Foto uit de Moorderijen in Dinant

Toen mijn man en zijn lotgenooten het stadhuis verlieten was het 23uur.Zij werden buiten de stad geleid.Een politiek tegenstrever van mijn man de heer Claes vanNuffel, heeft het woord genomen en heeft de overste,die met de uitvoering van het doodvonnis gelast was,gesmeekt het leven van den burgemeester te sparen;hij heeft gezegd,dat hij niet tot de politieke partij van mijn man behoorde, maar dat mijn man noodig was te Aarschot en dat hij in zijn plaats wilde sterven.De Duitsche officier is onvermurwbaar gebleven.Mijn man heeft den heer Claes bedankt en gezegd,dat hij gerust stierf, dat hij zijn leven had gebruikt om zooveel goed mogelijk te doen,dat hij niet het behoud van zijn leven vroeg,maar dat van zijn zoon,een vijftienjarig kind,tot troost van zijn moeder.Hij kreeg geen antwoord.Ook mijn zwager heeft gesmeekt,dat het leven van zijn broeder en zijn neef mocht gespaard blijven.Naar hem werd evenmin geluisterd.Den 20"Augustus,rond 5 uur heeft men ze doen neerknielen en een oogenblik daarna ,de beste menschen die ooit hadden geleefd,waren niet meer."Al deze bijzonderheden geven ons eenig denkbeeld van de moorderijen in Aarschot.Maar nog was het lijden niet genoeg.-Op 21Augustus werden mannen ,vrouwen en kinderen naarLeuven geleid,en daar mishandeld,beschoten,uitgejouwd.Mevr.Clara Boeye,echtgenote van den reeds genoemden heer Frans Teurlinckx,drukker te Aarschot verklaarde;éVrijdag 28 Augustus,ben ik te voet naar leuven geleid met de andere bewoners van Aarschot(jonge en oude).Daar hebben wij de nacht moeten doorbrengen op de mest in de paardestallen van de artilleriekazerne.Duitsche soldaten kwamen zicht te slapen leggen tusschen de vrouwen in.Niet ver van mij werden de juffers R...gewekt door een soldaat, die ich daar eveneens neerliet Mj R...riep"Papa ik ben zoo bang?"en den Duitscher is weggevlucht.Van dergelijke en ernstiger dingen werd meer gefluisterd in Aarschot és Anderendaags 's morgens werden wij vrijgelaten."De Koning is gevangen en Antwerpen is in onze handen".zeiden de Duitschers.Toen wij in de statiestraat in Leuven aankwamen,werd op ons geschoten;iedereen vluchte weg in de huizen,die door het vuur waren vernield."Dan moesten al de bannelingen terug naar Aarschot/de mannen werden in de kerk opgesloten, en op 5  September voerde men er 300 i beestewagens naar Duitschland.Bij hen waren de paters wier getuigenis we hierboven reeds hebben aangehaald.
wordt vervolgd

Rond 2 uur werd ons gezegd:"de vrouwen mogen terug naar huis." Daar mijn huis nog vol soldaten was, heb ik de gastvrijheid van een buurvrouw  aangenomen. nouwelijks waren wij bij haar,of de Duitschers kwamen ons zeggen, dat wij onmiddelijk de stad moesten verlaten;zij moest beschoten worden.Wij moesten vluchten lags de kant van Rillaer.Met een vijtigtal vrouwen en kinderen hebben wij een weg moeten opgaan,die bezaaid lag  met lijken van arme Belgschen solsaten,van burgers,van paarden,tusschen afgebrande huizen door:onderweg ontmoetten wij honderden auto's met Duitsche officieren,wier dapperheid zich hierin uitte,dat zij hun revolver gericht hielden op vrouwen,die zelfs geen geld meer op zak hadden om zich eenig brood aan te schaffen?Eindelijk ,na een uur gaans hebben wij nog een ongehavende boerderij bereikt.Pas waren wij er,of een Duitsche patroelje gaf ons bevel on groep stil te staan in een weide onder verbod van nog weer op de boerderij te komen.Eerst zeer laat in den avond hebben wij op de hoeve mogen komen,maar  dan mochten wij er niet meer af,tot 8 uur hebben wij er moeten blijven.Ondertusschen namen de Duitschers de mannen gevangen,woonden het afscheid van echtgenooten en vrouwen bij en deden dan hun slachtoffers vooruit gaan:500 meter verder,lieten zij ze weer los.Toch vroegen zij nog eerst of de vrouw van den burgemeester van Aarschot ook in de groep was.Er werd hun geantwoord van neen en mijn pas werd verscheurd.Na hun heengaan heb ik het naburige dorp kunnen bereiken,waar vrienden mij met levensgevaar hebben verdoken,en gezorgd hebben dat ik in Holland kon komen.Ik heb vernomen,dat men mij verscheidene weken heeft opgezocht en dat men zelfs10.000 frank beloofd had wie zou kunnen zeggen,waar ik mij bevond.Nooit heb ik geweten, waarom de Dutschers mij wilden vangen.
wordt vervolgd

