Herinneringen van toen-----

(FOTO? De vlucht van West Vlamingen) Onmiddelijk ziet men de uitwerking.Neergemaaid, door het schroot aan stukken gereten, brokkelen de vijandelijke massas uiteen. Met schrik geslagen, maken al de overlevenden rechtsomkeer en ijlen terug naar de dekkingen,waaruit den aanval xerd gedaan.Een korte rustpoos volgt op de moorderij: men maakt er gebruik van om de gewonden naar Diksmuide te brengen. Een lange kerel, dien men weg draagt, het gelaat bevlekt met bloed , dat hem uit een verschrikkelijke wonde aan het hoofd vloeit, spartelt tegen als een wannzinnige  en,den loop van ijn geweer nog dreigend vooruit gestoken, brult hij uit alle macht:"'k Ga e allemaal neerschieten?'k Ga ze neerschieten?" Om zich over de bloedige mislukking te wreken, keert den vijand zich weer hardnekkig tot de stad. Het schijnt dat in zijn oog het eenige redmiddel om weerstand te breken, welke welke hem met verstomming en met woede slaat, er in bestaat Diksmuide in een puinhoop te veranderen. En zijn artilleristen zetten zich aan het werk naar hartelust. Eindelijk wordt het stadhuis getroffen. Een eerste granaat slaat in de massieven toren een reusachtig gat; een tweede komt door het groot achterraam, in de voorhal terecht, slaat door den muur heen en ontploft in een zaal juist in die waar de staf werkzaam is.Alles is verbrijzeld, door de hevigheid van de ontploffing omvergeworpen. Wanneer een scherpe rook is opgetrokken, vertoont zich voor het oog der overlevenden het gruwelijkst schouwspel dat men droomen kan: De muren zijn bespat met bloed en overblijfsels van hersenen; men kan geen stap doen zonder een menschelijk overschot te raken; een twintigtal mannen afgevaardigd door Fransche en Belgische eenheden, welke zich in de zaal bevonden, zijn op verschrikkelijke wijze aan stukken gereten en hun onkenbare overblijfsels liggen verstrooid onder het puin, te midden van stukgeslagen meubelen,gebroken ruiten, baksteenen en bepleistering.Kolonel Jacques moet een ander bureel zoeken...Maar hij is tweemaal gewond en luitenant kolonel Sults, kommandant van het tweede jagers,neemt zijn taak over.Intusschen is men  in 't getroffen stadhuis aan het reddingswerk begonnen....
 Uit het bloed bespat puin, klinken nog noodkreten....Laten wij weer 't woord aan vertrouwbare ooggetuigen.Bij tusschenpoozen hoort men een vreeselijk gehuil,den kreet van een gefolterd wezen.Om dezen ongelukkigen lijder te vinden, kunnen de redders, die naar de plaats  van waar deze wanhopige roep is gestegen,zich slechts richten op de bloedige sporen die op het kalkpuin zichtbaar zijn.(vervolg op 4)

(Foto officier op zijn post door een kogel getroffen)De fusiliers presenteeren het geweer als men den doode  heendraagt.Een eerewacht gaat voorop en een luitenant draagt het vaandel. Jacques heeft zijn vriend tot afscheid gekust. Samen hebben ze van Luik af gestreden. Den vijand moet den stoet ontwaard hebben en vervolgd hem,met zijn geschut. Op het kerkhof barsten de granaten op de zerken en slingeren de dooden uit de graven. Den aalmoezenier leest plat ten gronde liggende, de laatste gebeden. De aanwezigen zoeken dekking achter de grafmonumenten."Rust in vrede?." klinkt het allerlaatste. Een zwaare slag...het groote Christusbeeld op 't eind <ankelt en valt met een doffe slag neer.Diksmuide zelf brokkelt af. Een projektiel slaat daaropde markt in een huis  en doodt 17 fusiliers. Rond elf uur, ziet men aan den kerktoren de eerste vlam."Men weet waarlijk niet", verhaalt Marguerrite Baulu, " hoe het alarlsein zoo snel gegeven werd, maar eker is het, dat onmiddellijk gebrekkige oude mannen en vrome vrouwen, vol heilige verschrikking, alles alles wat nog roerde onder het puin, daar eensklaps verameld was en men zwijgend, met tranen in de oogen, naar de vernieling van den toren staarde. Na eenige tijd zag men de spits onder het gewicht der klokken plooien en lang den tiren naar beneden glijden. Den Vijand mikte voortdurend op het stadhuis, waar zich dien zelfden dag ook een vreeselijk drama afspeelde.Gelijk den vorigen dag, en bijna op hetzelfde uur,-'t is half 4_-- juist op het oogenblik dat de Duitsche artillerie haar vuur verlengt, in het noorden,in het Oosten en in het Zuiden, stormt het vijandelijk voetvolk in dichte gelederen vooruit,terwijl zij luidkeels hun woeste Hoch-kreten slaken. Zij hebben geen honderd meters afgelegd of de helft van hun manschappen ligt reeds ten gronde, want achter de borstweringen,waar de aanvaller dooden te vinden dacht, zijn plots de infanteriesten van het 11é linie opgerezen, van het 2é jagers ven de mariniers-fusiliers, wier krachtdadigheid werkelijk aan het verhevene grenst. Met de wraak tot plicht, stoer en onverbiddelijk, denken zij er slechts aan te dooden en vuren, vuren zonder ophouden(wordt vervolgd op 3)

