HALLO ALLEMAAL

Nieuwjaarswensen hebben een voorkant
een feçade van parfums en kussen,
een geschenkverpakking uit de winkelstraat,
een gezicht in hun vriendelijkste plooi.
maar ze hebben ook een achtergrond,
dat beetje goede wil een heel veel machteloosheid,
dat beetje hoop en ook wat schrik,
dat beetje weemoed en heimwee naar elkaar
en naar woorden die nooit uitgesproken worden.
Nieuwjaar is durven geloven
dat morgen anders is als vandaag
is durven geloven dat dit schip
-de onze aarde en zijn mensen-
een bestemming heeft in dezen tijd,
en gedragen wordt  op de oneindigheid van Gods liefde
Nieuwjaar is-even maar-
de handen vouwen en voelen en zeggen,
"met de hulp van God....wij blijven varen.

(Ik wens jullie van harte goede gezondheid,
vreugde en vriendschap en vooral een goede gezondheid)
(Met de nieuwjaars groetjes van ploef)

Sinds de vernieuwing ben ik een beetje in de waar,
't is niet gemakkelijk om te vinden hoe 't nu moet,
hopelijk kom ik terecht voor opnieuw te starten,
als er zijn die 't weten ;altijd welkom

(Groetjes van ploef)

Vrienschap; dat is geen geven zonder nemen,
't is helpen waar je kan,'t is meer dan woorden zeggen,
wat is dan...".houden van."
een knuffel geeft je warmte,twee handen om je geen,
je voelt je in de wolken; alleen is maar alleen.

(Met de groetjes van ploef)

Een heel kort briefken voor de kerstman......

Leven kerstman, breng mij als je wil
een broerken.

De kerstman zegt; breng mij je moeder?????

(Met de groetjes van ploef)(druk op de foto)

't Zijn geen naieve dromers,
ze leven nu,met een open blik,
en beide voeten op de grond.
Ze hebben weet van wat gebrekkig is,
van onrecht,amper recht te trekken.
Van armoede, die aan de ziel knaagt.
en van een wereld die zich neerlegt bij de feiten.

Daarom zijn zij degenen die zeggen:
'Hier is een mens niet voor gemaakt.
Laten wij allen opstaan.
kracht bloot leggen in elkaar.
Waardigheid gunnen aan de andere,
ongewapend, vrede zichtbaar maken.
Ruimte scheppen voor gastvrijheid,
en zelf een teken van een nieuwe aarde zijn.

(Met veel groetjes van ploef)

Met je handen kun je geven,
van je eigen overvloed,
en een hart om te vergeven,
wat een ander jou misdoet.

Je voeten heb je om te lopen,
naar de mens die eenzaam is,
en een hart  om waar te maken,
dat geen mens een eiland is.

Je hebt schouders om te dragen,
zorg en pijn van iedereen,
en een hart om te aanvaarden,
wat een ander beter kan.

(Groetjes van ploef)

Ho mijn meester,
kies mij als vriend en 'k zal van al je vrienden de beste zijn,
geef mij een 't huis en 'k wordt je beste bewaker.
Geef mij een naam,en ik wil nooit meer een andere.
Geef mij een bevel,en 'k zal je gehoorzamen,
geef mij voedsel en je zult nooit ontgoogheld zijn.
Geef mij een liefkozing,en 'k zal gelukkig zijn,
geef mij affectie, en ik geef je mijn leven.
en als je mij graag ziet;
zet mij nooit ergens af aan een boom vast gebonden
want ik zou het besterven van verdriet..
(Groetjes van ploef)

Als je loslaat wat je verdriet doet
heb je twee handen vrij om 't geluk te grijpen,
de hemel is vol gouden sterren,
ze blinken in't licht van de maan,
maar de mooiste lichtjes zie ik in je ogen.
De mens is teerder dan een roos,
maar harder dan een rots.
Gedichten zijn alles,ze zijn emoties
ze vertellen je alles zelfs.
Als je vrienden vanje weggaan en een
gevoel achterlaten dat met geen woorden te beschrijven valt,
zij zijn moeilijk te verlaten,
onmogelijk te vergeten.

(Zondaagse groetjes van ploef)

Mag ik vroeg de wind,
een  fluistrend "ja" was 't antwoord,
en zachtjes o zo zachtjes,
werd het laatste blad opgetild,
gewiegt en in sprankelende pracht,
teder op het mos gelegd,
om slapend te vergaan, als voeding voor de nieuwe lente.

(groetjes van ploef)

Een vriend deelt mee in vreugde en verdriet,
hij roddelt niet,
begrip en waardering hoeft hij niet te leren,
wat het leven je ook biedt,
hij blijft voor jou een lieven vriend.