je kan zo zien ,ze is een vrouw met een hart van goud;

k ben blij om jou te kennen,?

zeer genegen een vriend ploef

Dat doet er niet toe,mevrouw,hij is verantwoordelijk.Mijn zoon deed ons in een andere kelder gaan;ongeveer een half uur later sprak hij mij:"moder,ik hoor dat men ons zoekt...Welnu ?laten wij boven gaan en ons lot moedig dragen?"Dezelfde kapitein was het..."Mevrouw ik moet uw zoon hebben.' Hij heeft mij mijn 15 jarige zoon ontnomen. En daar mijn arm kind door de kwetsuur moeilijk gaan kan,stiet hij het met stompen vooruit;ik heb mijn ogen dichtgeloken om niets meer te zien,ik voelde mij sterven van wee....Het was ontzettend...Ik geloof,dat hij mijn kind bij zijn vader op het stadhuis heeft gebracht.Nog was de woede van dien kapitein niet verzadigd;hij is tot bij mij teruggekeerd en heeft mij gedwongen hem alles te toonen van de kelders tot de zolders,daar volgens hem ,op de soldaten werd geschoten.Hij heeft kunnen zien ,dat de kamers leeg waren en de ramen dicht.Terwijl hij dit alles afzocht,dreigde hij mij met met zijn browning.Mijn dochtertje is tusschen mij en hem komen staan.En nog heeft hij zijn lafheid niet begrepen.Toen wij in het voorportaal gekomen waren,heb ik hem gezegd :"Wat zal er gebeuren?"Hijheeft mij koel geantwoord:"Gij zult met uw dochter en de dienstmeisjes doodgeschoten worden."Ondertussen plooiden de soldaten hun bajonetten en toonden de verschrikte dienstboden,dat zij goed priktenDe kapitein ging dan weg ;een soldaat kwam bij mij en hij zei:"Ga naar den Groote Markt;de vrouwen zal geen leed gebeuren." Ik keerde mij om,ten einde een mantel en een hoed te nemen;die was reeds gestolen,Wij hebben ons huis zonder iets verlaten.Toen wij op de marktplaats aangekomen waren,hebben wij er al de menschen uit de buurt aangetroffen;allen weenden.Nevens mij viel een meisje van verdriet in bezwijming:haar vader en haar twee broers waren doodgeschoten en zijelf was van het sterfbed van haar moeder weggerukt;negen uur later heeft ij haar moeder teruggevonden dood.

ZE ZIT ER IN VOLLE GLORIE BIJ,
T IS TROUWENS T EERSTE KLEINKIND
DAT ZE HEEFT GEKREGEN.
EN DE BONPA VOELT HEM OEKIDOE
ZO FIER ALS NE PAUW IS T HIJ.

MET DE GROETJES VAN PLOEF.

ZIE ZE STRALEN VAN GELUK,
ZE HAD ER VEEL VOOR OVER; MAAR T IS DAN
TOCH DE MOEITE WAARD GEWEEST.
WIJ WENSEN MOEDER, VADER EN DE FAMILIE
 VAN HARTE GELUK BIJ DEZE.

TEVENS VEEL GROETJES VAN PLOEF.ROGER
EN HENRIETTE.