Het verhaal van deze vier kaarsen....
De omgeving was zo rustig dat men ze kon horen spreken.????    

                De eerste kaars zei:
ik ben zo vredig en zo rustig, niemand kan mij beletten dat ik uitdoof.
Haar vlammetje werd steeds kleiner en doofde uit.

                Ik ben de tweede kaars;
Ik ben het vertrouwen: meestal kan ik het niet worden,
dus heeft het geen zin meer om te branden,
Wanneer ze stopte met praten blies een zuchtje haar uit.

Op haar beurt sprak zachtjes de derde kaars.
                  Ik ben kaars van liefde;
Ik heb niet de kracht gekregen om te blijven branden.
De meeste mensen negeren me ;ze vergeten zelfs "hun evenaaste te beminnen"
Ze wachte niet langer en doofde uit.

Plotseling kwam een kind:------
Het zag de drie gedoofde kaarsen en vroeg???"
Waarom branden jullie niet verder????"
Nadat het dit gezegd had begon het kind te wenen.

                  toen zei de vierde kaars:
Wees niet bang,nu ik nog brand kunnen we de andere kaarsen terug aansteken.
                 Want " ik ben de Hoop"
Met glanzende ogen nam het kind de kaars van de Hoop
en stak de andere kaarsen weer aan.

De vlam van de Hoop zou nooit uit je leven mogen werdwijnen???
en ieder van ons zou de Hoop en het vertrouwen,
de vrede en de liefde moeten koesteren.????

Vrede              Vertrouwen            liefde            Hoop

(Met de groetjes van ploef)

Ik ben een den boom des levens....
Tijdens de koude wintermaanden kom ik u verwarmen.

In de zomer geef ik schaduw tegen de brandende zon.

Ik ben 't geraamte en het dak waaronder je kan schuilen,

Ik ben 't geraamte van je tafel en de stoel waar je op kan rusten.

Ik ben je bed waar je kan rusten in de nacht.

Ik ben 't gewelf van je kerk en katedraal.

Ik ben de materie waarop je kan viool spelen.

Ik ben het hout waarmee je boten maakt.

Ik ben het handvat van je sikkel,het hekken rond je hof.

Ik ben de koffer met bezittingen,de deegrol voor je brood.

Ik ben de lepel in je soep,en ook de wieg voor je kind.

En later ook de kist waarin je deze wereld zult verlaten.

Mag ik dan vragen?
Wil je dan eens alstublieft stoppen met steeds tegen mij te plassen?
Alvast bedankt (de groetjes van den boom in uw omgeving)
(Met de groetjes van ploef)

Den bisschop van brugge is op bezoek bij den pastoor van Bulskamp.

Zegt den bisschop".
Ik heb vernomen "dat je bij je meid slaapt"

:Zegt de pastoor:
Ja , al jaren maar de hond slaapt tussen ons.
dus gebeurd er niets.

Zegt den bisschop?
"Wat doe je dan als je hoesting krijgt?"

De pastoor zegt:
Dan sta ik op en ik loop tien keer rond de kerk
en 't is over.

