lieve lijf
Wat 6 weken “ in je kot blijven” al met een mens doet!
Gisteren betrapte ik mezelf op een monologue intérieur bij gebrek aan sociaal contact want straks , als corona ons verlaten heeft, dan vallen ze weer "en masse" in onze brievenbussen , de magazines en reclamefolders met zomer outfits en solden. Wanneer ik al die reclameaffiches met slanke modellen zie die pronken met maatje 34/36 dan besef ik hoe groot de nood is aan echte lijven met een rimpeltje, een bultje en bobbeltje. Daarom ben ik opgelucht wanneer ik in de media eindelijk een lijf zie zoals het mijne met een Michelin bandeke bv.. want wanneer komt een vrouw met een niet zo platte buik prominent in beeld bij een reclamespot? Wanneer erkennen we dat vrijwel iedere vrouw een vetrol, een bobbeltje of een vleugje cellulitis kan hebben? En Oeps, bij die bedenkingen was er daar eentje dat wat ongemakkelijk werd .. mijn lijf! Ik wilde het meteen gerust stellen vandaar mijn monologue
"Begrijp me niet verkeerd, mijn allerliefste lijf ik ben niet ontevreden over jou. Ik zie je als iets unieks, iets wat helemaal van mezelf is. Dankzij jou kan ik mijn persoonlijkheid delen met de buitenwereld.
Wat een leven hebben wij samen al gehad zeg! Zoveel mooie dingen samen beleefd. We hebben ook heel uitdagende periodes gehad, maar ik kon altijd op jou rekenen liefste!
Jouw benen, jullie hielpen me om mijn eerste stappen te zetten, jullie brachten me naar bekende en onbekende plaatsen. Dankzij jullie kan ik dansen, zwemmen, fietsen en zoveel ontelbare andere dingen doen!
Jouw betoverende mond met goddelijke lippen, ( een beetje overdrijven mag hé) wat een genot om samen te genieten van lekker eten, van kussen en gekust worden en lieve woorden fluisteren…
Jouw fenomenale armen, die kunnen dragen, knuffelen, steunen.
Jouw sublieme handen die me helpen om mijn dromen waar te maken, die mensen raken, aanraken die voelen, vastpakken en creëren, wat ben ik dankbaar voor die handen, lieve lijf!
Jouw verrukkelijke ogen, de spiegels naar mijn ziel. Ik kan kijken, gluren, turen, bewonderen , kwaad kijken en observeren dankzij die prachtig bruin/groene parels van jou.
En dan, jouw fenomenale buik! Die buik heeft mij mijn meest kostbare geschenken gebracht. 9 maanden lang ondersteunde jij, liet je groeien en beschermde je mijn meest dierbare lieve kinderen! Ik zal je hier altijd oneindig dankbaar voor blijven!
Mijn prachtige, krachtige, grandioze lijf. Ik hou onvoorstelbaar veel van jou, voor altijd en eeuwig! Dankzij jouw volmaakte hoofd kan ik bedenken, dromen, begrijpen! Ik kan onze herinneringen bewaren en koesteren, hoe geweldig is dat! Er is er soms eens wat onzekerheid die blijft nazinderen, dan is dat normaal. Het kan als vrouw zo moeilijk zijn om vrede te vinden met je lichaam wanneer de ene zegt dat je je rondingen mag tonen, terwijl de ander je op het hart drukt dat iedere zichzelf respecterende vrouw zichzelf bedekt.
Liefste lijf, je bent helemaal goed zoals je bent. Natuurlijk wens ik wel eens dat mijn buikje wat platter was. Natuurlijk zou ik soms willen dat ik enkele kilo’s als sneeuw voor de zon kon laten verdwijnen.. Natuurlijk zou ik die rimpeltjes rond mijn ogen en mond willen wegwerken.. Ach hoe gespierd, slank of rond we ook zijn, iedere vrouw heeft haar complexen. Maar misschien doen we het onszelf wel aan, die onzekerheden. Want hoewel ik niet in het gedoodverfde maatje S pas, voel ik me toch dankbaar dat ik vooral nog redelijk gezond ben voor mij “ 75 lentes” .
Jij bent het meest formidabel, sensationeel lijf dat ik ken!
Voor altijd de jouwe,
Liefs.
Zoals ik al zei… een monologue … En ja, is die nogal melig en over-the-top het maakt het extra leuk!
Maar ik kijk toch stilaan uit naar een dialoog in groep hoor!
