het feit dat men ervaarde dat ma met serieuze zorgen ligt. Onder tranen heeft ma tot drie maal toe gesmeekt om rekening te houden met haar wilsbeschikking. Na veel draaien rond de pot hebben ze gezegd: " we hebben je vraag gehoord en  nemen dat mee"!!!! Ze zouden de procedure opstarten. De volgende dag bij het afgeven van de nodige papieren rond wilsbeschikking klonk dat al veel genuanceerder , we hoorden dat ma nog niet in " aanmerking" komt want: ze heeft geen ondraaglijke pijnen( natuurlijk niet zit onder de morfine of toch een afgeleide ervan) , ze heeft alle comfort , ze is nog bij het bewustzijn en bovenal ze twijfelt nog!!! ( na 3 verzoeken!!)
Men had dus de eerste maal toen ma dat verzoek formuleerde 3 weken terug dat schriftelijk moeten laten noteren en nu deze week nog eens!!Maar dat weten we nu pas en niemand repte een woord daarover!!! Sinds vrijdag werd de medicatie van ma opgedreven omwille van pijn en is ma in een toestand geraakt waar ze niet meer echt bij ons is. Ze is er fysiek wel en nu doen ze hun best om haar aangekleed in een zetel te zetten maar dat is het enige mooie aan de situatie  want mentaal slaat ma er totaal naast wellicht door de medicatie. Dus vergeet elk schriftelijk verzoek nu... We werden dus samen met ma " dom gehouden" en nu we werkelijk weten hoe het moet ,lijkt het erop dat het te laat is......
Ik begrijp heel goed dat men niet licht over zo'n verzoek gaat want de zaak is te ernstig en te ethisch. Maar weinigen hebben al ervaring met de materie en dan veronderstel je dat je degelijk geïnformeerd wordt over de procedure. Maar vergeet het.....
Vandaag zijn we, na 3 uren bij ma doorgebracht te hebben, letterlijk gaan lopen.. Ik bespaar jullie de details want ik heb hier al genoeg mijn emoties neergezet en stilaan wordt het me teveel maar dit is niet " menswaardig" in onze ogen...... Dat bedoel ik met toekomstdromen op je oude dag en dat ze kunnen veranderen in nachtmerries!!!
Ik hoop dat dit beetje info jullie wat wijzer maakte. Ik heb hier alle wettelijke vereisten liggen maar te laat voor ma... en je hebt maar éen moeder!! Dus lieve mensen denk dus niet dat een papiertje volstaat!!! Het is niet zo simpel!!!!Het kan enkel voldoende zijn mocht je in coma gaan en je voor de rest medisch voldoet aan de vereisten. Informeer je dus ten gronde!!! Wij spreken nu spijtig uit ervaring en het is geen verzinsel, je wordt er bitter van!!!!
Wij kunnen nu enkel maar hopen dat ma's lot medisch gestuurd wordt zover het nu nog mogelijk is.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 14:26 5 reacties Reageer op dit bericht

Serotonine

Terwijl ik vandaag in de auto zat hoorde ik op de radio dat de geur van appelsienen goed is voor de aanmaak of stimulering van serotonine in de hersenen waardoor we vrolijk worden.Omdat ik niet goed wist waarover ze het hadden, ben ik het daar juist even gaan opzoeken en hier is wat ik vond:

Serotonine in de hersenen
(serum=vloeistof, tonus=druk)
De hoeveelheid serotonine in de hersenen heeft grote invloed op vele hersenactiviteiten zoals: stemmingen, slaap, seksueel gedrag, pijntransmissie en eetgedrag. Ons denken, voelen en onze gedragingen zijn dus sterk afhankelijk van de hoeveelheid serotonine. Voldoende serotonine in de hersenen brengt rust, relaxatie en milde euforie. Een tekort aan serotonine, het "laag serotonine syndroom", kan leiden tot tegengestelde gevoelens zoals depressiviteit, angst, onrust en verminderde controle over onze dierlijke impulsen. Dit syndroom komt in de westerse wereld in sterk toenemende mate voor. Klachten zoals depressie, slaapstoornissen, overgewicht, vermoeidheidsklachten en onrust worden gekenmerkt door een ontregeling van het serotoninemetabolisme.
Dat is het zowat samengevat. Wil je er meer over weten surf dan naar: Natuurlijk Gezond - Laag Serotonine Syndroom, daar wordt heel uitgebreid uitleg gegeven.
Bananen en pruimen zouden ook goed zijn voor de aanmaak van dat "serum", dus lieve bloggers vanaf morgen allemaal aan de appelsien-, bananen- en pruimenkuur baadt het niet het schaadt ook niet.!!

Nooit eens even depressief geweest? Zeg, voel jij je wel goed?
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:43 6 reacties Reageer op dit bericht

Wat er ook gebeurt..

Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen, think positive, that's the spirit zeker?
Een simpele lach kan veel betekenen en wonderen verrichten en een warm gevoel geven. Een lach veroorzaakt vaak nog een lach en soms zoveel meer...
Vandaag heb ik eens goed gelachen bij een reactie van Ludovikus op de blog van Bojako! Dat mijn soms op hol slaande fantasie er ook wel voor iets tussen zit, moet ik erbij nemen!! Maar klein Ludovikske in een "paraplubak" ... dat was er even teveel aan. Ik stelde mij dat verontwaardigd jongenssnoetje voor .... en het prentje in zijn geheel.... zou zeker een mooie foto geweest zijn!!!
Ik heb ook wel éen en ander meegemaakt dankzij mijn " kattenkwaad" maar dat overtreft al mijn belevenissen, jij spant de kroon hoor Ludovikus!!!
In ieder geval ik heb weer eens ervaren wat Amor Fati hier onlangs nog schreef: Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd". dat is inderdaad zo!!
Was het toeval of niet maar vandaag hoorde ik ook nog die " oldie " van Nat King Cole " Smile". Dus geniet mee met Dizzler en de tekst staat hieronder.( Is misschien wat melig wat de muziek betreft maar de tekst telt lieve mensen)

Smile though your heart is aching
Smile even though it's breaking
When there are clouds in the sky,
 you'll get by
If you smile through your fear and sorrow
Smile and maybe tomorrow
You'll see the sun come shining through for you
Light up your face with gladness
Hide every trace of sadness
Although a tear may be ever so near
That's the time you must keep on trying
 Smile, what's the use of crying?
You'll find that life is still worthwhile
If you just smile
That's the time you must keep on trying
 Smile, what's the use of crying?
You'll find that life is still worthwhile
If you just smile


In het leven komen veel werkelijk onontwarbare knopen voor en het enige zwaard om ze door te hakken is de lach.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

Waarom?

Vandaag opgebeld geweest om naar het ziekenhuis te komen. Ma was heel onrustig en zat volgens de psychologe en de begeleiding met een probleem. Misschien kon ik even langskomen om samen met hen ma aan het praten te krijgen.?.Waren toch van plan om te gaan. Het werd een heel geladen en emotionele namiddag en ik heb niets gehoord wat ik niet wist.... .

Zo kwetsbaar,
zo hulpeloos wachtend.
Vele onuitgesproken gedachten
maken van jou een ander mens.
Onpeilbare diepten,
de kern van jouw "zijn"
Je kan het niet meer verwoorden
en daarom doet het zo'n pijn.
Je spreekt met je ogen,
de spiegels van je ziel
ze hebben nog nooit gelogen
zelfs niet toen niets meer op zijn plaats viel.
Hier lig je nu,
te wachten
hopeloos opgesloten
in wat eens je trotse lichaam was.
Je wilde het zo graag anders
maar het mag niet zijn.
We gaan met je mee
we laten je niet in de steek.
We hebben geluisterd,
gezwegen
en met je gehuild.
We kunnen geen oplossingen bieden
omdat die er nu niet zijn.
Maar we blijven bij jou
tot in het diepste van jouw pijn.





Ik heb reeds lang afscheid genomen van ma en zou ieder extra moment moeten koesteren maar waarom doet het dan zo'n pijn?
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 10:23 9 reacties Reageer op dit bericht

Nazomer of vroege herfst?

We hebben al een paar dagen kunnen genieten van een redelijk zonnig weertje hoewel de nachten al relatief fris worden. Zo mag het nog een tijdje aanhouden, dat geeft me de tijd om weer wat lucht en orde in mijn bloementuin te scheppen. Door het op en neer rijden naar ma en zo telkens een hele dag weg te zijn, bleef alles hier liggen. We hebben besloten eens twee dagen hier serieus door te werken en zo kreeg alles weer stilaan zijn vorm terug. Een telefoontje naar het ziekenhuis brengt ons op de hoogte van ma's toestand, zelf kan ze niet aan de telefoon komen, spijtig. Gisteren had ze blijkbaar weer meer pijn . Ze hadden haar in een zetel gezet om de doorligwonden wat te "ontzien" maar als er dan niemand op tijd en stond gaat zien dan blijft ze daar natuurlijk zitten!! Een bel om op te roepen hangt aan haar bed en daar kan ze niet bij met het gevolg dat ze te lang in de zetel zat  en met een van pijn vertrokken gezicht uiteindelijk de aandacht trok van een langskomende verpleegster die haar direct in bed legde en pijnstillers gaf ... dat wordt haar lot zeker???? En dat noemen ze dan " alle comfort"!!! Genoeg daarover!
Gelukkig kan ik mij uitwerken in mijn bloementuin en die was nodig aan een beurt toe.
Die " liefde" voor bloemen en die groene vingers heb ik van ons ma meegekregen. Zij houdt ( hield) van bloemen en overal in huis stond er wel een zelfgemaakt bloemenstukje. Ze had ook een bloementuin en was daar tot voor een paar jaar nog steeds zelf in bezig; Dat was haar hobby en ook een  die van mij. Pazke kan het beamen dat ik veel tussen mijn bloemen zit en ook nu heb ik weer plannen om hier en daar wat te veranderen. Alleen groeit alles hier zo welig dat ik elk jaar moet stekken en dan niet weet waar ermee naar toe. Ik heb hier al gans de buurt voorzien met allerlei bloemen en struiken en zit momenteel weer met een teveel aan " aronskelken" wie interesse heeft mag altijd langskomen.
Dit jaar heb ik problemen gehad met met mijn "twaalf apostels" !!!! ofte gladiaolen. Ik heb er zeker 100 in de grond gestoken en niet éen bloem gehad. Ze bloeiden wel allemaal maar de bloemen werden bruin en ziek en  gingen nooit open. Heeft iemand ooit al eens zo'n probleem gehad? Normaal heb ik prachtige bloemen en staat onze living en gang er vol van , dit jaar nougabollen!!!! Zou het door het teveel aan regen geweest zijn of is het een ziekte? Wie een tip heeft , altijd welkom want wil dit geen twee jaar meemaken. Ik weet dus ook niet of ik die knollen nu beter wegdoe of volgend jaar opnieuw mag planten. Ze waren nochtans bijna allemaal nieuw! Dus mensen met groene vingers... help!!!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:18 5 reacties Reageer op dit bericht

Meer van natoken

↑ Terug naar de berichten