We hadden het mekaar beloofd toen we in 1963 de humanioradeuren achter ons dicht trokken:" We komen elk jaar samen!"...
Vandaag en 45j jaar verder en zoveel haartjes grijzer, blijven we die belofte nog altijd trouw!!!
Van de 24 " beren" van toen zijn we met zo'n 15 die jaarlijks trouw samenkomen op 2e Paasdag!!!! Weliswaar altijd dezelfden maar het is een gezellig samenzijn dat ik niet wil missen.
We vormden vroeger al een heel hechte klas en stonden bekend onder de naam " de berenklas". Op een schoolbevolking van zo'n 1200 leerlingen werden we niet zoals de andere klassen benoemd naar het jaar waarin we zaten... Neen, wij waren de enige en echte
berenklas! Niemand die toen twijfelde welke klas dat was...
Wanneer ik vertel over mijn jaren internaat middelbaar horen jullie daar wel meer over.
We kozen 2e Paasdag omdat iedereen dan zeker vrij was en ....als er ooit kindjes waren dan konden onze mannen wel éen dag babysitten.... Inderdaad het is een reünie " for women only"!!!!
De eerste drie jaren na ons afstuderen was ik er altijd bij. Daarna heb ik 13 jaar " mijn kat" gestuurd omdat ik mijn half bedde gevolgd was naar het buitenland.
In het begin schreef ik een brief (eerder een epistel!!!) die op die dag afgelezen werd. Zo hoorde ik er toch even bij. Maar Zuid Amerika en Afrika liggen niet bij de deur en het was niet altijd eenvoudig om via de post ( email of sms bestond toen nog niet ) op tijd contact te houden.
Toen we in 1983 terug in den Belgique waren , was ik weer trouw op post en vandaag was het weer zover.
Dit jaar was Roeselare de lokatie.
Elk jaar organiseert iemand van de groep die dag. Omdat mijn school in West Vlaanderen lag, is het ook meestal daar dat we samenkomen. We zitten met een 5tal uitzwervers maar de rest bleef honkvast in het Wilde Westen plakken!
We beginnen meestal met een drankje zo komen de tatertjes los (( niet dat dit ooit een probleem geweest is voor ons
), daarna een etentje en dan zijn we al volop in actie en daarna wordt er bij een koffie volop verteld over kinderen en kleinkinderen en .... eindigen we steeds met herinneringen op te halen naar aanleiding van éen of ander gebeuren.
We zorgen steeds dat we wat afgezonderd zitten want de decibels vliegen de hoogte in na elke anekdote die dan op een lachsalvo onthaald wordt!!!! Soms wou ik dat ik als neutrale gast ergens in een hoekje die dag kon meemaken. Het moet nogal een zicht zijn... 15 " jonge" dames die daar proberen aan het woord te komen en af en toe als bakvissen zitten te gieren!!!! Je wil dat niet missen!!
Als Tony me komt ophalen dan gaat hij meestal op het geluid af en zo vindt hij ons altijd!!!
De laatste tijd komt er wel telkens een stil moment want er wordt niet alleen vreugde gedeeld. We hebben al klasgenoten verloren of een partner van iemand of er zijn problemen met kinderen, kleinkinderen, familie of de gezondheid. Alles wordt gedeeld!
De " stoefboeken" van de oma's horen er natuurlijk ook altijd bij. ( Voor diegenen die zich afvragen wat dat is.... de foto's van de kleinkinderen natuurlijk!!
)De rimpeltjes of de kilootjes of de zilverdraadjes spelen die dag geen rol. We zijn die ene dag weer " de berenklas", een hechte, levendige meisjesklas die in de 6 jaar internaat een band smeedde die blijkbaar voor het leven ( en far beyond?) is.
Dus lieve mensen, ik werd vandaag weer eventjes die tiener van toen.....We maken nu al plannen om er over 5 jaar (bij leven en welzijn) een groots feest van te maken want dan is het 50j dat we jaarlijks bijeenkomen! Dus "gras vasthouden" zoals we dat in mijn streek zeggen en hopen van erbij te mogen zijn!
Afsluiter:
Ook al verschijnen er rimpels op ons voorhoofd, laten ze niet verschijnen op ons hart. De geest mag niet oud worden. (JamesA. Garfield)