Zegt den bisschop:
En" wat als de meid goesting  krijgt?"

Zegt den pastoor:
Hetzelfde , ze staat op en loopt ook "tien keer rond de kerk"

Vraagt den bisschop;
En wat doe je als je beiden goesting hebt?.
"op 't zelfde moment,"

Zegt den pastoor:
" Dan loopt de (hond) tien keer rond de kerk .

(met de groetjes van ploef)

Moeder is nu 16 jaren gestorven,tien jaar later dan mijn vader.
Ze woonde ver van mij zo efkens 40 km uit elkaar,en met mijn broer die nader woonde viel het niet goed mee,zo was mijn moeder veel teveel op haar eentje aangewezen.
iedere week zag ze mij en mijn gezin een paar uurkens, waarvoor ze dankbaar was,ze lachte dan nog eens maar.... diep in haar ogen verraade haar blik de eenzaamheid en pijn om het verdriet "alleen te zijn".
Soms sprak ze  wel eens over ;hoe moeilijk 't was om zo maar steeds alleen te zijn, en dan zei ze je moet het meemaken voor je 't weet?Eenen dag telt 24 uren en als je een paar uren komt dan zijn er nog 22 over.
Den tv je ziet er wat van alles maar je kunt er niet tegen spreken,en met de kippen is 't van 't zelfde,dus hebbe 'k ze maar de kop afgedaan en hops 'k ben er van af,
een hondje maakt ook vele goed, maar klappen kan hij verdomd toch niet;en da gaan wandelen daar kan ik niet meer tegen.
Weet hij ; 'k vrage mij soms af wa zitte 'k ik hier nog te doen,'k wou dat ik  kon vliegen; "ze lacht " maar ja naar waar?
Vala 'd as nu eenmaal 't leven;groot worden, trouwen, kinders kopen,dan komen er nog kleinkinderken bij, en voor je 't denkt zijn ze ook groot en weer verdwenen,mee in de stroom van 't vluchtig leven.
En dan zit je daar;komen ze of komen ze niet?en weer vliegen je gedachten je om de oren van hoe het vroeger was geweest, alsof het allemaal maar van gister was.
Ik ging naar huis.... eventjes machteloos maar toch blij er te zijn geweest.
In alle stilte is ze dan gestorven,ze lag zo mooi en rustig op haar sterfbed, en 'k had 't gevoel dat ze nu zeggen wou;'t is goed geweest ik ben niet weg,ik ben er nog voor jou al is 't nu aan den overkant, je weet ,ik hou zo veel van jou.,'t is goed geweest ,ik heb nu geen verlangens meer ,geen pijn ,alleen maar vrede bij de HEER.en als het God belieft zien wij elkander nog eens weer.
(met de groejes van ploef)

Een  flinke wandeling in de natuur is goed voor de senioren om fit te blijven, fit van geest. De senioren beschikken over tijd om de wondere wegen der natuur te voelen.bloemen en planten verzorgen en fier te zijn op wat ze zelf hebben gekweekt....Een vogeltje ,een poes een hondje vergroot ons de relatie met de natuur " het levende'Het is ook interesant ,even te kijken op seniorennet .be daar vind je veel interesante informatie over gezondheid, ontspanning ,voeding en van alles wat.

(Met de groetjes van ploef)

De dagen verglijden stil in vlekken licht die langzaam langs de vensters schuiven, we zien ze gaan. Vroom is hun geicht waar winterstormen aan voorbij schuiven.
Ze dromen van al wat in 't verleden ligt, van bloesems die slechts  zomer vroegen
en zomers die al te kort zijn, de zomers die zoveel vruchten gaven.
Hun hart een diep en zuiver meer,geurt nog van lentebloei en- lover.
Er blijft zoveel goedheid over, elk gebaar dat ik mij heel erg pover weet bij hun tot goud verstilde tover, die 'k dankend min en blijvend  eer.( Emmy Swerts)

(Met de groetjes van ploef voor alle senioren deze week)

Elke morgen beginnen wij met de idee:'mocht dit den laatste dag zijn die mij gegeven wordt, hoe zou ik elk uur zorgzaam invullen?' Zo zullen wij ons 's avonds zoveel goede momenten dankbaar herinneren, die wij echt niet willen vergeten. In ons hart mogen wij dank zeggen: 'k heb niet half geleefd'

(Groetjes van ploef)

Oorlog is voor ons een ver gebeuren zowel in den tijd als locatie,
maar toch is het een gevolg van onverdraagzaamheid,onbegrip en egoisme.
Met deze dingen  worden wij de dag van vandaag helaas maar al te vaak
geconfronteerd,ook hier rondom ons.Bepaalde gebeurtenissen,deze zomer in ons eigen land , grepen me zo aan dat ik het wou verwerken in een gedicht.

