De tijd van toen, wie zou die niet willen overdoen... Vanwege de omvang van dit blog gelieve de archieven te raadplegen in de rechterkolom... Veel plezier Paul

Donderdag 2 februari 2006

Verrassing ne 2. 2/30

Verrassing n° 2.

Uiteindelijk had mijn grootvader het ook door dat er toch iets moest schelen aan dat instrument, en op een zekere dag kwam hij na de repetitie thuis met een ander instrument, ook nog met een nieuwe koffer.Daar had iemand op gespeeld die in posten ging werken, en zodoende de repetities niet meer kon halen. Ik was verwonderd dat daar klanken uitkwamen,dat was ik niet gewoon, dat hard blazen had dan toch vruchten afgeworpen.
Ik moest nu ook les gaan volgen, de repetities van de harmonie begon om 8 uur, ik moest om 6uur daar zijn, de chef ( Guske Gheys ) zou mij les geven, gene gemakkelijke, maar ik heb er veel van geleerd. Na een paar maanden was ik al zover dat ik bepaalde "stukken " mocht meeblazen met de grote muzikanten.
Na ongeveer één jaar moest ik mijn sax terug inleveren, de chef had beslist dat ik voor eigen goed beter op clarinet zou verder doen, want " als ge clarinet kunt spelen, kunt ge ook sax spelen, maar niet andersom" Dat kon mij juist geen fluit schelen, na veel gebleit heb ik dan toch maar clarinet geleerd ( in feite is dat wel een zeer mooi instrument, teminste als het goed gespeeld wordt )
Alleen onze hond had daar last van, als hij zag dat ik begon te blazen was hij niet meer te houden en moest naar buiten
Ik moet zowat ongeveer 12 jaar geweest zijn, dat mijn grootvader tegen mij zei, " wij gaan morgen naar Brussel, wij gaan eens kijken in de muziekwinkel bij Polfliet, maar alleen maar kijken. Dat deden wij dan ook, maar ik kwam wel thuis met " ne nieuwe sax tenor ".Nu was ik niet meer te houden, als ik thuis was, was ik ook aan t'blazen, 3 à 4 uur per dag, soms nog langer.
Ik begon zo stilaan wat " straatliedjes " te spelen, en ik was niet meer te houden.

Reageer op dit bericht

Woensdag 1 februari 2006

Mijn eerste bespeelbare sax

Na mijn eerste koper instrument, eindelijk ééntje waar wel iets uitkwam.

Reageer op dit bericht

Woensdag 1 februari 2006

Welkom. 1/30

Welkom.

Voor ik begin met JOE HARRIS en The Pink- Umbrellas wil ik eerst vertellen hoe ik als orkest muzikant ben begonnen.Ik was nog zeer jong, ik was verzot op muziek, zeker als er sax tonen bij te pas kwamen. Het soort muziek dat ik het liefst hoorde was jazmuziek.Mijn grootvader ( ik ben opgegroeid bij mijn grootouders ) noemde dat negermuziek maar liet mij maar doen, in feite had hij gelijk.
Mijn grootvader had vroeger de Koniklijke Harmonie helpen oprichten, speelde toen piston of trompet, dat weet ik niet meer zogoed.Op zekere dag kwam hij van de repetitie terug met een verrassing voor mij, een zelf ineengeknutselde kist, met stof overtrokken, met daarin, ja, een saxofoon alto.Het was gene gewone,
maar "ne pure kopere ", groen uitgeslagen. Hoe jong ik ook was, ik heb dat ding opgekuist met sidol, en na een paar dagen blonk die " gelijk ne nieuwe "Alhoewel dat 60 jaar geleden is, zie ik dat "ding " zo voor mijn ogen, kleppen die rammelde, een " riet " dat verhakkeld was,maar ik dacht dat dat zo moest ziin. Wat heb ik daar opgeblazen, de ziel uit mijn lichaam, maar muziek kwam er niet uit, zelf het "instrument " had er de brui aangegeven, het zag er weer zo groen uit als toen ik hem gekregen had. (wordt vervolgd )

Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 januari 2006

Reageer op dit bericht

Donderdag 26 januari 2006

MIJN GROOTOUDERS.

Mijn naam is Paul, geboren in Elsene Brussel, op 24.03.33.
Bijgaande foto zijn mijn grootouders,wonende te Tessenderlo Juist voor het uitbreken van de oorlog 40-45 ( de mobilisatie ) ben ik naar Tessenderlo gaan wonen,de reden was, \"op den buiten\" kon je beter aan bepaalde zaken komen dan in de stad, en dat was ook zo, wat eten betrof heb ik nooit gevoeld dat het oorlog was. Ik ben daar naar school gegaan, dan naar de vakschool,en dan ook mijn muziek geleerd, in t\'kort, ik ben daar altijd gebleven. In feite waren mijn grootouders meer mijn vader en moeder, en voor hen was ik ook één van hun kinderen, den kleinste dan nog wel. Mijn biologissche ouders kwamen wel regelmatig op bezoek, maar zijzelf zijn altijd in Brussel blijven wonen, ikzelf bleef liever in Looi.