Wij weten...

Een dag zonder jou is ontbijt naast een lege stoel,
werken,nadenken en missen,steeds meer,steeds erger.

Een dag zonder jou is de pijn die aan je vreet,
de vragen zonder antwoord,'t huis komen,stil,
geen enkel verhaal meer...alleen gemis.

Een avond zonder jou in weemoed en heimwee
naar hoe het vroeger was.

Een lege kamer,alles is stil,niets leeft, beweegt.
Je knuffels staren voor zich uit, alleen de klok flikkert
zoals je ogen toen.

Weer een nacht dromen van jou,
weer een nacht dichter bij jou.
Een hopgevende gedachte,is mijn reis naar jou,
om samen met de goede Vader,
verenigd te zijn.

(Met de groetjes van ploef voor allen die er alleen voor staan)

Dat 't leven niet langer is dan een rol papier, hoe dichter 't einde komt hoe rapper 't voorbij is?
Dat God ons niet alles geeft dat wij vragen.
Dat geld ook niet alles goed maakt.
Dat het de kleine dingen zijn die alles goed maken.
Dat onder je vel iets verborgen zit dat alles goed maakt.
Dat negeren van feiten niets verandert.
Dat liefde niet alle wonden heelt,
Dat om iemand te zijn ik mij tussen de mensen beheef.
Dat niets aangenamer is dan de adem van je geliefde te voelen bij het slapen gaan.
Dat niemand perfect is tot je er verlieft op wordt.
Dat het leven hard is en ik nog harder.
Dat kansen die ik mis door anderen worden genomen.
Dat wat ik graag zag uit mijn leven verdwenen zijn.
Dat de beste manier is je inzicht te verbeteren.
Dat ik niet kan kiezen wat ik voel maar wel wat ik doe.
(Met de beste groetjes van ploef)

(Foto op wacht te Diksmuide) Zwaar zijn de verliezen. De gewonden kermen,stervenden roepen om hulp of drinken. Vreeselijk wordt den aanblik op het veld."Grenadiers, volg mij?" klinkt de stem  van den majoor. Hij stelt zich bloot aan het gevaar en zijn voorbeeld werkt verrassend. De marsch wordt voortgezet al dunt gestadig de groep.Luider schallen de hoornen. Daar ligt den dijk van den rivier, maar hem te bereiken is levens offeren."Grenadiers, volgt mij, wij zijn er roept weer d'Oultremont. En de mannen van het 8°zien dat een van van de laatste grenadiers en worden meegesleurd en karabiniers ook mengen zich in de schare...."Vooruit wij zijn er... daar den Yzer?" klinkt weer de stem van  den koenen aanvoerder, om er boven wien de kogels fluiten, de granaten vallen,bersten en pletsen.En niets blijkt nu nog de Belgen te kunnen weerhouden, want daar zien ze grijze gedaanten als ratten uit de slooten en kuilen,van tusschen lich en riet,van uit het puin eener hoeve kruipen en vluchten."Daar zijn ze.?" klinkt het"Ze loopen weg? Ha ,de lafaards.?Vooruit?Dinant? Leuven?Dendermonde?"""Blaast ,klairons,blaast?" gilt 'd Oultremont, die zelf een geweer heeft genomen." Nog een sprong,vooruit, ze zijn terug geworpen?"En de weinige grenadiers, want de meesten zijn gevallen, stormen hijgend den dijk op,grijpen de Duitschers dan in een gevecht man tegen man, beuken hen het hoofd in of slingeren ze naar beneden,de helling af ,den Yzer in.Drenkelingen grijpen in doodsangst, huilend en tierend de pijlers van de brug.Anderen hechten zich aan het riet.Lijken drijven heen.Gewonden worstelen nog een wijle tegen den vloed,dompellen onder, komen weer even te voorschijn en zinken voor goed heen.De vijand is teruggeslagen en den bocht schijnt weer geheel van ons. Maar neen, ganch gezuiverd is hij niet.De vlakte is te groot voor onze wakke afdeelingen en vijanden zijn achtergebleven,groepeeren zich en bestoken nu de onzen in den rug, terwijl na een korte stilte ook van de overzijde de kanonnen huilen en de mitrailleurs knallen.En de helden, daar op den dijk, zijn nu als gegrepen tusschen twee vuren, of zelfs drie, want ook in den flank barst een hevig vuur los.Majoor d' Oultremont geeft zich rekenschap van den toestand.Is het dan nog geen zege?Even staat den kranige officier ongedekt. Dan valt hij als een boom neer....dood? Hier staat nu de schamele groep grenadiers, mannen van het 4° en het 8°grenadiers, maar samen slechts een handvol, hijgend nog van de buitengewone krachtinspanning,oververmoeid en met weinig munitie.(Wordt vervolgd op 12)

Als je leven wordt als de nacht, en nergens nog een lichtpunt is,
dan eerst wordt het pijnlijk,als je leeft zonder liefde is het leven
niet de moeite; om te bestaan.
pluk je dag en maak er een vrolijke bedoening van,en geniet van alle kleine dingen om je geen,droom van al die mooie dagen die op u liggen te wachten.
Geluk is niet altijd gelukkig zijn,want leven is een kunst je moet het leren beleven zonder tranen,zonder pijn,geloven in de liefde,blij zijn er te mogen zijn
al de dagen van je leven je gegeven in dit aardse leven.

