Terug thuis hadden wij paar dagen rust, maar dan begonnen de optredens weer, de meeste bij onze vaste zalen - dancings - en feesttenten. Ik moet wel zeggen de jaren eind 1960 begin jaren 70 waren goude tijden voor de muzikanten, in het kleinste dorpje werden er feesttenten geplaats, dan weer voor een voetbalclub dan weer voor een ander vereniging, die tijden komen wel niet meer terug,
 .Soms lees ik in de "boekskes" vedetten zeggen dat ze het druk hebben, en als ge dan hun agende bekijkt hebben ze een tiental optredens, soms nog minder. Er zullen wel artiesten zijn die optredens dubbelen, maar geloof mij, dat is maar van korte duur, de spelen hun eigen tijdelijk succes kapot.
Op de eerste plaats zijn ze te vroeg, de tweede plaats ongeveer op het juiste tijdstip, op de derde plaats zijn er al mensen naar huis, daar ze veel te laat terplaatse waren, verkeerd !!! Doe één optreden goed, maak wat tijd voor de "fans", dat is 100 maal beter voor de duur van Uw cariere.
Ik ben even aan 't afwijken, maar dat moest ik wel even kwijt.
Met ons orkest ging het goed, André den drummer werd vervangen opnieuw met Gilbert Haesen, die ook vroeger bij ons speelde, Maurice Rayen tweede tenor sax, werd vervangen door Jos ...... ? uit Werchter , ook sax tenor, Jerry de sologitarist, zanger, ging als gitarist- zanger bij Will Tura, die werd vervangen door de sologitarist van "THE SHAKES- SPEARE'S" CHRIS. Aan de accordeon terug MARCEL VERVAET uit Eeklo, dus hadden wij weer een zevenmans orkest.
De shakes-speares was een groep uit Australië, die waren hier in Belgie op goed geluk aangeland, maar na een tijd kregen de meeste heimwee,BRAIN de zanger, en CHRIS de gitarist bleven hier. THE SHAKES-SRAERES hebben wel een dikke hit gemaakt, die nog altijd gedraaid wordt, de titel ben ik wel vergeten, als
die mij te binnen schiet, voeg ik deze wel bij   ( vervolgt )

Wij hadden nog een paar dagen te gaan in "EDEN " Blankenberg, en waren stilaan aan het uitbollen;
Wij hadden het gans seizoen " vollen bak " gespeeld, ook de vermoeidheid begon parten te spelen.
 Wat de baas ( uitbater) betreft, een toffe kerel, maar wel streng, zag hij iets op het podium wat hem niet aanstond, zagen wij ( meestal) dat hij dat noteerde, en dan moesten wij na het optreden op rapport komen
Wat het logement betreft, alles verliep vlot "Joséke Harris "kookte goed, verzorde ons met ons coifure en kleren, dat was allemaal dik O.K.
s' Nachts na het optreden was het soms wel druk in het appartement De jonge muzikanten hadden al vroeg vriendinnen gemaakt, die soms na het optreden nog een kofie kwamen drinken, dan kon het druk worden.
Na de eerste week had ik een klein Jazz-club ontdekt, niet zo ver van den eden, met een viermans orkest, zeer goede muzikanten, zeer goede muziek. Daar ging ik dikwijls na het optreden nog een koffie drinken, en bleef ik daar een paar uur genieten.
Door de dubbele posten die ik voordien gemaakt had,was ik aangepast aan weinig slaap.
Soms reed ik na optreden naar Tessenderlo, waar ik woonde, dan wel met Joe Harris zijn "VAILLANT. In die tijd was er nog geen snelheidsbeperking, en was er niet zoveel verkeer, Ik ben geweest dat ik op 1 uur thuis was, alleen om even thuis te zijn, maar ik had wel mijn gezin gezien. (vervolgd)