ONDER MIJN HEMD DAAR ZIT EEN WARM HART?
EEN HART DAT KLOPT VOOR MENSEN?
DAT IEDEREEN TEN VRIENDE IS?
DAT KLAAR STAAT OM TE HELPEN?
DAT MENSEN LIEF  WIL HEBBEN?
WIL HELPEN IN DE NOOD.
DAT ALTIJD KLAAR  STAAT VOOR EEN ANDER,
DAT MENSEN ZOEKT IN NOOD?
EEN HART DAT LUISTERD NAAR DE NODEN,
EEN HART DAT DANKEND FLUISTERD?
IK HOU ZOVEEL VAN JOU.
DE 'S GROETJES ZIJN VOOR JOU VAN PLOEF.

Rond 10 uur deed den Duitsche bevelhebber mijn man naar het stadhuis komen:toen hij daar aankwam werd hij aangesproken met \"schwetnhund\" \"n zoo brutaal mogelijk eischten zij,dat hij de vaderlandsche vlag zou intrekken:dan moest hij in het Duitsch de verorderingen vertalen,die hij in de stad had doen aanplakken,om de wapens in te leveren en de bevolking tot kalmte aan te manen.Ondertusschen kwamen officieren bij mij inkwartiering eischen;ze waren met drie:een generaal en zijn twee adjudanten;zij werden naar hun vertrekken geleid;hun kamers gaven uit op den Groote Markt.Van uit hun venster konden zij de troepen  die er waren opgesteld,goed in t oog houden.Kort daarop zijn zij buiten gegaan;het kamermeisje heeft mij geroepen,om te zien hoe de kamers er uit zagen; de gemeenste inbreker zou de meubels niet hebben overhoop gegooid zoals de Duitschers \'t gedaan hebben;geen lade of ze was doorsnuffeld ,geen papier was ongedeerd gebleven.Later kreeg ik hiervan den uitleg.De generaal vroeg mij de naam van den Belgischen kolonel,dien ik den dag te voren had gelogeerd,en vroeg met aandrang tot welke leger afdeeling hij behoorde,enz,enz.Ik heb hem geantwoord:\"zijn naam weet ik evenmin als den uwen;ik weet niet, waar hij vandaan kwam noch waar hij geengegaan is,evenmin als ik weet waar hij geengaat.\"
Voortdurend trokken Duitsche troepen voorbij.De mannen werden aangehouden.Rond 16uur kwam mijn man thuis.\"tot nu toe gaat het goed\",zei hij,\"maar ik ben
ongerust\". Hij nam sigaren om ze te geven aan de schildwachten,die het huis bewaakten.De buitendeur in den tuin is zoo geplaatst,dat wij den generaal op het balkon konden zien.Ik deed mijn man opmerken,dat wat hij deed de overheden  mogelijk niet zou bevallen. Toen ik weer binnenging, zag ik naar den Grooten Markt en zeer duidelijk merkte ik twee rookwolken en aanstonds daarop hoorde ik een groot aantal geweerschoten.Onmiddelijk was mijn koer vol paarden en soldaten die als wilden in de lucht schoten.Mijn man,mijn kinderen, het dienstpersoneel en ikzelf hadden maar juist den tijd om in den kelder te vluchten,voortgestuwd door soldaten,welke al schietenbij ons een schuilplaats zochten.Na eenige oogenblikken van onzeggelijken angst,kwam een der adjudanten al schreeuwend naar beneden:\"De generaal is dood .Ik moest den burgemeester hebben,\"De generaal was door een Duitschen kogel getroffen geworden,toen hij op het balkon stond.Mijn man zei mij:\"Dat wordt ernstig voor mij.\"ik drukte hem de hand en zei hem:\"MOED?\" De kapitein leverde mijn man over aan de soldaten,die hem onder stooten meerukten.Ik liep naar de kapitein toe en sprak:\"Mijnheer,hij kunt vaststellen,dat mijn man niet geschoten heeft,evenmin als mijn zoon,daar zij hier ongewapend waren\".
wordt vervolgd

Hoe blij ze waren t is niet te geloven .

Ze is de dochter van dat blondje uit de rij,                  prachtkind al zeg ik t zelve .
           

Precies nen echte gestationeerden burger,
nen echte levens genieter ,kan je zo zien.