Laat de......

Ik wachte af mijn lot,
dus zij ik bij mij zelf;
ik zoek tussen die kleine een ferme mokke.

Alvroeg had 'k het zangtalent,
en moest ik leren lopen.

Ik was klein geboren,
en dacht 't wordt alle dagen kerst.

Heer God,
ik ben bang voor pijn en toch durf ik u vragen:
laat mij kwetsbaar blijven voor elk mensenleed,
al kwetst het mij zeer diep.

Ik ben bang voor pijn
en toch wil ik u vragen:
laat mij moedig opkomen voor de machtelozen.

Ik ben bang voor pijn
en toch durf ik u vragen:
laat mij trouw zijn,
al zal ik uren kennen van teleurstelling en vertwijfeling.

Ik ben bang voor pijn...
daarom durf ik u vragen:
blijf bij mij
wanneer pijn en onmacht mij eenzaam maken.

(Met de groetjes van ploef)

Wij zaten nog buiten op de stoep met buren te praten,
nu gebruiken wij E-mail om elkaar nog iets te vertellen
nu meer en meer via de webcamera.

Wij hadden nog een kodaksken met zwart wit film,
nu zijn 't kleurenfoto's met gsm die ze dan versturen
Blackberry pda.

Het galénepostje met koptelefoon is ne homstudio
geworden zelfs met surround klank.

De facteur bracht nog te voet de krant op zondag, en de gazet met den uitslag van de ronde van Vlaanderen werd uit een vliegtuig naar beneden gesmeten,
nu krijgt men al den uitslag op pc.

Wij wisten niet van geld en brood uit den muur halen.
Vroeger spraken wij af mee ons lief ,
nu is dat tokkelen op onze gsm.
Als je iemen vroeger naar de maan wenste,
kan 't nu zijn dat ze er naartoe kunnen.

'Tnieuws op de radio was nog 't gesproken dagblad,
nu is't digital DAB en HDTV.

Roze was de "kleur" voor baby's,en "homo" stond voor mens.
Wij waren bij de schouts en chiro en jongens nog bij den troep,
nu reageeert de jeugd als hooligan en rookt nu joint.

Wij zijn de laatste generatie die nog ne man nodig hadden om
nen kleine te maken.
Wij zochten nog de weg met landkaarten,
nu is er de gps.
en eigenlijk doen wij er al aan mee.
Mogelijks omdat niet anders meer kan,
want anders zijn wij hopeloos aan 't verouderen.
(Met de groetjes van ploef)

Als wij nu allemaal 65 plussers zijn geworden(zoals ze ons nu noemen,niet meer senioren of ouderlingen).de leeftijd van 100 willen halen, moeten wij sterker in ons schoenen staan dan ooit, WANT.

Als de jeugd moe is, is ze aan vakantie toe.
Als wij moe zijn zegt men " ze takelen af".

als de jeugd bezwaren maakt,heeft zij een uitgesproken mening.
Als wij bezwaren maken,hebben wij 't niet goed begrepen.

Als de jeugd iets vergeet, hoor je zeggen 'k heb het toch zo druk gehad.
Als wij iets hebben vergeten, zegt men " (t is den ouderdom".)

Maar wij ouderen zijn de overlevers.
kijk maar naar de veranderingen die wij hebben meegemaakt,
meebeleefd en overleefd:

Wij werden geboren voor dat er sprake was van,
televisie, diepvries,flitscamera's creditcardts,computers,
afwasmachinens,microgolven,droogkasten en stoomstrijkijzers.

Wij trouwden eerst en woonden dan samen zonder kennis van zaken en onder
ondervinding(alé dat was bij mij toch het geval).

Wij waren geboren voor er huismannen waren of deeltijdse banen,
kinderdag-verblijven,brugpensioenen,groepsterapieén,
samenlevingscontrakten of generatie-pakten.

Wij hadden nooit gehoord van jongens met piersings,
van bommoeders en van HNSI.

Wij waren er al voor de E40, den B747 jumbo en den TVG
Wij gebruikten alleen een geheugen met hersencellen,
Nu hebben ze daarvoor nog RAM en ROM en geheugen
met garde schijf vol Mega-en Gigabytes.

Toen betekende "Made in japan" nog rommel
Een I-POT(D) was bij ons een stoofpotje om een ei te koken.
en wij dansten nog op 45 en 33 toeren platen,
nu heeft men CDs,DVDs enMP3s.
wij;en de konijnen en andere zoogdieren aten nog selder,
en zij ;hebben het zelfde effect met  viagra en vibrators,      
en Aids was toen nog 't Engels woord voor helpers,
en wij;wij deden't verder  zonder?.