Wij waren de dag voor wij moesten optreden aangekomen. Wij waren wel benieuwd hoe dat er ging uitzien, maar dat viel 200 % mee, proper, en
zeer groot , dat moest wel met zeven muzikanten plus de vrouw van Joe, ( want zij stond in voor het proper houden, en de kook, dat heeft ze ook formidabel goed gedaan.). Ik moest in de living slapen op zo'n openklapbaar bed, dat was prima.
Van zo vlug wij geinstalleerd waren vetrokken wij naar de plaats waar het moest gaan gebeuren," DEN EDEN." De baas van de zaak viel wel best mee.
Het podium was juist groot genoeg , in t'kort, alles viel best mee.
Normaal mochten wij met het busje niet op den dijk, maar wij deden of we dat niet wisten, wij gingen toch niet die Hamond honderd meter gaan sleuren.
Wij waren zinnens om alles al op te stellen voor s'anderendaags, maar de baas zij dat dat verloren werk was, daar wij die dag om 1.30u moesten beginnen te spelen voor de mensen op het terras, en het volk op den dijk. De voorkant van de zaak was voorzien met schuifvensters, daartussen moesten wij spelen, eerlijk gezegd later vond ik dat wel fijn, veel volk op het terras, en een hoop volk er rond, wij noemde dat later " voor de apen" spelen.
Het kontrakt was zo opgesteld.................
De dag begon zo ......van 12.30u tot 17.30u spelen voor de apen.
Na deze, al het matriaal naar het podium sleuren en opstellen voor s'avonds, dan vlug naar het apartement eten, onze avond "tenu" aangetrokken, en terug voor de avond vertoning, die om 20.00 uur begon, spelen tot 0.30 uur, iedere dag.
s' Zondags kwam er nog een dienst bij. Ieder jaar werd er op Zondag voormiddag dansles gegeven door iemand, dan moesten wij beginnen om 10.00u tot 11.30u, dan moesten wij cha-cha- bolero- rumba enz. spelen.
De show s'avonds was altijd met een vedette, Nicole Josy, Fauvette ( een Franse artieste),de Strangers, Franky Bodet, e.a.
Tussen door kregen wij bezoek van een cameraploeg van de BRT, voor het programa Tienerklanken, Binnen en buiten, of iets dergelijks.
Eén anecdote. Wij hadden weer deze mensen daar, Van in plaats s'middags te gaan eten moesten wij een opname doen. Met opgerolde broekspijpen in de zee gaan staan met onze instrumenten, ( wel geen drum natuurlijk) en playbacken op Eerst zien en dan geloven. Frany Bodet die ook vastaangenomen was voor het seizoen vroeg mij of ik dat niet kon regelen dat hij er ook niet kon bijzijn. Ik had dat gevraagd aan de verantwoordelijke van de groep, en ja, plaats hem in zo'n rubber bootje, en laat hem zo wat langs de groep varen. Met zijn kleren van optreden in zo een klein geleend bootje paradeerde hij langs ons door, toen hij omdraaide met zijn "titanic", sloeg dat geval om, en pardoesde hij het water in. Zijn horloge, zijn foto's in zijn brieventas, alles naar de knoppen.
Het mooiste van al, bij de uitzending van het programma, was van zijne " titanic" niets in beeld geweest                               ( vervolgt )

Wij hadden vroeger al een stuk of zes singeltjes opgenomen, de eerste twee waren dan nog zelf betaalde, ge betaalde een zeker bedrag, en ge "kreeg" een bepaald aantal singels, die ge dan zelf kon verkopen, en naar radio stations brengen Jos heeft het geprobeerd  in het nederlands, in het engels, zelfs in het chinees had het ons toen nog niet gelukt. Momenteel is het veel gemakkelijker, nu zijn het al BV 's als ze regelmatig op tv komen, kunnen zingen of niet.
Eindelijk had Joe Harris ( en wij) wat meer geluk, EERST ZIEN EN DAN GELOVEN ( was wel een "cover") werd grijs gedraaid op de radio, en van toen af kregen wij regelmatig  TV optredens.
LOUIS VAN RYMENANT, platenbaas en producer had ons ook opgemerkt, wij moesten een LP opnemen en uitbrengen VOOR wij naar Blankenberg vertrokken,ook de naam van het orkest moest veranderen, van toen af waren wij........... JOE HARRIS  EN "THE PINK-UMBRELLAS."

Nu nog de LP opnemen. Wij moesten s'morgens vroeg in de studio aanwezig zijn, want de LP moest op één dag opgenomen worden. Echt gekkenwerk. Wij zetten er wel nummers op die wij ook op optredens speelden, maar een LP, weerskanten?????. Ik heb later meegemaakt dat de Nerderlandse groep THE CATS een week studio huurde voor één singen A en B kant, die was dan ook AF!!!!
De naam van het orkest was dus THE PINK-UMBRELLA'S, dus ROZE PARAPLU'S. Ik kende in Brussel een fabrikant KNIRPS paraplu's, ik nam met hem kontakt op om te vragen dat hij 7 paraplu's niet in t'zwart, maar in t'rose kom maken, dat was geen probleem. Louis Vanreymenant vond dat een schitterend idée, wij moesten die in Blankenberg ALTIJD bij hebben , zelfs als wij op het strand lagen. ( ik had er zo een paar honderd moeten laten maken, dan had half Blankenberg met een roze paraplu rondgelopen.)
De LP stond er op, nu nog MIXEN, het was intussen half nacht geworden , dat mixen vraagt veel werk, en eerlijk gezegd, volgens mij hebben zij daar niet genoeg tijd ingestoken, op een schaal van 1 tot 10, geef ik maar een 7.