(Met de groetjes van ploef)

Leef het in vriendschap als in gezondheid,
de waarde is niet geweten tot je ze verliest.
Denk niet altijd wat er morgen komt,
want alles gaat z'o snel voorbij.
denk niet aan je zorgen maar geniet; wees blij.
Niets heeft meer waarde dan vandaag.
'T leven is te kostbaar,te breekbaar,
je moet je leven  beleven en er 't beste van maken
en stel niet uit tot morgen,en doe het nu terwijl je het nog kan.

(Met de beste groetjes van ploef)

Hoe komt het toch dat liefde kan eindigen en vriendschap breken kan?
Waar zit em de oorzaak van 't mislukken.

Gaat het ook niet om kleine eenvoudige dingen 'in het elkaar beminnen zoals ons zelve.
 Ik ben zeker dat in liefde en vriendschap,kleine dingen niet kleiner zijn dan grote.

(Met de zondag groetjes van ploef)

Praten in zijn slaap, is voor een man soms de gelegenheid                             om nog eens iets te kunnen zeggen.

Het goed,dat onrecht heeft gebaart werd voor een vreemde huis bewaart.

Een goede gezondheid,een gezond verstand
zijn twee 's levens mooiste zegening.

De totaalsom van ons leven,
wordt gevormd door de uren waarin wij liefhadden.

( Met de groetjes van ploef) en nog een mooie zondag.

Als je 't efkens niet niet zitten,als de dagen om je heen eventjes teveel geworden zijn;denk dan eens goed na,sluit eens je ogen,stop watten in je oren en laat je geest de tijd om te ontsnappen aan de dingen om je heen.

Op den duur zul je weer blij zijn te ontdekken hoe mooi en duurzaam 't leven is,hoe mooi de dagen die u gegeven zijn nog wezen, hoe duurzaam al die mooie dagen in je leven zijn,hoe mooi en heerlijk deze wereld in elkaar verweven is.
Laat alles maar  weer los ,herneem je leven zoals 't is? met al zijn mooie  en ook minder mooie kansen  ,ontdek de mooie dingen in je leven en leer de mindermooie te laten bezinken, neem de tijd aan jou gegeven om nog gelukkig te kunnen leven want de beste zon is nog een blij gezicht.
Met de groetjes van ploef)

mooi en goed, Met de groetjes van ploef))

Als ik een ijsberg was dan deed mijn hart hem smelten van liefde,
dan zouden zilte tranen me reinigen.
Als ik een wolk was; zou ik al uw zorgen mee dragen.
als ik de liefde was; werd alles gekleurd met je eigen gevoelens.
Als ik een vogel was;zouden mijn gedachten jou bereiken.
Als ik een engel was; deed ik alles gedaan worden wat nodig was.
Als ik de zon was zou er altijd warmte zijn.
Als ik een boom was;dan zou er altijd een schuilplaats zijn voor je herinneringen.
Als ik de maan was;kwamen alle mooie dromen in je geest binnen.
Als ik een bloem was;vervulden heerlijke bloemen je hart.
Maar; ik ben maar een mens,vol twijfels en onzekerheden maar vol optimisme
omdat ik uiteindelijk maar een mens ben.
(Met de groetjes van ploef) Love

De uren komen,de uren gaan,zo is ons menselijk bestaan.

De dagen komen,de dagen gaan,
durf eventjes te vergeten,je  hoeft niet vroeg op te staan om rustiger te kunnen eten.

De weken komen en ze gaan,wil daar niet over klagen : je krijgt je werk nog wel gedaan zelfs als je nog eens durft te zitten.

De maanden komen en ze gaan,terwijl de lasten drukken op je bestaan.
probeer het even rustig aan,dan maak je minder stukken.

De jaren komen en ze gaan,en wat ze jou ook vragen;leef toch niet enkel voor je baan.en weet wat je aan wat vakantie hebben kan.

Denk aan je hart,en aan je hoofd,je bent toch niet van ijzer man;wie enkel in zijn kracht gelooft,wordt slechts na schade wijzer.

