De stroom.....

(Foto Verduin ligt ver)En nu noemen wij Gabrielle Petit.Ze was geboren te Doornik,op 20 Februari 1893.Vroeg verloor ze haar brave moeder. Na met haar zuster Hèlène in een gesticht opgevoed te zijn,kwam ze naar de hoofdstad wonen, waar ze in 1915 haar meter, vrouw Hèlène Sagard, de zuster harer moeder ,leerde kennen.Gabrielle was een flinke jonge vrouw,schoon van lichaamsbouw,maar nog schooner door de reinheid van haar zielenadel. Als winkeldochter voorzag ze te Brussel in haar levensonderhoud.Ze was verloofd met een Belgische soldaat. In haar 24° levensjaar werd ze den1 April 1916 ter schietbaan van de hoofdstad, door de Duitsche militaire barbaren gefusilleerd. Haar verloofde was bij Luik gewond. ze verpleegde hem en na zijn genezing bracht ze hem door de Duitsche linies naar nederland en vergezelde hem naar Engeland. Dan besloot ze naar Belgiè terug te keeren.En daar neemt haar werkelijk militair leven aanvang:Achtergebleven Belgische jongeren naar Holland oversmokkelen en over de bewegingen van het Duitsche leger  de nuttigste inlichtingen in winnen.Haar opsporingen oefent zij uit op een voornaam deel der vijandelijke vuurlijn,van bij Ieperen over Rijsel tot Maubeuge,te Brussel,te Antwerpen.En ze weet de Duitsche tegen spionnen te verschalken.Vandaag is ze kindermeid, natuurlijk om de Duitsche soldaten des te gemakkelijker te kunnen uithooren; morgen zit ze op een belangrijk strategisch punt, langs de waterkant rustig te visschen, maar haar oog en haar geest nemen aandachtig op wat rondom oprukt en terugkeert; overmorgen heeft zij't uitzicht van een handelsreizigster aangenomen, daarna verkoopt ze gazetten, om kort nadien een arme vluchtelinge te  zijn, door medelijdende menschen in huis opgenomen.Niet al te lang duurt het, of de voornaamste chefs van haar dienst,wie ze de verzamelde inlichtingen moet overmaken, worden aangehouden, veroordeeld en terechtgesteld?Maar dat is voor Gabrielle Petiet geen sein tot aftocht.Integendeel,zoo mogelijk wordt haar ontembare ijver er nog meer door aangehitst. Tot een vertrouwelinge zei ze:"'tGevaar,ik vrees het niet.'kVervul de schoonste roeping welke een vrouw in oorlogstijd droomen kan?Mijn plicht zal ik doen,trots alles?'kWeet het wel, word ik gesnapt,dan plaatsen ze mij tegen den muur?" " En dan?" " Wel,dan ben ik in den Hemel? en koester maar geen vrees voor mij.Aan de " Boeges"zal ik geen mensch verklappen, zelfs niet in de wreedste folteringen.?Moet ik sterven, 't zal zijn in den dienst van mijn land, als soldaat, met geest en hart aan 't vaandel gewijd?.Haar oorlogsnaam was juffrouw Legrand.De Duitschers loerden op har en hielden haar koerier aan.Door een tegenspion liep ze in de val.'t Was een Hollander , die het wachtwoord kende. Ze aarzelde even, maar toch vertrouwde ze hem de brieven voor Holland toe-- militaire inlichtingen---De judas droeg ze recht naar de DuitschersWordt vervolgd op 3

Ik hou van jou, al ben je anders,
vriendschap is durven zeggen ik hou van jou
vertrouwen geven en je veilig voelen,
luistren, aanvoelen, stil worden;
dat geeft kleur in je bestaan.
je moet je onmacht en kleinheid niet verbergen,
 niet alleen dragen je kan altijd bij iemend terecht,
Een echte vriend.

(Met de groetjes van ploef)

(FOTO De Keizer" Kollosal?De dood:Dank u;Wilhelm)Het droevige hoofdstuk is nog niet geeindigd.Wij denken aan Franck en Baeckelmans.Jozef Baeckelmans en Alexander Franck waren van Antwerpen.Baeckelmans werkte te Brussel met Wallonie en Franck te Gent. In dit proces werden drie doodvonnissen voltrokken, Jozef Baeckelmans, Alexander Franck en Alexis Thiry,politie kommissaris te Saint Gislain.. de twee eerste vonnissen werden uit gevoerd op 23 September 1915 De gezanten van Spanje en Amerika hadden hadden ook voor hen getracht genade te krijgen;tevergeefs echter. Het verzoek werd verworpen.De Duitsche gevangenis-aalmoezenier Legendecker kwam het hun melden.Beide veroordeelden bleven heldhaftig tot het einde.Baeckelmans had even te voren zijn verloofde nog gezien. Hij schreef haar nu,dat hij sterven moest."Morgen wordt ik ter dood gebracht.'t isdroevig.Maar er is niets aan te doen, liever zou ik blijven leven,maar ik schik mij gelaten. De voorzienigheid heeft ons niet laten samen blijven.Boven zullen wij gelukkiger zijn.Dat Zijn heilige wil geschiede. Ga voort voor mij te bidden; als ik in den Hemel zal zijn, zal ik voor u bidden."" Stel u gerust" schreef Baeckelmans aan zijn vrienden."Gij zoudt niet kunnen gelooven , hoe gelukkig ik vertrek.Ik zeg tot mezelf,dat God, in Zijn groote hoedheid, mij tot Hem heeft willen roepen op een oogenblik van mijn leven, waarop ik het best bereid ben.Heb ik geen reden mij over die gunst te verheugen.Troost mijn verloofde; wij hadden elkander  zoo lief.Zeg haar goed, dat ik haar vergiffenis vraag voor al het verdriet, dat ik haar veroorzaak.Ze moet zich onderwerpen, daar ik als een dappere sterf en hoop, dat God mij weldra in Zijn armen zal ontvangen .Meld dan Gustaaf alles aan mijn geliefde moeder, maar ik smeek u, doe het voorzichtig, en dat men haar meedeele met welke gevoelens ik sterf."Franck en Baeckelmans stierven als helden.Vervolg op (2)

