Archief

- Opa? Vierden jullie vroeger ook Sint en Piet?

- Ja jongen, alleen waren het toen Sint en Zwarte Piet.

- Piet was zwart?

- Tot 2016 wel. Toen mocht het niet meer en werd hij wit.

- Waarom?

- Een groepje mensen vond het discriminatie en racisme, zo'n zwarte Piet.

- Maar Piet is toch heel slim en vrolijk, speelt met kinderen en deelt cadeautjes uit? Hij is toch geen rotzak?

- Nee, maar die mensen vonden dat Piet een slaaf was.

- Een slaaf? Van Sinterklaas? Deed die dan lelijk tegen Piet? Gaf hij Piet straf, of sloeg hij hem?

- Nee, dat niet. Ze zongen samen en deelden samen snoep uit.

- Dus Sint en Piet waren goede vrienden.

- Ja, net zoals Sint en Piet nu. Maar nu is Piet niet meer zwart.

- Nee, want dat mag niet.

- Opa?

- Ja?

- Er zitten vier kinderen in mijn klas, die zijn zwart.

- Oh ja?

- Ja. En hun pappa's willen nu gaan klagen bij de VN.

- Waarom dan, jongen?

- Omdat ze het discriminatie en racisme vinden dat al die lieve, gulle Pieten blank zijn. Alsof zwarte mensen niet goed genoeg zijn om Piet te worden. Ze vinden dat er ook zwarte Pieten moeten komen.....

We zijn ze weeral gewoon die donkere, koude dagen die vanaf november stilletjes onze woonkamer binnen sluipen en de nachten die elke dag weer een paar minuutjes meer afsnoepen van de dag. December, de start van een lange feestperiode met de intrede van de Sint, de voorbereidingen voor Kerst en de festiviteiten met Nieuwjaar.December heel vaak een periode van gemengde gevoelens.

Als ik aan december denk dan is dat met een dubbel gevoel want het is een maand waarin zoveel gevoelens bij elkaar komen. Een maand van terugkijken naar het afgelopen jaar en vooruit kijken naar het komende jaar. Een maand van gezelligheid en samenzijn, maar ook een maand van weemoed waarin ik nieuwsgierig ben naar wat het nieuwe jaar brengt. De donkere dagen helpen ook al niet om het vitamine D op peil te houden.

Omdat ik met mijn voet in de lappenmand lig en niet kan wandelen, was het de bedoeling om de Kerstboom wat vroeger te zetten kwestie van wat bezig te zijn, maar eerst zien of mij halfbedde daarin meegaat want normaal doen we dat na Sinterklaas. Mocht ik hem laten kiezen dan hoefde al dat “gedoe” niet maar ik weet dat de kleinkinderen het nog steeds plezant vinden dat de boom er staat op Kerstavond en de pakjes eronder verlokkelijk liggen te blinken… en zelf vind ik de avonden ook gezellig als de lichtjes branden ….Dat is de hoofdreden waarom er hier nog een Kerstboom staat en er Kerstversiering in huis is ! Doe jij er ook aan mee?

Sinterklaas is stilaan in aantocht daar kan je niet meer naast kijken noch in de winkels noch in de media en ik kan er niets aan doen maar het onvoorwaardelijke geloof van zoveel kleintjes in die Goedheilige man en zijn Pieten blijft me ontroeren.

Zelf heb ik warme en fijne herinneringen aan dit kinderfeest en het is altijd mijn grote wens geweest om dat door te geven aan onze kinderen en kleinkinderen. Ik denk dat we daar in geslaagd zijn! Toen onze kinderen nog jong waren, was de nacht van 5 op 6 december altijd een spannend moment. Zoon - en dochterlief gingen vol verwachting slapen na een laatste Sinterklaasliedje gezongen te hebben .

In Afrika hadden we geen schoorsteen of open haard dus de vraag hoe Piet daar ooit kon door geraken, werd niet gesteld! Nadat mijn slaapgenoot en ondergetekende met zekerheid hadden vastgesteld dat onze kroost wel degelijk in de armen van Morpheus lag, was het onze beurt. We stalden de cadeautjes uit, strooiden picknicken en mandarijntjes over de tafel en natuurlijk ook wat chocolade ventjes en suikergoed ( dat we meestal via de ambassade op de kop hadden kunnen tikken) en schreven een brief in het mooiste krullerige Sintengeschrift.

Nostalgische herinneringen, die teruggaan op oude tradities, christelijke folklore en kinderlijk bijgeloof…En nu zouden sommigen dat van de kinderen willen afpakken onder de noemer racisme …. Afblijven van die traditie zeg ik daar op… een kind zit daar echt niet mee in zijn hoofdje!

Black Friday hier, Black Friday daar …. Doe jij ook aan Black Friday?.

Shopaholics en koopjesjagers hadden de vierde vrijdag van november al lang aangekruist in hun agenda als Black Friday, de dag waarop elk jaar weer verkooprecords sneuvelen. Toch groeit almaar meer weerstand tegen die vanuit Amerika overgewaaide (ver)kooporgie. Help!

Als je een paar jaar geleden aan iemand vroeg wat Black Friday is, dachten ze waarschijnlijk iets als vrijdag de dertiende. Black Friday is in Amerika de dag na Thanksgiving Day. Die vrijdag hebben de meeste Amerikanen vrij. Nu ja, vrij… Het koopjesjagen levert daar meer stress op dan een gemiddelde werkweek. Leningen, nieuwe credit cards, alles hebben Amerikanen ervoor over om zo veel mogelijk dure producten met korting te kopen.