(Met de groetjes van ploef)

(Foto Gevechten om Nieuwpoort, Belgische soldaten verscholen achter een muur)Geen georganiseerde eenheid meer; ieder worstelt voor zich zelf,'t is een verwarring van met slijk en bloed bedekte mannen,het gelaat zwart van den rook der ontploffingen... zoodat het niets meer menschelijks meer schijnt te bezitten. en die soldaten strijden met moede gebaren en verwilderden blik,tusschen het flikkeren van een hellevisie. Wat gaat dat worden? Is het het einde van alles? Op dat oogenblik komt het bevel het offensief te nemen, en in een algemeenen tegenaanval kost wat kost den vijand over den stroom te werpen. De instruktie luidt als volgt;" Dat uw charge een wilde stormloop zij?"Als een stroom loopt dit order door de ontwrichte rangen.Al deze vlottende wrakken van troepen vormen weer een blok en ieder neemt plaats in die rij,daar waar hij zich bevindt; de troepen vermengen zich."Maar den stormloop stuit op het geweldig vuur.Artan de Saint-Martin, kommandant van het 3° bataljon van het 4° valt een der eersten.Hij heeft zijn mannen dapper aangevoerd, hen meegesleurd door de veschrikking, onder granaten, door kogels. De vijand heeft de beweging gezien, en vuurt geweldiger nog. De overste roept zijn soldaten hem te volgen,wijst den weg, maar stort in een watergang en werdwijnt. komandant De Hollogne neemt het bevel over.Wat al strijders vallen rond hem. De helft van het bataljon is wedra buiten gevecht. De een hecht zich aan het kruid,dat los laat en den ongelukkige plonst in den vliet , worstelt nog om zijn leven,zakt in het slijk, voelt zijn laatste kracht bezwijken en is nu geheel verloren;de ander kruipt, springt om een sprong voorwaarts te doen, wordt bij deze beweging door een kogel geraakt,slaakt een gil en valt bloedend neer. Weer anderen sterven zonder een blik,blijven bewaard voor een bangen, langen doodstrijd.Twee kompagnies van het 24° volgen het 4° maar zien den weg afgesloten door een gordijn van vuur.Ze kwamen niet verder, de afgematte soldaten, wien de vermoeienis van twee, drie weken op de leden weegt.Majoor Lauwers van de karabiniers wardt ernstig gewond.Wat later treft hetzelfde lot kolonel Biebuyck.Van het 3°bataljon van het 4° kunnen eidelijk nog slechts 190 man naar den weg van Schoorbakke wijken.Ook de grenediers hebben het zwaar te verantwoorden. Zij komen van Pervijse; marscheren nog in volkomen orde;het 2° bataljon van het 1° voorop, onder majoor 'dOulteremont.Deze heeft zijn mannen als volgt toegesproken:"Grenadiers den cijand is den Yzer overgetrokken Men vertrouwt u de eer toe hen terug te werpen.Als straks uw vrees beklemt, went u dan tot mij en volgt mijn voorbeeld?Vooruit, voor het recht, den koning en het vaderland?" In de naakte weiden, waarover het vuur schijnt te laaien, wordt de orde verbroken.De klaroenen schallen om de mannen aan te moedigen. Men ijlt over planken,welke bruggen vormen over de vlieten en buigen onder het gewicht, dan moet men door de verwenschte watergangen doorwaden, omhoog kruipen langs de glibberige oevers, en dat alles geschiedt onder het vreeselijkst bombardement in een orkaan van vuur.wordt vervolgd op 11.

Bij 't opstaan vanmorgen ben ik blij,blij omdat de zon schijnt,om de mensen rondom mij ,mijn hondje ploef,de kippen in den tuin en ook dat ik er nog mag zijn.'Kben blij met al mijn vrienden op de blogs,met de bloemen in de wijde en de bomen die  zachtjes wuiven door de wind,die  in alle stilte  rondom mij vertellen,hoe mooi het leven nog kan zijn,met al zijn heel eenvoudige dingen.
'K ben blij dat God mij deze dag nog geven wil,het zit hem in al die eenvoudige dingen, je moet ze alleen maar willen zien en de kans grijpen om al die grootse dingen nog te voelen; nog te zien ;nog te begrijpen.

(Je krijgt van mij een dikken zoen en veeeeeeeelgroetjes van ploef)

Op een dag kwam een arme man bij een rijke man, De man was steenrijk en gierig.

De arme man nam de rijke bij de hand en leidde hem naar een raam.
"Kijk naar buiten".zegde hij.
De rijke man keek naar buiten,"Wat zie je ?" vroeg de arme man.
"Mensen" antwoorde den rijke man.

