Archief

Ik heb daar juist weer mijn dagelijkse krant diagonaal gelezen want als ik elke pagina grondig zou doornemen dan begint mijn dag niet goed - zeker weten - want een goed nieuws krant is het zelden!

Ik heb er heel veel voor over om het hier op aarde weer goed te maken want we leven er maar op los terwijl de wereld rondom ons om zeep gaat door terreur, mensonterende dingen die gebeuren en waarvoor we de ogen sluiten, mensen die kankeren omdat de kinderen op de schoolspeelplaats naast hun huis te veel lawaai maken tijdens de speeltijd , mannen of vrouwen die anders geaard zijn die worden ontlopen of zelfs uitgesloten , dieren en kinderen die mishandeld worden,  mannen, vrouwen, kinderen op de vlucht en zo vaak hun leven laten voor wat zekerheid en veiligheid . Miljoenen mensen, meestal vrouwen en kinderen zijn de hongersnood nabij, terwijl er hier bij ons nog eetbaar eten zomaar vernield wordt, daarvoor is mijn verstand te klein..... Voetbalvedetten die miljoenen euro's krijgen gewoon om ergens in een ver land op dezelfde bal te trappen .... Als ik bedenk wat er met al dat geld aan armoede en ellende zou kunnen bestreden worden, dan heb ik daar zo mij mening over .... Ik weet ook dat er elk jaar enorm veel geld gaat naar fondsen voor de sukkelaars van mensen, weet ook dat er corruptie bestaat en dat het merendeel van het geld dat de mensen goedbedoeld geven om de slachtoffers of hulpbehoevenden te helpen in slechte handen terecht komt. Dat staat allemaal te lezen in onze dagelijks krant.

Wij vergeten hoe goed we het hier hebben, ondanks ons geklaag.....Zwarte piet mag alle kleuren hebben behalve zwart. Regent het hier een week dan zijn we depressief terwijl aan de andere kant van de wereld het leven van veel mensen afhangt van die regen .... De natuur hebben we niet in de hand als het om aardbevingen of modderstromen gaat maar waar mensen sterven van honger kunnen we helpen als we dat echt zouden willen.....Dat is denk ik juist het grote probleem, de meeste mensen denken het is iets wat allemaal te ver van mijn bed ligt..... we lezen het, worden er even stil of boos om en gaan dan gewoon weer verder....en die zware maag..... dat steken we maar op ons gastronomisch leven... 

Ja dat zongen wij in de jaren '50 .. en toen kwam dat weer boven zaterdag toen onze jongste kleindochter haar Plechtige Communie deed.

Het was  een supermooie dag niet door het weer maar omdat onze jongste haar dag beleefde. Deze keer viel de Bisschop reuze mee want bij de vorige communies vielen wij bijna in slaap tijdens zijn toespraak laat staan de kinderen. De sfeer in de kerk was ook meer op het niveau van jongeren en dat kan ik alleen maar positief toejuichen ook voor diegenen die geen affiniteit hebben met de Kerk en zo.

Wat daarna volgde was heel intiem thuis met de familie maar zo top, onze kleindochter straalde en met haar gans de familie..dat het weer af en toe stokken in het wiel stak, kon niemand deren want het was binnen te doen. Ik had nog het kruisje en de oorbellen van mijn Plechtige Communie liggen en wilde die eindelijk al lang wegdoen maar de kleindochter vond ze ok en droeg dat kruisje van zooooo lang geleden. Het deed me toch wat.

Hier eindigt dan de reeks communicanten en hebben we vanaf september 6 pubers in het middelbaar waarvan de oudste zelfs in zijn laatste jaar start… WIJ WORDEN OUD!!!!

Hier en daar lees ik bij blogvrienden dat de corpus meer protesteert dan de geest en dat het steeds meer een pijntje hier, een pijntje daar wordt en dan denk ik... welkom in my world

Deze morgen ben ik ook naar de dokter geweest omdat ik al een tijdje geplaagd zit met pijn in beide ellebogen.. Verdict een tennis- en golfelleboog!! Hoe kan dat nu vraag ik me af, ik doe geen van beide sporten.. Ik ben wel heel veel bezig in mijn bloementuin omdat bloemen nu echt mijn dada zijn en ik tegen de zomer weer wil genieten van kleur en fleur rondom het huis en ja... dan overbelast je je spieren of pezen en heb je het vlaggen!

