De " DUKE ELLINGTON"
Ellington en zijn orkest verdienen op zichzelf reeds een hoofdstuk in de geschiedenis van de Jazz, want alle omstandigheden ten spijt, hebben zij hun eigen persoonlijke stijl onafhankelijk bewaard. Dank zij ELLINGTON'S muzikale talent, gaf zijn orkest het ontstaan aan zowat de beste Jazzmuziek die men ooit gehoord heeft. Meer dan duizend platen werden met zijn vertolkingen geperst en enkele daarvan worden thans als klassiek beschouwd.
De voornaamste kenmerken van de stijl die in HENDERSON en ELLINGTON zijn beste vertegenwoordigers vindt, zijn het vervangen van de persoonlijke improvizatie en de vrijheid van expressie door orkestraties, die door talentvolle arrangeurs gemaakt werden, het versterken van het orkest dat elf tot veertien uitvoerders telde en de toenemende invloed van de Europese ortodoxe muziek.Vele Jazzpuristen verwerpen de muziek door deze orkesten uitgevoerd als onechte Jazz. Zo heeft REX HARRIS bijvoorbeeld geschreven...
" Al de arrangeurs en al de orkestleiders, die zo hun tallent aanwendden, speelde met het verstand. De echte Jazzmuzikanten, zij spelen met het hart!!!. Eens dat het idiale getal van zes of zeven uitvoerders vermeerderd wordt met een bijkomd instrument van de " MELODISCHE SEKTIE.... vedwijnen de spontaneïteit en de geschiktheid tot improvizatie, en de geest van de Jazz is verloren.