Weer nam de arme man hem bij de hand en leidde hem naar een spiegel.
"Wat zie je nu?" vroeg hij.
"Nu zie ik mezelf", antwoorde den rijke man.

Toen zij de andere arme man?
Onthoud dit goed: in het raam zit glas en in de spiegel zit ook glas,
maar het glas in den spiegel is bedekt met een laag zilver,en daarom ziet men geen andere mensen in den spiegel,maar alleen jezelf.

Wie leeft van hebzucht en droomt van goud en zilver,ontmoet nooit een ander maar alleen zichzelve.

(met de groetjes van ploef,)ik ben terug van weggeweest en alles is weer beter,'t is beter 'thuis dan in het hospitaal )
Aan al wie mij bezoekt een mooie zondag en een mooi lang weekeind.

Als je niet kan worden wat je wil,blijf dan maar wie je nu bent,
in liefde jezelf blijven geven is goed ,zelfs met al je gebreken.
Ik hou van de dag want ik weet niet als 't morgen nog mag.
Ik denk nu niet aan morgen,want ik weet niet wat morgen nog mag.
Het gaat allemaal zo vlug voorbij en ik geniet ;dat maakt me blij.
De waarde van vriendschap weet je te waarderen,wanneer je het verloren bent;want niets is toeval ,je kan er altijd wat uit leren.

De groetjes van ploef een vriend voor 't leven)

(Op de foto da benne 'k ik)kijken naar morgen je bang maakt en achter je kijken triest,
dan wordt je bang en kijk ik naast mij ;dan zie ik jou en wordt weer blij,
een blik ,een woord  een stille wenk, is een geschenk van jou.
Ik ga weer even weg naar het Uz in Gent ,'k ben even weg voor een paar weken,hopelijk hoor je weer van mij in 't volgend weekeind.

Aan al wie mij bezoeken komt wens ik u een goede gezondheid en een mooi
weekeind toe en hopelijk ben ik op 't weekeind 't huis want ik zal mijn ploefken missen jammer dat hij niet met mijn vrouwken mee mag komen op bezoek,maar ja ik zie hem wel weer volgend weekeind.

(Met de groetjes van ploef en tot weldra in 't volgend weekeind)

'T elkens weer ;zullen weer duizenden mensen zingen en bidden,
duizende kaarsen zullen de duisternis verdrijven,
duizende mensen zullen dankbaar Maria gedenken, en telkens weer zal men Haar bloemen schenken.
Maria mijn Hemelse moeder,zo rein en zo goed en zo schoon,gezeten naast God op de troon,als een waterval glinstrend als kristal.
U Maria ;U bent de moeder boven al.

(Met de groetjes van ploef)

Papa heb je efkens tijd?
Eeen papa kwam laat 't huis van zijn werk, moe en gespannen.Zijn vijfjarig zoontje wachte hem op dij de deur en vroeg."Papa hoeveel verdien je  per uur?" "Dat zijn jou zaken niet" zie de Papa nors."toch zou ik 't willen weten," vroeg de jongen." Als je het echt wil weten,ik verdien 20.00 euro per uur." "Oh," zei de jongen en 't wat verlegen,"Papa mag ik 10.00 euro lenen?" De Vader werd boos en zei:"Om met dat geld iets onbenulligs te kopen zeker? Ga naar je kamer.Ik werk hard en ik heb geen tijd voor dit kinderachtig gedoe."
De jongen ging heel verdrietig naar zijn kamer. De vader dacht boos na over de vraag van zijn jongen. Stilaan werd hij rustiger en, vroeg zich af of hij niet te streng was geweest. en ging naar de kamer van zijn zoon en vroeg:"Slaap je?" " Nee zei de jongen."Ik heb nagedacht," zei de vader." misschien was ik te hard voor je". Het was een lange dag en ik liet mij gaan, en 't was niet eerlijk tegenover jou. je krijgt je 10.00 euro waar je om vroeg." De jongen ging rechtop zitten en zei:" Dank je Papa? en haalde toen 10.00 euro van onder zijn hoofdkussen."Je had al geld?" zei de vader verwonderd en werd weer boos.De jongen keek zijn vader aan  en zei"Nu heb ik juist genoeg papa. Ik heb 20.00 euro.Kan ik nu een uurtje van je tijd kopen? Alsjeblieft, als je morgen een uurtje naar huis kan komen, ik zou graag samen met je eten.....Het jeven is te kort om altijd hard te werken. We mogen de tijd niet laten voorbijgaan,zonder dat wij tijd hebben gegeven aan hen die ons dierbaar zijn Papa.

(Met de groetjes en eventjes tijd voor wie dit lezen wil van ploef)