Nu morgen nog een fotocessie, en dan op weg naar Blankenberg.

                                                                        ( vervolgt)

Ik had heel vroeger bouwgrond gekocht in Zolder, acht are groot. Ik was toch niet van gedacht daar te gaan bouwen, ik had gezien dat zelfs nieuwe huizen door grondverzakkingen scheurden, ( veroozaakt door de koolmijn in de buurt. Ik had al een lange tijd een folder met muziek instrumenten, daar stond een sax tenor in, die moest ik hebben, van het merk " KING SILVERBEL". Met akkoord van mijn wederhelft verkocht ik die bouwplaats voor 50.000-fr, mijn sax moest wel 75.000-fr kosten, zonder koffer, want die koste nog eens 1.500-fr, dit maar om een vergelijking te maken, maar in die tijd was dat zeer veel geld. De saxofonist Johnny Sax van het orkest van Tura had in die zelfde periode het zelfde merk gekocht, de zijne was volledig verguld, die van mij ook, maar het bovenstuk en het pavillioen was in massief zilver, ik had wel waar voor zijn geld.
Een paar jaar later kocht ik mij een sax bariton SELMER dit terloops gezegd.

Bij ons terug keer van Londen, begonnen er verschuivingen van muzikanten, de accordeonist veranderde van werk, de drummer had het te druk met zijn werk. De accordeon werd vervangen door.........
ALEX GRUARIN hamondorgel - piano- en schreef de partituren uit, voor het orkest.
GILBERT HAESEN ( de broer van onze vroegere drummer Andre)
speelde drum, hij had een dubbele RODGER met alles er op en aan, dat was al een atraktie op zich als dat op podium stond, hij kon ook zeer goed zingen.
RONNY BEELEN werd onze bassist, want Jos zou maar 2-3 maal 45 min. doen.
JERRY BLUE speelde solo gitaar ( werd veel later de orkestzanger bij Wil Tura.) en was orkestzanger
IKZELF speelde tenor- bariton - clarinet.
MAURICE RAYEN speelde saxtenor. clarinet- dwarsfluit.
MARCEL VERVAAT uit Eenklo speelde trompet.- accordeon
Dat was het begin van een tijd later van de PINK-UMBRELLAS

                                                                   (vervolgt-

Het zeven man orkest werd maar beter en beter. Wij toerden door gans Belgie, vandaag in Wenen, s'anderendaags diep in Limburg,dan weer naar de vlaanders, kilometers dat wij deden.Wij kregen meer en meer werk. Sommige muzikanten waren al gestopt met werken, en waren ingeschreven als zelfstandig muzikant, ik werkte nog altijd, en had ik weken dat ik maar 12 uur sliep op een week.
Op zekere dag kwam Jos af, hij had een kontrakt aangenomen voor een gans seizoen aan de kust te spelen, n.m.l in Blankenberg, in den "EDEN," op den dijk. Ik ging nog altijd werken, hoe moest ik dat "flikken"Waarschijnlijk had mijn baas al ergens "iets horen fluiten" over dat kontrakt. Op zekere dag moest ik op het bureel komen, en ik moest beslissen , "spelen of werken," dat was vlug beslist. Was het een goede beslissing, ik weet het niet, maar ik denk wel dat ik het nu juist hetzelfde zou doen. Ik moest nu wel gaan "doppen" tot het kontrakt begon aan zee, ik kreeg wel geen dopgeld ( ik speelde nog wel de kontrakten die nog moesten afgewerkt worden) maar ik " bleef wel in orde".Er waren een paar veranderingen in het orkest. Wij vertrokken met................
Orgel Piano..Alex
Drum............Andre
Bas.............. Ronny
Gitaar.......... Jerry
Sax-clar.fluit Maurice
Sax .clar.     Ikzelf.
Zang........... JOE HARRIS
                                                         ( vervolgt )