BEGRIP
Erv loopt een blanke jonge man op straat
Met op zijn schouder een geweer
Verveling, gek-zijn of rassenhaat?
Maar drie mensen schiet hij zo maar neer.
...Nee bij ons is er geen oorlog, 't is vrede.

Er zit een blanke man op de bus van de lijn
Hij vraagt om kalmte en wat rust
Verveling, flippen of ik-zijn
maar zes vreemde jongeren slaan hem dood.....
bewust?
Nee bij ons is er geen oorlog, 't is vrede.

Er spelen twee kinderen wat verderop op het plein
Een spel van onschuld tussen de bomen
Onmenselijk, onwezenlijk, indoor slecht-zijn?
Maar iemand heeft ze alles afgenomen.
....Nee, bij ons is er geen oorlog, 't is vrede

(Met de groetjes van ploef)

En wij gaan trouwen
en samen zullen wij slapen gaan,
ons ganse leven lang,
'T was spijtig voor de rest,

(Met de groetjes van ploef)

Deze is van mij aan 't dromen,
deze lijkt op Sanne,
maar ja wie ga 'k nu kiezen.
'z is vast van mij aan 't dromen

Laat de meiden de revue passeren,
en dromen van een knappe jongen,
                Mij

Ik wachte af mijn lot,
dus zij ik bij mij zelf;
ik zoek tussen die kleine een ferme mokke.

Alvroeg had 'k het zangtalent,
en moest ik leren lopen.

Ik was klein geboren,
en dacht 't wordt alle dagen kerst.

Heer God,
ik ben bang voor pijn en toch durf ik u vragen:
laat mij kwetsbaar blijven voor elk mensenleed,
al kwetst het mij zeer diep.

Ik ben bang voor pijn
en toch wil ik u vragen:
laat mij moedig opkomen voor de machtelozen.

Ik ben bang voor pijn
en toch durf ik u vragen:
laat mij trouw zijn,
al zal ik uren kennen van teleurstelling en vertwijfeling.

Ik ben bang voor pijn...
daarom durf ik u vragen:
blijf bij mij
wanneer pijn en onmacht mij eenzaam maken.

(Met de groetjes van ploef)

Wij zaten nog buiten op de stoep met buren te praten,
nu gebruiken wij E-mail om elkaar nog iets te vertellen
nu meer en meer via de webcamera.

Wij hadden nog een kodaksken met zwart wit film,
nu zijn 't kleurenfoto's met gsm die ze dan versturen
Blackberry pda.

Het galénepostje met koptelefoon is ne homstudio
geworden zelfs met surround klank.

De facteur bracht nog te voet de krant op zondag, en de gazet met den uitslag van de ronde van Vlaanderen werd uit een vliegtuig naar beneden gesmeten,
nu krijgt men al den uitslag op pc.

Wij wisten niet van geld en brood uit den muur halen.
Vroeger spraken wij af mee ons lief ,
nu is dat tokkelen op onze gsm.
Als je iemen vroeger naar de maan wenste,
kan 't nu zijn dat ze er naartoe kunnen.

'Tnieuws op de radio was nog 't gesproken dagblad,
nu is't digital DAB en HDTV.

Roze was de "kleur" voor baby's,en "homo" stond voor mens.
Wij waren bij de schouts en chiro en jongens nog bij den troep,
nu reageeert de jeugd als hooligan en rookt nu joint.

Wij zijn de laatste generatie die nog ne man nodig hadden om
nen kleine te maken.
Wij zochten nog de weg met landkaarten,
nu is er de gps.
en eigenlijk doen wij er al aan mee.
Mogelijks omdat niet anders meer kan,
want anders zijn wij hopeloos aan 't verouderen.
(Met de groetjes van ploef)