Dieren

Het oog van Horus

Het oog van Horus is een krachtig symbool uit de Egyptische godsdienst. Het symboliseert 3 dingen:

• een manier van kijken naar de wereld
• het proces van de universele eenheid
• bescherming tegen kwade invloeden
  

  Het verhaal van Horus wordt op verschillende manieren verteld. (is al eerder aangehaald in deze blog)

  Op een dag wordt de Egyptische god Osiris vermoord door zijn broer Seth. Osiris wordt in stukjes gehakt en over het land verspreid. Zijn vrouw, Isis, doorzoekt het hele land totdat ze het hele lichaam heeft teruggevonden. Zij zet het lichaam in elkaar en heeft gemeenschap met de dode Osiris. Hieruit wordt Horus geboren. (eerder aangehaald)

  Als Horus volwassen is neemt hij wraak. Hij wint het gevecht met zijn oom Seth, maar verliest daarbij zijn linkeroog. Dit oog is zijn 'maan'-oog, ofwel zijn 'vrouwelijke' oog. 

  Dit oog wordt door de oude egyptenaren als amulet gedragen of in het graf meegenomen. Het is het oog van de universele eenwording (zoals Osiris door Isis weer één is geworden), maar het is ook het oog van de intuïtie (de maan). Bovendien beschermt dit oog voor boze invloeden. 

  
   

Wat is een wouw ??
Oorspronkelijk dacht ik dat het een kraai was ... na wat zoekwerk vond ik dit:

	Orde	:	Roofvogels (Falconiformes)
	Familie	:	sperwers (Accipitridae)
	Lengte	:	60 tot 70 cm
	Spanwijdte	:	140 tot 170 cm
	Biotoop	:	Heuvelachtig terrein met bos

Na de moord lukte het de radeloze Isis om het lichaam van haar man uit het water te vissen, maar het werd haar afgepakt door Seth, die het lichaam op brute wijze in stukken hakte die hij over heel Egypte spreidde.

Onverschrokken nam Isis de vorm aan van een wouw en samen met haar zus Nephthys vloog ze door de lucht, totdat ze samen alle stukken hadden gevonden.               

Met behulp van Anubis, de god van het balsemen, zette Isis toen Osiris lichaam weer in elkaar en schiep zo de eerste mummie.  Met gebruik van haar magische krachten riep Isis Osiris vervolgens weer tot leven en ze gaf hem tijdelijk kracht, zodat ze konden paren en ze zwanger werd van hun zoon, Horus.                                                                                                                                              In het geheim voedde ze Horus op en hij groeide op om de troon op te eisen van de onrechtmatige koning, zijn oom Seth.

Terwijl Horus koning op aarde werd, werd zijn tot leven gewekte vader, Osiris, meester van de onderwereld. Als de belichaming van rechtvaardigheid en deugd garandeerde Osiris verlossing voor allen die waren gestorven en die het eeuwige leven in het paradijs van de onderwereld waardig werden bevonden. In de ogen van de Egyptenaren gaf hij eeuwige hoop aan de levenden.

Het verhaal van Isis en Osiris, waarin de god Osiris weer tot leven wordt gewekt, helpt ons te begrijpen dat de Egyptenaren de dood beschouwden als niet meer dan een voortzetting van het leven. Aan het begin van de sage heersten Osiris en Isis, zijn zus en vrouw, over Egypte tijdens een gouden tijdperk van vrede en voorspoed.

Maar hun jaloerse broer Seth, de meester van de chaos, benijdde hen om hun geluk en succes en hij vatte het plan op om Osiris te vermoorden en de troon voor zichzelf te op te eisen.

Seth nodigde Osiris uit voor een banket, tijdens welke hij zijn nietsvermoedende broer met een list zover kreeg om in een prachtige lijkkist te gaan liggen, die Seth had laten maken. Zodra Osiris in de kist lag, deed Seth het deksel dicht en gooide hem in de Nijl, Osiris verdronk en zijn dood was geschapen.

De oude Egyptische kunst was voornamelijk geïnspireerd door vertrouwde beelden die werden ontleend aan de natuur. Haar kenmerkende stijl werd aan het begin van de historische periode geformaliseerd en bleef gedurende 3000 jaar grotendeels onveranderd.     
                                   De vaak adembenemende schoonheid van de meeste Egyptische schilderingen, reliëfs, beeldhouwwerken en sieraden was ondergeschikt aan hun functie, die van oorsprong ofwel verband hield met begrafenissen, of beide.

Het merendeel van de kunst werd vervaardigd om de donkere interieurs van de tempel te versieren, buiten het zicht van het publiek, of anders om met de doden te worden begraven in hun tomben om hen in het hiernamaals te beschermen en te onderhouden.

Uit de twee prehistorische culturen van het Nijldal verrezen twee tegenover elkaar staande koninkrijken, één in het noorden (Neder-Egypte) en één in het zuiden (Opper-Egypte).  
                                                                                                            In ongeveer 3100 v Chr. werden ze verenigd door koning Narmer, bij het begin van de \"Archaïsche Periode\". Dit was het vroege deel van het  \"Oude Rijk\", de naam die wordt gegeven aan de eerste fase van de Egyptische beschaving. Narmers opvolgers vestigden hun basis in Memphis (nabij het huidige Caïro) en bestuurden het land door middel van een zeer efficiënt ambtenarenapparaat.

Deze vroege heersers vergaarden voldoende rijkdom voor de financiering van ambitieuze bouwplannen, die hun hoogtepunt bereikten in de grote piramidecomplexen van Khufu, Khafre (4de dynastie) en andere koningen.

Gedurende het grootste deel van de Egyptische geschiedenis werden klinkers niet geschreven, en waar een klinker onbekend is, voegen egyptologen doorgaans een\"e\" in, zodat een woord kan worden uitgesproken.

Hiëroglyfen kunnen verticaal (van boven naar beneden) of horizontaal ( van links naar rechts of van rechts naar links) worden geschreven. Er is geen interpunctie.

Het gebruik van hiëroglyfen bleef grotendeels beperkt tot een geletterde elite, die ongeveer één procent van de bevolking uitmaakte, en hoewel professionele schrijvers doorgaans mannen waren, konden sommige vrouwen ook lezen en schrijven.                                                                      

Het vermogen om te lezen en te schrijven stond hoog in aanzien als middel om vooruit te komen, omdat schrijvers natuurlijk tot het essentiële personeel behoorden van Egyptes overheid en ambtenarenapparaat.

Het geschreven woord zou een grote macht in zich dragen

De oude Egyptische kunst is  verbonden met de geschreven tekst die haar vergezelt. Deze "beeldwoorden", die bekendstaan als hiëroglyfen, van het Griekse woord voor "heilig, gegraveerd schrift", werd ontwikkeld in ongeveer 3100 v Chr. en werd aanvankelijk gebruikt door een klein, geletterd ambtenarenapparaat om verslagen bij te houden.
                                                        Later werd het schrift gebruikt voor de monumentale inscripties in steen die tomben, tempels, obelisken en beeldhouwwerken bedekken, evenals voor rituele teksten op papyrus en religieuze voorwerpen.

Omdat ze voornamelijk voorkwamen in religieuze context, stonden hiëroglyfen in Egypte bekend als medou netjer, "woorden van de goden".