(Met de groetjes van ploef)

(Slag/ onzer kanoniers aan den Yzer)We zagen hoe de mannen zich aan den weg naar Beerst weerden en den krisies bezwoeren.Lang den kant van het bloedputteken behaalt kommandant Deschamps aan het hoofd van de twee andere kompagnieen van het 11° denzelfden schitterenden uitslag: met de mannen van de kompagnie Labeau hernemen ze ook daar de loopgraven. De nacht van den 20° op den 21° Oktober zinkt neer. Geheel duister wordt het niet. Op vele plaatsen laaien de vlammen op. De kanonnen bulderen onder rust. En in de kelders van Diksmuide schuilen burgers,die het nu berouwen niet gevlucht te zijn, want 't schijnt hun of ze deze verschrikking niet levend meer zullen geraken. Op de velden liggen dooden. Brankardiers zoeken gewonden. Te Diksmuide brengt men de lijders naar het hospitaal; ook het huis van den voormaligen Spaanschen gouverneur bij de Noordbrug,is een lazaret, evenals de woning van den notaris B... in de Weststraat. Andere gekwetsten sleuren zich voort over de Hooge Brug, om in veiliger oord te vluchten en genezing te zoeken. Langs de wegen dompelen vluchtelingen, zich richtend naar Veurne.En kaisons met munitie dreunen nader om voorraad te brengen voop den strijd, die nu wel niet geheel staakt, maar morgen zeker nog geweldiger hernomen al worden.(slot)
vervolg( Het leven in bezet belgie.

Na vele tegenslagen loop je met je kop tegen de muur,tot op de dag dat je vanzelf gaat lopen naar die God die zoals je hebt geleerd,van kindsbeen af, je redder in nood zou zijn.
Je vraagt je af hoe kan die God je zo inpalmen dat je blindelinks in hem gaat geloven,alsof hij je bij de hand neemt en je telkens weer op 't rechte pad zet,
zodat je leven ;een leven van rust en ontspanning wordt?
Je kan het niet verbergen en toch ben je bang om het aan mensen door te geven.
Wonderen als ze bestaan ze voelen zeer goed aan maar maken 't ook wel moeilijk om ze te begrijpen.
en toch,ze maken van een mens iets wonderbaars als je er mee kan leven.
(Met de groetjes van ploef)

Ik wens eenieder die mij dezer dagen bezoekt een Zalige Hoogdag van Allerheiligen,'t is voor eenieder een dag van bezinning,een dag waar ieder wel iemand zal hebben waar de herinnering herleeft op deze dag.
Zeg het met bloemen ,een vroom gebed,zo blijf eenieder in onze herinnering leven, ze gaven toch ons een andere kijk op het leven.
(De groetjes van ploef)

Geluk en vreugde heeft tijd om te wachten....
Voor hen die huilen...
Voor hen die lijden...
Voor hen die op zoek zijn...
Voor hen die geen zelfvertouwen hebben,
voor diegene die liefde uitstralen.....
Want die mensen kennen de waarde van datgene
wat een indruk nalaat in je leven.
( met de groetjes van ploef)

Stuur een boodschap naar iemand,
wiens vriendschap je koestert,
naar iemand die indruk op je maakt,
naar iemand die deel uitmaakt van je leven....
naar mensen,die jou laten lachen,
wanneer je het hard nodig hebt,
naar zij die jou het positieve tonen,
als je alleen maar al het negatieve ziet,
aan mensen aan wie je graag wilt zeggen,
hoeveel hun vriendschap voor je betekent,
of zeg eenvoudig?
Dank je voor je vriendschap,
dat je mij een blik in een betere wereld gunt.

( ploef wenst je daarom een fijn dag)

Vergeet wat was,verlaat wat achter je ligt,
je teleurstellingen , je verdriet.
Liefde begint met een glimlach,
en groeit met een hartelijke zoen.
( met de groetjes van ploef)

De gelukkigste mensen hoeven niet zo nodig ,
het beste van alles,
Ze accepteren gewoon wat op hun weg komt.
(Met de groetjes van ploef)

Moge je op je weg,
genoeg geluk aantreffen,
genoeg uitdaging om sterk te worden,
genoeg hoop hebben, om in de toekomst te geloven.

( Met de groetjes van ploef)

Er zijn momenten  in je leven,
waarin je iemand zo kunt missen dat je denkt,
was hij maar hier.....

