Archief

Het weer is nog niet wat het moet zijn en misschien vervelen jullie zich? Dan ken ik een goeie tijdsverdrijver nl ... deze tongbreker vlot en zonder haperen proberen te lezen

Er was een meisje Barbara, ze kweekte rabarber. Iedereen in het dorp kende haar als Rabarberbarbara. Op een dag kwamen een bende wilden het meisje overvallen, dat waren de Rabarberbarbarabarbaren. Deze mannen stonden bekend om hun baarden, de rabarberbarbarabarbarenbaarden. Deze werden bijgewerkt door de elite onder de kappers, namelijk door de rabarberbarbarabarbarenbaardenbarbieren. Deze werden goed beschermd door hun gilde: de Rabarberbarbarabarbarenbaardenbarbierenbergoens.

Gelukt?

Luisteren is niet het verhaal horen van de ander en ondertussen alvast het antwoord bedenken, of een oordeel geven. Luisteren is je inleven in het verhaal van de ander. Dat laatste probeer ik te doen maar vergeet het toe te passen op mezelf! De laatste weken was ik wat op de sukkel en daardoor luisterde ik eindelijk naar mijn lichaam maar pas omdat ik niet anders kon. Ik hoorde m’n lichaam wel, maar oordeelde dat de boodschap niet belangrijk was en ik ging gewoon door.  Mijn lichaam schreeuwde: Heb je haast? Ik voel me niet snor....Ga toch even zitten.

Uiteindelijk werd het meer dan zitten, het werd zelfs even liggen maar ik kom langzaam weer boven water en zeg tegen mezelf :

eigenlijk moet niets meer als je op mijn trammetje zit maar zolang alles prima funcioneert is het zo moeilijk om stil te zitten... ach ik leer het wel al vallend en opstaand .

En voor diegenen die vandaag vaderdag vieren, een gelukkige vaderkensdag!

Elke dag beleven we opnieuw de beweging van de aarde rond de zon. Elk jaar ervaren we de schoonheid en de grillen van de seizoenen. Je kan het als iets gewoons zien of er even bij stilstaan zoals ik.....

Vorig jaar ergens in jan kregen we af te rekenen met een serieuze storm en waren bij ons in de tuin 3 bomen ontworteld en bij de achterburen op hun tuinhuis terecht gekomen. In de zomer hebben we heel wat werk gehad  om alles weer ok te krijgen en de schade langs beide kanten te laten herstellen..Als jullie denken dat we het dan gehad hebben dan denken jullie verkeerd. Vorig weekend was het weer koekenbak in onze achtertuin waar nog een 8 tal zeer hoge sparren staan en ...kregen de andere achterburen nu de lading... Gelukig ditmaal niet op hun tuinhuis of zo, gewoon via de afspanning in hun tuin terecht gekomen....Het was wel even sakkeren want het wordt weer een gans gedoe met de verzekeringsmaatschappij, een hele job om de ravage langs beide kanten op te kuisen en onze tuin nog maar eens een herstelbeurt te geven want we zitten weer met heel diepe putten.We hebben dan ook besloten om deze zomner de resterende hoge sparren ( meer dan 20 m hoog) te laten vellen door een boomkapper want we willen die ravage niet nog een smeemaken.. En zo blijft een mens bezig dus vervelen zullen we ons nog niet rap doen

Als je jarig bent, vliegen de wensen je rond de oren maar het valt me ook op dat velen eraan toevoegen “ wat vliegt de tijd” !

Sommigen vragen me of ik moeite heb met de snelheid van de tijd? Op zich niet al lijken sommige dingen nu veel sneller te gaan dan andere. Veel tijd om daar bij stil te staan is een luxe die ik me met mijn “lentes” niet kan permitteren.

Toen ik jong was, wist ik niet dat je soms eens van de sneltrein moest stappen om stil te staan bij de vragen “ Wie ben ik” of “ Wat ben ik aan het doen?” Als kind duurt een uur een eeuwigheid terwijl later je leven soms voorbij lijkt te razen. Als kind heb je tijd om te niksen of je te vervelen. Zodra je eigen verantwoordelijkheden hebt, ontstaat er abrupt een nieuw tijdsbesef. Op mijn 30ste was ik moeder van 2 kinderen die me plots elke seconde van de dag bezighielden en omdat we in Afrika woonden was dat niet altijd simpel! Nu ben ik oma van 6 kleinkinderen die stilaan ook hun eigen weg kiezen en door het leven “ vliegen”.