Ik weet het en al zegt de dokter het telkens weer.. het is de aard van het beestje om niet te kunnen stoppen als ik bezig ben. Hierboven in mijn "grijze massakamer" zit het nog snor en ben ik geen 74 maar als ik dan eens teveel gas geef dan zegt mijn "oud lijf" wie niet horen wil moet voelen een gezegde dat ik al van kindsaf ook van mij ouders hoorde maar dan om andere redenen... en lap dan heb ik het zitten.

Het zullen dus een paar rustige dagen worden ten huize van Natoken en dat komt goed uit want het weer nodigt nu niet direct uit om in de tuin bezig te zijn. Ik moet dringend zorgen dat mijn bovenkamer en mijn body mekaar beter verstaan .. iemand een suggestie?

Even in de tuin aan het zonnen geweest maar lang houd ik dat niet uit bij een temperatuur die nu al naar de 26 oploopt. Eigenlijk heb ik niet veel te vertellen ; komt misschien door het mooie weer dat me lui maakt! Ik fantaseer dan woorden om inspiratie op te doen maar dan denk ik woorden blijven maar woorden behalve als men eens blijft stilstaan bij het woord “woord”. Misschien bestaat er wel een woordenland!........

Het was in de jaren stillekes, toen woorden nog hun eigen leven hadden. Sommigen sloten zich op en anderen riepen om vrijheid. In dat woordenland stond een kasteel dat op woorden gebouwd was. De woordenprins woonde er met zijn woordenschat. Maar buiten het kasteel woonde er een woordengroep die vaak woorden hadden met de woorden van het kasteel. De woordbetekenis lag voor beide partijen blijkbaar anders. Woorden met strepen en woorden met sterren namen het bevel. Het werd een woordenoorlog. Voor de woorden ten strijde trokken, zwoeren ( of is het zweerden) ze de woordelijke eed op het woordenboek. Maar sommigen pleegden woordbreuk. Het werd een harde woordenstrijd!! Legers van woorden vielen elkaar aan. Woorden vielen en woorden sneuvelden. Er werden harde woorden uitgedeeld en de woordvoorraad begon te slinken. Om de vrede terug in het leven te roepen zou er een woordverklaring moeten komen. Beide partijen deden dan maar beroep op een woordenkunstenaar om een woordverdeling uit te voeren. Er kwam een woordverdeling aan te pas. Na enige tijd waren er weer verzoenende woorden in woordenland.. Het woordenrijk viel terug in zijn plooi en de prins en zijn woordenschat genoten van de woordkunst.

Woord voor woord is dit verhaal uit mijn duim gezogen!.

Hoe zei Shakespeare het ook weer? Words, words, words, the rest is silence! :) Maar wie weet schuilt er tussen de regels wel veel meer dan doodgewone woorden?

Momenteel wacht ik nog steeds op de beloofde zon al kan ik niet zeggen dat we met de 22 gr momenteel te klagen hebben maar het is bewolkt en een zacht windje geweegt de takken van de bomen. Vandaag is een Hoogdag allé zo wensten we dat mekaar in lang verleden dagen. Ik vraag me af of de huidige generatie dat nog doet en of ze Überhaupt nog weten waarom het hoogdag is? Ik weet nog dat we vaak regenachtig weer hadden op deze Hemelvaartsdag en dat ons ma dan zei.. " die van hierboven is zeker een Sos want op 1mei  de dag van de arbeid is het meestal zonnig en op Hemelvaartsdag niet"... Sommige dingen veranderen blijkbaar niet.

Maar het weekend wordt een BBQ weekend op alle gebied.. dus vergeet niet van te smeren mensen want een zomers weekend na de winter kan " kreeftachtige" gevolgen hebben!

Ik heb het al gehad over het klimaat, ik heb het al  gehad over wel of niet Heilige Communie, ik heb het al gehad over aanslagen en rampen ( Notre Dame).. ik heb het al gehad over zoveel onderwerpen want ik sluit niet rap een thema uit, maar na de uitslagen van gisteren ben ik even zonder inspiratie al kwam het niet onverwacht op me af...  Het is niet dat ik mijn mening niet durf weer te geven maar ik wil het even laten bezinken en nadenken  hoe het in de toekomst verder moet hier en in gans Europa!