Droom over wat je het liefste is.
Ga,waarheen je wenst te gaan.
Wees dat, wat je wilt zijn.
Je hebt maar een leven.
Doe er mee wat je het liefst doet.
(met de groetjes van ploef)

Vluchtelingen,iedere dag worden ze vermeld in de media
Het ergste is dat dat wij bij al die berichtgevingen niet meer stilstaan?
Wat zouden wij doen ?
Hoe zouden wij ons voelen moesten wij alles moeten achterlaten ?
Ons huis, onze familie, onze wereld waarin wij leven...weg.
welke pijn zou dat teweegbrengen.

VLUCHTEN? een eeuwenoud verhaal,
vluchten,voor je kleur, je eigen taal.
Voor oorlog..... zinloos geweld,
of gwoon omdat je mentaal bent uitgeteld.
Vluchten, een onderschatte pijn,
om je zelf te kunnen zijn.
Om je geloof of mening je gedachtegoed,
of gewoon omdat je even anders doet.
Vluchten is leven met pijn en smart,en toch nog hopen,
niet te moeten vluchten om jezelf 't ontlopen.

(Met de groetjes van ploef)

Je lag zo zacht in mij geborgen,
tot het vroege licht
van deze nieuwe morgen,
onthulde ons je lief gezicht.

Nu je vredig ligt,
zachter dan den morgen
in de armen van de zon geborgen,
aan mijn hart zo dicht.

Weet ik: je bent van dezen morgen
zelf het nieuwe licht.
in een wereld vol van zorgen
heb jij weer hoop bericht.

Je bent de liefde, nieuw geboren,
waardoor alle verten opengloren?

Emmy swerts.
Met de groetjes van ploef

Foto(karabiniers achter  zandzakken)kolonel Leestmans, die sedert het begin van den aanval al de maatregelen genomen heeft, om in geval van nood onmiddelijk te kunnen ingrijpen , brengt zijn kompagnieén naar voren. Hij stapt aan het hoofd van de kolon , die den weg naar Kaaskerke naar Diksmuide volgt. Nauwelijks komt hij op de hoogte van de spoorweghalte, of een regen granaten van allerlei kaliber valt rond hem neer. Ongetwijfeld hebben de waarnemers van de Duitsche artillerie aan wie in het vlakke landschap niets ontsnapt , deze beweging bemerkt. Een helsch vuur wordt aan aanstonds samengetrokken op de ruimte, welke de kompagnieén van het 11° doortrekken om eerst de brug, en daarna Diksmuide te bereiken. Slag op slag ontploffen de projektielen met oorverdoovend geraas, op den weg zelve, in de weiden welke er langs loopen; huizen storten ineen,letterlijk verkruimeld door de ontploffingen welke gansche brokken muur in allerlei richtingen slingeren. Onder de doodelijke stortvlaag van yzer en vuur, en steenen,aarzelen de mannen van de voorste kompagnieèn een oogenblik.Instinktmatig zoeken zij een dekking en schuilen in de grachten langs den weg. Maar luitenant-kolonel Leestmans heeft zich rekenschap gegeven van de lichte weifeling die ontstaat. Recht, in het midden van de weg, prachtig en vol vuur, den sabel in de hoogte,richt hij zich tot de eerste elementen, die in de gracht dekking hebben gezocht en sleept ze mede onder de kreet:Leve het 11°? vooruit, jongens?" En het voorbeeld volgende van den aanvoerder, wakkeren al de officieren hun manschappen aan. "Vooruit het 11°? Op den vijand los?" En het 11° linie-regiment rukt vooruit, ondanks het bombardement, dat in hevigheid verdubbelt, door het helse vuur heen, dat het langs alle kanten insluit. Mannen storten neer, op den slag gedood, zonder één kreet: anderen,gewond,zakken ineen aan den boord van den weg: het bloed spat op de beslijkte uniformen:maar men rukt vooruit.Zoo bereikt men de maalderij, waar kolonel Meiser de dapperen ziet voorbij trekken, die den dood tegemoet gaan.De mannen juichen hem toe en loopen voorbij,sneller, steedes sneller, medegesleept door hun aanvoerder, wiens kalme dapperheid hen allen beheerstert.Eensklaps ontploft een reusachtig groote granaat te midden van de baan, waarvan onze troepen  de zijwegen volgen. Een heele groep wordt door den slag omver geworpen : eenige mannen, door het geweld van de ontploffing in de lucht geslingerd, komon op de steenen terug neervallen, met verbrijzeld hoofd. Een heel klein soldaatje van nauwelijks achtttien jaar, door een granaatscherf aan de hals getroffen, heeft den ruggegraat verbrijzeld. Men hoort een doordringende kreet:"Moeder?..." Dan, het geweer loslatend, de oogen vol ontzetting, draait hij rond en stort met een dof geluid aan de voeten van den kolonel Meiser zelf neer.vervolg op  (13)