Ik zit nu al een tijdje op tram 7 so what? Wat is er mis met tram 7? Ik voel me nog steeds te jong om onder de noemen “senioren” afgeschreven te worden. Als ik een compliment krijg dat ik er geen 74 uitzie dan vraag ik me af : “ Maar hoe moet je er dan op die leeftijd uitzien?” Je kan op die leeftijd “ foert” zeggen en je laten verrimpelen en achter je geraniums kruipen. Maar je kan het ook als een krediet tijd zien waarbij de sky the limiet is.

Kijk, ik hou niet zo van die termen “ jong” en oud”. Iemand van 70 is niet langer in één vakje te stoppen. De grenzen zijn vervaagd… je bent wel uit de luiers maar je kan nog heel actief bezig zijn. Natuurlijk zijn er die lichamelijke veranderingen. Ik heb gewoon meer rimpels dan vroeger, maar is dat per definitie slechter?.. Op foto’s van 25 j terug had ik nog een blote billen gezicht, terwijl je nu ziet dat ik geleefd heb en dat vind ik ook schoon! Raar toch dat rimpels van een man soms uitnodigen om er een fotocollage van te maken alsof het wel poëzie lijkt terwijl de meeste vrouwen bij het zien van diezelfde rimpels op hun gezicht het zouden uitgillen. Gelukkig kan een fond de teint al wat camoufleren al blijft het bij mij eerder bij wat lippenstift.

Iemand vroeg mij “ Wat vond je tot nu toe de mooiste periode in je leven? Als je elke keer het max uit de 24 u gehaald hebt dan kan je niet anders dan met een fijn gevoel terugblikken op een gevuld leven. Daarom is het ook moeilijk om een periode uit te pikken. Neen, het was niet altijd rozengeur en maneschijn, er waren ook donkere bladzijden maar het verleden houdt me niet uit mijn slaap en aan morgen durf ik nog steeds te denken. Tegelijk besef ik dat verleden en toekomst maar weinig belangrijk zijn en dat je vooral in het moment moet zitten en leven.

Wil ik 100 worden? Ik weet het niet maar zeker op voorwaarde dat ik niet teveel lichamelijke beperkingen heb en vooral dat ik ze hierboven nog allemaal op een rij heb! Maar tot dan wil ik genieten van elke dag en is mijn stopwoord carpe diem.

Voor diegenen die het epistel uitgelezen hebben … “ ga in vrede mijn kind”.

Ik voel me nog steeds in een dankbare bui na al de wensen die ik op mijn verjaardag kreeg op mijn digitale verjaardagsschotel. Het is al bijna middernacht en ik ben blijkbaar nog niet moe . De TV stelt nu niet veel meer voor dus zette ik mij achter dit klavier en liet mij gedachten dwalen.

Al 12 jaar zit ik op seniorennet en al 6 jaar of meer zwem ik als een vis door de facebookzee. Ik heb op beide mijn eigen vriendenkring opgebouwd en voel me er gelukkig bij. Zelden dat ik grote kuis moet houden onder mijn vrienden, heb het zelfs nog niet moeten doen , zelfs nog niet eens aan gedacht. Ze zijn me dierbaar en ik hou van ze, al ken ik sommigen niet in het echte leven, maar degenen die ik reeds heb mogen leren kennen zijn echte schatten .

Facebook of seniorennet dat is maar weinig verschil volgens mij omdat ik enkel die vrienden toelaat die iets betekenen en al heb ik geen lange sliert bezoekers achter mijn naam, dat is ok. Zo wil ik het ook die onpersoonlijke bezoeken daar heb ik geen nood aan! 

Men hoeft elkaar niet elke dag te lezen of te horen, gewoon als je weet dat ze er zijn zelfs onzichtbaar voor je, dat geeft soms een kick in minder goede dagen. Het helpt je een mindere periode door te komen door de steun van mensen die je niet eens echt kent. Een paar zijn echte parels in mijn digitale kroon , mijn liefste blogvrienden bv , die zou ik voor geen geld meer kunnen missen , over the moon and back ..... en nog veel verder .