Op het moment dat je dit cursiefje leest, ben je misschien al richting stemhokje geweest. Ja ’t is weer van dat. We hebben in ons leven al wat gestemd hé. Stemmen voor de schoonste kerstman, voor de schoonste boerin, voor miss voetbal, voor miss aardbei en mister aambei, voor miss witloof, miss België, miss Univers, straks kunnen we elke week het stemkot induiken!

De gemeenteverkiezingen hadden we vorig jaar en nu mogen we terug voor Kamer, Senaat en Europees een bolletje gaan kleuren tenzij jij al bij de gelukkigen bent die het potlood niet moeten punten omdat je electronisch stemt.

Wat mij opvalt, is dat er precies  minder affiches en foto’s  in het straatbeeld hangen. Anderzijds komen ze dan weer in de media waar ze hun woord doen en dat is altijd wreed spannend. Het is een beetje zoals in de tijd van de gladiatoren, de ene vecht het uit tegen de andere met ongelijke wapens. De ene met een dolk en de andere met een net. Allé, ’t is misschien een slechte vergelijking maar ’t komt erop neer dat de tongen vandaag de wapens vervangen. Iedereen schermt dan met zijn programma en dat is ook altijd wreed plezant om te aanhoren. Soms stel ik mij de vraag of de gewone mens daar nog wel naar luistert en of ze de affiches in het straatbeeld nog wel zien hangen.

Al die kandidaten van gewone werkmens tot universitairen, van schoon volk tot lelijk volk en van slim tot…euh…iets minder slim je komt ze allemaal tegen op de affiches, hoewel een foto niet alles vertelt over de persoon. En dan hoor ik je vragen…wie zijn dan die schonen en slimmeriken, wie kunnen we vertrouwen en wie zorgt er voor onze portemonnee? Wie gaat het opnemen voor de mens en wie zet er zich in voor het klimaat? Wie gaat ervoor zorgen dat we een schoon pensioen krijg en wie werkt de werkloosheid en het geweld weg?

-Stop stop stop, je moet mij dat allemaal niet vragen want ’t is beroepsgeheim. Iedereen die moet stemmen wordt als volwassen beschouwd en dus moet je zelf maar eens nadenken! Een uitslag zal er sowieso zijn en discussies nog meer. In feite een geluk dat we kunnen kiezen want stel je voor dat er maar één partij zou zijn, dan zou het wreed stil zijn in de wandelgangen .

Weet je wat, we zullen eerst gaan stemmen alvorens ons nerveus te maken. . En voor wie ik gestemd heb…awel zoals gezegd 't is beroepsgeheim.

De communies komen er aan al verkiezen sommigen een lentefeest! Zelf heb ik mijn communie moeten doen met de nadruk op moeten. Sommige stonden te springen om hun communie te doen maar eerlijk gezegd voelde ik mij al heilig genoeg. ’t Was nog niet genoeg dat ik in mijn kinderjaren mijn slaap of speeltijd moest onderbreken om naar de mis te trekken maar dat ze me later nog bij de nonnen op internaat staken, dat was ook van moeten. Maar soit!