Ik weet niet hoe de impressario Rijmen daaraangeraakt is, maar wij moesten met de groep gaan optreden in Londen. Ik werkte in die tijd als vertegenwoordiger sanitair, ik kreeg van de baas wel een weekje verlof. Wij moesten met de boot Oostende- Doover, s'avonds inladen, en s'nachts varen. Joske Harris had al van voor het vertrek een duivelse schrik, iemand had hem gezegd voor het vertrek goed wat whisky te drinken, dat had wel niet veel geholpen, want hij moest niet alleen de ganse nacht overgeven, maar zag ook nog zo groen als gras van schrik. Ik moet wel zeggen dat de zee wel zeer woelig was, zelfs een kleine storm, voor ons toch.
In Doover aangekomen moesten wij met ons " buske " naar Londen, dat links rijden was in het begin niet zo gemakkelijk, maar na een tijdje ging dat wel.
Aan het hotel aangekomen, en een kijkje genomen te hebben van onze kamers, zouden wij zoal terug naar huis gereden hebben. Gelukkig vond impressario Rijmen dat ook, en hebben wij een ander hotel geboekt n.m.l.  REGENT PALACE HOTEL LONDEON, kort aan het PICCADILLY CIRCUS. Wij hadden ons matriaal uitgeladen aan de dancing waar wij moesten optreden, en ons " buske" in de buurt geparkeerd .De optredens verliepen zo ongeveer zoals hier. Na ons laatste optreden wilden wij ons matriaal inladen, en wilde wij zo vlug mogelijk vertrekken naar Doover Maar wat bleek. Ons buske was niet te vinden, in t' begin dachten wij dat wij op de verkeerde plaats aan t' zoeken waren, maar neen, ons " buske" was weg. Een politieagent die juist in de buurt was wist ons te vertellen dat ze ons "buske" zeker hadden weggesleept, en ja, op het adres dat hij ons gegeven had stond ons "machien" achter afgeschermde draad. Na het betalen van de boete konden wij vertrekken.
Wij hadden wel in Londen opgetreden, wij hadden alleen niets verdiend, zelfs geld toegestoken,maar "WIJ HADDEN TOCH IN LONDEN OPGETREDEN"

Toen ik begon bij de groep waren er veel zangers en zangeressen die zelf nog geen begeleidingsorkest hadden, Zo hebben wij verschillende zangers (en zangeressen)begeleid, ik bedoel wel begeleid met muziek.
Een paar keer zelfs met Will Tura, de enige plaats die ik mij momenteel herinner was in Aarschot, in "t'bloemenhof". Ik weet dat nog omdat ik die dag voor de eerste keer met mijn nieuwe auto ( was wel een demonstratie wagen) VW 1500 reed. Na het optreden wilde Will en de muzikanten mijn wagen eens zien ( misschien uit beleefdheid) en toen ik dat ding eens wilde laten draaien kwam daar "geen noot muziek" uit. Den Harris heeft mij moeten thuis brengen.De volgende dag is de garagehouder de auto gaan halen, het had die beruchte nacht fel gevroren, mijn baterie was volgens hem niet volledig opgeladen, zodat dat ding bevroren was.Verder heb ik met die wagen geen last meer gehad.
Jawel, nog één keer, maar het lag niet aan de wagen.Wij hadden weer een bepaalde artiest begeleid, ( de naam zal ik wel niet vermelden) die moest de dag daarop weer met ons optreden, daarom bleef die in Sint Truiden slapen, wij hadden gewerkt rond "de kanten" van Tienen, en had mij gevraagd of ik hem naar SintTruiden kon brengen. Hij had op het bal een vriendinnetje leren kennen die ook naar Sint Truiden moest,
die had ik dan ook maar meegenomen,hun beiden van achter in de wagen.                                    (vervolgt)

De laatste jaren voor het einde van The Flamingo's was ik verhuisd naar Leopoldsburg. Leo Caerts had daar een commercehuis gekocht waar zijn vrouw een zaak opstarte, ik huurde van hen de eerste verdieping.
Dus zoals al vermeld, kreeg ik het bezoek van Joske Harris met zijn manager, na lang beraadslagen, en met goedkeuring van mijn
wederhelft, stemde ik toe, ik had intussen een dochter van drie jaar, en mijn vrouw zou nu meer tijd voor haar hebben.Ik moest wel voor elke repetitie naar Sint-Truiden, want de andere muzikanten, en ook Jos woonde in Sint-Truiden
De groep bestond toen uit..
Accodeon           Albert Scholts, uit Wellen.
Drum                  Andre Haesen
Trompet              Maurits Leenaerts
Sax Tenor-Clarinet   Ik zels
Joske Harris zang en Basgitaar.

Het opstarten van het orkest verliep vlot, en al vlug begonnen wij wat bekend te worden, want in die tijd ging het wel heel anders dan nu, bij de hedendaagse tv programma's zoals bvb Idool, zijn zelfs die halfweg uitvallen al BV, maar vroeger moest ge wel eerst presteren, en de reklame moest van "goede optredens" komen, zo kreeg je meer en meer werk, en ook bekendheid.Het was niet alleen zo voor orkesten, maar ook voor zangers (zangeressen), zangers zoals Will Tura. Louis Neefs,
Jaques Raymond,Johnny White,Rocco Granata enz. hebben het moeten halen zonder TV, maar wel met kwaliteit.
Wij hebben met ons orkestje wel verschillende artiesten begeleid, daarover meer vanavond of morgen. 
.