Vlaams heimatlied nog niet dood..


Uiteraard blijven Emiel Hullebroeck, Jef Van Hoof, Jef Tinel, Lodewijk De Vocht, Renaat Veremans, Armand Preud'homme, Gaston Feremans, Jos Mertens, Lode Dieltiens.... onze grote klassieke toondichters van heimatliederen, streekliederen, strijdliederen ... ter ere van Vlaanderen. Nooit kan en mag het ANZ hen vergeten en voorbijgaan bij het samenstellen van programma's van zangfeesten en andere liedprogramma's of bij hun digitaliseringsproject.
Toch worden ook vandaag nog fijne 'volksliederen' geschreven.
Een klassieker werd al Will Tura met zijn 'Omdat ik Vlaming ben' en 'Vlaanderen, mijn land'.
Boudewijn De Groot scoorde een topper met 'Land van Maas en Wael', net zoals Rocco Granata met zijn 'Vlaanderen, mijn land'.
Herman Elegast schreef een schitterend strijdlied op tekst van Anton Van Wilderode: 'Volk word(t) staat!'
Ook Raymond van het Groenewoud schreef een mooi lied over zijn taal: 'Ik zing in de taal van mijn moeder'. Heel wat meer geslaagd dan zijn 'Vlaanderen boven' vind ik zelf.
Tijdens de reeks Vlaanderen muziekland maakten we kennis met een nieuwe ode aan Vlaanderen en zijn taal. Nicole en Hugo zongen er 'Hier in m'n Vlaamse land'.
Een rustig liefdeslied voor Vlaanderen en de Vlaamse taal.
Een eenvoudige melodie die je meteen meezingt.
Als je ziet hoe de verzamelde menigte dat lied (en uitvoerders) toejuicht en met leeuwenvlaggetjes zwaait, kan je alleen maar besluiten dat het Vlaamse heimatlied nog niet dood is.