Was de eerste communie een serieuze training geweest dan was het nu zeker volle ernst. Voor velen uit de klas was dat de periode waarna over je toekomst werd beslist. Ofwel zou je verder studeren ofwel het zevende en achtste leerjaar uitzitten om dan uiteindelijk op je 14 jaar te gaan werken. Ik zat ook in het zevende leerjaar toen ik werd klaargestoomd voor mijn Plechtige Communie. Hoewel ik al van het eerste leerjaar meedraaide met een klas die een jaar ouder was, mocht ik in het zesde jaar mijn Communie niet doen met die groep omdat ik nog maar tien jaar was. Om dezelfde reden mocht ik ook nog niet door naar het middelbaar, vandaar dat ik in het zevende leerjaar belandde. Ik was dus de enige in de klasdat jaar die moest klaargestoomd worden voor de grote dag en de non klastitularis had er een erezaak van gemaakt Enkele weken voor mijn communie werd ik elke dag tijdens de speeltijd werd ik op het matje geroepen om de catechismusvragen in te oefenen. In die tijd kon ik mijn catechismus volledig uit het hoofd opzeggen zelfs vraag en antwoord na elkaar, wat mij uiteindelijk 100/100 opleverde tot grote trots van mijn titularis. Ikzelf wilde veeleer eindigen voor een jongen die ik toen heel boeiend vond. Wij hadden allebei het max en mochten daarom naast elkaar gaan op de bewuste dag. Ik vermoed dat ik dat toen toffer vond dan hijzelf! Toen ik jaren later op gynaecologisch onderzoek ging in een plaatselijk ziekenhuis , stond ik wat ambetant te draaien toen die dokter mij vroeg: ” Ben jij Nancy Lintermans”? “ Weet je nog dat we samen onze Plechtige Communie deden”? Was dit de jongen van toen? Zijn naam was mij helemaal ontgaan!! Die wist zijn moment wel te kiezen om mij daar nu aan te herinneren!! Die Plechtige Communie duurde twee dagen. De eerste dag was de belangrijkste. De jongens in hun eerste pak met lange broek en wij in een mooi wit kleed. We leken wel jonge trouwpaartjes!!!! Iedereen had plaats genomen in de kerk en op psalm ik weet niet meer hoeveel moesten we twee aan twee onze intrede doen. De jongens rechts en de meisjes links en we moesten schoon recht voor ons kijken. Voor die gelegenheid kregen we een missaal = een misboek voor de “ongelovigen” . Daar stonden naast de missen ook allerhande gebeden in. De snede was mooi verguld en bij sommigen stak dat misboek nog eens in een mooi lederen tasje. In een mooi wit tasje bengelde aan onze andere arm een splinternieuwe paternoster die ook in een lederen zakje stak! Zelfs die heb ik nog!!! Wel vier pastoors en er was ook een hogere in graad die zeker al kolonel of generaal van de pastoors was want hij had ook een ander kleur van rok aan leidden de mis. En daar zaten we dan op onze knieën zoals ik vaak als straf al op mijn knieën had gezeten maar dan zonder trouwkleed aan. Op zeker moment moesten we dan allemaal vooraan voor het altaar gaan staan en daar gingen we gezalfd worden. Jawadde dat had je moeten zien! Eén van die pastoors liep met een kommeke zalf rond en iedereen kreeg een kruis op zijn voorhoofd getekend met die zalf. Voila nu waren we ingeënt tegen de mazelen en tegen de pokken en ook tegen al het kwaad dat ons heilig lijf ook maar zou proberen te betreden. Nadat iedereen aandachtig naar de preek had geluisterd over goed en kwaad en dat we onze buik hadden dik gegeten met het lichaam van Christus mochten we eindelijk naar buiten .Meneer pastoor werd nog eens hartelijk bedankt voor zijn goede zorgen en voor de twee strepen vicks die hij op uw voorhoofd had gezet en dan moesten we ons haasten om rap in de auto te zitten om aan de “ showtoer” te beginnen. We gingen ons bij familie en goeie bekenden “ tonen” Dan kregen we meestal een cent toegestopt en de ouders een borrel!! Wij gaven dan trots ons pakje communieprentjes af en daaruit mochten de gulle schenkers er eentje uitkiezen! In de namiddag moesten we dan nog eens naar de kerk komen voor het “lof”. De volgende dag waren we weer in de kerk verwacht. De jongens droegen meestal dezelfde kleren. De meisjes waren nu niet meer in het wit . Het zal voor de meesten onder ons dan ook het eerste "mantelpakje" of iets in die aard geweest zijn dat we aanhadden. We waren toen heel ernstig met de dingen bezig want twee dagen in de belangstelling staan, dat was een heel gebeuren in die tijd. Voor sommigen zal die missaal maar zelden meer boven gekomen zijn. In mijn geval heb ik “hem” nog veel jaren gebruikt in de 6 jaar internaat die daarop volgden.

Ja, ik kan nog uren tetteren over mijn communie en binnen een paar weken moeten we terug naar een communiefeest van ons jongste kleindochtertje waar het er waarschijnlijk anders zal aan toegaan.

Deze week was ik in de tuin bezig en op een bepaald moment nam ik gewoon de hark en zette die op een bepaald punt in de tuin waarna ik er met gekruiste armen ging op leunen. Mijn grootouders hebben nog zo’n schilderij gehad waar men de boer ook zag leunen op zijn schop maar dan op het veld en ik moet zeggen dat het mij altijd wreed geïnspireerd heeft. Het is een manier om even tot rust te komen, maar vooral om alles goed in de gaten te houden wat er zoal gebeurt of juist niet meer gebeurt.