Bedankt lieve blogvrienden voor de mooie momenten met jullie.

Een bloem, een wens, een kaart, een SMS, een telefoontje een Whatsapp en zeker ook een berichtje hier op mijn blog… het was allemaal welgekomen en ik heb die fijne attenties voor de volgende 364 dagen in mijn hart meegenomen.

Vandaag is het dag 27.028 van mijn leven. Ja, ne mens ligt er niet van wakker maar begint er toch stillekes aan bij stil te staan. Het is in feite lang en tevens zegt het getal 27.028 niet veel. Het heeft zelfs weinig betekenis in onze hedendaagse maatschappij.

Ik vergelijk altijd de dingen en als ik dat getal eens vergelijk, dan ben ik hier twee keer niks op deze wereld.

Allé, neem nu eens 27.028 zandkorrels op het strand en je zou ze zelfs niet zien liggen. Neem 27.028 druppels en je kan spreken over een droge zomermaand. Zelfs met 27.028 personen zit in sommige landen maar de helft van een voetbalstadium vol.

Nee, het getal 27.028 betekent twee keren niks. Het is gewoon de tijd die ik hier op vandaag sinds mijn geboorte heb doorgebracht 74 j of 27.028 dagen. Dat lijkt lang en toch is het alsof het nog niet zo lang geleden was. Pfff ik moet er wel even van blazen!

Digitaal Vlaanderen was afgelopen weekend in de ban van de Petit-Beurre. Een tweet over het verhaal achter de vorm van het koekje werd massaal gedeeld. Over het koekje van producent Lu is namelijk zeer goed nagedacht.

- De rand bestaat uit 52 rondjes, die staan voor het aantal weken in het jaar.

- De vier rondjes op de hoeken zijn wat groter en duiden het aantal seizoenen aan.

- Als je de puntjes in het midden van het koekje telt, kom je aan 24, ofwel het aantal uren op een dag.

- Het koekje is zeven centimeter lang, wat staat voor het aantal dagen in één week.

- Tot slot staat ook 'Nantes' erop, omdat het koekje daar ge­creëerd werd door banketbakker Louis Lefèvre-Utile. Zijn initialen? Inderdaad: LU.

En het belangrijkste vergeten ze nog.. het is ook een heel lekker koekje!

Als je denkt dat je alles terug op een rijtje hebt en knie en “ konsoorten” zich terug normaal gaan gedragen dan is de kans groot dat je weer even het lid op de neus krijgt en zo had ik gisteren morgen prijs. Bij het opstaan speelde vertigo ( draaiduizeligheid) me weer serieus parten ( is niet de eertse keer) maar zo erg heb ik het nog nooit gehad. Ik kon geen meter stappen zonder tegen de muur te vallen en het braken stond me nader dan het lachen. Omdat mijn tikker ook van katoen gaf en ik echt puddingbenen had, werd mijn slaapgenoot wel heel ongerust. Toen het maar niet beter werd en ik zelfs niet kon rechtzitten, heeft hij er de dokter bijgehaald…Die was er redelijk snel heeft me wel een half uurtje grondig onderzocht om alle ernstige situaties uit te sluiten . Mijn temperatuur was redelijk laag en daarom besloot ze het rectaal ook nog eens te meten, blijkbaarkrijg je langs deze weg de correcte lichaamstemperatuur…. Nu begrijp ik waarom kleine kinderen soms janken als een thermometer in hun kontje geramd wordt… Het heeft zeker 3 minuten geduurd ( tot mijn en de dokteres haar frustratie) voor ze dat ding in mijn aars kreeg.. het lukte maar niet!! Geen koorts … uiteindelijke diagnose… hevige vertigo en misschien gisteren iets gegeten in de wok dat mij niet beviel…Ik kreeg een spuit , (een cocktail van alles) en lag voor de rest van de dag groggy in de zetel… Gisterenavond was het draaien en de misselijkheid al iets beter, kon ik eindelijk een kleinigheid eten die erin bleef en nu duim ik dat vandaag de cinema niet opnieuw begint…

Mijn trammetje 73 nadert zijn eindpunt en wil toch eerst nog wat capriolen met me uithalen, vrees ik ..Leve het ouder worden !!!!