En nu doet België er ook aan mee ,nochtans blijkt uit onderzoek blijkt dat 87% van de producten die op BlackFriday in de aanbieding zijn, eerder in het jaar al eens goedkoper zijn.Ik heb zo mijn bedenkingen.

En om het helemaal gek te maken , is Black Friday wel een beetje racistisch hoor, waarom is er geen White Friday of Rainbow Friday .

Ik stel daarom het volgende voor:

Ik moet het toch wat anders aanpakken sinds ik borstkanker gehad heb, hoorde ik een dame zeggen terwijl ik bij de kapper zat..

Als ik de tijdschriften en kranten die de cijfers van talloze onderzoeken publiceren, mag geloven  dan ben ik bij de gelukkigen waar ze er alle twee nog zijn en dat ze gezond zijn. Het is niet aan iedereen gegeven en de ziekte met een grote K treft meer en meer vrouwen van alle leeftijden, die K houdt geen rekening met jong of oud. 

Vorige maand, toen ik " mijn meisje" weer eens liet onderzoeken, kreeg ik in het ziekenhuis een lintje opgespeld dat symbool stond voor borstkanker. Mijn "meisjes" of moet ik zeggen "oude dames"  hebben de pletwals weer eens overleefd en zijn goedgekeurd, Goddank!

Ik herinner me de dag dat ik in het ouderlijke huis naar beneden kwam en mijn ma me zei dat ze me er ééntje had gekocht. Mijn allereerste BH. Het ongeloof! De ontkenning! Ik had dat nog helemaal niet nodig, wat dacht zij wel! Mijn "meisjes" ingesnoerd voor de rest van hun dagen, evenmin als ik zelf zagen ze dat beperkt zijn in beweging echt niet zitten. :)

Ik kan me niet herinneren dat ze sinds dan ooit ferm gegroeid zijn. Volgens mij werd ik op een dag gewoon wakker en waren ze daar zoals ze er nu nog altijd zijn. Niet groot, niet mini, maar ze waren er. Hoe wispelturig de omvang van de rest van mijn corpus soms kan zijn, die van mijn "meisjes" verandert minimaal. Enkel toen ik zwanger was, tierden ze welig!!

Ik las onlangs dat een vrouw gedurende gans haar leven meerdere maten nodig heeft. Ik heb altijd al dezelfde maat gehad. Lekker handig, dat wel. Stiekem, maar eigenlijk ook een beetje luidop, ben ik er fier op dat ze er zijn, dat ze mijn decolleté vullen (wie het kleine niet begeert,…) maar vooral dat ze gezond zijn. Niet iedere vrouw heeft dat geluk.

Vrouwen, borsten, zachtheid.. drie begrippen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Sommigen moeten hard vechten om dat geheel terug te krijgen en komen niet altijd ongehavend uit de strijd. Soms moeten vrouwen een deel van het geheel opgeven.

Daarom spelden ze bij mij dat lintje op daar waar de ziekte bij vrouwen– en blijkbaar ook af en toe bij mannen - kan toeslaan, maar die niemand verdient.

Dat ging door mijn hoofd toen die dame haar verhaal vertelde.

Ik schrijf november en de jaarlijkse processie is weer begonnen en het is niet de Sint die langskwam . Gisteren, zondag kreeg ik achtereenvolgens vertegenwoordigers van de volgende verenigingen over de vloer:

– de plaatselijke lagere schoolgangertjes met marsepein, kostende € 6

– de plaatselijke chiro met chocoladetruffels, kostende € 7

– de brandweer met een kalender, kostende € 4

– de plaatselijke voetbalclub met artisanale pannenkoeken, kostende € 6

- een buurjongentje met chocolade of vanille wafeltjes , kostende 6 eur.

Men beweert dat een stapje in de wereld zetten een dure zaak is, maar volgens mij zit je op even hoge kosten als je braafjes thuis blijft.

We stappen stilaan van onze roze wolk waar we sinds het weekend op dromen en geraken  weer stilaan terug in ons gewone doen want na het feest van zondag was het hier behoorlijk hectisch... Bloemen en cadeau's uitpakken en  bekijken maar vooral al de foto's die getrokken zijn op de harde schijf zetten om later te gebruiken om een foto-album te maken! Vandaag kregen we nog eens 7 GB binnen . Ik vroeg me af wat dat allemaal was, zo'n lading , maar het bleken vooral filmkes te zijn van het weekend met de kinderen en kleinkinderen en ook nog van op het feest.... Dus we zijn bijlange nog niet rond met kijken maar geloof me ... het is heerlijk!

Daardoor heb ik jullie wat verwaarloosd maar ik denk dat jullie dat wel begrijpen. We hebben zo'n fantastisch feest achter de rug en alles moet weer in zijn plooi vallen.

Bedankt aan de trouwe bezoekers die geduld hebben en niet afhaken als ik een paar dagen niet langs kom! Ik haal straks al die gemiste tegenbezoekjes in!

Nog een gezellige avond lieve mensen!

De winter heeft reeds een klein beetje van zich laten voelen....We mogen stilaan de wintertruien boven halen. Ik ben nog een keer door de tuin gegaan maar die is al verder winterklaar dan ik!Een laatste fotootje dan maar.

In de tuin gespot.

"En nu ben ik moe", verzuchtte de spin, terwijl ze de plakkerige resten van haar poten veegde.

Met plezier keek ze naar het enorme spinnenwebbed, dat ze in de lavendelstruik had gebouwd. Met al haar stramme ledematen klom ze in haar nieuwe bedje, keek tevreden om zich heen, deed haar ogen dicht en dacht aan haar aankomende avondmaal.

"Ik hoop op een dikke bromvlieg!", mompelde ze en begon alvast te smakken....