De meimaand is een maand waar er normaal gezien veel te zien of te beleven is zoals een meesje dat logeert in een nestkastje in een hoge spar of een duif die haar nestje in de rozelaar verschuilt want zeggen ze niet “in mei leggen alle vogels een ei” ?

En terwijl ik zo - nat in het zweet van dat nadenken op - mijn hark leunde, dacht ik plots aan vroeger toen er in mei nog meikevers te vinden waren. Mijn peter wist ze steeds te vinden en dan stak hij ze in een “stekkendooske”. Toen ik curieus op zijn schoot ging zitten, trok hij het doosje stilletjes open en zag ik de grote bruine meikever met bruine vleugels en met poten met kleine haakjes aan zitten. Op het eerste zicht kwam het schrikwekkend over in de wereld van mijn fantasie, maar peter stelde mij gerust. Hij bond zelfs een koordje aan die meikever zijn poot en het andere uiteinde van het koordje bond hij dan aan een stoel. De meikever vloog heen en weer terwijl ik er met de glimlach stond naar te kijken. Maar na een tijdje stak hij hem terug in het doosje. En ik…ik mocht de meikever eten geven! Ja, ik nam een blad sla en trok er kleine stukjes van om het in het “Stekkendooske” te steken.

Als ik er zo aan denk dan valt het op dat ik sinds die kindertijd niet veel meikevers meer gezien heb. Ik zoek nog in de hagen als ik op wandel ben of onder de eik, maar tevergeefs. Vroeger vlogen ze nog af en toe eens tegen de ruit, maar die kevers van vandaag zijn waarschijnlijk uitgerust met sonar en GPS systeem om alle obstakels te ontwijken. Het zou ook kunnen dat ,z oals vele zaken ,de meikever ook aan het uitsterven is.

Ja, als iedereen aan het sproeien gaat tegen de aardappelkever, de bladluizen, de rode slak en de boomrups dan zal dat waarschijnlijk ook geen goed doen aan de meikeverbevolking. Eigenaardig hoe alles ooit op de wereld komt en het later ook verdwijnt. Van het doodgewoonste ding tot de perfecte mens verdwijnt vroeg of laat van deze wereldbol.

Allé neem nu onze meikever! Ik vraag me af als je geen meikevers meer hebt dan heb je ook geen “stekkendoosjes” meer hebben om ze erin te steken. Zouden ze dan de stekjesfabriek moeten sluiten hebben? Ik heb ook dit jaar nog geen meikever gevonden heb. En nee, ik zou hem zeker niet meer opsluiten in een doosje, maar wel vastleggen met het fotoapparaat.

Blijkbaar wilden ze ook in het koninklijke paleis een aandenken aan het uitsterven van de kever, want daar plakten ze er niet minder dan 1,4 miljoen tegen het plafond. Dat zullen volgens mij eerder mestkevers geweest zijn want waar zouden ze anders al die meikevers gehaald hebben? 

Terwijl ik daar op mijn hark stond te leunen en mijn gedachten in het verleden liet dwalen, was ik zelf verbaasd hoelang men bij zo een klein beestje kan stilstaan. Hopelijk kunnen onze kinderen en kleinkinderen vroeg of laat ook nog eens op een hark leunen en terugkeren in hun herinneringen.

Vandaag hoor ik de kreet van de meikever! De kreet dat herinneringen niet zullen uitsterven.

Voilà mijn lenteschoonmaak zit er bijna op . Terwijl ik aan het wrijven en schuren was, had ik tijd zat om mijn zinnen te verzetten . Ik raad het iedereen aan, het geeft tijd om tussenin na te denken over het leven van onze nakomelingen. Zouden die ook niet beter even een schoonmaak houden om hun hectisch drukke leven weer op de rails te krijgen? Want, zeg nu zelf, soms is het écht allemaal even teveel. Door een overschot aan keuzes kunnen ze niet meer kiezen, door een teveel aan problemen zien ze zo af en toe een doodgewone dag niet meer zitten en door een opstapeling van uitnodigingen, feesten, vrienden, bekenden, verplichtingen en niet-te-missen-evenementen komen ze nergens meer aan toe. Door de eindeloze stroom informatie raken ze soms zelfs de draad kwijt en door internet, sociale media en een mobiele telefoon hebben ze nóóit meer rust.

Ik denk dat ze beter ook eens zo’n schoonmaak zouden houden in hun agenda en zeggen: ” Hé toe, mag het iets minder” ?