(Met er groetjes van ploef)

Hoe ouder hoe meer 'k begin te denken,
aan waar ik vroeger nooit bleef stilstaan;
soms voorbijlopend,gehaast zonder kijken,
in een leven waar ook anderen waren.
Vandaag sta ik stil,soms omkijkend naar 't verleden,
toen anderen er nog waren.

(Groetjes van ploef)

Er zijn zo van die dagen,
dat het even niet meer gaat;
effkens genoeg gehad van alles,
't gevoel dat je "r alleen voor staat;
juist op zo een dag moet je denken,
aan de mooie dingen die er zijn;
bloemen,bossen,duinen en de zee,
want na regen komt er zonneschijn.
Juist op zo'n dag moet je eens denken,
aan de mooie dingen in 't leven,
aan je vrienden, je vriendinnen,
die je steeds weer liefde geven,
juist op zo'n dag moet je niet vergeten,
dat er zoveel mooie dingen zijn,
en als je er eens goed op denkt,
zal 't wel vast iets beter gaan.

(Groetjes van ploef)

Boven tussen de bomen,
daar ligt een mooi klein dorpje...
Zo mooi,als geen ander,
het leeft betoverend,gelukkig
Bij zonsondergang schittert een regenboog aan de hemel,
je hoort het klokje luiden,
dat vanuit het bos komt, det klokje ken ik,
alsof 't muziek is uit de hemel,
betoverend ;harmonieus,
en als de dag sterft zing ik een liefdeslied
als slaaplied voor de nacht,
terwijl de Heer er is, die op mij waakt.

(Groetjes van ploef)

Voel je je niet meer van dezen tijd?
tel je niet meer meein deze rusteloze en opgejaagde
koortsachtige samenleving....
beschouwen de jongeren je als ballast in hun ontwikkeling....
voel je je levensruimte slinken,
ben je bang iets te vergeten omdat je ouder wordt???
verhef je je stem zonder reden,
dan is het tijd om toe te geven,
dat je een beetje overspannen bent.
Kijk naar 't leven uit een andere hoek,
zie hoe mooi 't leven nog is en maak een mooie boswandeling
maak nieuwe vrienden en koester de oude
zonder enige vooroordelen,
want als wij lief zijn voor anderen,
is 't voor anderen gemakkelijk om ook voor ons lief te zijn,
en vergeet niet,begint de dag met een vrome lach,
en geniet van al het mooi's dat moeder
natuur ons,ons altijd heeft geschonken en nog schenkt.

(Veel) groetjes van ploef

Je krijgt mailkens van veel soorten mensen,
de een uit zijn verdriet,terwijl de ander van gezelschap geniet,
zo vangen wij elkander op met een pp-s jes,
of een goeie mop.
'Tis een klein gebaar,van vrienden onder elkaar,
wat is er mooier dan....
niet klagen en elkaar helpen zonder vragen.
De een woont hier ;de ander die woont daar,
en toch ,,,wij zijn er voor elkaar,
als mensen met een goed hart,
dat is toch wel heel apart.
Als mens zijn wij alzo uniek,
en vullen ons leven met muziek.
Ieder verdient op zijn manier respect,
want weet je;niemand is perfect,
wij laten een traan of hebben plezier,
dat zijn dan de mensen die internetten voor 't plezier.
Vertel het aan je vrienden.."zeker doen"

((Met de groetjes van ploef))

Mijn ziek zijn maakt mijn leven vaak zo smal, verengd
tot eenzaam,enkel denken,dagen boordevol 'waarom toch'
Dit denken helpt mij niet verstaan.
Ik raak niet verder.
Ik verdwaal.

Daarom is 't nodig om mensen te voelen,
te weten dat ik meer ben dan ziek-zijn,
dat kwetsbaarheid nabij brengt.

Samen verdwalen wij niet langer.
Wij vinden bij elkaar wat horizon,
We laten ruimte voor meer,
we voelen dieper, zelfs'waarom' mag dan.
Het krijgt mij niet kleiner.
samen dragen wij sterker en langer.

Wonderbaar is het,dat jij de weg vind naar mij
dat ik jou toch zoek en niet eenzaam blijf dwalen.

Nee, eenzaam denken brengt niet verder.
Ik kom er enkel, omdat aan mij wordt gedacht.
Goddank dat dit van tijd tot tijd zomaar gebeuren kan.

(Met de groetjes van ploef)
Geschreven ter gelegenheid van de Nationale Ziekendag op
zondag 11 oktober 2009 door Luc Vandenabeele