Met de groetjes van ploef

De bomen gaan in winterslaap,
de dagen worden kort
de avonden zijn lang,
vooral voor mensen die alleen zijn,
Ik wens ze vriendschap en genegenheid toe,                                    
een bezoekje, of een telefoontje ?
Iedereen kent wel zo iemand om zich geen,
Doe het; laat ze niet alleen,
Ze zullen je eeuwig dankbaar zijn.

(MET DE GROETJES VAN PLOEF)

Mensen komen en ze gaan,
't leven is kort maar ze blijven in ons leven,
ze gaan,verdwijnen uit het zicht;
zoals de zon verdwijnt  achter de wolken,
 in de nacht.
alleen wij weten dat ze er altijd zijn,
ze leven in ons hart,in onze gedachten,
bij de Heer ,waar ze geduldig op ons wachten;
tot op de dag waarop wij ook zullen gaan.
verdwenen maar niet vergaan.
naar 't huis van de Vader.

(MET DE GROETJES VAN PLOEF)

'Tis niets zeggen maar je arm om de schouder leggen,
is iemands leven in vreugde en verdriet delen,
is even bellen om nieuwsjes te vertellen,
is durven tonen de gevoelens die in je wonen,
is delen in geluk en bidden "Ga toch nimmer stuk"
'Tzit em in de kleine dingen,
die je niet tot reageren dwingen,
het is een kostbaar kleinood,
die je meedraagt in de dood;
't is fijn te weten dat er nog vrienden zijn.

(Met de groetjes van ploef)

Dan zou de wereld mooier zijn,met minder zorgen en pijn en meer genot.
Als je den dag kon beginnen en eindigen zonder slaapmiddelen,
als je blij blijft terwijl je pijn en smart hebt,
Als je zonder te klagen je eigen problemen kon dragen.
Wel dan ben je een mens uit de duizend.

Als je echte vrienden buiten blijven,
als je vernedering kan dragen,
als je lompheid kan verdragen zonder je te ergeren,
Wel dan ben je een mens uit de duizend.

als je gelooft dat iemand zal zorg voor je dragen, zonder je te ergeren,
Als je u kunt ontspannen zonder drank,
en als je tevreden bent met wat je hebt,
Wel dan ben je een mens uit de duizend.

(Met de groetjes van ploef)

Veel mensen lopen in en uit je leven,
maar alleen echte vrienden laten sporen na in je hart.

Om jezelf in de hand te houden,gebruik je hoofd
on anderen te begrijpen gebruik je hart.

Als je ,je geld verliest ,verliest je veel,
als je ,je vertrouwen verliest ben je alles kwijt.

Leer uit fouten van een ander,
maak ze niet altijd zelf.

Gisteren is geschiedenis, morgen een misterie, en vandaag is 't een kadeau.

(Met de groetjes van ploef)

Kerkhoven vol chrisanten sieren weer de graven op het kerkhof,
oogenblikken van ontmoeting tussen wij levenden en zij die van ons geen
zijn gegaan;Eén vraag leeft:"Is de dood het einde"je moet alles loslaten,mensen met wie je verbonden was, dingen waaraan je gehecht bent. De dood hoort niet 't huis in 't leven van een mens.De dood overkomt alleen anderen, nooit ons
. De buurman die een infarct krijgt, een kennis die met zijn wagen tegen een boom beukt. Denken over de dood is denken over het heengaan van anderen.
Als een mens sterft, een vriend of een vriendin worden wij stil,staan wij machteloos, er is verdriet,tranen, opstandigheid,"Waarom?" de dood is altijd een spelbreker, en toch is het een zekerheid voor iedereen. De dood is een rechtvaardigheid? Niet om te kopen met geld of macht of wetenschappelijke kennis. Een teken van hoop is er alleen voor gelovige mensen. Hoe ik mijn leven na de dood voorstel.?Ik weet het niet; maar ik geloof dat ik bij God geborgen zal zijn.

(Met de groetjes van ploef en Een zalige Hoogdag van allerheiligen aan alle bezoekers op mijn blog) (Tekst uit het parochieblad)